Το δώρο της ομοφυλοφιλίας | Κάρεν Μακ Κρόκλιν | TEDxTurtleCreekWomen

Η Κάρεν Μακ Κρόκλιν έχει ως αποστολή να γιορτάσει το δώρο της ομοφυλοφιλίας. Έχει δεσμευτεί, μέσα από τις ιστορίες που λέει, τα γραπτά της και τις ραδιοφωνικές εκπομπές της, να αλλάξει τις αφηγήσεις ώστε να συμπεριλάβουν την ιδέα πως οι ομοφυλόφιλοι και οι διαφυλικοί βρίσκονται εδώ για να ανεβάσουν τη συλλογική συνειδητότητα και για να μας διδάξουν πως μοιάζουμε περισσότερο από όσο διαφέρουμε. Η Κάρεν πιστεύει επίσης, πως το ότι γεννήθηκε λεσβία είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να της έχει συμβεί.

Όταν λέω στους ανθρώπους
πως το ότι είμαι λεσβία

είναι το καλύτερο πράγμα
που μου συνέβη ποτέ,

ποτέ δεν είμαι σίγουρη
πώς θα εξελιχτεί αυτό.

Κάποιες φορές,
δεν είναι τίποτα σπουδαίο.

Άλλες, αισθάνομαι σα να κάνω
κάτι επαναστατικό.

Έχω μια φίλη που τη λένε Τίνα

και γνωριζόμαστε από τότε
που ήμασταν μικρές.

Είναι μια πολυλογού Τεξανή

με πολλά μαλλιά, μεγάλη καρδιά

και πολύ μέικ απ.

Τη λατρεύω.

Είναι παντρεμένη
με τον σύζυγό της

εδώ και περίπου
είκοσι χρόνια, νομίζω.

Έχουν καταπληκτικά παιδιά

και μια ωραία ζωή

που διαφέρει πολύ
από τη δική μου,

όμως το καλύτερο πράγμα

που έχουμε κοινό

είναι πως είμαστε και οι δύο
πραγματικά ευτυχισμένες.

Είμαι σίγουρη πως ακόμα
μου κρατάει κακία

για εκείνη τη φορά
στην πέμπτη δημοτικού

που έκοψα τα μαλλιά
της Μπάρμπι της

και της φόρεσα τα ρούχα
του Τζι αι τζο. (Γέλια)

Είμαστε κάπως αταίριαστες,

αλλά τη λατρεύω.

Το περασμένο καλοκαίρι

με κάλεσε σ' ένα σεμινάριο.

Ήταν ένα απ' αυτά που διοργανώνουν
οι εταιρίες διαδικτυακού μάρκετινγκ

για το πώς να κυριαρχήσεις στον κόσμο,

και όλοι οι παρευρισκόμενοι

θα ήταν σούπερ επιτυχημένοι,

σαν αυτούς που πούλησαν
την εταιρία τους στη Google

και τώρα προπονούνται
για τους Ολυμπιακούς.

Οπότε... (Γέλια)
Έτσι είναι.

Οπότε, είμαστε καθ' οδόν
προς τα εκεί και μου λέει,

«Τι θα πεις στον κόσμο πως κάνεις,
αν σε ρωτήσουν;»

και εγώ είπα,
«Νομίζω πως θα τους πω την αλήθεια,

δηλαδή πως γράφω
και μιλάω στους ανθρώπους

για το ότι το να είμαι λεσβία
είναι ό,τι καλύτερο μου συνέβη».

και εκείνη είπε,
«Όχι, δεν θα το κάνεις!»

Είπα,
«Τι;»

και εκείνη είπε,
«Δεν καταλαβαίνω

γιατί νομίζεις

πως πρέπει να το λες συνεχώς
αυτό στους ανθρώπους.

Τα πράγματα πηγαίνουν
τόσο καλύτερα για εσάς.

Για την ακρίβεια,
δεν είμαι καν σίγουρη

για ποιο λόγο νομίζεις
πως πρέπει να λες

πως είσαι λεσβία».

