Akıl hastanesinden dersler | Glennon Doyle Melton | TEDxTraverseCity

Glennon Doyle Melton, New York Times'ın ençok satanlar listesindeki "Carry On, warrior"(Devam et savaşçı) isimli kitabın yazarı, http://www.momastery.com un kurucusu ve http://www.monkeeseemonkeedo.org un yaratıcısıdır.Glennon hayatın eşit derecede güzel ve zalim olduğuna inanıyor ve evlilik, annelik, inanç, bağımlılık ve iyileşme gibi konularda gözlemlediği "güzalim"(brutiful) şeyler üzerine yazıyor.İnce zekasını cesaretini ve saygısızlığını kendimizi olduğumuz gibi kabul etmemiz için çağrıda bulunurken kullanıyor ve aynı zamanda daha cesurca ve diğer insanlar için dah anlamlı hayatlar yaşamamız için bize ilham veriyor.Diğer yayınların yanı sıra Glennon Huffington Post ta düzenli yazılar yazan bir sözcü.Glennon'un "Carry on, warrior"isimli kitabı ve hayırseverlik faliyetleri The Today Show, The Talk, Ladies' Home Journal, Parents Magazine, and American Baby, gibi televizyon programlarında ve yazılı medyada yer bulmuştur. Ailesi ile birlikte Naples, Florida'da yaşamaktadır.

Selam

Haftalardır bu sahneye çıkmamak
için bahaneler üretiyorum.

(Kahkahalar)

Çok korkuyordum,

Bir ay önce, erken kalkmıştım ve
konuşma yüzünden panik yapıyordum

sonra eski bir TED konuşması dinledim;
Brene Brown kırılganlığı anlatıyodu.

Dr.Brown kahramanlarımdan biri.

Utanç araştırmaları yapıyor.

Ben tedavi gören bir bulimik
alkolik ve uyuşturucu bağımlısıyım,

yani ben de bir tür
utanç araştırmacısıyım.

(Kahkahalar)

Çalışmalarımın çoğu
bu alanda yapıldı.

(Kahkahalar)

Dr. Brown cesareti şöyle tanımlıyor;

"Cesaret kendi hikâyeni bütün
kalbinle anlatmaktır"

Bu söz bana,

diğer kahramanım olan
Georgia O'Keefe'i hatırlattı

şöyle diyor;
"Başarıp başarmaman önemli değil,

öyle bir şey yok.

Önemli olan bilinmeyeni,
bilinir kılmaktır."

Bu nedenle burada size
kendi hikâyemi bütün kalbimle anlatacak

ve bazı bilinmeyenleri
bilinir kılacağım.

Sekiz yaşındayken kendimi
ortada kalmış gibi

ve çok çok beceriksiz
hissetmeye başladım.

Her gün evden dışarı atılıp
okula gönderiliyordum,

aşırı kibar, tombul ve
göze çarpan bir çocuktum

ve diğer kızlar bana çok havalı,
sosyal ve rahat görünüyordu.

Bu gözde süper kahramanlar dünyasında
kendimi ezik hissetmeye başladım.

Bu nedenle kendime bir pelerin
yaptım ve iyice içine saklandım.

Benim pelerinim mış gibi yapmak
ve bağımlı olmaktı.

Zaten hepimizin bir süper kahraman
kostümü vardır, değil mi?

Mükemmeliyetçilik, çok çalışmak,
her şeyi eleştirmek, umursamazlık;

bunlar süper kahraman kostümleri.

Kostümlerimiz kendi benliğimiz
üzerine giydirdiğimiz şeylerdir,

böylece asıl nazik özbenliklerimiz
görünmeyecek ve incinmeyecektir.

Süper kahraman maskelerimiz bizi
fazla duygulanmaktan korur

çünkü iyi veya kötü şeyler
duygularımızı saptıracaktır.

Yani 18 yıl boyunca,

beni bağımlılık ve özenti maskem
beni korudu ve sakladı.

İnsanlar biz bağımlıların
duygusuz yalancılar olduğunu düşünür

ama başlarda öyle değilizdir.

Başlangıçta son derece hassas
ve doğru söyleyen birisindir.

Çok fazla acı ve sevgi hissedersin

ama dünyanın bu kadar duygusal olmanı
kaldıramadığını,

teselliye senin kadar
ihtiyaç duymadığını farkedersin

ve mış gibi yapmaya başlarsın.

