เจมส์ คาเมรอน (James Cameron): เด็กชายขี้สงสัย ก่อนให้กำเนิด "อวตาร"

หนังทุนสร้างสูง (ซึ่งมียอดผู้ชมที่สูงยิ่งกว่า) ของเจมส์ คาเมรอน (James Cameron) เป็นหนังที่สร้างโลกในจินตนาการขึ้นอย่างเป็นเอกเทศ ในทอล์คนี้ เขาเล่าความหลงใหลในวัยเด็กให้เราฟัง ทั้งเรื่องการอ่านนวนิยายวิทยาศาสตร์ ไปจนถึงเรื่องการดำน้ำลึก เพื่อบอกกับเราว่าสิ่งเหล่านี้นำมาสู่ความสำเร็จในภาพยนตร์ชื่อดังติดอันดับทำเงินสูงที่เขากำกับ เช่น เอเลี่ยน (Aliens) คนเหล็ก (The Terminator) ไททานิค (Titanic) และ อวตาร (Avatar)

ผมเติบโตมา ด้วยการบริโภคนวนิยายวิทยาศาสตร์
อย่างสม่ำเสมอ

ในช่วงมัธยมปลาย ผมขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียน

ไปชั่วโมง กลับอีกชั่วโมง ทุกวัน

แล้วผมก็มักจะขลุกอยู่กับหนังสือ

นวนิยายวิทยาศาสตร์

ซึ่งพาจินตนาการของผม เข้าไปอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง

รู้สึกสนุกสนาน กับเรื่องเล่า

ที่ช่วยตอบความอยากรู้ ที่ผมมีอยู่อย่างมากมาย

และความสงสัยใคร่รู้เหล่านั้น
ก็มักจะแสดงตัวออกมา

ในรูปแบบที่ว่า เมื่อใหร่ก็ตามที่ผมไม่ได้อยู่ในโรงเรียน

ผมก็จะเข้าไปในป่า

ปีนเขา เก็บ "ตัวอย่าง"