Είπα, «Τι εννοείς;»

και εκείνη είπε,
«Καταρχάς, τα μαλλιά σου, (Γέλια)

και το γιλέκο σου, τα τζιν σου
και τα αθλητικά παπούτσια σου.

Και τα σακάκια.
Πολλά σακάκια».

(Γέλια)

Θα ήθελα να πιστεύω,

(Γέλια)

πως ανήκω σε μια μακρά παράδοση

και πως αυτή είναι
η φορεσιά της φυλής μου.

(Γέλια)

Όμως αν κάποιος αποφασίσει
να υποθέσει πως είμαι λεσβία,

από απόσταση ενός χιλιομέτρου,

πριν καν με γνωρίσει,

δεν έχω κανένα πρόβλημα,

επειδή για μένα,
να είμαι λεσβία, γκέι,

αμφισεξουαλική
ή διαφυλική, είναι δώρο

και νομίζω πως αυτό είναι
μια ιδέα που αξίζει να διαδοθεί.

Οπότε, γι' αυτό θέλω
να σας μιλήσω σήμερα.

Καταρχάς, γιατί να σκεφτεί κανείς

πως κάτι το οποίο ευρέως θεωρείται

μια δοκιμασία που πρέπει να την υπερβείς,

ή μια αιτία για να αισθάνεσαι
στέρηση των δικαιωμάτων σου

ή θυμό, είναι δώρο;

Κατά δεύτερον, γιατί πρέπει
να συνεχίσουμε να μιλάμε γι' αυτό;

Αν κοιτάξετε πίσω,

στα περασμένα χρόνια,

στα αμνημόνευτα χρόνια,

και διαλέξετε οποιοδήποτε σημείο
σε αυτό το χρονοδιάγραμμα,

θα βρείτε μια ομάδα,
θα βρείτε μια φυλή,

θα βρείτε μια εθνικότητα,
θα βρείτε μια θρησκεία,

θα βρείτε κάποια ομάδα

που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή

ως καταλύτης της αλλαγής.

Στη διάρκεια της ζωής μου,

ήμασταν εμείς.

Φυσικά, δεν μπορεί κανείς
να συγκρίνει τα ταξίδια

όλων αυτών
των διαφορετικών ομάδων.

Όλες έχουν τις δικές τους προκλήσεις,

τα δικά τους πολιτισμικά στοιχεία,

πολύ περίπλοκα πράγματα.

Όμως αυτό που ισχύει για όλες

είναι πως κάθε φορά που κάναμε

ένα διάλογο ως κοινωνία
για αυτές τις ομάδες

και περάσαμε από αυτή τη διαδικασία,

αυτό ανύψωσε
τη συλλογική συνειδητότητα.

Μαθαίνουμε για την ανοχή,

μαθαίνουμε για την αποδοχή,

μαθαίνουμε για το πόσο συνδεόμαστε

και μαθαίνουμε και για τους τρόπους

με τους οποίους περισσότερο μοιάζουμε
παρά διαφέρουμε.

Είμαι απίστευτα περήφανη
και ευγνώμων

που έζησα σε μια εποχή

στην οποία επιλέχτηκαν οι δικοί μου.

Απίστευτα περήφανη,
απίστευτα ευγνώμων,

επειδή είμαστε το τωρινό συμβάν

σε αυτό που ο Δρ. Κινγκ αποκαλούσε
«κιβωτό του ηθικού σύμπαντος

που στρέφεται προς τη δικαιοσύνη».

Οπότε, όχι μόνο θεωρώ
πως είναι δώρο,

νομίζω πως είναι ένας σκοπός,

ένα μέρος από κάτι
πολύ μεγαλύτερο.

Το άλλο πράγμα που μάθαμε
από την ιστορία

είναι πως όταν η κοινωνία μας
αλλάζει το επίπεδο της αποδοχής της,

δεν πηγαίνει προς τα πίσω.

Κανείς δεν λέει, «Δεν έπρεπε να είχαμε
δώσει ψήφο στις γυναίκες».

