วิธีสร้างงานเขียนให้น่าติดตาม - วิกตอเรีย สมิธ

หน้าของผู้สนับสนุน: https://www.patreon.com/teded

ดูบทเรียนฉบับเต็ม: https://ed.ted.com/lessons/how-to-make-your-writing-suspenseful-victoria-smith

เรื่องสยองขวัญที่ดีสร้างขึ้นจากอะไร? สัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัวหรือฉากเลือดกระฉูดอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี แต่ เอช.พี. เลิฟคราฟต์ นักเขียนนวนิยายสยองขวัญกล่าวไว้ว่า "ความกลัวที่เก่าแก่และทรงพลังที่สุดคือความกลัวในสิ่งที่เราไม่รู้จัก" นักเขียนไม่ได้สร้างความกลัวด้วยการเปิดเผยเรื่องราวสยองขวัญทั้งหมดแต่เป็นการปล่อยผู้ชมไว้กับภวังค์ของความสงสัย ซึ่งวิกตอเรีย สมิธจะมาแนะนำเทคนิคบางอย่างในการสร้างความน่าติดตามให้กับงานเขียนของคุณ

บทเรียนโดย วิกตอเรีย สมิธ กำกับภาพโดย ซิลเวีย ปิแอตอฟ

อะไรที่ทำให้เรื่องสยองขวัญน่ากลัว

คุณาจจะใส่ตัวประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว

หรือฉากเลือดกระฉูด

หรือตัวอะไรที่โผล่ออกมาจากมุมห้อง

แต่ เอช.พี.เลิฟคราฟ นักเขียนเรื่องสยองขวัญ
ยุคคลาสสิคได้กล่าวไว้ว่า

"ความกลัวที่เก่าแก่และทรงพลังที่สุด
คือความกลัวในสิ่งที่เราไม่รู้จัก"

นักเขียนไม่ได้สร้างความกลัวด้วยการเปิดเผย
เรื่องราวสยองขวัญทั้งหมด

แต่เป็นการปล่อยผู้ชมไว้
กับภวังค์ของความสงสัย

นั่นคือ อยู่ในภวังค์ของความลุ้นระทึก

เรื่องลุ้นระทึกที่เราคุ้นเคยกันมากที่สุด
มาจากหนังสยองขวัญและนวนิยายลึกลับ

อะไรอยู่ในคฤหาสน์ผีสิงหลังนั้น

แขกคนไหนคือฆาตกร

แต่ยังมีเรื่องลุ้นระทึกที่นอกเหนือจากนี้

ตัวละครหลักจะช่วยผู้คนได้หรือไม่

ตอนจบคู่รักจะลงเอยกันหรือเปล่า

และอะไรคือความลับด้านมืด
ที่ทำให้ตัวละครหลักต้องทุกข์ทรมาน

กุญแจสำคัญที่นำไปสู่ความลุ้นระทึกคือ
การตั้งคำถาม

ที่ผู้ชมหวังจะได้คำตอบ

และถ่วงคำตอบไว้ ประคองความสนใจของผู้ชม
แล้วปล่อยให้เดากันต่อไป

แล้วเทคนิคอะไรล่ะที่จะช่วยให้งานเขียน
ประสบความสำเร็จ

ข้อหนึ่ง การจำกัดมุมมอง

แทนที่จะเล่าเรื่องราวผ่านมุมมอง
ของผู้บรรยายที่รู้เหตุการณ์ทั้งหมด

ก็เล่าผ่านตัวละครแทน

อาจเริ่มจากให้ตัวละครรู้เท่าที่ผู้ชมรู้

แล้วเรียนรู้ไปเรื่อย ๆ พร้อมผู้ชม

นวนิยายคลาสสิกอย่างแดร็กคูล่า
ก็เล่าเรื่องราวผ่านจดหมายและสมุดบันทึก

จากเหตุการณ์ที่ตัวละครเคยเจอ

และหวาดกลัวในสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ข้อสอง การเลือกฉากที่ทำให้เกิดจินตภาพ