Olman gereken kişi olmuşsun gibi
yapmaya çalışırsın.

Kendini uyuşturursun, saklanırsın
ve mış gibi yaparsın

ve bu mış gibi yapmak eninde sonunda
yalanlarla dolu bir hayata dönüşür

ama dürüst olalım
zaten yalancı olmamız bekleniyor.

Küçüklüğümüzden beri bize,
nasıl olduğumuz sorulduğunda

tek uygun cevabın "İyiyim ya sen?"
olduğu söylenir.

Ama şöyle bir şey var
insanlar doğruyu söyler.

Kendi bilinmeyenimizi
anlatmak için doğarız.

Bunu yapacak bir şey buluruz.

Yani, gizlice içerek
veya aşırı alışveriş yaparak,

alkolle veya yiyerek

doğruyu bir şekilde anlatırız.

"Aslında pek iyi değilim" demek isteriz.

Gerçek dünyada,
doğruyu söylemekten korktuğumuzdan

kendi küçük dünyamızı kurarız

ve buna bağımlılık diyorlar.

Yani hangi maskeyi takarsan tak,

sonunda olan şudur, hep birlikte
büyük, ışıltılı

ve karmaşık bir dünyada yaşamak yerine
kendimizi bu minik,

sürpriz yapmayan
ve karanlık dünyada yaşarken buluruz.

İlk kez aşırı yiyip kustuğumda
sekiz yaşındaydım,

sonraki 18 yıl boyunca
her gün buna devam ettim.

Şaşırmış gibisiniz.
Bence bu normal.

(Kahkahalar)

Ne zaman kendimi kaygılı, endişeli
veya öfkeli hissetsem,

kendimde bir sorun olduğunu düşünüp,

o sinirle kendimi mutfakta buluyordum.

Bütün o duyguları
yiyerek bastırıyordum

sonra da panikleyip kusuyordum.

Bütün bunlardan sonra da
bitkin ve uyuşmuş bir halde,

banyoda yere uzanmış yatıyor

ve böylece aslında beni başlangıçta
rahatsız eden şey neyse, geri dönüp

onunla yüzleşmek zorunda kalmıyordum,

ve istediğim buydu.

Bir insan olmanın karmaşası

ve sıkıntısıyla
yüzleşmek istemiyordum.

Lise son sınıfta iken,

nihayet gerçek dünyada doğruyu
söylemeye karar verdim.

danışmanın odasına gittim

"Aslında ben pek iyi değilim,
biri yardım etsin" dedim."

Ve akıl hastanesine gönderildim.

Hastanedeyken
hayatımda ilk kez

mantıklı bir yerde
olduğumu anladım.

Lisedeyken, koridorda tacize uğrar

veya kafeteryada dışlanır

sonra da, kırık bir kalple derse girip,

geometriyle uğraşmak zorunda kalırdın.

Hepimizin asıl istediği
gerçek bir arkadaş bulmak

ve arkadaşlığı korumak iken

derste Antik Roma ile uğraşmak
zorunda kalırdık.

Korktuğumuzda sert görümek zorundaydık,

kafamız cidden karışıkken,
özgüven rolü yapmak zorundaydık.

Rol yapma, mış gibi yapma
bunlar ölüm kalım meseleydi.

Lise bazen gerçek dünyaya
çok benziyor

ama akıl hatanesinde
mış gibi yapmak yoktu,

oyun bitmişti.

(Kahkahalar)

Gerçek hislerimizi, müzik, resim ve yazı
yoluyla ifade etmeyi

öğrenmek için derse giriyorduk.

Nasıl iyi bir dinleyici olunur,

başkalarının hikâyelerini
nazikçe nasıl saklayıp,

kendi hikâyemizi cesaretle
nasıl anlatabiliriz dersleri aldık.

Bazen el ele tutuştuk
çünkü buna ihtiyacımız vardı.

Kimsenin dışlanmasına izin vermedik.

-kuralımız-
var olan herkes değerlidir idi.

Orada kostümlerimiz çıkartacak
cesareti bulduk.

Akıl hastanesinde
tek öğrenmem gereken de buydu.

(Kahkahalar)

Sarı saçlı bir kız hatırlıyorum
çok güzeldi,

doğruyu kollarında anlatmıştı.

Bir gün ağlıyordu,
elini tuttum

kollarının pastırma gibi dilim dilim
kesilmiş olduğunu gördüm.