Καλά, ίσως.
(Γέλια)

Κανείς δε λέει, «Φέρτε πίσω τους
χωριστούς ψύκτες για λευκούς και μαύρους,»

ούτε, «Ε! Τι έγινε με αυτό

που ρίχναμε τους Χριστιανούς
στα λιοντάρια;»

Δεν συμβαίνει.

Αν παρακολουθείτε μανιωδώς
τις ομιλίες του TED, όπως εγώ,

ίσως να έχετε δει κάποιες
σχετικές με τη συμπόνοια,

την αυθεντικότητα ή την ευαισθησία.

Για την ακρίβεια, ακούσαμε
για κάποια από αυτά σήμερα.

Είναι μέρος του σύγχρονου
διαλόγου μας.

Ζούμε σε μια συνεχή αναζήτηση

της στιγμής που θα πούμε,
«Αυτό είναι!»

Είναι παντού.

Ανταλλάσσουμε σοφά και διορατικά
αποφθέγματα στα κοινωνικά δίκτυα,

σαν να είναι κάρτες του μπέιζμπολ.

Πήγα σε ένα κατάστημα σιδερικών
και ειδών σπιτιού

για να αγοράσω
μια μηχανή του γκαζόν,

και υπήρχαν κουρτίνες
με εμπνευσμένα γνωμικά

δίπλα στα απορρυπαντικά.

(Γέλια)

Είναι παντού.

Το πιο σημαντικό για μένα,

και αυτό που άρχισα
να γνωρίζω είναι,

πως ως λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικοί

και διαφυλικοί άνθρωποι,

αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέματα
συχνά και από νωρίς.

Θυμάστε στο μάθημα της λογοτεχνίας

που μαθαίνατε για την απανθρωπιά
του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο του,

ή για το άτομο έναντι της κοινωνίας;

Εμείς αντιμετωπίζουμε αυτά
τα πράγματα καθημερινά

και αυτό, με ένα τρόπο, μας οδηγεί
προς μια υψηλότερη συνειδητότητα,

προς ένα διαφορετικό τρόπο
με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο.

Υπάρχει μια γυναίκα στο κοινό σήμερα

και κάποιοι από εσάς τη γνωρίσατε πάνω.
Λέγεται Σέρι.

Οι γονείς της Σέρι δεν της έχουν μιλήσει

εδώ και τριάντα δύο χρόνια,

από όταν ως δεκαεπτάχρονη

τους είπε πως ήταν λεσβία,

και την πέταξαν έξω από το σπίτι.

Φανταστείτε το!

Εδώ όμως είναι το εντυπωσιακό.

Να τι λέει η Σέρι.

Η Σέρι λέει, «Ναι, ήταν μια εξαιρετικά
επώδυνη εμπειρία».

Όμως δεν θα ήθελε
να είχε συμβεί αλλιώς,

επειδή αυτό που της έμαθε

είναι πως δεν χρειαζόταν
να τροποποιήσει αυτό που είναι.

Δεν χρειάζεται να κάνει συμβιβασμούς
για να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους.

Το μόνο άτομο για του οποίου
την ευτυχία ευθύνεται,

είναι ο εαυτός της.

Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς
να μετατρέπει κανείς τις αντιξοότητες

σε μια υψηλότερη εκδοχή
του εαυτού του.

Όλοι γνωρίζουμε
τον φόβο της απόρριψης.

Όλοι τον ξέρουν.

Η Τίνα είναι δεκατεσσάρων ετών,

κλειδώθηκε στο δωμάτιό της,

και έκλαιγε για μερικές μέρες,

επειδή κάποια άτομα της φέρθηκαν
άσχημα στο Facebook

και την έβγαλαν από φίλη.

Όλοι ξέρουμε πώς αισθάνεται κανείς
όταν κάποιος του λέει,

«Κάτι δεν πάει καλά με σένα».

Ξέρουμε πώς είναι αυτό,

όμως αυτές είναι οι στιγμές

που αποφασίζουμε
τι είναι εντάξει εδώ μέσα.

