Skala odległości do najbliższych gwiazd

Zrozumieć odległości do najbliższych gwiazd.

Zanim zaczniemy wychodzić w kierunku ciał poza naszym Układem Słonecznym

Chciałbym zrobić kilka kroków wstecz, ponieważ znalazłem ten zgrabny rysunek

Słońca tutaj. I powód, dlaczego przynajmniej w mojej głowie to jest trochę uderzające,

gdyż w tej skali Słońce oczywiście jest wciąż olbrzymim obiektem

w tej skali Ziemia byłaby z grubsza - i to jest przybliżenie

z grubsza tak duża, więc przynajmniej dla mnie to jest uderzające, ponieważ myśl,

że całą naszą planetę, wszystko moglibyśmy zmieścić w jednym z takich rozbłysków plazmy

wychodzących ze Słońca i możesz sobie tylko wyobrazić, tak naprawdę nie możemy

tam być, ale gdybyś tam był(a) w jakimś rodzaju kapsuły ochronnej, co by się stało,

gdyby była w takim środowisku

tylko przyszedł mi do głowy taki fascynujący pomysł,

ale tak czy inaczej, zostawiając to na boku, pomyślmy co to znaczy

być na granicach Układu Słonecznego. W poprzednim filmiku badaliśmy

Obłok Oorta, który zaczynał się nieco bliżej, niż rok świetlny od Słońca

lecz w zależności od tego, co uznasz za granicę to może być coś

dalszego lub tak dalekiego, jak Obłok Oorta.

A więc jeśli Słońce, dobrze, gdy zobaczymy wyrzut tego czegoś, ale nawet w zakresie niewidzialnym,

niewidzialnych cząstek, super wysokoenergetycznych elektronów i protonów,

które są wyrzucane ze Słońca również z super wielką prędkością 400 km/s, pozwól, że zapiszę:

400 km/s

na Ziemi jesteśmy chronieni przed wysokoenergetycznymi cząstkami

przez ziemskie pole magnetyczne, ale gdybyś był(a) na powierzchni Księżyca

gdy Słońce jest nad księżycowym horyzontem,a Ty jesteś na niewidocznej z Ziemi stronie Srebrnego Globu

będziesz mieć z nimi bezpośredni kontakt i możesz sobie wyobrazić, że nie jest najlepszą rzeczą

pozostawanie tam zbyt długo, ale jedynym powodem, dla którego o tym mówię,

o tych naładowanych cząstkach, które nadlatują z ogromnymi prędkościami

z powierzchni Słońca i uważane są za "wiatr" słoneczny

one są "wiatrem" słonecznym. Włożę "wiatr" w cudzysłów

ponieważ tak naprawdę on się bardzo różni od tego, co zwyczajowo kojarzymy z miłą bryzą

to są po prostu naładowane cząstki, które wylatują ze Słońca z ogromną prędkością.

Ja nawet zgodzę się z ideą wiatru słonecznego, ponieważ do pewnego stopnia

ona może na pomóc przy jednej definicji, lub przy granicach Układu Słonecznego.

Tą granicą jest jak daleko dociera wiatr słoneczny,

zanim dojdzie do zderzenia z ośrodkiem międzygwiazdowym.

A to tutaj pokazuje opis tego, czyli Obłok Oorta jest daleko

jest co najmniej krawędzią gęstej części,

jest daleko poza tym. Jak widzieliśmy, to jest po prostu tam, gdzie dotarły sondy Voyager 1 i Voyager 2.

Jeśli chcemy orbity Sedny, to byłaby ona czymś, jak... Bliższa część byłaby

czymś tutaj i wtedy to mogłoby wyjść, ale Obłok Oorta jest dużo, dużo dalej na zewnątrz,

a więc jeśli popatrzysz z tej perspektywy na Układ Słoneczny

jako zasięg wiatru słonecznego, to jest on znacznie mniejszy, niż Obłok Oorta, lecz wciąż

bardzo duży. To tutaj, to heliopauza i - wziąłem to z Wikipedii -

zasadniczo jest to miejsce, gdzie prędkość i siły wiatru słonecznego

się równoważą, ciśnienie jest tak rozmyte w tym miejscu, że jest równoważone

głównie przez wodór i hel, który jest rodzajem "ośrodka" międzygwiazdowego,

Za tym punktem wiatr nie jest już wyrzucany na zewnątrz.

