Jak pisać powieści pełne napięcia - Victoria Smith

Sprawdź naszego Patreona: https://www.patreon.com/teded

Zobacz całą lekcję: https://ed.ted.com/lessons/how-to-make-your-writing-suspenseful-victoria-smith

Co składa się na dobry horror? Jasne, można wrzucić trochę potworów, fontannę krwi i kreatury wyskakujące zza każdego rogu, ale, jak pisał H.P. Lovecraft, autor klasycznych horrorów: „Najstarszym i najsilniejszym rodzajem strachu jest strach przed nieznanym”. Pisarze eksploatują strach nie poprzez ujawianie strasznych rzeczy, ale trzymając publiczność w stanie napięcia. Victoria Smith zdradza kilka rad, jak zwiększyć napięcie w powieściach.

Lekcja: Victoria Smith, animacja: Silvia Prietov.

Dziękujemy za wsparcie! Bez was ta lekcja by nie powstała:
Carlos Castillo, Sage Curie, Ana Maria, Vignan Velivela, Ibel Wong, Ahmad Hyari, A Hundred Years, Eden Sher, Rikke Borgaard, IamJo , Travis Wehrman, Minh Tran, Louisa Lee, Kiara Taylor, KFerg, Hoang Viet, Nathan A. Wright, Joren Schiks, Аркадий Скайуокер, Milad Mostafavi.

Co składa się na dobry horror?

Jasne, można wrzucić trochę potworów,

fontannę krwi

i kreatury wyskakujące zza każdego rogu,

ale, jak pisał H.P. Lovecraft,
autor klasycznych horrorów,

"Najstarszym i najsilniejszym rodzajem
strachu jest strach przed nieznanym".

Pisarze eksploatują strach
nie przez ujawnianie strasznych rzeczy,

ale trzymając publiczność
w oczekiwaniu na nie,

czyli w stanie napięcia.

Najlepiej znane przykłady napięcia
pochodzą z horrorów i kryminałów.

Co jest w tym nawiedzonym domu?

Który z gości przy stole zabił?

Ale napięcie istnieje
także w innych gatunkach.

Czy bohater uratuje sytuację?

Czy ci dwoje będą ostatecznie razem?

I co za mroczna tajemnica sprawia
głównemu bohaterowi tyle bólu?

Kluczem do wywołania napięcia
jest postawienie jednego lub kilku pytań,

na które odbiorca chce poznać odpowiedź.

Długie oczekiwanie na odpowiedź wzmaga
zainteresowanie i zmusza do domysłów.

Jakich technik użyć, żeby osiągnąć
taki efekt we własnej twórczości?

Ogranicz punkty widzenia.

Zrezygnuj z wszechwiedzącego narratora

na rzecz opowiedzenia historii
z perspektywy bohaterów.

Na początku postacie mogą wiedzieć
równie mało, co publiczność

i wraz z nią dowiadywać się coraz więcej.

Narracja w klasykach, jak "Drakula",
wiedzie przez listy i wpisy w pamiętniku,

gdzie bohaterowie opowiadają,
czego doświadczyli,

i obawiają się tego, co ma nadejść.

Po drugie wybierz
odpowiednie miejsce i scenerię.

Stare domy i zamki z tajnymi
przejściami i krętymi korytarzami

wywołują uczucie niepokoju.

Noc, mgła i burza świetnie
ograniczają widoczność

i ruchy bohaterów.

Dlatego akcja tak często dzieje się
w wiktoriańskim Londynie.

Nawet zwykłe miejsca i przedmioty
mogą stać się złowieszcze,

jak w gotyckiej powieści "Rebeka",

gdzie kwiaty w nowym domu bohaterki
są opisywane jako krwistoczerwone.

Po trzecie graj formą i stylem.

Możesz budować napięcie
nie tylko poprzez wydarzenia,

ale też przez sposób ich pokazania.

Edgar Allan Poe w "Serce oskarżycielem"
pokazuje stan psychiczny narratora,

nagle kończąc zdania w połowie.

Narracja składa się z krótkich zdań,

co tworzy mieszankę
utraty tchu i znaczących pauz.

W swoich filmach Alfred Hitchcock

słynął z ciągłej ciszy
i ujęć klatek schodowych

w celu stworzenia uczucia dyskomfortu.

Po czwarte użyj ironii tragicznej.

Nie można cały czas
trzymać publiki w ciemnościach.

Czasem łatwiej stworzyć napięcie,

ujawniając publice tajemnicę,
o której postać nie wie.

To ironia tragiczna,

gdzie tajemnicą nie jest samo zdarzenie,

ale to kiedy i jak poznają je bohaterowie.

W antycznej tragedii "Król Edyp"

tytułowy bohater nie wie, że zabił ojca

i ożenił się z własną matką.

Ale wie to publika i śledzenie,
jak Edyp stopniowo dowiaduje się prawdy,

prowadzi do bolesnej kulminacji opowieści.

I na koniec zawieszenie akcji.

Ale nie przesadzaj z tym.

Niektórzy uważają, że to tani trik,
choć trudno zaprzeczyć jego efektywności.

To moment, w którym rozdział,
odcinek, tom albo sezon

urywa się tuż przed decydującym momentem

albo w środku niebezpiecznej sytuacji,
która wydaje się beznadziejna.

Oczekiwanie przez chwilę albo kilka lat

sprawia, że tworzymy domysły,
co może się stać.

To dodaje napięcia.

Często tragedii udaje się zapobiec,

co daje uczucie rozstrzygnięcia i ulgi.

Ale nie powstrzymuje przed napięciem,

kiedy bohater napotka
kolejne niebezpieczeństwo.