Στις αρχές που αποκάλυψα
πως είμαι λεσβία,

υπήρχαν πολλές φορές
που θα σας έλεγα

πως το να είμαι λεσβία
είναι το χειρότερο πράγμα

που μου είχε συμβεί ποτέ.

Το ραντάρ μου δεν έπιανε
την υψηλότερη συνειδητότητα.

Κυρίως ενδιαφερόμουν για το
που θα βρω άλλους γκέι

και κορίτσια που θα βγουν
ραντεβού μαζί μου.

(Γέλια)

Όταν όμως άρχισα να γνωρίζω κόσμο,

καθώς άρχισα να βγαίνω
έξω στον κόσμο,

είδα ανθρώπους που αποφάσισαν
και επέλεξαν να πουν ψέμματα

ή να πουν μόνο μέρος της αλήθειας

και να κρυφτούν πίσω από τον τοίχο
της ντροπής που έφτιαξαν

για να είναι ασφαλείς,

επειδή είναι τρομακτικό.

Και εγώ φοβόμουν,

αλλά έκανα αυτό που κάνουν
πολλοί άνθρωποι όταν φοβούνται:

Θύμωσα,

επειδή αυτό σου δίνει
μια μικρή ώθηση δύναμης.

Πήγα σε πορείες, σε διαμαρτυρίες.

Ποτέ δεν σταμάτησα.

Ήμουν πάρα, πάρα πολύ θυμωμένη,

επειδή όλα αυτά ήταν αλήθεια

και μερικά είναι ακόμα και σήμερα.

Θυμάμαι όμως μια μέρα,

που ούρλιαξα τόσο πολύ
σε έναν άντρα

ώστε νόμιζα πως είχαν
ματώσει τα πνευμόνια μου,

επειδή κρατούσε
μια πινακίδα που έλεγε,

«Ο Θεός μισεί τους πούστηδες».

Μετά πήγα σπίτι,
και συνειδητοποίησα

πως μάλλον δεν είχα κάνει
πολλά εκείνη τη μέρα

για να αλλάξω τη γνώμη
εκείνου του άντρα

(Γέλια)

και πως αυτό
που έκανε ο θυμός

ήταν να με εμποδίζει
να δείξω ποια είμαι,

δηλαδή ένα άτομο που πιστεύει
πως η αγάπη πρέπει να κερδίζει.

Αυτά για τα οποία είχα θυμώσει
είναι αληθινά,

και εννοείται πως οι διαμαρτυρίες
και οι διαφωνίες

είναι απαραίτητες όταν υπάρχει αδικία.

Το ίδιο όμως και η αγάπη.
Το κλειδί είναι η ισορροπία.

Ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα
είναι του Δρ. Γουέιν Ντάιρ.

Λέει, «Όταν αλλάξεις τον τρόπο
που κοιτάς τα πράγματα,

τα πράγματα που κοιτάζεις αλλάζουν».

Είναι αλήθεια.

Ό,τι και αν είναι αυτό που ψάχνω

εκεί έξω στον κόσμο,

αυτό θα είναι το πρώτο
πράγμα που θα δω.

Εκτός από τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου.

(Γέλια)

Αυτό όμως που επιλέγω,
ο άνθρωπος που θέλω να είμαι,

αυτό που επιλέγω σήμερα είναι να δω

πως οι εμπειρίες μου ως λεσβία

με δίδαξαν να πάω βαθύτερα

και πέρα από ό,τι θα είχα κάνει αλλιώς.

Ως μέλος μιας περιθωριοποιημένης ομάδας,

απέκτησα ευαισθησία

προς την καταπίεση

και γενικά προς όλους
τους ανθρώπους.

Μου άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο
κοιτάζω όλα αυτά τα πράγματα

και μου έμαθε να ψάχνω
για τις ομοιότητες,

πριν ψάξω για τις διαφορές.

Αυτό είναι υπέροχο
όταν το καταλαβαίνεις.

Το άλλο που έμαθα
από την κοινότητά μου

είναι πως είμαστε ήδη ίσοι.