Można powiedzieć, że jest tam rodzaj "przerwy"

i Voyager 1 oraz Voyager 2 zasadniczo dotarły całkiem blisko niej

ludzie są za tą "przerwą" tam i to jest jeden z poglądów na granice Układu Słonecznego

tam nigdy nie będzie żadnej twardej krawędzi. Innym punktem widzenia mogłoby być coś

jak Obłok Oorta, obszar, w którym jeszcze znajdują się jakieś obiekty

i to wszystko. Właściwie nie zaobserwowano jeszcze bezpośrednio ciała z Obłoku Oorta,

uważamy, że one tam są. Wtedy być może najbardziej abstrakcyjną definicją byłoby

znaczący wpływ od przyciągania grawitacyjnego Słońca. Wszystkie te drogi

prowadzą do wyobrażenia sobie rozciągłości Układu Słonecznego, lecz wszystkie one jakby opuściły szarą strefę

tego, co jest, a czego nie ma w Układzie Słonecznym. Ale mój cały punkt tutaj,

to, co chcę zrobić, to zacząć wyjaśniać trochę poza Układem Słonecznym

i oddać poczucie skali, jeśli po prostu pójdziemy do najbliższej gwiazdy.

Jeśli więc pójdziemy tam, zobaczymy nasze lokalne sąsiedztwo

z gwiazdowego punktu widzenia. I mimo tego, że te gwiazdy wyglądają na całkiem duże,

jeśli narysujesz je właściwie, tutaj jest nasz Układ Słoneczny, ale oczywiście,

O! Mógłbyś powiedzieć "O! To jest Słońce". Nie, Słońce,

jeśli narysowałbyś je w skali, nie utworzyłoby nawet jednego piksela.

W rzeczywistości cała orbita Plutona i wszystko wewnątrz niej wciąż nie utworzyłoby

jednego piksela na ekranie tutaj. To, co tu widzimy jest promieniem

w przybliżeniu jest promieniem, plus minus, roku świetlnego,

być może jest to mniej więcej promień Obłoku Oorta i w poprzednim filmiku widzieliśmy, jaki on był ogromny

zwłaszcza w odniesieniu do promienia, powiedzmy, orbity Plutona, która z grubsza jest taka.

Jest ona ogromna sama w sobie, ogromna średnica, ogromna odległość od Słońca

i ona nie utworzyłaby nawet jednego piksela na tym rysunku tutaj.

Ale żeby oddać ci pojęcie, jak daleko jesteśmy, jesteśmy kropką w kropce, w kropce we wnętrzu tego,

piksel w pikselu w środku, aby uczynić z naszego Układu Słonecznego, albo w szczególności z Ziemi

do najbliższej gwiazdy lub najbliższej gromady gwiazd, Alfy Centauri

To jest najbliższa gromada gwiazd, tam są 3 gwiazdy: Alfa Centauri A, która jest największa

Alfa Centauri B, a następnie jest jeszcze jedna, której

nie można dostrzec gołym okiem, Alfa Proximus, albo wydaje mi się, że Proximus Centauri ją nazywają,

nie Alfa Proximus, Proximus Centauri. To jest znacznie mniejsza gwiazda,

ale jest to najbliższa gwiazda z tej gromady gwiazd, a one są najbliżej,

około 4,2 roku świetlnego od nas, albo inaczej myśląc o tym: jeśli ktoś zaświeciłby światło

na jednej z tamtych planet i zakładając, że to światło mogłoby dotrzeć do nas, zajęłoby to mu 4,2 roku

Albo jeśli ten ktoś by zniknął lub wybuchł, nie wiedzielibyśmy o tym przez 4,2 lata

Ktoś mógłby stwierdzić: "hej, to nie tak źle, powinniśmy udać się tam na wycieczkę, sprawdzić,

i zobaczyć, czy są tam jacyś ludzie, których można odwiedzić, wymienić się technologiami

lub cokolwiek". Ale to jest ogromna odległość, tylko te 4,2 roku świetlnego jest niewyobrażalnie absurdalną odległością

i żeby oddać ci poczucie skali, Voyagery 1 i 2, o których mówiliśmy

w poprzednim filmiku i nawet widzieliśmy, jak daleko one dotarły. One dotarły

całkiem blisko heliopauzy, ci goście podróżują z prędkością 60 000 km/h,

co jest równe 17 km/s. Jeśli bylibyśmy w stanie dobrać się do tego typu prędkości,

a te sondy osiągnęły te prędkości dzięki wykorzystaniu grawitacyjnego pchnięcia

niektórych większych planet do przyspieszenia,

więc właściwie jest to prędkość bardzo trudna do osiągnięcia, ale jeśli byłbyś w stanie poruszać się z taką prędkością

i poleciał prosto w kierunku systemu Alfy Centauri, najbliższych gwiazd do Słońca

to podróż z tą samą prędkością, z którą leci Voyager 1, który jest szybszym z Voyagerów

zajęłaby ci 80 000 lat. A więc jest to absurdalnie długi czas i musimy wymyślić jakiś lepszy sposób,

aby tego dokonać.