Alkolizmi nasıl yendim | Claudia Christian | TEDxLondonBusinessSchool

Çok başarılı bir aktris olan ancak kariyeri ve hayatı bağımlılıkla sınanan Claudia, alkolizmi yenme öyküsünü bizimle paylaşıyor ve alkol kullanım bozukluğu tedavisinde yeni bir bakış açısı öneriyor. Claudia Christian ilk TV dizisi rolünü 18 yaşında, NBC gece kuşağında yayımlanan Berringers'ta oynadı ve ilk stüdyo filmi 20 yaşında rol aldığı, New Line Cinema'nın yaptığı kült film "The Hidden" idi.

Bu konuşma bir TEDx etkinliğinde, TED konferans formatı kullanılarak ancak bağımsız olarak yerel bir topluluk tarafından düzenlenmiştir. Daha fazla bilgi için http://ted.com/tedx adresini ziyaret ediniz.

30 yıldan uzun süredir
eğlence sektöründeyim.

20'li yaşlarımda çok az içerdim.

30'lu yaşlarımda bir sosyal içiciydim

ve 40'lı yaşların başlarında
alkol kullanım bozukluğum başladı,

kısaltması AKB.

Alkolizm terimini artık pek kullanmıyoruz

çünkü çok dar anlamlı bir terim.

AKB her şeyi kapsıyor,

aralıklı ağır içiciden
her gün içene kadar.

Bende bir şeylerin çok yanlış gittiğini

partilerde barda kalan son kişinin
hep ben olduğunu görünce anladım,

herkes kahveye dönmüşken
ve ben hâlâ şarap yuvarlıyorken.

Aynen.

O zaman bir sorunum olduğunu anladım

ve içkiyi kesip ayık kalmaya
karar verdim ve yaptım.

Ama aklıma gelmeyen şey

bunun alkol yoksunluğu etkisi
denen bir şeye yol açacağı idi,

ayık olmanın güzel dönemleri sona erince

dinmeyen bir fiziksel alkol içme
arzusuyla baş başa kalırsın.

Şöyle düşün,

içki dükkanının yanından geçerken
aklına düşer, bir içki istersin.

Bir barın yanından geçersin
ve sinir olursun

çünkü girip tek kadeh bile içemezsin.

Aile ve arkadaşlardan uzaklaşırsın
çünkü onlar içebiliyor.

Kontrollü olmayı seven biri için

AKB'ye yakalanmak kuşkusuz
son derece kafa karıştırıcıydı.

Bunu kesinlikle kontrol edemiyordum.

Aslında benim "canavar"
diye isimlendirdiğim bir şeyle

yaklaşık on yıl boyunca savaştım.

Bağımlılık bir canavardır
ve her etnik grupta,

sosyal sınıfta, ırkta, cinsiyette, yaşta
görülür, hiç fark etmez.

Dünyadaki en disiplinli kişi olabilirsin

ama seni yakaladığında,

sana sahip olur.

Yöneten "odur."

Sonunda şoför koltuğunda
olanın ben değil,

o canavar olduğunu anladığımda

bulabildiğim veya paramın yettiği
her tedaviyi aldım.

30.000 dolarlık rehabilitsyon,

aslı astarı buğday çimi içmek
ve tai chi yapmaktı.

İki buçuk yıl boyunca
konuşma terapisine katıldım,

seansı 200 papeldi.

Bir hipnoterapist buldum

ve bir Grateful Dead üyesini
tedavi ettiğini iddia ediyordu,

onun da saati 400 papeldi.

İki farklı ülkede 12 farklı AA
(İsimsiz Alkolikler) toplantısına katıldım

Makrobiyotik diyet yaptım.
Çakralarımı düzelttirdim.

Vegan olmayı denedim.

Aklına ne gelirse denedim ve dua ettim.

Dizlerim morarana kadar dua ettim

ama hâlâ tekrar tekrar
içkiye dönüyordum.

Yani AKB den acı çektiğim ve onunla

gerçekten savaştığım yıllarda

yaklaşık 20 kez içkiye geri dönmüşümdür.