กบบ้าง งู แมลง หรือ น้ำจากบ่อ

เอาตัวอย่างพวกนั้นกลับมา
ส่องดู ด้วยกล้องจุลทรรศน์

ก็อย่างที่รู้ๆกัน ผมเป็นพวกบ้าวิทยาศาสตร์

แต่สิ่งที่ผมทำทั้งหมดนั้น ก็คือความพยายาม
ที่จะทำความเข้าใจโลก

ทำความเข้าใจ ขอบเขตความเป็นไปได้

และทำตามความรักในนวนิยายวิทยาศาสตร์ของผม

สิ่งเหล่านี้มันสะท้อนอยู่รอบๆตัวผม เป็นโลกรอบตัวผม

เพราะในช่วงนั้น คือช่วงปลายปี 60

เรากำลังเดินทางไปดวงจันทร์

เรากำลังสำรวจท้องทะเลลึก

จาค์ส คุสโต มาเยี่ยมห้องนั่งเล่นของเรา

พร้อมกับของพิเศษต่างๆ ที่เขาเอามาให้พวกเราดู

สัตว์ต่างๆ หรือ สถานที่ที่น่ามหัศจรรย์ ทั่วโลก

มันเป็นสิ่งที่พวกเรา ไม่สามารถจินตนาการได้มาก่อน

มันก็เลยดูจะเป็นสิ่งที่ส่งผลสะท้อน

กับเรื่องราวในนวนิยายวิทยาศาสตร์ทั้งหลาย

นอกจากนี้ผมยังเป็นศิลปิน

ผมวาดรูป ลงสี

และผมพบว่า เนื่องจากในยุคนั้นยังไม่มีวีดีโอเกมส์

เรายังมาไม่ถึงจุดอิ่มตัวของการใช้ CG ในหนัง

ในด้านภาพ อย่างในวงการสื่อทุกวันนี้

ผมต้องสร้างภาพเหล่านี้ขึ้นมาในหัว

คุณคงนึกออก พวกเราทุกคนตอนเด็กๆ ก็เคย

อ่านหนังสือ แล้วก็จินตนาการจากคำบรรยายของผู้เขียน

วาดภาพอะไรบางอย่างในจอภาพยนตร์ที่อยู่ในหัวของเรา

ดังนั้น ปฏิกริยาของผมต่อสิ่งเหล่านี้ก็คือ
ผมวาดรูปต่างๆ

ทั้งสัตว์ประหลาดนอกโลก โลกของมนุษย์ต่างดาว

หุ่นยนต์ ยานอวกาศ อะไรแบบนั้นน่ะครับ

ผมโดนจับได้ตลอดในชั่วโมงเลข

ว่าแอบวาดรูปในหนังสือเรียน

นั่นคือ ความคิดสร้างสรรค์

ที่ต้องการหาทางปลดปล่อย

แล้วเหตุการณ์ที่น่าสนใจก็คือ
ตอนที่รายการของ จาค์ส คุสโต

ทำให้ผมตื่นเต้นมาก กับความจริงที่ว่า

ยังมีโลกแสนประหลาด อีกโลกหนึ่ง
ที่อยู่บนโลกของเราใบนี้

ผมอาจไม่สามารถไปเยือนดาวดวงอื่นได้

ด้วยยานอวกาศ ในอนาคตข้างหน้า

ซึ่งมันก็ดูเป็นไปได้ยาก

แต่นี่คือโลกที่ผมสามารถเดินทางไปได้จริงๆ

อยู่บนโลกของเรานี่แหละ
ทั้งอุดมสมบูรณ์ และแปลกแตกต่าง

จากทุกสิ่งที่ผมเคยจินตนาการเอาไว้

จากการอ่านหนังสือเหล่านั้น

นั่นเอง ที่ทำให้ผมตัดสินใจอยากเป็นนักดำน้ำ

ตั้งแต่ตอนอายุ 15 เลย

ปัญหาเดียวก็คือ ที่ๆผมอยู่

ผมอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในแคนาดา

ทะเลที่ใกล้ที่สุด อยู่ห่างออกไปหกร้อยไมล์

แต่ผมก็ไม่ได้ยอมให้สิ่งเหล่านั้นมาหยุดผม

ผมตื๊อพ่อ จนกระทั่งพ่อเจอ

โรงเรียนสอนดำน้ำ ในบัฟฟาโล นิวยอร์ก

ซึ่งอยู่ข้ามเขตที่เราอยู่ไปนิดเดียว

ผมได้ใบอนุญาตดำน้ำ

ในสระ ที่สมาคม YMCA กลางฤดูหนาว

ในบัฟฟาโล นิวยอร์ก

ผมยังไม่เคยได้เห็นทะเลจริงๆ

จนกระทั่งอีกสองปีต่อมา

ตอนที่เราย้ายไปอยู่แคลิฟอร์เนีย

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตลอดช่วงเวลา

ทั้งหมด 40 ปี

ผมใช้เวลาประมาณ 3,000 ชั่วโมง อยู่ใต้น้ำ

และอีก 500 ชั่วโมง อยู่ในเรือดำน้ำ

เรียนรู้เกี่ยวกับนิเวศน์ของท้องทะเลลึก

หรือแม้แต่ในบริเวณน้ำตื้น

ว่ามันช่างอุดมไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่น่าตื่นตาตื่นใจ

เหนือจินตนาการของเรา

จินตนาการของธรรมชาติช่างไร้ขอบเขตกว่ามาก

เมื่อเทียบกับจินตนาการของเรา

จินตนาการที่คับแคบของมนุษย์

จนถึงทุกวันนี้ ผมยังคงยืนตะลึง

กับสิ่งที่ผมเห็น เวลาที่ผมได้ดำน้ำ

และความรักของผมที่มีกับท้องทะเล ก็ยังคงอยู่

และผมยังคงรักทะเลมาก อย่างที่เคยรักมาตลอด

แต่ตอนที่ผมเลือกหน้าที่การงาน ในตอนที่เป็นผู้ใหญ่

ผมเลือกการสร้างภาพยนตร์

มันดูจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด
ในการจัดการให้เกิดการปรองดองกัน

