< Return to Video

วินาทีที่แย่ที่สุดในชีวิตทำให้เราเป็นอย่างที่เราเป็นได้อย่างไร

  • 0:01 - 0:04
    ในตอนที่ผมเป็นนักเรียนผู้มีเคราะห์กรรม
  • 0:04 - 0:06
    ผมฉงนสงสัยมาเป็นเวลาหลายปี
  • 0:06 - 0:08
    กับคนบางคน
  • 0:08 - 0:09
    ที่ความท้าทาย
  • 0:09 - 0:12
    ได้ดึงความแข็งแกร่งออกมาจากพวกเขา
  • 0:12 - 0:14
    และผมก็เคยได้ยินปรัชญาที่พูดกัน
  • 0:14 - 0:16
    ว่านั่นมันเกี่ยวกับการหาความหมาย
  • 0:16 - 0:18
    และเป็นเวลานาน
  • 0:18 - 0:21
    ที่ผมคิดถึงว่า ความหมายมันอยู่ข้างนอกนั่น
  • 0:21 - 0:24
    ความจริงอันยิ่งใหญ่ที่กำลังรอการค้นพบ
  • 0:24 - 0:26
    แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็รู้สึกว่า
  • 0:26 - 0:28
    ความจริงนั่นมันผิดฝาผิดตัว
  • 0:28 - 0:31
    เราเรียกมันว่าการตามหาความหมาย
  • 0:31 - 0:35
    แต่เราน่าจะเรียกกันว่า
    การหล่อหลอมความหมาย
  • 0:35 - 0:37
    หนังสือเล่มล่าสุดของผมเกี่ยวกับว่า
  • 0:37 - 0:40
    ครอบครัวทำอย่างไร
    ในการจัดการกับความท้าทายหลากรูปแบบ
  • 0:40 - 0:42
    หรือลูกหลานที่ต่างไปจากคนทั่วไป
  • 0:42 - 0:44
    และหนึ่งในคุณแม่ที่ผมสัมภาษณ์
  • 0:44 - 0:47
    ผู้ซึ่งมีลูกสองคน
    ที่มีความผิดปกติหลายประการ
  • 0:47 - 0:50
    เธอบอกกับผมว่า "ผู้คนมักจะพูดกับเรา
  • 0:50 - 0:52
    แบบนี้เสมอๆ ว่า
  • 0:52 - 0:55
    "พระเจ้าไม่ได้ให้อะไร
    เกินกว่าที่คุณจะสามารถจัดการได้"
  • 0:55 - 0:57
    แต่เด็กๆ อย่างลูกของเรา
  • 0:57 - 1:01
    ไม่ได้ถูกฟ้ากำหนดมาให้มีพรสวรรค์
  • 1:01 - 1:06
    พวกเขามีพรสวรรค์
    เพราะพวกเขาได้เลือกทางของเขา"
  • 1:06 - 1:11
    พวกเราทำการตัดสินใจเลือกตลอดชีวิตเรา
  • 1:11 - 1:13
    เมื่อผมเรียนอยู่เกรดสอง
  • 1:13 - 1:16
    บ๊อบบี ฟินเคิล มีงานเลี้ยงวันเกิด
  • 1:16 - 1:20
    และเชิญทุกๆ คนในชั้นเรียน ยกเว้นผม
  • 1:20 - 1:23
    คุณแม่ของผมเดาเอาว่า
    มันคงเป็นความผิดพลาด
  • 1:23 - 1:24
    และเธอโทรหา คุณนายฟินเคิล
  • 1:24 - 1:27
    ผู้ซึ่งบอกว่า บ๊อบบี้ไม่ชอบผม
  • 1:27 - 1:30
    และไม่อยากให้ผมไปงานเลี้ยงของเขา
  • 1:30 - 1:33
    และวันนั้น แม่ผมพาผมไปที่สวนสัตว์
  • 1:33 - 1:36
    และออกไปกินไอศกรีมซันเดย์ฮอทฟัดจ์
  • 1:36 - 1:38
    เมื่อผมอยู่เกรดเจ็ด
  • 1:38 - 1:40
    เด็กคนหนึ่งในรถโรงเรียน
  • 1:40 - 1:42
    เรียกผมว่า "เพอร์ซี่"
  • 1:42 - 1:45
    ซึ่งย่อมาจากชื่อพฤติกรรมของผม
  • 1:45 - 1:48
    และบางที เขาและพรรคพวก
  • 1:48 - 1:50
    ก็ร้องประสานเสียงคำยั่วยุนั่น
  • 1:50 - 1:52
    ไปตลอดทางที่รถโรงเรียนแล่นไป
  • 1:52 - 1:56
    45 นาทีขาไป 45 นาทีขากลับ
  • 1:56 - 2:00
    "เพอร์ซี่! เพอร์ซี่! เพอร์ซี่! เพอร์ซี่!"