Ve her geri dönüş
iyileşmeyi daha da zorlaştırıyor

ve problem gittikçe kötüleşiyordu.

Şöyle bir şey daha var: İçme nedenim
kötü bir çocukluk geçirmiş olmam değildi

veya kişisel bir travmadan
acı çektiğim için de değildi.

Yani dışarıdan bakıldığında
şahane bir hayatım vardı!

Kariyerimi kendim seçmiştim,
güzel bir evim vardı.

Beni seven ve destekleyen
bir ailem ve arkadaşlarım vardı.

İçiyordum, çünkü alkole fiziksel
olarak bağımlı olmuştum.

Hepsi buydu.

İçmeye başlayınca duramıyordum.

Ailemin her iki tarafında da
bağımlılık var

ve genetik yatkınlığın bu davranışa
yönelmekle ilgisi var

ve bu benim için içmekti,
beni bir bağımlı yaptı.

Bütün bu tedavileri denedikten sonra

bir şeyi çok açık anlamıştım:

Atlı terapi veya tai chi

veya kumsaldaki fiyakalı
ve pahalı bir rehabilitasyon merkezi

benim bu biyolojik bağımlılığımı
tedavi etmeyecekti.

Kafamın içindeki bağımlı
benimle konuşmaya başladığında

2008 yılının sonuydu
ve altı aydır ayıktım.

Bağımlılığın sinsi yanı

birazcık ayık kalınca

"Bak, ben bağımlı değilim" dersin.

Sana şöyle fısıldar " Haydi, bir içki al.

Bunu kontrol edebiliyorsun,
sadece bir içki."

Ben de kafamdaki o ahmağı dinledim
ve akşam yemeğe çıktım

bir bardak şarap içtim, eve döndüm,
mutluluktan dört köşeydim.

" O ahmak haklı, ben bağımlı değilim.

Sadece bir bardak içtim." dedim.

Tabii ya..

2. gün iki bardak içtim,
3. gün üç bardak,

ayrıca bir şişe de yanıma alıp
eve giderken içtim.

5. gün tam bir çümbüştü;

her şeyi ama her şeyi içiyordum,

elime geçse muhtemelen
vanilya esansı bile içerdim.

Ve sonunda bir damla daha
içemeyecek kadar hasta olunca

hep yaptığım şeyi yaptım:
İçmeyi kestim ve detoks denedim.

Bu sefer bir şey çok ters gitti.

Vücudumda kasılmalar başladı.

Bütün motor kontrolleri kaybetmiştim.

Ayağa kalkamıyor,
üzerimi giyinemiyordum.

Bir arkadaşımı aradım ve beni
mevcut tek tıbbi detoksa götürdü.

Orada, size söylemem gerek,
çok iyi tedavi edilmedim.

Aslında benden 3.000 dolar alana kadar-

sonunda titremelerimi durduracak
ilacı verdiler.

O anda bütün bu yaşadıklarımdan
çok aşağılanmış hissettim

ve çok üzüldüm, o kadar utanmıştım ki
çıkış yaptım ve orayı terk ettim.

Yolda şu küçük ilanlara rastladım

AKB nin çeşitli tedavilerini yazıyordu.

Bunlardan biri bir iğneydi

ve bu enjeksiyonun alkol arzusunu
geçirdiğini söylüyordu.

Aylık fiyatı 1.000 dolardan fazlaydı

ama o anda iyileşmek için
ruhumu bile satardım.

Eve geldiğimde bu ilacı
googledan araştırdım.

Temel içeriği Naltrexone adlı
bir maddeydi,

FDA (Gıda ve İlaç Dairesi) onaylıydı
bağımlılık yapmıyordu, güvenliydi,

1994'den beri
AKB tedavisinde kullanılıyordu.

Araştırma yaparken ekrana bir kitap çıktı:

Adı çok iddialıydı:
Alkolizm İçin Tedavi,

yazarı Dr.Roy Eskapa.

Ve bir tanıtım yazısı vardı

o bölümü okudum
ve beni tamamen sardı.

