Nathaniel Kahn over "My Architect"

Nathaniel Kahn toont fragmenten uit zijn documentaire "My Architect", over zijn zoektocht naar begrip voor zijn vader, de legendarische architect Louis Kahn. Een film met betekenis voor iedereen die de relatie tussen kunst en liefde tracht te begrijpen.

Wat ik wilde zeggen over filmmaken -- over deze film --

denkend aan de prachtige talks de we hier hoorden,

Michael Moschen, en de talks over muziek;

het idee van een verhaallijn,

dat muziek bestaat in tijd.

Een film bestaat ook in tijd; het is een ervaring

waar je emotioneel doorheen moet gaan.

Ik vond dat zoveel documentaires

gaan over het leren van iets,

of kennis, of pratende hoofden, gedreven door ideeën.

Ik wilde dat deze film gedreven werd door emoties,

wilde echt mijn reis volgen.

Dus in plaats van uit pratende hoofden, bestaat de film uit scenes,

en we ontmoeten onderweg mensen.

We ontmoeten ze slechts eenmaal.

Ze komen niet herhaaldelijk terug, dus het geeft echt een reis weer.

Het is zoiets als leven: als je er eenmaal in zit

kun je er niet uit.

Er zijn twee fragmenten die ik wilde tonen.

Het eerste is een hutspot,

drie korte momenten, vier kleine momenten

met drie mensen die vanavond hier zijn.

Het is niet hoe ze in de film voorkomen.

Ze zijn deel van veel grotere scènes.

Ze vullen elkaar wonderbaarlijk aan.

Het eindigt met een klein fragment van mijn vader, Lou,

die praat over iets dat hem dierbaar is:

de toevalligheden in het leven.

Ik denk dat hij vond dat de grootste dingen

in het leven toevallig waren.

Die drie fragmenten worden gevolgd door een scène

met wat ik zijn beste gebouw vind:

een gebouw in Dhaka, Bangladesh.

Hij bouwde de hoofdstad daar.

Ik denk dat het gebouw je zal bevallen --

het was voorheen enkel gefotografeerd, nooit gefilmd.

Wij waren de eersten die er filmden.

Dus je ziet beelden van dit opmerkelijke gebouw.

Een paar dingen om te weten:

het werd volledig met de hand gebouwd.

ik geloof dat ze in het laatste jaar een kraan kregen.

Men maakte gebruik van bamboesteigers, met mensen

die emmers beton naar boven droegen

op hun hoofd.

Het is de hoofdstad van het land,

en de bouw duurde 23 jaar.

Dat is iets waarop men daar erg trots lijkt te zijn.

Het duurde zolang als de Taj Mahal.

Helaas duurde het zo lang dat Lou het nooit af heeft gezien.

Hij stierf in 1974.

Het gebouw werd in 1983 voltooid.

Dus men bouwde vele jaren

na zijn dood.

Denk daaraan wanneer je dat gebouw ziet,

dat we sommige dingen die we zo hard nastreven, nooit voltooid aanschouwen.

Dat trof me echt aan mijn vader.

Hij had zo'n geloof

dat uit de dingen die hij gaf,

iets goeds tevoorschijn zou komen,

dat zelfs tijdens de oorlog met Pakistan,

toen de constructie stopte, hij doorwerkte

omdat hij vond: "Als de oorlog voorbij is

hebben ze het gebouw nodig."

Dat zijn de twee fragmenten die ik laat zien.

Draaien maar.

(Applaus)

Richard Saul Wurman: Ik hoorde hem spreken op Penn.

Ik kwam thuis en zei tegen mijn ouders:

"Ik heb een man ontmoet: heeft niet veel werk,

nogal lelijk, met een vreemde stem,

en hij geeft les op school.

Ik weet dat je nooit van hem gehoord hebt, maar onthoud dit

want ooit zul je van hem horen,

hij is een verbazingwekkende man."

Frank Gehry: Ik hoorde dat hij iets had gehad met Ingrid Bergman. Klopt dat?

Nathaniel Kahn: Zo ja, dan was hij een geluksvogel.

(Gelach)

NK: Heb je dat echt gehoord?