ระหว่างความอยากเล่าเรื่องของผม

กับความอยากสร้างสรรค์ภาพต่างๆ

ก็อย่างที่บอก ตอนเด็กๆ
ผมวาดรูปการ์ตูน และภาพอื่นๆ อยู่เสมอ

ดังนั้น การสร้างภาพยนตร์
จึงเป็นวิธีที่จะเอาภาพและเรื่องราว

มารวมกัน แล้วทำให้มันมีความหมาย

และแน่นอนว่า เรื่องที่ผมเลือกจะเล่า

ก็ต้องเป็นเรื่องแนววิทยาศาสตร์ ทั้ง "คนเหล็ก" "เอเลี่ยน"

และ "ใต้ทะเลลึก"

ในเรื่อง "ใต้ทะเลลึก" ผมรวมเอาความรัก

ต่อโลกใต้ท้องทะเล และการดำน้ำ มารวมกับการทำหนัง

เอาสิ่งที่ชอบมารวมกัน

ผลที่ได้คือบางอย่างที่น่าสนใจ

ซึ่งเกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาในการเล่าเรื่อง

บางส่วนในหนังเรื่องนั้น

นั่นคือ การสร้างตัวละคร
ที่เป็นสิ่งมีชีวิตในรูปของเหลว

เป็นครั้งแรกที่เราใช้คอมพิวเตอร์กราฟฟิก (หรือ CG)

ซึ่งกลายเป็นตัวละครตัวแรก

ที่สร้างด้วย CG อนิเมชั่น

ที่ปรากฏตัวในจอเงิน

ถึงแม้ว่าหนังเรื่องนี้จะไม่ทำเงินเท่าไหร่

หรืออาจจะบอกได้เลยว่า มันขาดทุน

แต่ผมได้เห็นอะไรที่น่าทึ่ง เพราะผู้ชม

ผู้ชมทั่วโลก ล้วนแต่ตะลึง

กับเวทย์มนต์นี้

มันเป็นกฏของ อาเธอร์ คลาก
(นักเขียนนิยายแนววิทยาศาสตร์)

ที่ว่า เทคโนโลยีที่ล้ำหน้า แทบจะเป็นเรื่องเดียวกัน
กับเวทย์มนต์ทั้งหลาย

มันมีอะไรบางอย่างที่น่าตื่นตะลึง

ที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้น

แล้วเวลาผมอ่าน ผมก็มักจะคิดว่า
"ว้าว นี่มันเป็นอะไรที่น่าจะเอามา

ใส่ในหนังนะ"

ดังนั้น "คนเหล็ก 2" ซึ่งเป็นหนังเรื่องถัดมาของผม

เราก็ทดลองมากยิ่งขึ้น

เราร่วมมือกับบริษัท ILM
เพื่อสร้างตัวละครโลหะหลอมเหลว

ในหนังเรื่องนั้น ซึ่งการทดลองครั้งนั้นเป็นการเสี่ยง

ว่าเทคนิคนี้จะใช้ได้จริงรึเปล่า

แล้วมันก็ได้ผล เราสร้างเวทย์มนต์ขึ้นอีกครั้ง

และเราก็ได้รับผลตอบรับที่ดีแบบเดิมจากผู้ชม

เราทำเงินได้มากขึ้น จากหนังเรื่องนี้

ด้วยการลากเส้น เชื่อมโยงจุดสองจุด

จากประสบการณ์สองอย่างเข้าด้วยกัน

ทำให้ "มันเป็นโลกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง"

เป็นโลกแห่งการสร้างสรรค์ที่ต่างออกไป

สำหรับผู้สร้างภาพยนตร์

ผมเลยตั้งบริษัทใหม่กับ สแตน วินส์ตัน

เพื่อนสนิทของผม

ซึ่งเป็นคนที่ออกแบบตัวละครเหล่านี้เป็นคนแรก

ในตอนนั้น บริษัทชื่อ Digital Domain

แนวคิดของบริษัทนี้คือ

เราพยายามจะก้าวข้ามข้อจำกัดของการผลิตในอดีต

ที่ใช้ระบบอนาล็อก และปรินท์เตอร์ต่างๆ

เราก้าวไปสู่การผลิตแบบดิจิทัล

แล้วเราก็ทำได้สำเร็จ
ซึ่งทำให้เราได้เปรียบในด้านการแข่งขันอยู่พักหนึ่ง

แต่เราก็พบว่าเราออกจะล้าหลังอยู่บ้าง ในช่วงกลางยุค 90

เราขาดคนออกแบบตัวละคร

เราก็เลยตั้งอีกบริษัทที่มาช่วยทำงานด้านนั้น

แล้วผมก็เริ่มเขียนเรื่อง "อวตาร"

