Komedinin tanımı nedir? Muz. - Addison Anderson

Tüm dersi görüntülemek için tıklayın: http://ed.ted.com/lessons/what-s-the-definition-of-comedy-banana-addison-anderson

Bizi kıkır kıkır güldüren ve kahkahaya boğan şey nedir? Komediyi tanımlama yetersizliği onun cazibesini oluşturuyor; komedi, meydan okuma ve tanımlama özellikleriyle izah ediliyor. Addison Anderson, komedi, tanımlamaları nasıl yıkarken, tanımlamanın da sınırları nasıl çizdiğini aydınlatarak Henri Bergson ve Aristoteles'in felsefelerini sık sık tekrarlıyor.

Ders: Addison Anderson, animasyon: Anton Bogaty.

Komedinin tanımı nedir?

Platon ve Aristoteles’ten
Hobbes, Freud ve ötesine,

düşünürler ve filozoflar

ve bir şakayı açıklamaya çalışacak kadar
yanlış yönlendirilmiş herkes

onun üzerine kafa yordu

ama kimse karara varmadı.

Bunu çözmek adına,
bu videoyu bulduğunuz için şanslısınız.

Komediyi tanımlamak için

ilk olarak komedi neden tanımlamaya
meydan okuyor diye sormalısınız.

Cevap basit.

Komedi tanımlamaya karşı koymaktır

çünkü tanımlamalar bazen
meydan okumaya ihtiyaç duyar.

Tanımlamanın kendisini ele alalım.

Bir şeyi tanımladığımızda,

varoluşun dönen kaosunda
algıladığımız bir şeyin etrafına

sınırlar koymak için dili kullanıyoruz.

Bir şeyin ne ifade ettiğini söyleriz

ve onu bir anlamlar sistemine sığdırırız.

Kaos kozmosa dönüşür.

Evren kozmolojik
bir bilgi yapısına çevrilir.

Dürüst olalım,

mantıklı bir kozmik
düzene ihtiyacımız var,

aksi takdirde salt kaosumuz olurdu.

Kaos sert olabilir,

bu yüzden gerçeklik dediğimiz
bir şey inşa ederiz.

Bir sözcüğü ve doğruyu birleştirerek

birbirine sıkı sıkıya bağlı olan
mantığı ve logosu düşünün.

Neyin komik olduğunu
düşünmeye geri dönelim

çünkü bazı insanlar bunun
çok basit olduğunu söylerler,

gerçek komiktir.

Komiktir çünkü doğrudur.

Fakat bu basite indirgenmiştir.

Birçok yalan komiktir.

Mizahi kurgu komik olabilir.

Uydurma olan saçmalıklar
sıklıkla eğlendiricidir.

Örneğin, florp --

Çılgınca!

Birçok doğru da komik değildir.

İki artı iki dört eder

fakat konu bu diye ben buna gülmüyorum.

Gerçek bir kısa hikâye anlatabilirsiniz

ama sevgiliniz gülmeyebilir.

Bu yüzden, neden bazı yalanlar ile
çok az sayıdaki gerçekler komiktir?

Bu gülünç doğrular ve yalanlar

gerçeklerin ve tanımlamaların
kozmolojik bir realitesi olan

büyük D doğruluğu ile
nasıl ilişkili olabilir?

Bunların herhangi birini
komik yapan şey ne?

Yardım edebilecek ve komediyi tanımlamayan

başka bir düşünür olan
Fransız bir adam var,

onu tanımlamadı
çünkü bunu özellikle istemedi.

Henri Bergson Fransız bir filozof;

o, kahkaha üzerine yazdığı makalenin
ön sözünde "komedi"yi tanımlamayacağını

çünkü onun yaşayan
bir varlık olduğunu söyledi.

Kahkahanın, insanların tutum
ve davranışlarındaki

mekanik esnemezliği yok etmek için

toplumsal bir işlevi olduğunu iddia etti.

Birisi bir şeyi defalarca yapar

ya da kendileri ve dünya üzerinde
yanlış bir izlenim oluşturur

ya da sadece buz dağının
görünen yüzünü fark ederek

gerçekliğe ayak uydurmaz.

Bu otomatikliktir.

Bir kimsenin kendi anlamsız
esnemezliğinin cehaletidir ve tehlikelidir

fakat aynı zamanda gülünçtür,

durumun komik olan hicvi de
bunu doğrulamaya fayda sağlar.

Komedi, devinimsel bir yaşama gücüdür
ya da yaşama coşkusudur,

bu da uyum sağlamamıza yardımcı olur.

Bergson her türlü şeyde neyin
komik olduğuna dair çalışmak için

bu fikri detaylandırıyor.

Fakat buna devam edelim.

Komedinin bu kavram tabanı,

yaşamsal, uyarlanabilir insanlık

ve insanlıktan çıkmış otomatiklik
arasındaki bir çelişki.

Realiteyi tanımlama iddiasında
olan bir sistem dizisi,

komedinin yok etme eğilimindeki

bu makineleşen güçlerden biri olabilir.

Aristoteles'e geri dönelim.

Komedi hakkında birkaç düşüncesinin
olduğu Poetika eserine değil,

metafizik üzerine olan çalışmasına;

temel çelişmezlik ilkesi,

mantığın temel ilkesi.

Çelişkili ifadeler, aynı zamanda
doğru değillerdir.

Eğer A aksiyomatik bir ifadeyse

hem A'nın hem de A'nın zıddının

doğru olması söz konusu değildir.

Komedi, mantıksal çelişki
ve onun türevlerinin

mantıksızlığını idare etmek için

burada yaşıyor gibi görünüyor.

Dünya hakkında öngördüğümüz
düzen altüst olduğunda

ve tersi kanıtlandığında,
buna kahkahayla gülüyoruz.

Tıpkı tüm davranış biçimimiz
gerçekle çeliştiğinde

bunun hakkında konuşmak istemediğimiz gibi

veya özel düşüncelerin sessiz karanlığında
yaptığımız bütün tuhaf gözlemler

toplum tarafından iyi bir stand-up
gösterisine sürüklendiği gibi.

Kediler de bir şekilde
insan oldukları için

onların piyano çalması

realitemizi bozuyor.

Yani, sadece gerçeğe gülmüyoruz,

hoşa giden, yüksek duygu hissettiren

ve açığa çıkmış kusurlara,
uyuşmazlıklara, örtüşmelere

dünyayı ve kendimizi tanımlamak için

sözde düzenlenmiş gerçekler sistemindeki

açık çatışmalara gülüyoruz.

Düşüncemiz üzerine
çok fazla düşündüğümüzde,

sırf onların logos olduklarını söyleyip
uyum sağlamayı bıraktığımızda,

durumun doğru olduğunu düşündüğümüzde,

bu küçük ve kaçık hilekar kaos tarafından

üzerimize oynanan alayların
konusu haline geliriz.

Komedi, yıkıcı ve öğretici olan
şakacılığı aktarıyor

fakat mantıksal bir tanımı yok

çünkü sonlu sınırlarının dışından

mantık ötesi bir şekilde

mantığımıza göre hareket ediyor.

Kesin bir tanımlama olmanın ötesinde,

tam olarak tanımlanamaz bir sonsuzluktur.

Komedinin tanımlanamazlığı,

komedinin çıkarılabileceği her şeydir.

Bu yüzden realitenin tüm tanımlamaları,

özellikle de evrensel olma,

mantıklı olma,

evrensel olma,

büyük D doğruluğuna sahip olma
gibi tanımlamaları

gülünç hale gelirler.