FG: Ja, toen hij in Rome was.

Moshe Safdie: Hij was een echte nomade.

Weet je, als ik op zijn kantoor was,

kwam hij terug van een reis, was 2 of 3 dagen

intensief op kantoor, en dan ging hij weer op reis.

Hij was tot drie uur 's ochtends met ons aan het werk

en er ging een echte nomade in hem schuil.

Ik bedoel: zo tragisch als zijn dood op een treinstation was,

het paste bij hem, weet je?

Ik bedoel: ik denk vaak dat ik in een vliegtuig

of op een vliegveld zal sterven,

of bij het joggen, zonder identificatie bij me.

Ik weet niet waarom ik dat meenam

van de herinnering aan zijn dood.

Maar hij was een soort nomade van binnen.

Louis Kahn: Hoe toevallig onze existentie in feite is,

en hoe vol met invloeden van omstandigheden.

Man: Wij zijn de ochtendwerkers die hier altijd komen

voor de wandelingen, de schoonheid van de stad en de atmosfeer.

Dit is de mooiste plek van Bangladesh.

We zijn er trots op.

NK: U bent er trots op?

Man: Ja, het is het nationale beeld van Bangladesh.

NK: Weet u iets over de architect?

Man: Architect? Ik heb over hem gehoord; hij is een top-architect.

NK: Ik ben hier omdat ik de zoon van de architect ben,

hij was mijn vader.

Man: Oh! Vader is Louis Farrakhan?

NK: Ja. Nee, niet Louis Farrakhan, Louis Kahn.

Man: Louis Kahn, ja!

(Gelach)

Man: Uw vader, leeft hij nog?

NK: Nee, hij stierf 25 jaar geleden.

Man: Welkom terug!

NK: Dank u.

NK: Hij zag het nooit voltooid.

Nee, hij heeft dit nooit gezien.

Shamsul Wares: Het was bijna onmogelijk om voor een land als het onze te bouwen.

30, 50 jaar geleden was er niets, alleen rijstvelden,

en vanaf het moment dat we hem uitnodigden,

voelde hij dat hij een verantwoordelijkheid had.

Hij wilde een Moses zijn, hij gaf ons democratie.

Hij is geen politiek man,

maar in deze vorm heeft hij ons

toegang tot de democratie gegeven, vanwaar we kunnen opstaan.

Op die manier is het zo relevant.

Hij vond het onbelangrijk hoeveel geld dit land heeft,

en of hij ooit dit gebouw zou afkrijgen,

maar toch heeft hij het gedaan... gebouwd.

Dit is het grootste project dat hij heeft, in het armste land van de wereld.

NK: Het kostte hem zijn leven.

SW: Ja, hij betaalde ervoor met zijn leven,

en daarom is hij groot en houden we hem in herinnering.

Maar hij was ook menselijk.

Hij faalde in zijn gezinsleven:

een onvermijdelijk fenomeen bij grote mensen.

Maar ik denk dat zijn zoon dit zal begrijpen,

en geen wrok zal koesteren,

of zich verwaarloosd zal voelen, denk ik.

Zijn liefde kwam op een heel andere manier,

maar het duurt lang voor je dat begrijpt.

In sociale aspecten van zijn leven

was hij net een kind, helemaal niet volwassen.

Hij kon geen nee zeggen op iets,

en dat is ook de reden, waarom

wij dit gebouw nu hebben.

Alleen op die manier kun je hem begrijpen.

Er is geen snellere route,

geen andere manier om hem te begrijpen.

Maar ik denk.. hij heeft ons dit gebouw gegeven

en wij voelen altijd voor hem,

daarom...hij heeft ons liefde gegeven.

Hij kon jou waarschijnlijk niet de juiste soort liefde geven,

maar ons, de mensen, heeft hij de juiste soort liefde gegeven,

dat is belangrijk.

Dat moet je begrijpen.

Hij had ongelofelijk veel liefde,

hij hield van iedereen.

Van iedereen, en soms verloor hij het zicht

op de allernaasten,

en dat is onvermijdelijk voor mensen van zijn kaliber.

(Applaus)