  • 2:00 - 2:02
    เมื่อผมอยู่เกรดแปด
  • 2:02 - 2:05
    ครูสอนวิทยาศาสตร์ของเราบอกเราว่า
  • 2:05 - 2:06
    ชายรักร่วมเพศทุกคน
  • 2:06 - 2:09
    จะมีอาการกลั้นอุจจาระไม่ได้
  • 2:09 - 2:13
    เพราะแผลบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อหูรูดของพวกเขา
  • 2:13 - 2:15
    และผมก็จบมัธยมมา
  • 2:15 - 2:18
    โดยไม่เคยไปโรงอาหาร
  • 2:18 - 2:19
    ที่ซึ่งผมอาจไปนั่งกับเด็กผู้หญิง
  • 2:19 - 2:22
    และโดนหัวเราะเยาะใส่ถ้าผมทำเช่นนั้น
  • 2:22 - 2:23
    หรือนั่งกับเด็กผู้ชาย
  • 2:23 - 2:25
    และโดนหัวเราะเยาะใส่ว่าทำตัวเป็นเด็กผู้ชาย
  • 2:25 - 2:28
    ทั้งที่น่าจะไปนั่งอยู่กับเด็กผู้หญิง
  • 2:28 - 2:31
    ผมรอดชีวิตผ่านวัยเด็กนั่น
  • 2:31 - 2:33
    ด้วยการหลบเลี่ยงและใช้ความอดกลั้น
  • 2:33 - 2:35
    ที่ผมไม่รู้ในตอนนั้น
  • 2:35 - 2:37
    และรู้ในตอนนี้
  • 2:37 - 2:39
    คือการหลบเลี่ยงและความอดกลั้น
  • 2:39 - 2:44
    สามารถเป็นหนทาง
    สู่การหล่อหลอมความหมาย
  • 2:44 - 2:46
    หลังจากที่คุณได้หล่อหลอมความหมาย
  • 2:46 - 2:48
    คุณต้องการที่จะนำความหมายนั้น
    เข้ามาโยงกัน
  • 2:48 - 2:51
    ให้เป็นตัวตนใหม่
  • 2:51 - 2:54
    คุณต้องการที่จะนำความเจ็บปวด
    และทำให้มันเป็นส่วนหนึ่ง
  • 2:54 - 2:56
    ของตัวตนที่กลายมาเป็นคุณ
  • 2:56 - 2:59
    และคุณต้องการที่จะขมวดเหตุการณ์
    ที่ย่ำแย่ที่สุดในชีวิต
  • 2:59 - 3:01
    เป็นเรื่องราวแห่งความสำเร็จ
  • 3:01 - 3:03
    แสดงตัวตนที่ดีกว่าออกมาอย่างชัดแจ้ง
  • 3:03 - 3:06
    สนองตอบโต้สิ่งที่เจ็บปวด
  • 3:06 - 3:08
    คุณแม่อีกคนหนึ่งที่ผมสัมภาษณ์
  • 3:08 - 3:10
    ตอนที่ผมกำลังทำหนังสือของผม
  • 3:10 - 3:13
    เคยถูกกระทำชำเราข่มขืนในวัยเยาว์
  • 3:13 - 3:16
    และมีลูกที่เกิดจากการถูกข่มขืนในครั้งนั้น
  • 3:16 - 3:19
    ซึ่งนั่นได้ทำให้แผนการงานของเธอสิ้นสลาย
  • 3:19 - 3:23
    และได้ทำลายความสัมพันธ์ทางความรู้สึก
    ของเธอไปหมดสิ้น
  • 3:23 - 3:26
    แต่เมื่อผมได้พบเธอ เธอมีอายุ 50 ปี
  • 3:26 - 3:27
    และผมบอกกับเธอว่า
  • 3:27 - 3:30
    "คุณนึกถึงชายที่ข่มขืนคุณบ้างหรือเปล่า?"
  • 3:30 - 3:34
    และเธอก็บอกว่า
    "ฉันเคยคิดถึงเขาด้วยความโกรธ
  • 3:34 - 3:37
    แต่ตอนนี้ ด้วยความเวทนาเพียงเท่านั้น"
  • 3:37 - 3:39
    และผมคิดว่าเธอสงสารเวทนาจริงๆ
    เพราะเขาคนนั้น
  • 3:39 - 3:43
    ไร้การพัฒนาซะจนต้องทำสิ่งเลวร้ายนี้
  • 3:43 - 3:44
    และผมก็บอกว่า "เวทนาหรือ ?"
