Mülteci krizi bizim için bir karakter testi

Size küresel mülteci krizi
hakkında konuşacağım

ve amacım size bu krizin

çözümlenemez değil, yönetilebilir

olduğunu ve size bu konunun
ön saflardaki mülteciler kadar

bizler ve kim olduğumuz hakkında
da bir dava olduğunu anlatacağım.

Bu konu benim için,
sadece mültecilere destek olan bir STÖ

yönetmemden kaynaklı bir profesyönel
yükümlülük değil.

Bu konu kişisel.

Bu resmi çok seviyorum.

Sağdaki o çok yakışıklı adam,

o ben değilim.

O benim babam Ralph, 1940'ta
Londra'da

babası Samuel ile birlikteyken.

Belçika'dan gelen yahudi
mültecilerdiler.

Naziler işgâle başladıkları gün
kaçmışlardı.

Ve bu resmi de çok seviyorum.

Bir grup mülteci çocuğun

Polonya'dan İngiltere'ye 1946'da
varışları.

Ortadaki benim annem, Marion.

12 yaşında, yeni bir hayata,

yeni bir ülkede

tek başına

başlaması için gönderilmiş.

Şunu biliyorum:

Eğer İngiltere 1940'larda

mültecileri kabul etmeseydi,

kesinlikle bugün burada olamayacaktım.

Fakat bundan 70 yıl sonra,
tarih yine tekerrür ediyor.

Duvarların örülüşünün sesini,

kin dolu siyasi konuşmaları,

insani değerlerin ve prensiplerin
yakılışını,

bundan 70 yıl önce
savaş mağdurlarının

ülkesizliğine ve umutsuzluğuna
çare olan ülkelerde gözlemliyoruz.

Geçen yıl, her dakikada
24 insan

savaş, şiddet
veya zulüm yüzünden

evinden olmuştu:

Suriye'de bir yeni kimyasal silah
kullanıldığı için,

Afganistan'da Taliban'ın saldırıları
yüzünden,

Kuzeydoğu Nijerya'da kızların
okullarından Boko Haram tarafından

kaçırıldıkları için.

Bu insanlar yeni bir ülkeye
daha iyi bir hayat kurmak

için taşınmıyorlar.

Hayatlarını kurtarmak için
kaçıyorlar.

Dünyadaki en ünlü
mültecinin bugün

size konuşamıyor oluşu
büyük bir trajedidir.

Bu resmi birçoğunuz
biliyorsunuzdur.

Bu resim 2015'te
Akdeniz'de ölen

beş yaşındaki Alan Kurdi'nin

cansız bedenini gösteriyor.

O, Avrupa'ya varmaya çalışan
3,700 diğer mülteciyle birlikte öldü.

Bir sonraki yıl, 2016'da

5,000 kişi öldü.

Onlar için artık çok geç,

ama milyonlarca diğerleri
için henüz geç değil.

Frederick gibi insanlar için
geç değil.

Onunla Nyarugusu
mülteci kampında tanıştım.

Kendisi Burundi'den.

Eğitimini nerede tamamlayabileceğini
öğrenmek istiyordu.

11 yıllık eğitimini tamamlamış,
12. sınıfı okumak istiyordu.

Bana dedi ki: ''Dua ederim ki günlerim

bu mülteci kampında son bulmaz.''

Ve Halud için de çok geç değil.

Ebeveynleri Damascus (Şam) dışında
yaşayan

Filistinli mültecilerdi.

Mülteci bir aileye doğmuş

ve şimdi kendisi de Lübnan'da
bir mülteci olarak yaşamakta.

O, şu anda International Rescue
Committee'de diğer mültecilere

yardımcı olmak için çalışıyor,

fakat gelecek için,
nerede ve nasıl olacağı

hakkında bir güvencesi yok.

Bu konuşma Frederick ve Halud

ve onlar gibi olan milyonlar hakkında:

neden yerlerinden oluyorlar,
nasıl hayatta kalıyorlar,

neye ihtiyaçları var
ve bizlere düşen sorumluluklar nedir.

Şuna gerçekten inanıyorum ki,

21. yüzyılın en büyük sorusu

yabancılara olan sorumluluğumuzdur.