Εργαζόμαστε για να αλλάξουμε τους νόμους
που θα το αντικατοπτρίζουν.

Το άλλο είναι

πως το μόνο που πρέπει να χάσω
είναι τον εαυτό μου.

Οπότε αυτό μας φέρνει
στη δεύτερη ερώτηση,

«Γιατί χρειάζεται
να μιλάμε ακόμα γι' αυτό;»

Όλες αυτές οι ομάδες
που προανέφερα,

η διαφορά μεταξύ μας,

η διαφορά τους με εμάς,

είναι πως ως επί το πλείστον,

όλοι είχαν την υποστήριξη

ή, τουλάχιστον, ένα κοινό βίωμα

με τις οικογένειές τους.

Άκουσα την κωμικό Γουάντα Σάικς
να κάνει την τέλεια δήλωση.

Είπε, πως για εκείνη,

η διαφορά ανάμεσα στο να είσαι
μαύρος και ομοφυλόφιλος

είναι πως δεν χρειαζόταν
να πει στους γονείς της πως είναι μαύρη.

(Γέλια)

Είναι αλήθεια.

Κανείς δεν το ξέρει
αν δεν μιλήσουμε γι' αυτό.

Το κάνουμε ξανά και ξανά και ξανά.

Το καλό με αυτό είναι --

και αυτό που έχουμε δει

να δείχνουν όλες οι έρευνες--

είναι πως αυτό που αλλάζει

την αρνητική γνώμη των άλλων για εμάς,

είναι η γνωριμία τους με εμάς!
Είναι η έκθεσή τους σε εμάς!

Οπότε πρέπει να μιλάμε γι' αυτό,

επειδή αυτό δημιουργεί την αλλαγή.

Υπάρχει ένας ολόκληρος κύκλος για εμάς.

Όταν κάνουμε κάτι,
όπως για παράδειγμα,

«Γεια! Με λένε Κάρεν
και είμαι λεσβία»,

αυτό αλλάζει την κοινωνία.

Προ ημερών άκουσα κάποιον,

και ήταν ομοφυλόφιλος.

Είπε αυτό το πράγμα,

αυτό το νοσταλγικό πράγμα,

«Ω...Δεν θα ήταν ωραία;

Δεν μπορώ να περιμένω τη μέρα

όπου δεν θα χρειάζεται πια
να τα περνάμε όλα αυτά,

όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να κάνουν
υποθέσεις για τους άλλους».

Εγώ σκέφτηκα, «Ούτε εγώ μπορώ
να περιμένω αυτή τη μέρα!»

Όμως, αντί να κάθομαι
και να το εύχομαι,

θέλω να συνεχίσω να μιλάω γι' αυτό,

μέχρι να γίνει.

Έχω φίλους στην άλλη
πλευρά του φάσματος

που μελετούν τη θεωρία της ομοφυλοφιλίας
και της σεξουαλικής ταυτότητας

και γράφουν διδακτορικές διατριβές
για πράγματα όπως

την απόρριψη του ετερόφυλου
κανονιστικού παραδείγματος

και τη διάλυση του δυαδικού φύλου
και τέτοια πράγματα.

Είναι συναρπαστικό.

Είναι ένα απίστευτα
συναρπαστικό θέμα.

Πράγματα πρωτοποριακά.

Όμως όταν μιλάμε,
πρέπει πάντα να τους υπενθυμίζω

πως βρίσκομαι εδώ με ξαδέρφια

που μου γράφουν γράμματα που λένε,
«Θα πας στην κόλαση!»

και αναφέρονται στην εδώ και δώδεκα
χρόνια σύντροφό μου ως,

«Αυτή η γυναίκα».

Οι ακαδημαϊκοί είναι εδώ,

τα ξαδέρφια μου είναι εδώ,

(Γέλια)

και αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση.

Όταν είδα πως θα κάνω αυτή την ομιλία,

έπρεπε να τηλεφωνήσω στην Τίνα.