ซึ่งผมตั้งใจจะใช้บทภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นตัวผลักดัน

งานด้านวิชวลเอฟเฟกต์

และ CG ให้ก้าวหน้าไปไกลขึ้น

เพราะเป็นการสร้างตัวละครที่แสดงอารมณ์ เหมือนมนุษย์

ด้วยเทคนิค CG

ตัวละครหลักทั้งหมดจะถูกสร้างด้วย CG

รวมทั้งฉากของโลกนั้นก็สร้างด้วย CG

ผลคือเทคนิคเหล่านั้น ผลักบทภาพยนตร์เรื่องนี้คืนมา

ผมได้รับคำบอกกล่าวจากเพื่อนๆ ที่บริษัท

ว่าเราคงยังต้องใช้เวลาซักพัก กว่าที่จะทำหน้งแบบนี้ได้

ผมเลยเอามันขึ้นหิ้งไว้ แล้วไปทำหนังเกี่ยวกับ
เรือลำใหญ่ๆ ที่อับปางลง

(เสียงหัวเราะ)

รู้ไหม ผมเข้าไปขายงานเรื่องนี้กับสตูดิโอ
ว่ามันคือ โรมิโอกับจูเลียต บนเรือ

"มันจะเป็นเรื่องราวความรักที่น่าจดจำ

เป็นหนังรัก"

แต่ที่จริงแล้ว สิ่งที่ผมอยากทำคือ

ผมอยากจะดำลงไปที่ซากเรือไททานิค ที่จม

นี่ต่างหากสาเหตุที่ผมทำหนังเรื่องนี้

(เสียงปรบมือ)

นี่เป็นความจริง ตอนนั้นสตูดิโอไม่รู้เรื่องนี้นะ

ผมโน้มน้าวพวกเขา ผมพูดว่า

"เราจะดำลงไปที่ซากเรือ ลงไปถ่ายซากเรือจริงๆ

เราจะใช้มันเป็นส่วนเปิดตัวของหนัง

มันสำคัญมาก มันจะเป็นสิ่งที่ช่วยทำการตลาดให้เรา"

แล้วผมก็โน้มน้าวให้พวกเขา
ให้เงินสำหรับการดำน้ำสำรวจจนได้

(เสียงหัวเราะ)

มันอาจฟังดูบ้าๆ แต่นี่ก็เกี่ยวกับเรื่องที่ผมบอก

คือจินตนาการเป็นสิ่งที่สร้างความเป็นจริงทั้งหลาย

เพราะสิ่งที่เราสร้างขึ้นคือ ความเป็นจริง
หกเดือนหลังจากนั้น

ผมอยู่ในเรือดำน้ำรัสเซีย

ลึกลงไปสองไมล์ครึ่ง
ใต้มหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือ

มองดูซากเรือไททานิคจริงๆ ผ่านช่องส่อง

ไม่ใช่ในหนัง ไม่ใช่ภาพ HD แต่เป็นการมองของจริง

(เสียงปรบมือ)

นั่นแหละที่ทำให้ผมตะลึง

มันต้องใช้การเตรียมการมากมาย เราต้องสร้างกล้องขึ้นมา

สร้างตัวให้แสงไฟ แล้วก็อีกหลายอย่าง

แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่า

การดำน้ำ ดำน้ำลึกๆ เหล่านี้

ก็เหมือนกับการเดินทางออกไปสำรวจอวกาศ

เพราะอย่างที่บอก ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเรื่องนี้
เป็นเรื่องทางเทคนิคล้วนๆ

ต้องใช้การเตรียมการอย่างมหาศาล

คุณเอาตัวลงไปอยู่ในแคบซูล ดำลงไปในที่มืดๆ

ซึ่งเป็นสิ่งแวดล้อมที่ไม่เคยมีใครเดินทางไปมาก่อน

และเป็นที่ๆ ไม่มีใครมาช่วยเหลืออะไรคุณได้

ถ้าคุณกลับออกมาเองไม่ได้

ตอนนั้นผมคิดว่า "ว้าว มันเหมือนกับว่า

ผมกำลังอยู่ในนวนิยายวิทยาศาสตร์ซักเรื่องเลย

มันเยี่ยมมากๆเลยนะ"