Okuduklarım beynimdeki bilimsevere
çok mantıklı gelmişti.

The Sinclair Method veya TSM
adlı bir tedaviyi tarif ediyordu.

Bir opiat engelleyicisi alıyorsun

ilacın kana karışması ve beyne ulaşması
için bir saat bekliyor

ve sonra alkol içiyorsun.

Biliyorum, mantığa aykırı geliyor
ama dinleyin.

Genelde bir bağımlı içtiğinde
alkolden büyük bir ödül alır

ve gittikçe daha fazla istemesinin
nedeni budur.

Ama Naltrexone, veya burada ingilltere'de
Nalmefene gibi

bir opiat engelleyici alırsan,

alkolün beyindeki bağımlılık
yapıcı sinapsları güçlendirmesi yerine,

opiat engelleyicisi beynin bağımlılıktan

sorumlu bölgesindeki endorfin
faaliyetini durdurur.

Beyninizde büyük bir oda dolusu
endorfin olduğunu düşünün

ve her alkol aldığınızda bu endorfinler
kapıdan hızla dışarı akar

ve beyninizde ve nöral yollarda
bir karmaşaya neden olur.

Opiat engelleyicisi bu endorfinlerin
odadan çıkmasına bile izin vermez.

Kapıyı kapatır ve kilitler
böylece çıkıp oyun oynayamazlar.

Birkaç günde veya kişiye göre
birkaç hafta içinde

vücut yavaşça toksinden arınır,

içki miktarı ciddi oranda azalır

çünkü alkol isteğin azalır.

O zamanlar bana Naltrexone
yazacak bir doktor yoktu,

hatta kime sorsam
"O ne?" diyordu.

Bu nedenle ilacı internetten
bir Hint eczanesine sipariş ettim,

50 mg.lık bir umut.

İlacın bana gelmesi birkaç hafta sürdü

ve geldiğinde deli gibi korkuyordum

"Ya işe yaramazsa? Ya tekrar içersem?

Ya son seferden daha da kötü olursam?"

diye düşünüyordum.

Ama o anda çok çaresizdim
ve şansımı denedim.

İlacı aldım, bir saat bekledim,

kendime bir bardak şarap doldurdum
ve bir mucize oldu.

Yani ben yemek yerken
şarap orada öylece kaldı.

Aklımı kurcalamıyordu,
dürtü, istek yoktu.

"Daha, daha, daha istiyorum" yoktu, hiç.

Birkaç yudum aldım ve "Üf, yeter" dedim.

Bu tam bir mucizeydi.

TSM ile üç ay geçirdikten sonra
gerçeği görme anım geldi.

Bir reklam panosu vardı-
nefret ettiğim bir reklam-

Los Angeles'da yaşadığım
yere yakın bir yerdeydi

arabayla giderken ne zaman görsem,
kırmızı şarap dolu dev bir kadeh,

yani benim özel zehirim,
dev bir kırmızı şarap kadehi,

ne zaman o panonun
yanından geçsem beni tetiklerdi.

Eğer içme dönemindeysem,

beni tetiklerdi
ve "Daha istiyorum" derdim.

Eğer ayık dönemdeysem
yanından geçerken

"Lanet olsun, bir bardak
bile içemiyorum" derdim.

Ama o gün panonun yanından geçerken

içimden şöyle bir ses geldi
"Bu sadece bir reklam panosu."

Bunun ne kadar önemli bir an
olduğunu anlatamam

çünkü bu aklımın tekrar normal
çalışmaya başladığını gösteriyordu.

Bunun anlamı beynim düzelmişti.

Bunun anlamı tekrar kendim olmuştum.

Altı aylık TSM tedavisinde
çoğunlukla ayıktım,

ara sıra yaptığım Natrexone aldıktan
bir saat sonraki planlı içmeler hariç.

TSM bende o kadar iyi sonuç verdi ki
Dr. Roy Eskapa ile temasa kurmak

ve kitabı için teşekkür etmek istedim.

Ayrıca ondan, yaptığı işle
hayatımı kurtaran Amerikalı araştırmacı

Dr.David Sinclair'e
teşekkür etmesini rica ettim.