  • 3:44 - 3:46
    และเธอก็ตอบว่า "ใช่"
  • 3:46 - 3:48
    เพราะว่าเขามีลูกสาวสวย
  • 3:48 - 3:51
    และหลานๆ ที่น่ารักสองคน
  • 3:51 - 3:54
    และเขาก็ไม่รู้เรื่องนั้น และฉันรู้
  • 3:54 - 4:00
    เลยกลายเป็นว่า ฉันเป็นคนโชคดี
  • 4:00 - 4:04
    เราเกิดมาเพื่อเจออุปสรรคบางอย่างของเรา
  • 4:04 - 4:09
    เพศ เพศสภาพ เชื้อชาติ ความผิดปกติของเรา
  • 4:09 - 4:11
    และบางอย่างก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
  • 4:11 - 4:15
    อย่างการเป็นนักโทษการเมือง
    เป็นเหยื่อผู้ถูกขืนใจ
  • 4:15 - 4:17
    เป็นผู้รอดชีวิตจากพายุแคทรีนา
  • 4:17 - 4:21
    เอกลักษณ์ตัวตนนั้น
    เกี่ยวข้องการการเข้าสู่สังคม
  • 4:21 - 4:23
    เพื่อดึงเอาความแข็งแกร่งจากสังคมนั้น
  • 4:23 - 4:25
    และเพื่อที่จะให้ความกล้ากลับไปเช่นกัน
  • 4:25 - 4:30
    มันเกี่ยวข้องการการเติมคำว่า "และ"
    ลงไปแทนคำว่า "แต่"
  • 4:30 - 4:34
    ไม่ใช่ว่า "ฉันอยู่ตรงนี้แต่ฉันเป็นมะเร็ง"
  • 4:34 - 4:40
    แต่ควรจะเป็น "ฉันเป็นมะเร็งและฉันอยู่ตรงนี้"
  • 4:40 - 4:41
    เมื่อเรารู้สึกละอาย
  • 4:41 - 4:43
    เราไม่สามารถบอกเรื่องราวของเราออกไปได้
  • 4:43 - 4:48
    และเรื่องราวต่างๆ ก็เป็นรากฐานของตัวตน
  • 4:48 - 4:52
    หล่อหลอมความหมาย สร้างเอกลักษณ์ตัวตน
  • 4:52 - 4:56
    หล่อหลอมความหมาย
    และสร้างเอกลักษณ์ตัวตน
  • 4:56 - 4:58
    นั่นกลายมาเป็นคาถาของผม
  • 4:58 - 5:02
    การหล่อหลอมความหมายนั้น
    เกี่ยวกับการปรับเปลี่ยนตัวคุณ
  • 5:02 - 5:05
    การสร้างเอกลักษณ์ตัวตน
    เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงโลก
  • 5:05 - 5:08
    พวกเราทุกคนที่มีตัวตนที่หมองมลทิน
  • 5:08 - 5:10
    เผชิญกับคำถามนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน
  • 5:10 - 5:12
    จะจัดระเบียบสังคมให้เหมาะสมได้แค่ไหน
  • 5:12 - 5:14
    จากการบังคับจำกัดตัวเราเอง
  • 5:14 - 5:17
    และจะแหกขอบเขต
  • 5:17 - 5:20
    สิ่งที่ประกอบเป็นชีวิตที่สมบูรณ์ได้แค่ไหน
  • 5:20 - 5:23
    หล่อหลอมความหมาย
    และสร้างเอกลักษณ์ตัวตน
  • 5:23 - 5:26
    ไม่ได้เป็นการเปลี่ยนถูกเป็นผิด
  • 5:26 - 5:31
    มันแค่ทำให้สิ่งที่ผิดมีค่า
  • 5:31 - 5:33
    เดือนมกราคมปีนี้
  • 5:33 - 5:37
    ผมไปที่พม่าเพื่อสัมภาษณ์นักโทษทางการเมือง
  • 5:37 - 5:40
    และผมก็ประหลาดใจ
    ที่พบว่าพวกเขาดูทุกข์ระทม
  • 5:40 - 5:42
    น้องกว่าที่ผมคาดเอาไว้
  • 5:42 - 5:44
    พวกเขาส่วนใหญ่รู้อยู่แก่ใจ
  • 5:44 - 5:46
    ว่ากระทำการฝ่าฝืนกฎหมาย
    ซึ่งเป็นเหตุให้พวกเขาติดคุก
  • 5:46 - 5:49
    และพวกเขาก็เดินเข้าคุกไป
    อย่างอกผายไหล่ผึ่ง
  • 5:49 - 5:52
    และพวกเขาก็เดินกลับออกมา
    อย่างอกผายไหล่ผึ่ง
  • 5:52 - 5:56
