Kalbine seslen| Marleen Laschet | TEDxTrondheim

Bu konuşma TED’den bağımsız, yerel bir topluluğun düzenlediği bir TEDx etkinliğinde TED Konferansı formatı kullanılarak yapılmıştır. Daha fazla bilgi için: http://ted.com/tedx

Dillerin kokusu ve hasta bir kurbağanın gününüzü nasıl kurtarabileceği ile ilgili.

Marleen bir dil bilimcisi ve hikayeler ve dillere tutkuyla bağlı bir iletişim uzmanı.

Onun ciddi eğlenceli İnternet günlüğünde, çok dilliliğin faydaları ve eğlenceli yönü ve farklı kültürler hakkında yazıyor. Günlüğündeki bu hikayeler çok dil bilen, dil bilimine, kültürleri kavrama ve deneyimlemeye kendini adamış biri olarak günlük yaşamından anektodlar üzerine kuruludur.

Yaklaşık 365 milyon insanın
ana dili İngilizce.

İki milyardan fazla kişi ise
ikinci ya da üçüncü dil olarak

İngilizce öğreniyor ve konuşuyor.

Eğer İngilizce konuşabiliyorsanız

yaklaşık 2,5 milyar insanın sizi
anlamasını sağlayabilirsiniz.

Neden herhangi bir yabancı dil
öğrenmek isteyesiniz?

Bu sadece saçma bir zaman kaybı değil mi?

Nelson Mandela
"Afrikanca" konuştuğu için

siyahi Güney Afrikalılar tarafından
şiddetle eleştirilmişti.

Şöyle cevap verdi,

"Bir adamla anlayabileceği bir dilde
konuşursanız

bu onun aklına girer.

Bir adamla kendi dilinde konuşursanız

bu onun kalbine girer."

Durum şu ki,
bir insanı kazanmak istiyorsanız

onun kalbiyle konuşmanız gerekir.

Papalar bunu bilir.

İkinci John Paul yaklaşık on dili
akıcı şekilde

ve bir düzine kadarını da orta
seviyede konuşabiliyordu.

Gittiği her yerde, birkaç cümle de olsa

insanları ana dillerinde selamlardı.

Bu popülerliğinin önemli bir sebebiydi.

Yabancı bir kayınvalidesi olanlar ya da

yabancı bir kayınvalide olacak olanlar da
ne demek istediğimi bilir.

Kız arkadaşlarıyla İngilizce
konuşabilirler

ama sıra kızın annesiyle iyi geçinmeye
geldiğinde

genç adam en çılgın dili bile öğrenmeye
istekli olacaktır,

Flemenkçe dahil!

(Gülüşmeler)

Bu genelde işe yarar.

Neden?

Pekala, ana dilimiz kişiliğimizle
ve kimliğimizle bir bütün halindedir.

Bütün kişisel geçmişimizin kökleri derindir

ve ana dilimizle doludur.

Çok fazla anımız ve hislerimiz
kullandığımız kelimelerle, ifadelerle,

hatta birlikte büyüdüğümüz dilbilgisiyle
bağlantılıdır.

Yani, başka bir insanın dilini
öğrendiğinizde

hayatıyla ve kişiliğiyle de içten bir
şekilde ilgilendiğinizi gösterirsiniz.

Hangi kayınvalidenin gururu okşanmaz ki?

Kendi dilinizi duyduğunuzda
bağlanmış hissedersiniz.

Seyahat ederken

ve bir yabancı dili birkaç gün ya da
hafta boyunca konuştuktan sonra

uçağa bindiğiniz ve kabin memurunun
sizi kendi dilinizde selamladığı o anda

bilirsiniz ki eve gidiyorsunuz.

Eğer ana dillerin kokusu olsaydı,

sanırım kurabiye gibi

ya da rahatlatıcı bir tavuk çorbası gibi

ya da büyükannenizin kolonyası gibi

belki biraz da naftalin gibi kokardı.

Bu pekala da oluşturulan dillerin,
Esperanto gibi,

beklenildiği kadar yayılmamasının
sebebi olabilir.

Ne kadar zekice tasarlanmış,
basit, öğrenmesi kolay olursa olsun

hiçbir ülke yapay bir dili
kendi dili olarak kabul etmemiştir.

Ya da uzun bir süre zarfında
geniş bir ölçekte,

sistemli bir şekilde öğretilen bir
yabancı dil olarak.

Denenmesine rağmen.

Fakat bir şekilde, doğal dillerin
zorluğuna rağmen

-sinir bozucu düzensizlikler,

yazma ve okuma arasındaki farklılıklar

zaman zaman dilbilgisinin korkunç
karmaşıklığı gibi-

bütün bunlara rağmen

insanlarla birlikte doğal bir şekilde
büyüyen dilleri öğrenmeyi tercih ediyoruz.

Oluşturulan diller beyine konuşur.

Doğal diller kurabiye gibi kokar.

Nelson Mandela için Afrikanca öğrenmek
tamamen "düşmanını tanımak" demekti.

"Eğer onları yenmek istiyorsanız,
dillerini, tutkularını

umutlarını ve korkularını
öğrenmeniz gerekir" demişti.

Yaptı. İşe yaradı.

Bu her zaman da düşmanlarımızla
ilgili değil, değil mi?

Bütün insan ilişkileri için geçerli.

Ben de kayınvalidelerin düşman olduğunu
iddia edecek son kişiyim,

tanıma göre.

