Jason McCue: Terrorisme is een mislukt merk

In deze aangrijpende talk dringt advocaat Jason McCue aan op een nieuwe manier om terrorisme aan te pakken om de geloofwaardigheid ervan te verzwakken bij de kopers van het product: de rekruten. Hij vertelt verhalen van echte gevallen waarin hij en andere activisten voor deze aanpak gingen en verandering teweegbrachten.

Dat we praten met terroristen,
daarover bestaat geen twijfel.

We zijn in oorlog
met een nieuwe vorm van terrorisme.

Hij lijkt wat op het goede oude,
traditionele terrorisme,

maar in een 21e-eeuwse verpakking.

Een van de belangrijke dingen
als je terrorisme bestrijdt,

is hoe je het ziet.

Dat bepaalt hoe je erop reageert.

De traditionele visie op terrorisme,

is er een van criminaliteit, van oorlog.

Hoe reageer je daarop?

Lik op stuk zou voor de hand liggen.

Je bestrijdt het.
Maar bij een modernere aanpak

bekijk je terrorisme bijna
als oorzaak en gevolg.

Dan vind je meer
asymmetrische antwoorden.

Dan vind je meer
asymmetrische antwoorden.

We leven in een moderne,
mondiale wereld.

Terroristen hebben zich daaraan aangepast.

Wij moeten dat ook.
Dat betekent dat de mensen

die actief zijn in terrorismebestrijding
om te beginnen

hun Google-bril moeten opzetten,
of hoe je het ook noemt.

hun Google-bril moeten opzetten,
of hoe je het ook noemt.

Ik wilde terrorisme eens bekijken

alsof het een wereldwijd merk was,

zoals Coca-Cola.

Beide zijn vrij slecht
voor je gezondheid. (Gelach)

Als je het zo bekijkt,

merk je dat het
een nogal gebrekkig product is.

Slecht voor je gezondheid,

slecht voor wie ermee te maken heeft

en zeker
als je een zelfmoordterrorist bent.

De vlag dekt de lading niet.

Je krijgt geen 72 maagden in de hemel.

Echt niet.

Je verslaat ook niet het kapitalisme
door zulke groepen te ondersteunen,

zoals in de jaren 80.
Onzin.

Maar je realiseert je dat het merk
een achilleshiel heeft.

Maar je realiseert je dat het merk
een achilleshiel heeft.

We hadden het over gezondheid,

maar consumenten moeten het kopen.

Die consumenten zijn
de terroristische achterban.

Zij kopen het merk,
steunen het, propageren het.

Dat zijn de mensen
die we moeten hebben.

Dat zijn de mensen
die we moeten hebben.

We moeten dat merk
voor hun neus onderuit halen.

Dat kan op twee manieren
als we dit merkthema uitwerken.

Eén is hun markt inperken.

Het is hun merk tegen ons merk.
We moeten concurreren.

We moeten laten zien
dat ons product beter is.

Dat doe je niet

met dingen zoals Guantánamo Bay.

We spraken over het wegnemen
van de onderliggende noodzaak

voor het product zelf.

Denk aan armoede, onrecht,

al die dingen
die terrorisme in de hand werken.

Twee is het product verslaan,

de mythe van het merk ondergraven.

Er is niets heroïsch
aan het doden van een kind.

Misschien moeten we
die boodschap overbrengen.

We moeten de gevaren
van het product duidelijk maken.

Onze doelgroep zijn

niet alleen de terroristen.

Ook niet alleen de marketeers van het terrorisme,

de financiers, de bemiddelaars,

maar wel de consumenten van het terrorisme.

We moeten in hun thuislanden binnenraken.

Dat is waar ze hen werven.
Daar is hun machtsbasis.

Daar komen hun consumenten vandaan.

Daar moet onze boodschap aankomen.

De essentie is in die gebieden

interageren met de terroristen,
de bemiddelaars, enz.

We moeten ons engageren, opvoeden,

en de dialoog aangaan.

Nu we het toch over een merk hebben,

hoe brengen we het over?

Hoe gaan we aanvallen?

Inperking van de markt
is een taak voor regeringen

en het maatschappelijk middenveld.
Wij moeten laten zien dat we beter zijn.

We moeten onze waarden weergeven.

We moeten doen wat we zeggen.

Maar als het gaat
om het verslaan van het merk,

en de terroristen Coca-Cola zijn
en wij Pepsi,

dan is wat Pepsi zegt over Coca-Cola

nogal ongeloofwaardig.