ก็อย่างว่า ผมหลงไหลกับเรื่องดำน้ำลึกเอามากๆ

และแน่นอนว่า ความอยากรู้อยากเห็น
ซึ่งเป็นแรงผลักดันทางวิทยาศาสตร์

เป็นทุกๆอย่าง มันคือการผจญภัย

เป็นความสงสัยใคร่รู้ เป็นจินตนาการ

และมันเป็นประสบการณ์ที่

ฮอลลีวู้ดไม่สามารถให้ผมได้

เพราะอะไรรู้ไหม ผมอาจจะจินตนาการ
สร้างสิ่งมีชีวิตแบบหนึ่งขึ้นมา

แล้วเราก็สามารถใช้วิชวลเอฟเฟ็กต์ สร้างมันขึ้นมาได้
แต่ผมไม่สามารถที่จะจินตนาการสิ่งที่ผมเห็น

จากหน้าต่างบานนั้นได้

แบบเดียวกับที่เราเห็น จากทำการสำรวจครั้งถัดๆมา

ผมได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในกระแสน้ำลึก

และเป็นอะไรที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

บางตัวเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน

และยังไม่เคยมีการบันทึกทางวิทยาศาสตร์

ตอนนั้นเราได้มองเห็นมัน แล้วก็ได้สร้างจินตนาการ

เพราะอย่างนี้ ผมเลยหลงไหลเรื่องนี้อย่างมาก

ผมต้องทำการสำรวจเพิ่ม

จากนั้นผมก็ตัดสินใจ

หลังจากที่ประสบความสำเร็จกับ "ไททานิค"

ผมก็ว่า "โอเคนะ ผมขอหยุดทำงาน

ในฐานะผู้กำกับหนังฮอลลีวู้ด ชั่วคราว

ผมจะไปเป็นนักสำรวจซักพัก"

หลังจากนั้น เราก็เริ่มวางแผน

การสำรวจ

เรากลับไปที่ ร่องน้ำลึกในทะเลบิสมาร์ก

และสำรวจมันด้วยยานที่บังคับด้วยหุ่นยนต์

เรากลับไปที่ซากเรือไททานิค

แล้วใช้หุ่นตัวเล็กๆ ที่พวกเราสร้างขึ้น

ต่อด้วยสายไฟเบอร์ออปติก

ความคิดของเราก็คือ เราอยากเข้าไปถ่ายข้างใน

ไปสำรวจภายในเรือ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน

ไม่เคยมีใครเข้าไปดูในซากเรือ
พวกเขาไม่มีหนทางจะเข้าไปดูได้

เราเลยสร้างเทคโนโลยีเพื่อทำสิ่งนั้น

ทีนี้ ผมก็ได้อยู่บนดาดฟ้า

ของเรือไททานิก โดยนั่งอยู่ในเรือดำน้ำ

มองออกไปยังแผ่นพื้นที่ดูเป็นแบบนี้

ซึ่งเป็นส่วนที่ผมทราบมาว่า
ตรงนั้น เป็นที่ๆวงดนตรีเคยเล่นอยู่

และผมก็บังคับหุ่นยนต์เคลื่อนที่ตัวเล็กๆ

ไปตามทางเดินในเรือ

เวลาที่ผมใช้คำว่า "ผมกำลังขับเคลื่อนมัน"