Orada insanlar yara izlerini
saklamazlar,

neyi temsil ettiklerini bilirsin,

yaralar doğruyu söylerler
ve onların nedenini bilirsin.

Sonra liseden mezun oldum

ve koleje gittim,

akıl hastanesinden
çok daha deli bir yerdi.

(Kahkahalar)

Kolejdeyken alkolizm ve uyuşturucu
kostümlerime yenilerini ekledim.

Her sabah güneş doğuyor ve
ben yiyip kusmaya başlıyordum,

sonra güneş batarken kendimi
kaybedene kadar içiyordum.

Güneşin doğuşu genelde
insanlara uyan işaretidir

ama benim için her gün
ayılma işaretiydi-

içkiden ayılma, erkeklerden
uyuşturucudan ayılma işareti

ama ayılamazdım.

Ne pahasına olursa olsun ayılmayacaktım
bu nedenle gün doğumundan nefret ederdim.

Perdeleri kapatıp,
yastığı yüzüme bastırırken

alt üst olmuş zihnim bana, dışarı çıkan
gün ışığına çıkan,

ilişkiler kurmak, hayallerinin peşinde
koşmak için

günü yaşayan insanları
hatırlatarak işkence ederdi.

Benim gündüzlerim yoktu
sadece gece vardı.

Bu günlerde umudu
gün doğumuna benzetiyorum.

Herkesi eşit bir şekilde aydınlatmak
için her gün doğuyor.

Günahkârların da azizlerin de
üzerine doğuyor,

hatta bağımlılar ve ponpon kızların da.

Asla cimrilik yapmıyor.

Yargılamıyor.

Bütün hayatınızı
karanlıkta geçirseniz

ve sonra bir gün dışarı
çıkmaya karar verseniz bile

orada olacaktır, dışarıda sizi
ısıtmak için bekleyecektir.

Yani bütün o yıllar boyunca

güneşin doğuşunu, meraklı, suçlayıcı
ve yargılayıcı bir şey olarak düşündüm

ama değildi.

Sadece hayata dönmem için
bana umudun günlük davetiydi.

Sanırım, eğer hala zamanınız varsa
eğer hâlâ hayattaysanız,

bu daveti alırsınız.

Kolejden gerçekten mezun oldum

bunun için hem minnettarım

hem de bu okuldan çok şüpheleniyorum.

(Kahkahalar)

Sonra kendimi

bir tarafıyla gerçek, bir tarafıyla
sahte bir dünyada buldum.

2002 yılının Anneler Gününde

-yılı karıştırabilirim
sadece Anneler Günüydü diyelim,

iyice dibe doğru gitmiştim,

artık kendim, Glennon bile değildim

sadece bulimia idim

sadece alkolizm idim

sadece bir yığın maskeydim.

Ama Anneler Günü-
bir anneler gününde

soğuk bir banyo döşemesi üzerindeydim

akşamdan kalmıştım, titriyor ve elimde
pozitif bir gebelik testi tutuyordum.

Oturup sırtımı duvara verdiğim
halde titriyordum,

kafamdan aşağı bir anlayış boşaldı.

O anda, o banyo döşemesi üzerinde,

benim durumunda olan birini bile,

yerde yatan birini bile,

dışarıdaki biri
çok çok önemli bir

şey için davet etmeye

değer bulmuştu.

Yani o gün banyoda yerde yatarken

ortaya çıkmaya karar verdim.

Kontrolümdeki karanlık
dünyamdan çıkacaktım

ve büyük, ışıltılı ve karmaşık
dünyaya girecektim.

Nasıl ayık bir insan olunur
anne olmak nasıldır

veya arkadaş olmak
nasıldır bilmiyordum.

bu nedenle kendime sadece ortaya
çıkma sözü verdim

ve bir sonraki doğru şeyi yapacaktım.

"Sadece ortaya çık Glennon
çok korksan bile yap,

tiriyor olsan bile sadece
sıradaki doğru şeyi yap."

Ayağa kalktım.

Ayık olmak ve maskelerinizi
çıkarmak konusunda

size söylemedikleri şey

iyileşmeye başlamadan önce
çok daha kötü olacağınızdır.

Ayılmak soğuk ısırığından
iyileşmek gibi bir şey.

Bütün o zamanlar boyunca
uyuşturduğunuz duygularınız

artık varlar ve oradalar.