Dus moeten we
een andere aanpak vinden.

De beste aanpak
die ik ooit ben tegengekomen,

zijn de slachtoffers
van het terrorisme zelf.

Als zij zeggen:

"Dit product is waardeloos.
Ik kreeg het en ben er dagen ziek van geweest.

Het verbrandde mijn hand.",
dan geloof je dat.

Je kunt hun littekens zien.
Je vertrouwt hen.

Maakt niet uit
of het slachtoffers of regeringen zijn,

ngo's of zelfs de koningin,
zoals gisteren in Noord-Ierland,.

We moeten het terrorisme
op verschillende niveaus aanpakken.

We moeten het terrorisme
op verschillende niveaus aanpakken.

Noem het
‘een beetje dansen met de duivel’.

Nu komt het favoriete deel
van mijn betoog.

Ik wilde jullie allemaal opblazen
om mijn punt kracht bij te zetten,

maar — (Gelach) —

TED, om redenen van gezondheid en veiligheid,

zei me om toch
maar eerst af te tellen.

Ik voel me een beetje
als een Ierse of Joodse terrorist.

Een gezondheids- en veiligheidsterrorist,
en ik — (Gelach) —

moet dus aftellen 3, 2, 1, en

het is een beetje verontrustend,
wat zou mijn motto kunnen zijn?

"Lichaamsdelen, geen hartaanvallen."

Dus 3, 2, 1. (Geluid van explosie)

Heel goed. (Gelach)

De dame op 15J was een zelfmoordterroriste.

Nu zijn we allemaal slachtoffers
van het terrorisme.

We zijn hier met 625.
We zijn getekend voor het leven.

Daar zaten een vader en een zoon.

De zoon is dood.
De vader leeft nog.

De vader zal het zich
voor altijd beklagen

dat hij niet op de stoel
van zijn zoon zat.

Hij gaat aan de drank

en beneemt zich na drie jaar het leven.
Dat zeggen de statistieken.

Deze jonge, aantrekkelijke dame hier

kreeg wat ik zie als de ergste vorm

van psychologische, lichamelijke schade
die ik ooit ben tegengekomen

bij een zelfmoordaanslag:
menselijke granaatscherven.

Dat betekent dat als ze in de komende jaren

in een restaurant

of op het strand zit,
ze af en toe

over haar huid gaat wrijven

om een stuk van die granaatscherven
eruit te halen.

Dat krijg je niet van je af gezet.

En de dame die beide benen verloor

bij de aanslag.

Ze gaat een armzalige vergoeding krijgen

van onze regering

na wat er met haar gebeurd is.

Ze had een dochter die naar een
van de beste universiteiten zou gaan.

Daar komt niets van in huis.

Ze blijft bij mama.

Wij waren erbij

en zijn allemaal getraumatiseerd
door deze gebeurtenis.

Maar allen hier die slachtoffer zijn,

gaan nog enkele harde waarheden
leren kennen.

Onze samenleving sympathiseert met hen,
maar na een tijdje

beginnen we hen te negeren.
We doen als samenleving niet genoeg.

Wij kijken niet om naar onze slachtoffers,
we niet schakelen ze niet in.

Ik ga proberen aan te tonen dat

slachtoffers ons beste wapen zijn

tegen meer terrorisme.

Hoe zou de regering het
rond 2000 hebben aangepakt?

Dat weten we.

Ze zouden een invasie hebben uitgevoerd.

Als de zelfmoordterrorist uit Wales kwam,

dan zou Wales het hebben geweten.

Ad hoc wetten, snelrecht -
die de fundamenten

van onze samenleving onderuit halen,
zoals we allemaal weten -

zijn een vergissing.

In heel Edinburgh,
in heel het Verenigd Koninkrijk

gaan vooroordelen tegenover Welshe mensen
de kop opsteken.

Regeringen hebben geleerd
van hun fouten.

Ze kijken naar waar ik mee begon:

deze meer asymmetrische benaderingen

meer moderne inzichten,
oorzaak en gevolg.

Maar fouten uit het verleden
zijn onvermijdelijk.

Het zit in onze aard.

De angst en de druk
om er iets aan te doen

gaat enorm zijn.
Ze gaan fouten maken.

Ze gaan niet
alleen maar verstandig handelen.

Een beroemde Ierse terrorist

vatte het eens mooi samen:

"De Britse regering moet

keer op keer geluk hebben.
Wij slechts één keer."

We moeten er dus op voorbereid zijn.

Erover nadenken meer proactief te zijn.