    ในอีกหลายปีถัดมา
  • 5:56 - 5:59
    ดร. มา ทิดา (Ma Thida)
    ผู้นำการเคลื่อนไหวทางมนุษย์ธรรม
  • 5:59 - 6:01
    ผู้เกือบจะเสียชีวิตในคุก
  • 6:01 - 6:03
    และได้ใช้เวลาหลายปีอย่างโดดเดี่ยว
    ในที่กักขัง
  • 6:03 - 6:07
    บอกผมว่า เธอซึ้งในบุญคุณของผู้คุม
  • 6:07 - 6:10
    สำหรับเวลาที่เธอได้ใช้ความคิด
  • 6:10 - 6:12
    สำหรับปรัชญาที่เธอได้มา
  • 6:12 - 6:16
    สำหรับโอกาสในการฝึกปรือการทำสมาธิ
  • 6:16 - 6:17
    เธอได้ตามหาความหมาย
  • 6:17 - 6:21
    และตรากตรำในการตามหา
    สาระสำคัญของตัวตน
  • 6:21 - 6:23
    แต่ถ้าคนที่ผมได้พบ
  • 6:23 - 6:25
    ขมขื่นน้อยกว่าที่ผมคาดเอาไว้
  • 6:25 - 6:27
    ในเรื่องการถูกกักอยู่ในที่จองจำ
  • 6:27 - 6:30
    พวกเขายังดูตื่นเต้นน้อยกว่าที่ผมคาดเอาไว้
  • 6:30 - 6:32
    ในเรื่องกระบวนการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น
  • 6:32 - 6:33
    ในประเทศของพวกเขา
  • 6:33 - 6:35
    มา ทิดาบอกว่า
  • 6:35 - 6:36
    "เราชาวพม่าถูกจดจำ
  • 6:36 - 6:40
    ในเรื่องความงามอันน่าทึ่งภายใต้แรงกดดัน
  • 6:40 - 6:44
    แต่เราก็มีความสลดเศร้าหมอง
    ใต้ความงามเช่นกัน"
  • 6:44 - 6:47
    เธอบอกว่า "และความจริงที่ว่า
  • 6:47 - 6:48
    มันมีความเปลี่ยนแปลงโยกย้ายเหล่านี้
  • 6:48 - 6:50
    ก็ไม่ได้บรรเทาปัญหาที่ต่อเนื่องกันมา
  • 6:50 - 6:52
    ในสังคมของเรา
  • 6:52 - 6:54
    ที่เราเรียนรู้ในการจะมองมันในแง่ดี
  • 6:54 - 6:56
    ในขณะที่เราอยู่ในที่กักขังจองจำ"
  • 6:56 - 6:58
    และผมเข้าใจเธอที่บอกว่า
  • 6:58 - 7:02
    การผ่อนปรนนั้นให้เกียรติกับมนุษยธรรม
    เพียงเล็กน้อย
  • 7:02 - 7:04
    ที่ซึ่งมนุษยธรรมนั้นเป็นต้องที่หมาย
  • 7:04 - 7:06
    ที่ซึ่งเศษอาหารไม่ได้เป็นอย่างเดียว
  • 7:06 - 7:08
    กับที่นั่ง ณ โต๊ะอาหาร
  • 7:08 - 7:11
    ซึ่งจะว่าไปคุณสามารถ
    ที่จะหล่อหลอมความหมาย
  • 7:11 - 7:17
    และสร้างเอกลักษณ์ตัวตนและยังคงอยากจะบ้าตาย
  • 7:17 - 7:19
    ผมไม่เคยถูกข่มขืน
  • 7:19 - 7:22
    และไม่เคยที่จะเข้าไปเฉียด
  • 7:22 - 7:24
    คุกพม่า
  • 7:24 - 7:26
    แต่ในฐานะเกย์ชาวอเมริกัน
  • 7:26 - 7:30
    ผมถูกตั้งแง่อคติลำเอียง
    และกระทั่งถูกเกลียดชัง
  • 7:30 - 7:34
    ผมได้ก่อร่างสร้างความหมายและสร้างตัวตน
  • 7:34 - 7:37
    ซี่งเป็นก้าวหนึ่งที่ผมเรียนรู้
  • 7:37 - 7:39
    จากคนที่มีประสบการณ์ที่ย่ำแย่เสียยิ่งกว่า
  • 7:39 - 7:42
    ที่ผมเคยได้รับรู้
  • 7:42 - 7:43
    ในช่วยวัยรุ่นของผม
  • 7:43 - 7:47
    ผมพยายามมากมายเพื่อที่จะเป็นผู้ชาย
  • 7:47 - 7:49
    ผมลงทะเบียนสำหรับสิ่งที่เรียกว่า
  • 7:49 - 7:51
    การบำบัดด้วยตัวแทนทางเพศ
  • 7:51 - 7:55
    ซึ่งคนที่ส่งเสริมให้ผมติดต่อแพทย์