Başlarda iğne gibi batıyorlar
ve huzursuz ediyorlar

ama sonra hançer gibi
saplanmaya başlıyorlar.

Izdırap, kayıplar, suçluluk ve utanç-

hepsi üzerinize çullanıyor
kaçacak bir yerin yok.

Ancak o süreçte şunu öğrendim;

gerçek bir insan olmanın tek yolu

kaçacak çıkışlar olmasına rağmen
kaçmayı reddetmek ve

acı içinde oturup geçek bir insan olmanın
mutluluğunu hissetmektir.

Yani artık bir süper kahraman değilim,

mükemmel bir insan da değilim

ama tamamen insanım ve
bununla gurur duyuyorum.

Allahtan ve şaşırtıcı biçimde,

ben hâlâ aynı kişiyim,

20,16 ve 8 yaşımda neysem
hala oyum.

Hala sürekli bir şeylerden korkarım,

sürekli kaygılıyım,

sürekli aşırı nazik biriyim.

Gün içinde dibe de vurabilirim
bulutlara da çıkarım,

ama sonunda şu gerçeği kabul ettim
ben hassas biri olarak yaratılmıştım,

bunu saklamak zorunda değilim
tamir etmek zorunda da,

ben bozuk değilim ki.

Merak ediyorum;
belki sen de hassas birisin.

Belki acıyı büyük sevinci derin
hissediyorsun

ama bunu gerçek dünyada anlatacak
kadar güven hissetmiyorsun.

Ben daha sert biri olmaya
çabalamak yerine

yazıyorum ve hassas insanların
süper kahraman kostümleri

giymek zorunda kalmadıkları
hepimizin girebileceği,

büyük, ışıltılı ve karmaşık bir dünya
oluşturmaya hizmet ediyorum,

doğruyu söyleyen ve birbirimizi
insan olduğumuz için affeden

ve hep birlikte, evet hayatın gerçekten
zor olduğunu kabullenen bir dünya

ama aynı zamanda birlikte
zorlukları yeneceğimiz bir dünya.

"Aslında bugün pek iyi değilim"
demek belki de yanlış değildir.

Belki insan olduğumuzu hatırlamakta
bir sakınca yoktur,

düşünmek, sevmek, paylaşmak

ve dinlemek için durmakta
bir sakınca soktur.

Bu hafta sonu Anneler Günüydü

ve ortaya çıkmaya karar verişimin
11. yılı olduğunu söylüyordu

ve o günü üç çocuğum,
iki köpeğim

ve bir kocamla sahilde geçirdim

(Kahkahalar)

benim cefakâr kocam.

Ancak hayal edebilirsiniz.

Hayat güzeldir ayrıca hayat zalimdir.

Hayat güzalimdir
her zaman ve her gün.

Benim için farklı olan
tek bir şey var

o da şu:

Eskiden duygularımı uyuşturuyor
ve saklanıyordum,

ama artık duygularımı hissediyor
ve paylaşıyorum.

Bugün hayatımda olan tek fark bu.

Artık duygularımdan korkmuyorum.

Onların geleceğini biliyorum
ama beni öldürmeyecekler

gerekiyorsa bir süre kontrolü
ele alabilirler

ama günün sonunda onlar
sadece bir kılavuz.

Onlar bana yapılacak sıradaki doğru şeyin
ne olduğunu söyleyen kılavuzlar.

Yalnızlık bizi diğer insanlarla
iletişime geçmeye iter,

ve kıskançlık bir sonra ne
yapacağımız konusunda rehberlik yapar

ve acı bizi diğer insanlara
yardıma götürür

ve işi başından aşmak bizi
yardım istemeye götürür.

Duygularımı kendi kişisel
yol göstericim olarak

onurlandırmayı ve koşmak yerine

hareketsiz kalmayı öğrendim

ve bunların ödülleri var.

Bu ödüller huzur, benlik saygısı
ve arkadaşlık.

Geçen hafta bir e-posta aldım,

evdeki bilgisayarımda yazılı

Şöyle diyor: "Sevgili Glennon,

Clark Kent olmak Süpermen
olmaktan daha cesurca.

Devam et, savaşçı."

(Kahkahalar)

Bugün size şunu söylemek istiyorum;
daha fazla süperkahramana ihtiyacımız yok

Bu ışıltılı büyük ve karmaşık dünyada

beceriksiz, aşırı nazik, dürüst
insanlara ihtiyacımız var.

Orada görüşürüz.

(Alkışlar)