Gelecek ''sen'' bizlerin yabancılara

olan sorumluluklarımız hakkındadır.

Herkesten
daha iyi bildiğiniz gibi,

dünya hiç olmadığı kadar
bağlantılıdır,

fakat büyük tehlike

???

Ve bunu gösteren en iyi örnek de

mültecilere nasıl davrandığımızdır.

İşte size gerçekler: 65 milyon insan

geçtiğimiz yıl evinden şiddet ve zulüm
gördükleri için ayrıldı.

Eğer bu bir ülke olsaydı,

bu nüfusla dünyanın 21. en büyük
ülkesi olurdu.

Bu insanların birçoğu, yaklaşık 40 milyonu
kendi ülkelerinde kalıyorlar,

ama 25 milyonu mülteci oluyor.

Bu da komşu bir ülkenin
sınırını geçtikleri anlamına geliyor.

Birçoğu fakir ülkelerde yaşıyorlar

fakir veya orta-düzey gelirli
Lübnan gibi ülkelerde,

Halud'un yaşadığı gibi.

Lübnan'da, her dört kişiden
biri mültecidir,

yani tüm nüfusun dörtte biri
kadar.

Ve mülteciler uzun zaman
kalıyorlar.

Ortalama evsiz kalışları

10 yıldır.

Dünya'daki en büyük mülteci
kampına, doğu Kenya'daki

Dadaab'a gittim.

1991-1992'de

sivil savaştan kaçan Somalililer için,
''geçici bir kamp'' olarak kurulmuştu.

Silo ile tanıştım.

Toy bir şekilde Silo'ya şunu
sordum:

''Sence evine, Somalia'ya geri
dönebilecek misin?''

Ve o da dedi ki: ''Eve gitmek, ne demek?

Ben burada doğdum.''

Ve sonra kamp yönetimine
kamptaki 330,000 insandan

kaçının kampta doğduğunu
sorduğumda,

bana şu cevabı verdiler:

100,000.

Bu uzun süreli göçebeliğin anlamı.

Bunun nedenleri derin:

zayıf devletler, kendi halklarını
destekleyemiyor,

ve uluslarası politik sistem

1945'ten bu yana en zayıf halinde,

ve Müslüman ülkelerin teolojik farklılıklar,
yönetim farklılıkları

ve dış dünyayla ilişkilerinde farklılıklar
var.

Bunlar uzun-vadeli
kuşaksal sorunlar.

Bu yüzden mülteci krizinin bir trend
olduğunu ve tek bir nokta olmadığını söylüyorum.

Ve karmaşık, büyük, geniş, uzun-vadeli komplike
sorunlarınız olduğunda,

insanlar hiçbirşey
yapılamayacağını düşünüyorlar.

Papa Francis İtalya kıyısı Lampedusa'ya

2014 yılında gittiğinde,

hepimizi ve küresel nüfusu
''küresel duyarsızlıkla''

suçlamıştı.

Bu ağır bir itham.

Kalplerimizin taş kesildiği
anlamına geliyor.

Ben bilmiyorum, bunu siz bana anlatın.

Papa'yla tartışmak, hele TED gibi bir yerde
tartışmak olur mu?

Ama bence bu doğru değil.

Bence insanlar bir farklılık
yapmak istiyor,

ama sadece bu krize bir çözüm olup
olmadığını bilmiyorlar.

Ve bugün size söylemek istediğim,

sorunlarımız ne kadar gerçekse,
çözümlerimizin de o kadar gerçek olduğudur.

Çözüm bir:

Mülteciler yaşadıkları ülkelerde işe
girmeliler,

ve yaşadıkları ülkelerin de bu ekonomik desteğe ihtiyacı var.

2014'te Uganda'da bir araştırma yaptılar.

başkent Kampala'daki mültecilerin yüzde 80i

insani yardıma ihtiyaç duymuyorlardı,
çünkü çalışıyordular.

İş bulmaları iiçin desteklenmişlerdi.

Çözüm 2:

eğitim çocuklar için bir hayat kurtarıcıdır
bir lüks değil