  • 7:55 - 7:59
    สั่งในสิ่งที่ผมทำในสิ่งที่ผมถูกส่งเสริม
    ให้เรียกว่าการฝึกหัด
  • 7:59 - 8:02
    กับผู้หญิงที่ผมถูกส่งเสริมให้เรียกว่า ตัวแทน
  • 8:02 - 8:05
    ผู้ซึ่งไม่ได้เป็นกระหรี่จริงๆหรอก
  • 8:05 - 8:08
    แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรอย่างอื่นอีกเหมือนกัน
  • 8:08 - 8:12
    (เสียงหัวเราะ)
  • 8:12 - 8:14
    ที่ผมชอบเป็นพิเศษ
  • 8:14 - 8:16
    คือสาวผมบลอนด์จากดีพเซาท์ (Deep South)
  • 8:16 - 8:18
    ผู้ซึ่งที่สุดแล้วบอกกับผม
  • 8:18 - 8:21
    ว่าเธอเป็นพวกคนที่ชอบมีเพศสัมพันธ์กับศพ
  • 8:21 - 8:23
    และมารับงานนี้หลังจากเธอถูกจับ
  • 8:23 - 8:25
    ที่ห้องเก็บศพ
  • 8:25 - 8:29
    (เสียงหัวเราะ)
  • 8:31 - 8:34
    ประสบการณ์นี้ที่สุดแล้ว
  • 8:34 - 8:37
    ทำให้ผมมีความสุขกับความสัมพันธ์ทางกาย
    กับผู้หญิง
  • 8:37 - 8:39
    ซึ่งผมก็รู้สึกซึ้งใจ
  • 8:39 - 8:41
    แต่ผมทำสงครามกับตัวเอง
  • 8:41 - 8:46
    และผมบ่งแผลน่าเกลียดนั่น
    ให้ลึกลงไปในจิตวิญญาณของผม
  • 8:46 - 8:49
    เราไม่ได้ตามหาประสบการณ์ที่เจ็บปวด
  • 8:49 - 8:52
    ที่ปั้นอัตลักษณ์ตัวตนของเรา
  • 8:52 - 8:54
    หากแต่เราตามหาตัวตนของเรา
  • 8:54 - 8:57
    ในประสบการณ์อันเจ็บปวดที่เรารับรู้
  • 8:57 - 9:00
    เราไม่สามารถที่จะทนความทารุณที่ไร้เหตุผลได้
  • 9:00 - 9:03
    แต่เราสามารถที่จะทนต่อความเจ็บปวดอันสาหัสได้
  • 9:03 - 9:06
    ถ้าเราเชื่อว่ามันมีวัตถุประสงค์ที่ควร
  • 9:06 - 9:08
    ความง่ายดายให้ความประทับใจกับเรา
  • 9:08 - 9:10
    น้อยกว่าอุปสรรค
  • 9:10 - 9:12
    เราอาจเป็นตัวของตัวเองที่ปราศจากความสุข
  • 9:12 - 9:14
    แต่มือาจเป็นหากปราศจากความอับโชค
  • 9:14 - 9:17
    ที่ผลักดันให้เราตามหาความหมาย
  • 9:17 - 9:21
    "ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงเป็นสุขกับความเจ็บป่วย"
  • 9:21 - 9:23
    เซนส์ พอล บันทึกไว้ในคำภีร์โครินธ์ฉบับที่สอง
  • 9:23 - 9:28
    "เพราะเมื่อผมได้ตื่นขึ้น ผมจะเข้มแข็ง"
  • 9:28 - 9:31
    ในปี 1988 ผมไปที่มอสโคว
  • 9:31 - 9:34
    เพื่อสัมภาษณ์ศิลปินใต้ดินแห่งโซเวียต
  • 9:34 - 9:36
    และคาดว่างานของเขาจะเป็นอะไรที่
  • 9:36 - 9:38
    แตกต่างและเกี่ยวกับการเมือง
  • 9:38 - 9:41
    แต่แก่นในงานของพวกเขาที่จริงแล้วตั้งอยู่บน
  • 9:41 - 9:44
    การนำมนุษยธรรมกลับเข้าไปในสังคม
  • 9:44 - 9:46
    ที่ซึ่งได้ทำลายมนุษยธรรมนั้น
  • 9:46 - 9:49
    ในบางแง่มุม สังคมรัสเซีย
  • 9:49 - 9:51
    กำลังทำสิ่งนี้อีกครั้ง
  • 9:51 - 9:54
    หนึ่งในบรรดาศิลปินที่ผมพบบอกผมว่า
  • 9:54 - 9:58
    "เรากำลังฝึกไม่ใช่เพื่อที่จะเป็นศิลปิน แต่เป็นเทวดา"
  • 9:58 - 10:01
    ในปี 1991 ผมกลับไปหาศิลปิน