Yedi ya da sekiz yıl önce

ailemle birlikte Polonya'da geziyorduk.

Dükkanlar kapanmak üzereydi ve
yiyecek bir şeyler almamız gerekiyordu.

Sonunda sokağın öteki tarafında bir
süpermarket gördük.

Oraya zamanında gitmenin tek yolu
U dönüşü yapmaktı.

Ben de bunu yaptım.

Muhtemelen tehlikeliydi.

Kesinlikle yasadışıydı.

Park yerinde, daha kontağı bile
kapatamadan

tık tık sesi duydum.

Camı indirdim ve iki çift gözle
karşılaştım.

Çiftlerin her biri birer polis
memuruna aitti.

Polonyaca'yı kesinlikle akıcı bir şekilde
konuştuğumu iddia edemem,

en iyi zamanda bile

ama basit bir konuşmayı
sürdürebiliyordum.

Ama o koltukta, suçlu olduğumun da
bilinciyle

üniformalar içindeki iki kanun adamıyla
gözgözeyken,

bildiğim bütün anlamlı Polonyaca kelimeler
uçtu gitti.

Yine de bir an bile, durumu
İngilizce olarak halletmeyi düşünmedim.

İngilizce muhtemelen bana sözel avantaj
sağlardı

ama polis memurlarını rahatsız
edebilirdi.

Bu yüzden Polonyacayla devam etme
kararı aldım.

Nasıl?

Beynimdeki minik Polonya köşesi
tamamen kararmıştı

Bir şey hariç.

Orada sürekli tekrar ettiğim,

bu yüzden uykularımda bile tekrarladığım
bir tek şey vardı.

Bu hasta bir kurbağa hakkındaki
bir çocuk şiiriydi.

(Gülüşmeler)

Elimde sadece bu vardı.

Biliyorum ki bunu yapmak garip olurdu
ama ağzımdan çıkıverdi:

(Polonyaca) "Bir kurbağa zayıf düşmüş

bu yüzden doktora gitmiş
ve hasta hissettiğini söylemiş.

Doktor gözlüklerini takmış
çünkü çok yaşlıymış."

Polis memurlarına kaçamak bir
bakış attım.

Durmuş öylece bana bakıyorlardı.

(Gülüşmeler)

Birinin kafasını kaşıdığını hatırlıyorum.

Sonra gülümsediler.

Gülümsediler.

Bu da beni rahatlattı,

en azından alakalı birkaç kelime
aklıma gelecek kadar.

Birkaç cümle kekeleyebildim

"Üzgünüm, yemek lazımdı,
bir daha asla yapmam" gibi.

Beni bıraktılar.

Ben dükkana koşarken arkadan
(Polonyaca) “Szczęśliwej podróży!"

"İyi yolculuklar!" diye bağırdılar.

Amacım sizi dil öğrenip dünyayı gezin,

bu arada kanunları çiğneyin ve
bu yanınıza kalsın diye kışkırtmak değil.

Ama bu küçük olay gösteriyor ki,
bir kaç kelime

basit ya da saçma olsun,
sadece birkaç kelime

doğrudan kalbe gidip onu eritebiliyor.

Bu arada, hasta kurbağanın
bir alternatifi vardı.

Aynı derecede iyi bildiğim başka bir şey:

Bir içki şarkısı.

(Gülüşmeler)

Bu bana muhtemelen bir gülümseme yerine

kan testi için
karakola bir gezi kazandırırdı.

Çok fazla dil öğrenmenize

ve bu dilleri çok kapsamlı öğrenmenize
gerek yok.

Birazı size uzun bir yol katettirebilir.

Kalbe doğru on kelime

beyine doğru bin kelimeden
daha büyük bir etki yapar.

Her zaman İngilizceyi seçip
ortada buluşabilirsiniz.

Ya da ortadaki çizgiyi geçen insan
olmayı seçip

tanıdıklarınızla ya da rakibinizle,
her kimse artık

onların bölgesinde buluşabilirsiniz.

Başkalarının dilini konuşmak
sizi zayıf yapmaz,

güçlü olduğunuzu kanıtlar.

Cesareti olan ve
çizgileri geçmek için çaba harcayan insan

sonunda kazanacak olan insandır.

Hata yapmaktan korkmayın.
Hatalar sizi insan yapar.

Bu konuda bir de bonusumuz var:

Dışarıda bir hata yaparsanız

başkalarına size yardım etme ve
sizinle tanışma fırsatı vermiş olursunuz.

Bu şekilde, başlattığınız bağ
daha güçlü olur.

Yani, anlaşılmak mı istiyorsunuz

yoksa bağlanmak mı?

Hadi İngilizce öğrenmeye ve kullanmaya
devam edelim.

Böylece karışık dinleyicilerle etkileşim
içinde olmaya devam edebiliriz.

TEDx'te yaptığımız gibi.

Küresel problemler hakkındaki
uluslararası toplantılarda

bilgiyi paylaşmak için,
İngilizce güçlü bir araç.

Hepsinden öte, İngilizce 365 milyon
kalbe giden bir yol.

365 milyon insan için İngilizce kurabiye
gibi kokuyor.

Ama neden burada duralım ki?

Neden en azından bir yabancı dil daha
öğrenmek için

fazladan bir çaba sarfetmeyelim?

Çok değişik lezzette kurabiyeler
dışarıda bizi bekliyor.

Hadi gidip yeni bir tane tadalım.

Teşekkürler.

(Alkışlar)