We moeten een arsenaal niet-combatieve
wapens bij elkaar brengen

in deze oorlog tegen het terrorisme.

Het gaat om ideeën –
regeringen zijn daar niet zo goed in.

Ik ga even terug tot voor de klap,

dat idee van merk, Coke en Pepsi, enz.

Wij zien het als terrorisme
tegenover democratie in die merkoorlog.

Zij zien het als strijden
voor vrijheid en waarheid

tegen onrecht, imperialisme, enz.

We moeten het zien
als een dodelijk slagveld.

Ze willen niet zozeer
ons vlees en bloed.

Ze willen eigenlijk
onze culturele ziel,

en daarom is die merkanalogie
zo’n interessant uitgangspunt.

Kijk eens naar al Qaida.

Al Qaida was ooit een product
op een plank ergens in een soek

waar niet veel mensen
van hadden gehoord.

9/11 lanceerde heen.
Het was hun grote marketingdag

klaar voor de 21e eeuw.
Ze wisten wat ze deden.

Ze ontwierpen een merkimago

dat overal ter wereld
in franchise kon worden gegeven

waar er armoede, onwetendheid
en onrecht heerste.

Die markt moeten we veroveren,

maar met ons hoofd
in plaats van met macht.

Als we het niet
als een merk aanpakken,

zullen we terrorisme
niet oplossen of tegengaan.

Ik wil nog kort
een paar voorbeelden overlopen

van hoe we deze dingen anders benaderen.

Het ene noemen we ‘wetstrijd’

bij gebrek aan een beter woord.

Toen we een burgerlijke rechtsvordering
tegen terroristen opzetten,

vond iedereen ons een beetje gek,
buitenbeentjes, wat getikt zelfs.

Nu heeft het een naam.
Iedereen doet het nu.

Na een bomaanslag
beginnen mensen aanklachten in te dienen.

Een van de eerste vroege gevallen
was de bomaanslag in Omagh.

Een civiele zaak
werd aanhangig gemaakt in 1998.

In Omagh ging een bom af, Real IRA,

te midden van het vredesproces.

Dat betekende dat de daders
niet echt vervolgd konden worden

om tal van redenen,
meestal omwille van het vredesproces.

Omwille van het hogere belang.

Dat had tot gevolg,
stel je voor, dat je de mensen

die je kinderen of je man in de lucht hadden laten vliegen,
in de lokale supermarkt tegenkwam.

die je kinderen of je man in de lucht hadden laten vliegen,
in de lokale supermarkt tegenkwam.

die je kinderen of je man in de lucht hadden laten vliegen,
in de lokale supermarkt tegenkwam.

Enkele slachtoffers zeiden:
“Genoeg is genoeg.”

We startten een particuliere actie,
en dank God, 10 jaar later

wonnen we ze.
Het beroep is hangende,

ik moet dus een beetje voorzichtig zijn,

maar ik ben er vrij zeker van.

Waarom werkte het?

Niet alleen maar
omdat recht geschiedde

waar er eerst
een enorm vacuüm was.

Dat kwam omdat de Real IRA
en andere terroristische groepen

hun hele kracht haalden uit het feit
dat zij de underdog waren.

Toen wij de slachtoffers
als de underdog voorstelden

en de rollen omkeerden,
wisten ze niet wat doen.

Zij werden in verlegenheid gebracht.
Hun aanwerving ging omlaag.

Het bommenleggen stopte
vanwege deze actie.

Wij, of liever de slachtoffers,

werden een spook dat die terroristische
organisatie achtervolgde.

Er zijn andere voorbeelden.

Het geval Almog:
een bank die

vanuit ons oogpunt

beloningen uitreikte
voor zelfmoordaanslagen.

Alleen al door die rechtszaak

is deze bank ermee gestopt.

De machtigen over de hele wereld

konden er omwille van de Realpolitik
niet veel aan doen,

omwille van allerlei
concurrerende belangen.

Maar nu zijn die mazen
in het bankwezen afgedicht.

Het geval McDonald:

sommige slachtoffers van de Provisional IRA-bomaanslagen spanden een rechtszaak in.

De semtex werd geleverd door Kadhafi.

Die actie bracht verbazingwekkende dingen
teweeg voor het nieuwe Libië.

Het nieuwe Libië betoonde medeleven
jegens de slachtoffers

en startte een geheel nieuwe dialoog.

Maar het probleem is
dat we steeds meer steun nodig hebben

voor deze ideeën en zaken.