  • 10:01 - 10:03
    ที่ผมกำลังเขียนเกี่ยวกับเขา
  • 10:03 - 10:05
    และผมก็อยู่กับพวกเขา
    ในระหว่างเกิดเหตุเคลื่อนไหวทางทหาร
  • 10:05 - 10:07
    ที่เป็นจุดจบของสหภาพโซเวียต
  • 10:07 - 10:09
    และพวกเขาก็อยู่ในบรรดาหัวหน้ากลุ่ม
  • 10:09 - 10:12
    ที่ต่อต้านการเคลื่อนไหวนั้น
  • 10:12 - 10:15
    และในวันที่สามของการเคลื่อนไหว
  • 10:15 - 10:18
    หนึ่งในพวกเขาแนะให้เราเดินขึ้นไปยัง
    สโมเลนส์คายา (Smolenskaya)
  • 10:18 - 10:20
    เราไปที่นั่น
  • 10:20 - 10:23
    และเราก็เรียงแถวอยู่หน้าด่านกั้น
  • 10:23 - 10:25
    และต่อมาอีกสักพัก
  • 10:25 - 10:27
    แถวขบวนรถถังก็เคลื่อนขึ้นมา
  • 10:27 - 10:29
    และทหารที่หน้ารถถังก็พูดว่า
  • 10:29 - 10:31
    "เราได้รับคำสั่งแบบไม่มีเงื่อนไข
  • 10:31 - 10:33
    ให้ทำลายแนวกั้น
  • 10:33 - 10:34
    ถ้าคุณออกไปให้พ้นทาง
  • 10:34 - 10:36
    คุณก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ
  • 10:36 - 10:38
    แต่ถ้าคุณไม่เคลื่อนไปไหน เราก็ไม่มีทางเลือกใด
  • 10:38 - 10:40
    นอกจากจะทับคุณ"
  • 10:40 - 10:41
    และเหล่าศิลปินที่ผมอยู่ด้วยก็บอกว่า
  • 10:41 - 10:43
    "ขอเวลาสักนาทีนะ
  • 10:43 - 10:47
    ขอเวลาสักนาที ให้เราได้บอกคุณว่าทำไมเรามาที่นี่"
  • 10:47 - 10:49
    และทหารก็กอดอก
  • 10:49 - 10:54
    และเหล่าศิลปินก็บรรยายเรื่องประชาธิปไตย
    แบบคำกล่าวของโทมัส เจฟเฟอร์สัน
  • 10:54 - 10:56
    ราวกับพวกเราที่ใช้ชีวิต
  • 10:56 - 10:58
    อยู่ในประชาธิปไตยแบบเจฟเฟอร์สัน
  • 10:58 - 11:01
    ถูกผลักเข้ามาในปัจจุบัน
  • 11:01 - 11:03
    และพวกเขาก็พูดต่อไปเรื่อยๆ
  • 11:03 - 11:05
    ทหารก็มอง
  • 11:05 - 11:06
    และจากนั้นเขาก็นั่งตรงนั้นหนึ่งนาทีเต็มๆ
  • 11:06 - 11:08
    หลังจากที่พวกเขาพูดจบแล้ว
  • 11:08 - 11:11
    และมองไปยังพวกเรา เปียกโชกในสายฝน
  • 11:11 - 11:14
    และบอกว่า "ที่คุณพูดมานั้นเป็นความจริง
  • 11:14 - 11:18
    และเราก็ต้องยอมอ่อนข้อให้กับความปรารถนาของคน
  • 11:18 - 11:20
    ถ้าคุณจะให้พื้นที่เรามากพอ เพื่อให้เราหมุนกลับ
  • 11:20 - 11:23
    เราจะกลับไปตามทางที่เรามา"
  • 11:23 - 11:25
    และนั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาทำ
  • 11:25 - 11:27
    บางครั้ง การหล่อหลอมความหมาย
  • 11:27 - 11:30
    สามารถมองคำศัพท์ที่คุณต้องการให้กับคุณ
  • 11:30 - 11:33
    ที่จะใช้สู้เพื่ออิสรภาพสูงสุดของคุณ
  • 11:33 - 11:36
    รัสเซียปลุกผมให้ตื่นมาพบแนวคิดหอมหวาน
  • 11:36 - 11:39
    ที่ผู้คัดค้านขยายอำนาจเพื่อจะต่อต้านมัน
  • 11:39 - 11:42
    และผมก็ค่อยๆ เข้าใจว่านั่นเป็นดั่งเสาหลัก
  • 11:42 - 11:44
    ของตัวตน
  • 11:44 - 11:48
    มันต้องใช้ตัวตนเพื่อที่จะป้องกันผมจากความเศร้า