«Γεια! Θα κάνω μια ομιλία στο TEDx!

Χαίρομαι τόσο που δεν βλέπω την ώρα».

Εκείνη είπε,
«Κορίτσι, αυτό είναι υπέροχο!

Για τι πράγμα θα μιλήσεις;»

(Γέλια)

Της είπα,
«Εεε, για το πώς ότι είμαι λεσβία

είναι το καλύτερο πράγμα
που μου έχει συμβεί».

Εκείνη είπε,
«Ωραία. Ξέρεις γιατί;

Επειδή την περασμένη βδομάδα
μιλούσα με κάποια στην εκκλησία μου

και ήταν πολύ αναστατωμένη,

επειδή νομίζει πως ο γιος της
είναι ομοφυλόφιλος

και δεν ξέρει πώς να του μιλήσει γι' αυτό.

Δεν ξέρει τι να του πει.

Και επειδή έχω περάσει ώρες

να σε ακούω, αισθάνθηκα πως ήξερα

τι να της πω για να την στηρίξω».

Της είπα,
«Τι θα της έλεγες;»

Εκείνη είπε,
«Λοιπόν, της είπα

πως δεν πρέπει να ανησυχεί
για το τι να πει

ή μήπως πει το λάθος πράγμα,

θα έπρεπε απλώς ν' αρχίσει να μιλάει

και να βεβαιωθεί

πως εκείνος ξέρει πως τον αγαπάει.

Και τότε της είπα
πως ότι είναι ομοφυλόφιλος είναι δώρο».

Εγώ πανηγύριζα
στην άλλη άκρη του ακουστικού.

(Γέλια)

Μετά όμως το παρατράβηξα και είπα,

«Λοιπόν, της είπες

πως το να είσαι ομοφυλόφιλος
μπορεί να είναι το καλύτερο πράγμα

που θα σου συμβεί ποτέ;»

Μου έκλεισε το τηλέφωνο!

(Γέλια)

Όμως σκέφτομαι αυτή τη γυναίκα
και τον γιο της

και να τι ξέρω:

Άσχετα από το τι θα συμβεί

με τη γονεϊκή υποστήριξη,
τις νομικές εξελίξεις,

την κοινωνική αποδοχή,

αυτό που δεν θα αλλάξει ποτέ

είναι αυτή η στιγμή --
και είναι μια μοναχική στιγμή --

που κοιτάς στον καθρέφτη και λες,

«Υπάρχει κάτι σε μένα

που είναι διαφορετικό

και κανείς άλλος δεν το ξέρει.

Τώρα πρέπει να βρω το κουράγιο

να πάω να τους το πω».

Αυτό δεν είναι κάτι ομοφυλόφιλο,
ούτε κάτι ετερόφυλο.

Είναι κάτι ανθρώπινο.

Οπότε αυτό θέλω να κρατήσετε:

Αν έχετε κάποιο τηλεφώνημα,
ή μια συζήτηση,

την ερχόμενη εβδομάδα, μήνα ή χρόνο,

-- και θα συμβεί αυτό --

σχετικά με αυτό το θέμα,
με κάποιον ο οποίος παλεύει,

ή προσπαθεί να βρει
τις κατάλληλες λέξεις,

έχετε επιλογή για το ποιος
θέλετε να είστε εσείς.

Μπορείτε να επιλέξετε να σταθείτε εκεί,

με όση κατανόηση, συμπόνοια
και ανθρωπιά έχετε,

σε μια προσπάθεια
να φτιάξετε και να βρείτε

ένα σημείο σύνδεσης,

επειδή εκεί αρχίζουν όλα τα καλά.

Για την ακρίβεια, θα έλεγα

πως η ικανότητα να βρίσκετε
αυτό το σημείο σύνδεσης

σε κάθε συναναστροφή
της ζωής σας

είναι δώρο.

Με λένε Κάρεν

και το ότι είμαι λεσβία
είναι το καλύτερο πράγμα

που μου έχει συμβεί ποτέ.

Σας ευχαριστώ.

(Χειροκρότημα)