"Bu tedavinin yayılmasına yardım
için ne yapabilirim?" diye de sordum.

" Neden bir kitap yazmıyorsun?"
dedi ve ben de yazdım.

İşte o zaman benim
asıl keşif yolculuğum başladı.

Dünya Sağlık Örgütü'nün

tahminlerine göre

yılda 3.3 milyon kişi alkollle ilişkili
nedenlerden ölüyor.

Bu, tüberküloz, sıtma
ve AİDS'den daha fazla.

Ayrıca araştırmacılar

AKB olan kişilerin %80-90 kadarının
tedavi aramadığını tahmin ediyor,

bu kişilerin çoğu
tedavi olmayı düşünmüyor

çünkü yanlış bir biçimde

alkolü ömür boyu bırakmak
zorunda kalacaklarını sanıyor

ve bu 20 veya 30 yaşında biri için
çok göz korkutucu bir şey olabilir,

gerçekçi olmadığını söylemeye gerek yok.

Tedaviye başvuran bu %10'un

%90'ı da ilk dört yıl içinde
içkiye geri dönüyor.

Yani başarı oranı
bu kadar feci başka bir

tedavi edilebilir hastalık
aklınıza geliyor mu?

Araştırmalar, katı tutumların
ve bir bağımlıyı aşağılamanın

veya dibe vurmalarını sağlamanın
onlara yararı olmadığını söylüyor.

Bu insanları daha da kötüleştiriyor.

Stanford Üniversitesinden
Dr.Keith Humphreys'in dediği gibi

"İnsanların daha fazla ceza
gerekiyor diye düşünmesi ilginç.

Eğer cezalandırma işe yarasaydı
hiç bağımlılık kalmazdı.

Bu zaten yeterince cezalandıran bir şey."

Çok haklı. Bu cezalandıran bir şey.

Eğer biz bağımlıların 'normal'
bir hastalığı olsa

anlayışla ve rahatça tedavi edilirdik

aksine " Neden bırakmıyorsun? Hayır de"
şeklinde yaylım ateşine tutuluyoruz

ve anlayış veya merhametten eser yok.

Pek çok kişi benden
daha uzun süre acı çekiyor

ama çoğunluğumuz yardım
alana kadar yaklaşık 10 yıl geçiriyor.

Peki neden bu kadar çok insan

uzun süreli bir alkol bağımlılığı
mücadelesinin

30 günde veya daha kısa sürede kolayca

konuşma terapisi veya irade gücüyle
sona erebileceğine inanıyor?

Bu çok şaşırtıcı, şaşırtıcı.

Dünya Sağlık Örgütü

her on saniye bir kişinin
AKB'den öldüğünü tahmin ediyor.

Mevcut tedaviler
yapabileceğimizin en iyisi mi?

Sinclair Metodu %78 oranında
uzun süreli başarı sağlıyor.

%78 daha az alkol bağımlısı olan

bir dünya hayal edin.

Bunun toplum üzerine yapacağı
büyük etkiyi hayal edin.

%78 daha az parçalanmış aile.

%78 daha az istismar edilen çocuk,

daha az işgücü kaybı,

sigorta maliyeti, kaza, vesaire vesaire.

Sinclair Metodu ailenize,
arkadaşlarınıza ve hatta

sizin iyileşmenize yardım etmede
bilimi kullanıyor.

Sinclair Metodu sayesinde

alkol bağımlılığıma
Ctrl-Alt-Del yapabildim.

Artık zayıf biri değilim.

Artık kontrol canavarda değil.

Bende.

TSM alkol bağımlılığı
olanlarda mucize yaratıyor.

Bunun ilk başvurulan şey olması

ihtiyacı olanlara düzenli
tedavi olması benim hayalim.

Hepinizi şuna davet ediyorum,

bu hayat kurtaran tedavinin yayılmasına
yardım etmeniz için size yalvarıyorum.

Bağımlılara hak ettikleri
seçeneği sunalım.

Çok teşekkür ederim.

(Alkışlar)