Trots op Gastvrijheid | Aflevering 01: Casa Aurora

Ik herinner me toen
ik in Salvador aankwam,

ik hier niemand had.

Ik kwam met een droom om te studeren.
Om mijn universiteitsdiploma te halen.

Toen ik aankwam, werd ik toegelaten op de
universiteit, maar ik bleef niet lang.

Maar het verlangen om in Salvador
te zijn bleef. Zwart zijn,

mezelf ontdekken als travesti,
in het begin van mijn overgang,

willen studeren. Het enige wat
me tegenhield

was het gebrek aan een veilige ruimte
om te verblijven.

Toen kreeg ik steun van Casa Aurora,
het Dawn Home.

Ik denk dat er een sociale onwetendheid
is, er is een...

kort gezegd, een onrechtvaardigheid tegen
onze gemeenschap.

En als er een ruimte ontstaat
die begrijpt, die prioriteit geeft

in het ondersteunen en omarmen
van onze gemeenschap,

een gevoelige en kwetsbare gemeenschap,

is er deze ruimte...

het is van zo een groot belang

dat ik niet eens kan uitleggen.

Maar zoals, ik weet het niet,
misschien monumentaal. Snap je?

Casa Aurora is geboren uit een droom.

Ik en mijn voormalige partner, we boden
onderdak aan mensen in ons appartement.

We hadden wat vrienden die van elders
kwamen en hulp nodig hadden,

dus kwamen ze bij ons thuis logeren.

En toen begonnen we ons te realiseren dat
dit bleef toenemen.

Dus het kwam voort uit die behoefte.

Voordat we het beseften was er een
constante toestroom van mensen bij ons.

Toen begonnen we te denken

en een project te ontwerpen om mensen
te verwelkomen en onderdak te bieden.

Ten eerste hielp Casa Aurora me mezelf
te ontdekken als persoon, mijn identiteit.

Het hielp me de basis te leggen voor
mijn identiteit,

de basis te bepalen en vast te stellen
van wie ik nu ben.

Ik denk dat Casa Aurora mijn basis
heeft gelegd als persoon.

Het maakte me sterk, het liet me dromen,

ik zag andere mogelijkheden dan wat de
gemeenschap voor onze lichamen voorziet.

Ik voel me zo een veel beter mens,

ik weet niet wat ik zou zijn geworden
als ik Casa Aurora niet had meegemaakt.

Het was een ervaring die
heel belangrijk was in mijn leven.

Ontvangst

Casa Aurora - nou ja, niet alleen
Casa Aurora.

Alle andere opvangcentra zijn
ook belangrijk

om mensen op te vangen die uit hun huis
worden gezet omdat ze zijn wie ze zijn.

En we begrepen dat dit een
kwestie van familiale opvoeding was, ja?

We weten dat de plaatsen die het
meest gewelddadig zijn voor LGBT+ mensen

hun huizen en scholen zijn.

Dit zijn de twee omgevingen die meer

complex zijn, in verband met
hun bescherming.

En Casa Aurora had zijn belang
juist omdat, buiten de opvang,

we een erfenis hebben bij
de opbouw van zwarte gemeenschappen.

We hebben deze mensen versterkt

zodat ze zich thuis voelden,
zich geïntegreerd voelden,

zodat ze weer begonnen te ademen.

Ik denk dat als ik niet naar Salvador
zou zijn gekomen,

ik niet ontdekt zou hebben
dat ik een travesti ben

Ik verliet een plaats waar ik
zelfs niet kon weten wie ik was.

Het was praktisch onmogelijk voor mij...

om naar mezelf te kijken en
mezelf te omarmen zoals ik werkelijk was.

En in Salvador toekomen met het idee
om te studeren

kwam voor mij iets anders,
achter de schermen.

De kans om mezelf ook te ontdekken.

Ik voelde dat er nog iets was
en ik moest komen...

Dus ik kom naar Salvador en
ik kan nergens verblijven...

Maar dan is de verblijfplaats er toch
en daar vind ik mezelf,

het is waar ik opbloei, en
het is waar ik...

Waar alles gebeurt. En als
Ik niet in Casa Aurora was geweest,

als ik...

als het niet had bestaan in mijn leven,
zou ik zijn teruggekeerd,

Ik zou mezelf niet gevonden hebben,
ik zou ongelukkig leven

of vele andere dingen hadden kunnen
gebeuren.

Ik zou depressief geweest kunnen zijn

en...