  • 11:48 - 11:51
    การเคลื่อนไหวทางสิทธิของเกย์ให้จุดยืนกับโลก
  • 11:51 - 11:53
    ที่ซึ่งความผิดปกติของผมนั้นเป็นชัยชนะ
  • 11:53 - 11:57
    ตัวตนทางการเมืองทำงานในสองวิถี
  • 11:57 - 12:00
    คือให้ความภาคภูมิกับคนผู้ซึ่งได้รับข้อกำหนด
  • 12:00 - 12:02
    หรือคุณลักษณะ
  • 12:02 - 12:03
    และทำให้โลกภายนอก
  • 12:03 - 12:07
    ให้การปฏิบัติต่อผู้คนอย่างสุภาพและอ่อนน้อมมากขึ้น
  • 12:07 - 12:10
    ทั้งสองนั้นอยู่กันคนละโลก
  • 12:10 - 12:12
    แต่ดำเนินไปในกรอบ
  • 12:12 - 12:14
    ที่พันเกี่ยวกันและกัน
  • 12:14 - 12:18
    ตัวตนทางการเมืองอาจเป็นความหลงตน
  • 12:18 - 12:22
    คนเราสรรเสริญความแตกต่าง
    เพียงเพราะมันเป็นของพวกเขา
  • 12:22 - 12:24
    คนเราทำให้โลกแคบลง ทำให้หน้าที่แคบลง
  • 12:24 - 12:27
    จำเพาะแต่ในกลุ่ม
    โดยปราศจากความเข้าอกเข้าใจกัน
  • 12:27 - 12:29
    แต่อาจเป็นที่เข้าใจได้
  • 12:29 - 12:31
    และฝึกฝนอย่างชาญฉลาดได้
  • 12:31 - 12:33
    สำหรับเรื่องตัวตนทางการเมือง
  • 12:33 - 12:36
    ที่ควรขยายความคิดของเรา
    ว่าการเป็นมนุษย์นั้นคืออะไร
  • 12:36 - 12:38
    ตัวตนเองนั้น
  • 12:38 - 12:40
    ไม่ควรที่จะเป็นตราบาป
  • 12:40 - 12:42
    หรือเหรียญเกียรติยศ
  • 12:42 - 12:45
    แต่เป็นการปฏิวัติเปลี่ยนแปลง
  • 12:45 - 12:48
    ผมคงจะมีชีวิตที่เรียบง่ายกว่านี้ ถ้าผมชายแท้
  • 12:48 - 12:50
    แต่นั่นก็คงจะไม่ใช่ผม
  • 12:50 - 12:53
    และตอนนี้ผมอยากที่จะเป็นตัวเองมากกว่า
  • 12:53 - 12:55
    จะมีความคิดเป็นใครคนอื่น
  • 12:55 - 12:56
    ใครสักคนผู้ซึ่ง
  • 12:56 - 12:59
    ผมไม่มีตัวเลือกที่จะเป็น
  • 12:59 - 13:01
    หรือความสามารถที่จะจินตนาการได้อย่างเต็มที่
  • 13:01 - 13:03
    แต่ถ้าคุณไล่มังกร
  • 13:03 - 13:06
    คุณก็ไล่ผู้กล้า
  • 13:06 - 13:07
    เราก็จะถูกชักจูง
  • 13:07 - 13:10
    เข้าไปสู่คราบวีรบุรุษในชีวิตของเราเอง
  • 13:10 - 13:12
    บางครั้งผมก็คิดเล่นๆ
  • 13:12 - 13:14
    ว่าผมจะหยุดเกลียดตัวเอง
  • 13:14 - 13:17
    ที่ปราศจากความภาคภูมิในความเป็นเกย์ไหม
  • 13:17 - 13:22
    ที่ซึ่งการบรรยายนี้เป็นหนึ่งในการแสดงความเปิดเผย
  • 13:22 - 13:24
    ผมเคยคิดว่าผมจะรู้จักตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่
  • 13:24 - 13:27
    เมื่อผมเป็นเกย์ได้โดยไม่ต้องพยายาม
  • 13:27 - 13:31
    แต่ช่วงเวลาแห่งความเกลียดชังตนเอง
    ได้ทิ้งความว่างเปล่าเอาไว้
  • 13:31 - 13:35
    และการเฉลิมฉลองต้องเข้ามาแทนที่มัน
  • 13:35 - 13:39
    และแม้ว่าผมจะตอบแทนหนี้ส่วนตัว
    แห่งความเศร้าแล้ว
  • 13:39 - 13:41
    มันก็ยังคงมีโลกข้างนอกนั่น
    ที่รังเกียจพวกรักร่วมเพศ
  • 13:41 - 13:44
