Frank Warren: Pół miliona sekretów

"Sekrety mogą przybierać różną postać. Mogą być szokujące, niepoważne lub bardzo osobiste". Frank Warren, założyciel strony PostSecret.com, dzieli się przykładami wybranymi z pół miliona tajemnic, jakie otrzymał na pocztówkach od nieznajomych.

Cześć, jestem Frank

i zajmuję się zbieraniem tajemnic.

Zaczęło się od pewnego szalonego pomysłu

w listopadzie 2004 roku.

Wydrukowałem 3 tysiące
zaadresowanych do mnie pocztówek,

takich jak ta.

Po jednej stronie były puste,

a na drugiej

umieściłem prostą instrukcję:

poprosiłem, by anonimowo
podzielić się sekretem,

którego nigdy nikomu się nie wyjawiło.

Rozdałem losowo pocztówki

na ulicach Waszyngtonu,

sam nie wiedząc, czego się spodziewać.

Pomysł zaczął się coraz bardziej
rozpowszechniać.

Ludzie zaczęli kupować

i robić własne pocztówki.

Otrzymywałem do skrzynki różne tajemnice,

które miały znaczki nie tylko
z Waszyngtonu,

ale także z Teksasu, Kalifornii,

Vancouver, Nowej Zelandii czy Iraku.

Mój szalony pomysł stawał się
coraz bardziej realny.

Witryna PostSecret.com

jest najczęściej odwiedzanym
blogiem bez reklam na świecie.

Tak wygląda moja kolekcja
pocztówek dzisiaj.

Widać moją żonę,

która próbuje ułożyć pocztówki

na piramidzie liczącej
ponad pół miliona tajemnic.

Teraz chciałbym

podzielić się z wami kilkoma
wyjątkowymi tajemnicami

z tej kolekcji.

Zaczniemy od tej:

"Te znaczki znalazłam jako dziecko

i czekałam całe życie,

żeby komuś je wysłać.

Nigdy nie miałam kogoś takiego".

Tajemnice mogą przybierać różne formy,

mogą szokować,

być głupie lub melancholijne.

Pozwalają na dotknięcie
istoty człowieczeństwa

lub kontakt z ludźmi,
których nigdy nie poznamy.

"Niemiłym klientom serwuję
kawę bezkofeinową" (Śmiech)

Być może przesłał to ktoś z was?

Być może przesłał to ktoś z was?

Ta wspaniale pokazuje

kreatywność ludzi,

którzy przesyłają mi swoje pocztówki.

Zrobiona z połowy kubka ze Starbucksa

ma z tyłu znaczek i mój adres.

"Matko, mam wspaniałych
przybranych rodziców.

Znalazłem miłość. Jestem szczęśliwy".

Tajemnce przypominają nam
o ludzkich dramatach,

słabościach i sile,

które pojawiają się

w życiu otaczających nas ludzi,

nawet teraz.

"Każdy, kto znał mnie przed 11 września,

myśli, że nie żyję".

"Kiedyś pracowałem z grupką
sztywnych, religijnych ludzi,

a że czasami nie miałem majtek,

cały czas szeroko się uśmiechałem".

(Śmiech)

Zanim pokażę następną,
winien jestem krótkie wyjaśnienie.

Uwielbiam przemawiać
na kampusach uniwersyteckich

i dzielić się sekretami ze studentami.

Czasami po zejściu z mównicy

podpisuję jeszcze książki i
pozuję do zdjęć ze studentami.

Kolejna pocztówka powstała

z jednego z tych zdjęć.

Muszę dodać, że jak dzisiaj,

tak wówczas na wydarzeniu PostSecret,

korzystałem z bezprzewodowego mikrofonu.

"Nie wyłączyłeś mikrofonu na próbie.

Słyszeliśmy, jak siusiasz".

(Śmiech)

Wówczas było to bardzo krępujące,

dopóki nie zdałem sobie sprawy,
że mogło być gorzej.

Wiecie, co mam na myśli.

(Śmiech)

"W tej kopercie

są skrawki listu pożegnalnego

przed moją nieudaną próbą samobójczą.

Czuję się (teraz) najszczęśliwszą
osobą na ziemi".

"Jeden z tych mężczyzn
jest ojcem mojego dziecka.

Dużo mi płaci, żebym nie zdradziła
tej tajemnicy".

(Śmiech)

"Tej soboty, kiedy zastanawiałaś się,
gdzie jestem,

kupowałem dla ciebie pierścionek.

Mam go teraz w kieszeni".

Tę pocztówkę wysłałem na blog PostSecret

dwa lata temu, w Walentynki.

Była na samym końcu długiej kolumny.

Zaledwie po kilku godzinach

otrzymałem entuzjastyczny mail

od chłopaka, który przesłał pocztówkę.

"Frank, muszę Ci opowiedzieć,

co mi się właśnie zdarzyło.

Ciągle mi drżą kolana".

Pisał: "Przez trzy lata
ja i moja dziewczyna

co niedzielę mieliśmy w zwyczaju

odwiedzać wspólnie blog PostSecret

i czytać na głos sekrety.

Niektóre czytałem ja, niektóre ona.