ผมหมายถึงว่าตัวผมไปอยู่ในหุ่นยนต์นั้น

มันรู้สึกเหมือนว่าผมได้ไปยืนอยู่ตรงนั้น

ภายในซากเรือไททานิค

และมันก็เป็นประสบการณ์ที่เหนือจริงอยู่เล็กน้อย

เพราะมันเหมือนผมได้เจอเหตุการณ์เดียวกัน
ซ้ำกับสิ่งที่ผมเคยประสบมาแล้ว

เพราะ ผมรู้ล่วงหน้า ก่อนที่จะหักเลี้ยว

ว่าผมจะได้มองเห็นโคมไฟที่ตรงนั้น

ก่อนที่หุ่นยนต์จะฉายภาพให้เราดู

เพราะผมได้เดินไปมาในฉาก เป็นเวลาหลายเดือน

ตอนที่เรากำลังทำหนังเรื่องนี้

และฉากเหล่านั้่นก็เป็นแบบจำลองเสมือนจริง

ของแผนผังการตกแต่งภายในเรือ

ดังนั้น มันจึงเป็นประสบการณ์ที่เหลือเชื่อมาก

และมันก็ทำให้ผมได้ตระหนักว่า

จริงๆแล้ว ประสบการณ์ทางภาพ ของเรา

ที่คุณได้มองเห็นผ่าน หุ่นยนต์แทนตัวเราเหล่านั้น

มันเหมือนกับว่า ความรู้สึกตัวของคุณ
ถูกใส่เข้าไปในตัวอุปกรณ์นั้น

กลายเป็น การมีตัวตนอยู่ในอีกรูปแบบหนึ่ง

มันเป็นอะไรที่ ล้ำลึกมากนะ

ผมว่ามันทำให้ผมพอจะเห็นภาพของอนาคต
ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า