คฤหาสน์ร้างที่มีห้องโถงที่วกวน
และทางเดินลี้ลับ

แสดงถึงความน่ากลัวที่หลบซ่อนอยู่

รัตติกาล หมอก และพายุ
ล้วนทำหน้าที่บดบังการมองเห็น

และจำกัดการเคลื่อนไหวของตัวละคร

นี่คือเหตุผลที่ฉากลอนดอน
ในยุควิกตอเรียเป็นที่นิยม

แม้แต่สถานที่และวัตถุธรรมดา ๆ
ก็ทำให้น่าขนลุกได้

เหมือนในนวนิยายกอธิก เรื่อง รีเบคก้า

ที่ดอกไม้ในบ้านหลังใหม่ของตัวเอก
สื่อถึงสีแดงของเลือด

ข้อสาม การใช้ลีลาและรูปแบบ

การสร้างความระทึกใจนั้นไม่ใช่เพียง
ให้ความสำคัญกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แต่ยังรวมถึงกลวิธีในการดำเนินเรื่อง

เอ็ดการ์ อัลลัน โพ สื่อถึงสภาวะจิตใจ
ของผู้เล่า ในเรื่อง เดอะ เทล เทล ฮาร์ต

ด้วยการใช้ประโยคที่ขาดหายและไม่สมบูรณ์

และประโยคบอกเล่าสั้น ๆ ที่ใช้ในเรื่อง

ทำให้เกิดการผสมผสานระหว่าง
จังหวะแผ่วเบากับชีพจรที่เต้นแรง

บนจอภาพยนตร์ของ อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก

เป็นที่รู้กันดีว่า เขามักใช้ความเงียบ
และฉากขั้นบันได

เพื่อสร้างความอึดอัด

ข้อสี่ การแฝงนัยเชิงละคร

คุณจะปล่อยให้ผู้ชมสงสัยไปตลอด
ทั้งเรื่องไม่ได้

บางครั้ง ความลุ้นระทึกก็มาจาก

การเปิดเผยปริศนาสำคัญแก่ผู้ชม
โดยที่ตัวละครไม่รู้ความลับนั้น

นี่คือเทคนิคที่เรียกว่า
การแฝงนัยเชิงละคร

เมื่อปริศนาไม่ได้อยู่ที่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แต่อยู่ที่เมื่อไหร่ตัวละครจะรู้ความจริง

ในละครคลาสสิกเรื่อง อีดิปัส เรกซ์

ตัวเอกไม่รู้ตัวว่าเขาได้ฆ่าพ่อแท้ ๆ

และแต่งงานกับแม่ของตัวเอง

แต่ผู้ชมรู้ และเฝ้าดูอิดิปัสค่อย ๆ
ค้นหาความจริง

ให้ฉากสำคัญเป็นช่วงที่ขมขื่นที่สุด

และปิดฉากด้วยภาพที่ติดตาผู้ชม

ระวังอย่าใช้เทคนิคนี้มากเกินไป

บางคนมองว่าเทคนิคนี้เดาทางง่ายและน่าเบื่อ
แต่ก็ยากที่จะปฏิเสธว่ามันใช้ได้ผล

นี่คือเหตุผลที่บางบท ตอน ช่วง หรือซีซั่น

ตัดไปก่อนที่จะเปิดเผยฉากสำคัญ

หรือท่ามกลางสถานการณ์อันตราย
ที่มีความหวังริบหรี่

การรอคอย ไม่ว่าเพียงชั่วขณะหรือนานนับปี

ทำให้เราจินตนาการถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้

สร้างความอยากรู้อยากเห็น

ปริศนาดำมืดมักถูกหลีกเลี่ยงไปเรื่อย ๆ

ทำให้เกิดความรู้สึกปิดกลั้น
และปลดปล่อยอารมณ์ออกมา

แต่นั่นไม่สามารถหยุดผู้ชมจากความกังวล
และสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าตัวละครหลักต้องเผชิญ
กับสิ่งเลวร้ายนั้นจริง ๆ