Burgerlijke zaken en initiatieven
van het maatschappelijk middenveld.

Een goed voorbeeld is Somalië.
Er is een oorlog gaande tegen de piraterij.

Als je denkt dat je piraterij
kan bevechten

net als terrorisme
en dat je het kan verslaan, heb je het mis.

Wij proberen van piraten
vissers te maken.

Dat waren ze ook,

voordat we hun vis inpikten
en giftig afval dumpten

in hun water.
We proberen

veiligheid en werkgelegenheid te creëren
met een kustwacht

en visserij-industrie.
Ik kan je garanderen

dat al-Shabaab en dergelijke

er dan geen armoede en onrecht meer zullen vinden
om op deze mensen te azen.

Deze initiatieven kosten
minder dan één raket,

en zeker minder
dan het leven van een soldaat.

Maar nog belangrijker,
het brengt de oorlog naar hun vaderland,

in plaats van naar onze kust,

en we kijken naar de oorzaken.

Mijn laatste onderwerp is de dialoog.

De voordelen van de dialoog
zijn duidelijk.

Hij maakt iedereen slimmer,
stelt ons in staat tot een beter begrip,

onthult de sterke en zwakke punten,

en ja, net als sommige
eerdere sprekers beweerden,

leidt gedeelde kwetsbaarheid
ook tot vertrouwen.

Dat proces is een onderdeel
van de normalisatie.

Maar het is geen gemakkelijke weg.

Na een aanslag
zijn de slachtoffers er niet voor te vinden.

Er zijn praktische problemen.

Het is politiek riskant
voor de protagonisten

en voor de gesprekspartners.

Ik was er eens mee bezig.
Telkens ik een heikel punt aanraakte,

gooiden ze met stenen naar me.

Toen ik iets opperde
wat ze leuk vonden

schoten ze in de lucht.
Ook niet geweldig. (Gelach)

Waarover je het ook hebt,
het raakt de kern van het probleem,

je doet het, je praat met hen.

Om te eindigen wil ik zeggen
dat als we gezond verstand gebruiken,

we tot het besef komen dat

aanpak van terrorisme niet alleen

maar op het militaire vlak mag liggen.

We moeten openstaan voor

die moderne
en asymmetrische reacties erop.

Dit betekent niet een te zachte aanpak
van het terrorisme.

Het gaat erom het te bestrijden
op hedendaagse slagvelden.

We moeten openstaan voor innovatie.

Regeringen zijn afwachtend.
Uit die stoffige gangen zal het niet komen.

Voor de privésector is een rol weggelegd.

De rol bestaat erin dat we op weg gaan

en kijken hoe we slachtoffers
in de hele wereld kunnen helpen

om initiatieven aan te brengen.

Ik sluit af met enkele grote vragen

die jullie perceptie konden veranderen,
en wie weet welke

ideeën en antwoorden er kunnen uit komen.

Maar moesten ik
en mijn terroristische groepering

jullie opblazen
om ons punt te maken?

We moeten ons die vragen stellen,
hoe onverteerbaar ze ook zijn.

Hebben we onrecht
of een humanitaire strijd

ergens in de wereld genegeerd?

Wat als onze betrokkenheid
met armoede en onrecht

precies het doel
van de terroristen zou zijn?

Wat als de bommen de bedoeling hebben
ons wakker te schudden?

Wat gebeurt er als die bom afging

omdat we niet waren voorbereid op dialoog

om met deze dingen om te gaan?

Wat absoluut onomstreden is,

is dat we moeten ophouden
reactief te zijn,

maar meer proactief.

Ik stop met één gedachte,

een provocerende vraag
om over na te denken,

en het antwoord
vergt sympathie voor de duivel.

Het is een vraag waar vele grote denkers
en schrijvers mee worstelden:

wat als de maatschappij
een crisis nodig heeft om te veranderen?

Wat als de maatschappij terrorisme nodig heeft

om te veranderen en beter te worden?

Het zijn die Boelgakovthema's,
het is dat beeld van Jezus

en de duivel die hand in hand

door Gethsemane wandelen
in het maanlicht.

Het zou betekenen dat mensen

om hun evolutie
te kunnen overleven

- heel Darwinistisch -

moeten kunnen dansen
met de duivel.

Veel mensen zeggen
dat het communisme werd verslagen

door de Rolling Stones.
Het is een goede theorie.

Misschien hebben de Rolling Stones
hier ook een taak.

Bedankt.

(Muziek) (Applaus)

Bruno Giussani: Dank je. (Applaus)