ถ้าเราเริ่มมีร่างหุ่นยนต์

ไม่ว่าจะเพื่อการสำรวจ หรือเพื่อจุดประสงค์อื่นๆ

อาจจะเป็นรูปแบบหนึ่งในหลายๆรูปแบบ

ของอนาคตในยุคที่่มนุษย์สาบสูญไปแล้ว

ที่ผมพอจะจินตนาการได้

ในฐานะแฟนนวนิยาย แนววิทยาศาสตร์

เพราะว่า จากการทำการสำรวจเหล่านี้

ผมเริ่มจะเห็นถึงคุณค่าของสิ่งที่อยู่ลึกลงไป

ในส่วนลึกที่สุดของมหาสมุทรเหล่านั้น

เพราะที่นั่นเต็มไปด้วย สัตว์แปลกๆ มากมาย

อาจเรียกได้ว่า พวกมันคือสัตว์ประหลาดต่างดาว
ที่เรามีอยู่บนโลก

พวกมันอาศัยอยู่ในสิ่งแวดล้อม
ที่เกิดจากการสังเคราะห์ทางเคมี

พวกมันไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ในที่ที่มีแสงอาทิตย์

พวกมันไม่ได้อยู่ในระบบนิเวศน์ แบบเดียวกับที่พวกเราอยู่

ดังนั้น เมื่อคุณได้เห็นสัตว์เหล่านี้

ที่อาศัยอยู่ที่อุณหภูมิ 500 องศาเซลเซียส

ในน้ำพุร้อนใต้ทะเล

คุณคงคิดว่า มันไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้

แต่ในขณะเดียวกัน

ผมก็ตื่นเต้นกับ วิทยาศาสตร์ด้านอวกาศเช่นกัน

อย่างที่บอก ตอนเด็กๆ ผมอ่านนวนิยายวิทยาศาสตร์

สุดท้าย ผมก็เข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง

กับกลุ่มคนที่ศึกษาเรื่องอวกาศ

ผมไปร่วมงานกับ องค์การนาซ่า

นั่งเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษา ให้องค์การนาซ่า

วางแผนการเดินทางสำรวจอวกาศ จริงๆ

เดินทางไปรัสเซีย ไปเข้าร่วมโครงการเตรียม
นักบินอวกาศ

อบรมขั้นตอนเบื้องต้นเรื่องชีวศาสตร์การแพทย์

และอะไรอื่นๆ อีกมากมาย

เพื่อที่จะได้เดินทางไปยังสถานีอวกาศด้วยตัวเองจริงๆ

ด้วยระบบกล้องสามมิติ

ทั้งหมดนี่เป็นเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก

แต่สุดท้าย สิ่งที่ผมทำก็คือ
การนำเอานักวิทยาศาสตร์อวกาศ

ลงไปใต้ท้องทะเลลึก

ผมพาพวกเขาลงไป เพื่อให้พวกเขาได้มีประสบการณ์

ทั้งนักชีววิทยาในอวกาศ และนักวิทยาศาสตร์ด้านหมู่ดาว

ผู้คนทั้งหลายที่หลงไหลในสภาพแวดล้อมที่สุดขั้ว

ผมพาพวกเขาลงไปที่ร่องน้ำลึก และให้พวกเขาได้เห็น

ได้เก็บตัวอย่าง ได้ทดลองอุปกรณ์ต่างๆ

นั่นแหละ สิ่งที่เกิดขึ้นจากการทำภาพยนตร์สารคดี

ที่จริงเรากำลังทำงานวิทยาศาสตร์

และกำลังทำการทดลองวิทยาศาสตร์ด้านอวกาศ

ในที่สุดผมก็ได้พาความสนใจทั้งสองด้าน มาพบกันได้สำเร็จ

ทั้งเรื่องที่ผมเป็นแฟนตัวยง
ของนวนิยายวิทยาศาสตร์

ตั้งแต่สมัยที่ยังเด็ก

นำมาสู่การทำเรื่องเหล่านี้จริงๆ

และคุณรู้ไหม ระหว่างการเดินทางของผมทั้งหมด

ในการเดินทางค้นหานี้

ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง

ผมเรียนรู้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์มากมาย
แต่นอกจากนั้นผมยังได้เรียนรู้

เกี่ยวกับเรื่องภาวะความเป็นผู้นำ

คุณอาจจะคิดว่า การเป็นผู้กำกับ ก็ต้องเป็นผู้นำอยู่แล้ว

ในฐานะกัปตันเรืออะไรอย่างนั้น

แต่ผมไม่ได้เรียนรู้เรื่องความเป็นผู้นำ

จนกระทั่งผมมาทำการสำรวจเหล่านี้

เพราะในการสำรวจ ในช่วงหนึ่งผมต้องบอกทุกคนว่า

"เรามาทำอะไรกันอยู่ที่นี่"

ทำไมผมถึงมาทำสิ่งเหล่านี้ ผมจะได้อะไรกลับไป

เราไม่ได้ทำเงินจากรายการทั้งหมดนี้

เราคุ้มทุนแค่นิดเดียว แล้วก็ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่า ผมหายไป

ระหว่างการทำหนัง "ไททานิค" กับ "อวตาร"
คิดว่าผมไปนั่งทำเล็บ

หรืออยู่ที่ไหนซักที่ ตากอากาศตามชายทะเล

แต่ผมไปทำหนัง ทำภาพยนตร์สารคดี

ที่ทำขึ้นสำหรับผู้ชมกลุ่มน้อย

ไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง เงินทอง
แล้วผมกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ

ผมทำงานเพื่องานนั้นๆ

เพื่อความท้าทาย

และท้องทะเล ก็เป็นสภาพแวดล้อม
ที่ท้าทายที่สุดแห่งหนึ่ง

ผมทำเพื่อความตื่นเต้น ที่เกิดจากการค้นพบ

เพื่อค้นหาความเชื่อมโยงที่น่าแปลกประหลาด
ที่มักจะเกิดขึ้น

เมื่อคนกลุ่มเล็กๆ รวมตัวกันเป็นทีมงานที่สนิทสนม

เพราะเราทำงานเหล่านี้
กับทีมงานเพียง 10 ถึง 12 คน

บางครั้งร่วมงานกันเป็นเวลาหลายปี

บางครั้งออกทะเลด้วยกันทีละสองสามเดือน

และในความผูกพันเหล่านั้น คุณได้ค้นพบว่า

สิ่งที่สำคัญที่สุด

คือความเคารพ ที่คุณมีให้กับพวกเขา

และมันเป็นสิ่งเดียวกัน ที่เขาจะมอบคืนให้คุณ
เมื่อคุณทำงานได้สำเร็จ

มันเป็นสิ่งที่คุณไม่สามารถอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้

เมื่อคุณกลับมาที่ฝั่ง แล้วคุณพูดว่า

"เราต้องทำอย่างนี้กับสายไฟเบอร์ออฟติก
กับเครื่องแปลงความถี่

เรื่องนั้นเรื่องนี้มากมาย

ที่เกี่ยวกับเทคโนโลยี และความยากลำบากต่างๆ

ที่เกี่ยวกับศักยภาพอันจำกัดของมนุษย์
เมื่อเราต้องทำงานในทะเล"

คุณไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ให้คนอื่นๆ ฟังได้
มันเป็นสิ่งเดียวกันกับที่

พวกตำรวจอาจมี หรือผู้คนที่เคยร่วมรบกันมา
เคยผ่านประสบการณ์มาด้วยกัน

และพวกเขาเข้าใจ แต่ไม่สามารถอธิบายมันได้

มันสร้างความผูกพัน สร้างความเคารพซึ่งกันและกัน

ดังนั้น ในตอนที่ผมกลับมาทำหนังเรื่องต่อมาของผม

ซึ่งก็คือเรื่อง "อวตาร"

ผมพยายามใช้หลักการของความเป็นผู้นำในแบบเดียวกัน

ซึ่งเกิดจากการที่คุณเคารพในทีมงานของคุณ

แล้วทำให้พวกเขาเคารพคุณเช่นกัน

การทำอย่างนี้ได้
ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในหลายๆด้าน

เพราะงานของเราก็เหมือนกัน คือเราเป็นทีมเล็กๆ

ที่กำลังผจญกับดินแดน ที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อน

การทำหนังเรื่อง "อวตาร" ทำให้ได้เทคโนโลยีใหม่

ที่ไม่เคยมีมาก่อน

มันน่าตื่นเต้นอย่างมาก

และท้าทายเราอย่างมาก

และเมื่อเรากลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
ตลอดช่วงระยะเวลาสี่ปีครึ่งนั้น

มันเปลี่ยนแปลงวิธีการสร้างภาพยนตร์
ของผมไปอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้น เวลาที่มีคนมาติชมเรื่องต่างๆ "คุณรู้ไหม

คุณเอาลักษณะของสิ่งทีชีวิตในทะเล

ไปไว้บนดาวที่ชื่อแพนดอร่า"

สำหรับผมแล้ว มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
เกี่ยวกับการทำธุรกิจ

กระบวนการเหล่านี้ต่างหาก ที่ถูกเปลี่ยนแปลง

แล้วอะไรล่ะ ที่เราสังเคราะห์ได้จากเรื่องราวทั้งหมดนี้

ผมหมายถึง เราได้เรียนรู้อะไร?

ผมว่า อย่างแรกคือ

ความสงสัยใคร่รู้

เป็นแรงผลักดันที่ดีที่สุดที่คุณมี

จินตนาการ เป็นแรง

ที่ทำให้คุณสามารถนำความคิดของคุณ
ออกมาแสดงให้เป็นจริงได้

และความเคารพที่คุณมีให้กับทีมงาน

เป็นสิ่งที่สำคัญมากยิ่งกว่า

รางวัลเกรียติยศใดๆ ในโลก

ผมได้พบนักสร้างหนังรุ่นใหม่

ที่เดินมาหาผมแล้วบอกว่า
"แนะนำผมเรื่องการทำหนังหน่อย"

ผมมักจะบอกว่า
"อย่าสร้างข้อจำกัดให้ตัวเอง

คนอื่นๆ จะเป็นคนสร้างข้อจำกัดให้คุณ
แต่คุณต้องไม่สร้างข้อจำกัดให้ตัวเอง

อย่าคัดค้านความคิดของตัวเอง

ลองเสี่ยงดู"

ที่นาซ่า พวกเขามีประโยคหนึ่งที่พวกเขาชอบใช้

"การผิดพลาด ไม่ใช่ทางเลือก"

แต่การผิดพลาดต้องเป็นทางออกหนึ่ง

ในด้านศิลปะและการสำรวจ
เพราะเราทำด้วยความเขื่อ

และไม่มีการผจญภัยครั้งไหน

ที่ต้องใช้นวัตกรรมใหม่ๆ

แต่ทำได้โดยไม่มีความเสี่ยงเลย

คุณต้องพร้อมที่จะเผชิญความเสี่ยงเหล่านั้น

นั่นแหละสิ่งที่ผมจะบอกกับพวกคุณ

ไม่ว่าพวกคุณจะทำอะไร หรือกำลังทำอะไรอยู่

ความล้มเหลวเป็นหนึ่งในทางเลือกของเรา

และความกลัวเป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญ ขอบคุณครับ

(เสียงปรบมือ)