Hoe dan ook, ik bedoel... Ik had zelf
niet mijn dromen achterna kunnen gaan.

Om een zangeres te zijn,
om een model te zijn.

Wat er gebeurd is.

En...

Dat is het. Als ik niet...

Ik bedoel...

Dan zou ik dat niet zijn.

Dan zou ik dat niet zijn.

Dat is het.

Wat me het meest trots maakt,
is mensen zien die in de opvang waren,

Bijvoorbeeld Oda.

Oda verbleef in de opvang,
ze is nu een model, reisde naar São Paulo,

kwam weer in contact met haar familie
na Casa Aurora,

versterkte zichzelf in haar
identiteit als transpersoon.

We hebben ook Duda, één van de eerste
mensen die we onderdak gaven.

Ze vluchtte naar huis omdat ze
een biseksuele vrouw is.

Tegenwoordig heeft ze een zoon, en

hebben we zo een goede relatie dat ze
zegt dat haar zoon mijn kleinzoon is.

Stel je voor, ik ben zo jong!

Maar ze was onze eerste
beschermde persoon.

Dus elke Vaderdag, Kerstmis,
Nieuwjaar, elke feestdag,

stuurt ze me een berichtje.

Deze relatie versterkt zichzelf, weet je?

Er is geen geld waarmee
je dit kan kopen volgens mij.

En ik hou van feestdagen.

Kerstmis,

Goede Vrijdag.

Dus, deze ruimte die de mensen
thuis niet hadden,

om LGBT+ te zijn,

toen ze in Casa Aurora aankwamen,
werd dit voor hen hersteld.

De avondmaaltijden voor Goede Vrijdag
en Kerstmis,

dat alles is voor mij
zo positief aan Casa Aurora.

Uitdagingen

Vandaag de dag hebben we geen fysieke
plaats vanwege de kosten.

Het is erg duur om een opvangcentrum
in Brazilië te behouden.

Vooral zonder steun van de overheid.

Want hoe meer mensen we in de opvang
hadden, hoe meer kosten we hadden.

Want je hebt water, elektriciteit,
voedsel, brood, enz... nodig.

Uiteindelijk zijn er zo vele dingen
die je moet aanpakken.

Iemand heeft hulp nodig voor reiskosten,
iemand anders voor medicijnen...

Dat alles

betekent veel kosten.

Onze grootste uitdaging was het
om de ruimte te behouden.

De maatschappij hier heeft altijd
onze fysieke ruimte ondersteund.

Maar de maatschappij kan het
zich niet altijd veroorloven.

Het is een droom om opnieuw een fysieke
gestructureerde plek te heropenen.

Ik denk dat als

we zouden kunnen profiteren van
fiscale stimuleringswetten,

van wetten om de LGBT+ gemeenschap
op te vangen,

door een regering die werkt ten gunste
van deze gemeenschap,

zouden we niet zoveel moeite hebben
om de plaats operationeel te houden.

Dromen

Mijn eigenlijke droom is
dat LGBT+ schuilplaatsen niet bestonden.

Dat mensen niet uit hun huizen worden
gegooid omdat ze zijn wie ze zijn.

Maar als het gebeurt...

moet er een ruimte zijn die hen welkom
heet en ondersteunt voor langere tijd.

Dat is mijn droom.

Dat Casa Aurora terugkomt,
krachtiger en sterker.

Mijn grootste droom is dat we terugkomen.

Maar mijn grootste droom is
dat we er terug staan

niet met: "Nou, het is open
en het is daar".

maar dat we er staan met garanties,

met garanties die zelfs
in onze grondwet staan.

Dat we er staan met middelen,
dat we toegankelijk zijn,

dat we een ruimte hebben
waar mensen kunnen werken,

en dat men mensen kan ondersteunen
zoals ze ondersteund moeten worden.

Dat we een soort boomerangeffect hebben

zodat deze mensen die beschermd zijn,

dat we partners hebben
die deze mensen in dienst kunnen nemen.

Omdat het niet genoeg is
dat ze beschermd zijn,

en ze niet kunnen werken,

want ze zullen dan weer eindigen in
de opvang zoals al eerder is gebeurd.

Dat is een droom,

dat is een collectieve droom

van alle mensen die samen dit idee
van Casa Aurora opgebouwd hebben.

Nou, dat het groeit, dat het terugkomt
en dat

het zich vertakt,

dat er andere Casas Aurora zullen zijn.

Nederlandse ondertiteling door Nathalie
Review door