Naprawdę zbliżyło to nas do siebie

przez te lata.

Kiedy odkryłem,

że umieściłeś na samym dole strony

moje oświadczyny-niespodziankę,

nie posiadałem się z radości.

Nie chciałem nic dać po sobie znać.

Jak w każdą niedzielę,

zaczęliśmy czytać na zmianę sekrety,

ale tym razem wydawało się,

że przejście do kolejnego
zajmuje jej wieczność".

Ale w końcu udało się.

Dotarła do sekretu
na samym dole, do oświadczyn.

Napisał: "Przeczytała to dwa razy".

Odwróciła się i zapytała:

"Czy to nasz kot?"

(Śmiech)

A kiedy go zobaczyła,

klęczał z wyciągniętym pierścionkiem.

Przyjęła oświadczyny.
Szczęśliwe zakończenie.

Więc odpisałem,

prosząc, by podzielił się zdjęciem,

żeby cała społeczność PostSecret

mogła poznać tę bajkową historię.

Wtedy wysłał mi to.

(Śmiech)

"Znalazłem Twój aparat
na festiwalu Lollapalooza.

Wreszcie wywołałem zdjęcia

i chciałbym Ci je zwrócić".

To zdjęcie nigdy nie wróciło

do właściciela,

ale ten sekret miał wpływ
na życie wielu osób,

począwszy od studenta z Kanady

o imieniu Matty.

Sekret zainspirował Mattiego

do stworzenia strony internetowej

o nazwie IFoundYourCamera.

Matty prosi ludzi,

by przesyłali znalezione aparaty cyfrowe

i karty pamięci

z zagubionymi zdjęciami.

Wywołuje te zdjęcia

i co tydzień umieszcza na swojej stronie.

Odwiedzający szukają na niej
zagubionych zdjęć

Odwiedzający szukają na niej
zagubionych zdjęć

lub pomagają innym odzyskać zguby,

których być może rozpaczliwie szukają.

To jedno z moich ulubionych.

(Śmiech)

Matty wpadł na niezwykły pomysł

wykorzystania uprzejmości nieznajomych.

Wydaje się, że to prosty pomysł,

ale ma on doniosły wpływ
na życie innych osób.

Matty podzielił się ze mną

bardzo osobistym mailem

od matki z tego zdjęcia.

"To ja, z mężem i synem.

Na pozostałych zdjęciach
jest moja chora babcia.

Dziękuję za stworzenie tej strony.

Nie wyobrażacie sobie,
ile te zdjęcia dla mnie znaczą.

Na aparacie są narodziny syna.

Jutro skończy cztery lata".

Wszystkie te zdjęcia

i tysiące innych

zostały zwrócone do właścicieli.

Czasem musiały przemierzyć oceany,

niekiedy pokonać bariery językowe.

To ostatnia pocztówka, którą się podzielę.

"Kiedy ludzie, których kocham,

zostawiają mi wiadomość na poczcie,

zapisuję ją, na wypadek,
gdyby jutro ich zabrakło

i nie miałabym już szansy

usłyszeć ich głosu".

Kiedy zamieściłem ten sekret,

dziesiątki ludzi

wysłało nagrania ze swoich telefonów.

Wśród nich takie,
które przechowywali przez lata,

wiadomości od rodziny i przyjaciół,

którzy już nie żyją.

Pisali, że przechowywanie tych głosów

i dzielenie się nimi

pozwoliło im czuć obecność
kochanych osób, które odeszły.

Pewna dziewczynka

wysłała ostatnią wiadomość,

jaką dostała od babci.

Sekrety mogą przybierać różne formy.

Mogą być szokujące lub niepoważne

albo pełne emocji.

Pozwalają dotknąć istoty człowieczeństwa

lub połączyć się z ludźmi,
których już nie spotkamy.

(Wiadomość głosowa): Pierwsza wiadomość.

(Babcia): ♫ "Ktoś ma dzisiaj urodziny ♫

♫ Ktoś ma dzisiaj urodziny ♫

♫ Już palą się świeczki ♫

♫ na torcie ♫

♫ i wszyscy jesteśmy zaproszeni ♫

♫ na czyjeś urodziny ♫

Dzisiaj kończysz 21 lat.

Wszystkiego najlepszego, kocham cię.

Do usłyszenia".

FW: Dziękuję.

(Brawa)

Dziękuję.

(Brawa)

June Cohen: Frank, to było piękne.

Bardzo wzruszające.

Wysłałeś kiedyś sobie pocztówkę?

Pisałeś na PostSecret?

FW: Mam swoje sekrety w każdej książce.

Myślę, że zacząłem ten projekt dlatego,

choć na początku było to nieświadome,

że sam walczyłem ze swoimi sekretami.

Dzięki inspiracji ze strony innych,

dzięki uprzejmości,
jakiej doświadczyłem od nieznajomych,

mogłem zmierzyć się

z momentami z przeszłości,
które mnie dręczyły.

JC: Czy ktoś kiedyś odkrył,

który z sekretów w książce jest twój?

który z sekretów w książce jest twój?

FW: Zdradziłem to paru osobom.

(Śmiech)

(Brawa)