    ที่มันคงใช้เวลาเป็นสิบๆ ปี
    ก่อนจะเป็นที่พูดถึงกัน
  • 13:44 - 13:48
    สักวัน การเป็นเกย์จะเป็นข้อเท็จจริงธรรมดา
  • 13:48 - 13:50
    ปลอดจากหมวกตัวประหลาด
    และการกล่าวโทษ
  • 13:50 - 13:52
    แต่ยังไม่ใช่ในตอนนี้
  • 13:52 - 13:55
    เพื่อนของผมผู้คิดว่า
    ความภาคภูมิในความเป็นเกย์
  • 13:55 - 13:57
    กำลังจะเกินเลยไป
  • 13:57 - 13:58
    เคยแนะนำว่าเราควรจัด
  • 13:58 - 14:00
    สัปดาห์เกย์นอบน้อม (Gay Humility Week)
  • 14:00 - 14:05
    (เสียงหัวเราะ) (เสียงปรบมือ)
  • 14:07 - 14:09
    เป็นความคิดที่ดีครับ
  • 14:09 - 14:11
    แต่เวลายังมาไม่ถึงครับ
  • 14:11 - 14:13
    (เสียงหัวเราะ)
  • 14:13 - 14:15
    และด้วยธรรมชาติ ที่อาจจะอยู่ระหว่าง
  • 14:15 - 14:18
    ความหดหู่และการเฉลิมฉลอง
  • 14:18 - 14:21
    ที่จริงแล้วเป็นบทส่งท้าย
  • 14:21 - 14:24
    ใน 29 รัฐ ในสหรัฐฯ
  • 14:24 - 14:27
    ผมอาจถูกไล่ออกหรือปฏิเสธให้พักอาศัย
    อย่างถูกกฎหมาย
  • 14:27 - 14:29
    เพราะผมเป็นเกย์
  • 14:29 - 14:32
    ในรัสเซีย กฎหมายต่อต้านโฆษณาชวนเชื่อ
  • 14:32 - 14:35
    ได้นำไปสู่การที่ผู้คนถูกทำร้ายบนถนน
  • 14:35 - 14:37
    ประเทศในทวีปแอฟริกา ยี่สิบเจ็ดประเทศ
  • 14:37 - 14:40
    ได้ออกกฎหมายต่อต้าน
    การร่วมเพศทางทวารหนัก
  • 14:40 - 14:42
    และในไนจีเรีย
  • 14:42 - 14:44
    เกย์อาจถูกปาหินจนตาย
  • 14:44 - 14:46
    การฆ่าแขวนคอเป็นเรื่องธรรมดา
  • 14:46 - 14:49
    เมื่อไม่นานมานี้ในซาอุดิอาระเบีย ชายสองคน
  • 14:49 - 14:51
    ซึ่งถูกจับขณะที่มีการร่วมเพศกัน
  • 14:51 - 14:56
    ถูกตัดสินให้ถูกโบยตีคนละ 7,000 ที
  • 14:56 - 14:59
    และตอนนี้ก็กลายเป็นคนพิการ
  • 14:59 - 15:01
    แล้วใครล่ะจะสามารถหล่อหลอมความหมาย
  • 15:01 - 15:04
    และสร้างเอกลักษณ์ตัวตนได้
  • 15:04 - 15:07
    สิทธิของชาวเกย์
    ไม่ได้จำกัดอยู่แค่สิทธิในการแต่งงาน
  • 15:07 - 15:10
    และสำหรับคนอีกเป็นล้าน
    ที่ใช้ชีวิตในที่ซึ่งยากจะรับได้
  • 15:10 - 15:12
    ซึ่งไม่มีสิ่งรองรับ
  • 15:12 - 15:15
    และศักดิ์ศรีของพวกเขายังคงเลือนราง
  • 15:15 - 15:18
    ผมโชคดีที่ได้หล่อหลอมความหมาย
  • 15:18 - 15:20
    และสร้างเอกลักษณ์ตัวตน
  • 15:20 - 15:22
    แต่นั่นยังคงเป็นโอกาสที่หาได้ยาก
  • 15:22 - 15:25
    และชาวเกย์ก็สมควรได้รับ
  • 15:25 - 15:29
    มากกว่าเศษเสี้ยวความยุติธรรม
  • 15:29 - 15:32
    แต่กระนั้น ทุกก้าวที่ย่างไปข้างหน้า
  • 15:32 - 15:34
    ก็ช่างหอมหวาน
  • 15:34 - 15:37
    ในปี 2007 หกปีหลังจากที่เราพบกัน
  • 15:37 - 15:39
    คู่ของผมและผม ตัดสินใจ
  • 15:39 - 15:41
    ที่จะแต่งงาน
  • 15:41 - 15:43
    การได้พบจอห์นเป็นการค้นพบ
  • 15:43 - 15:45
    แห่งความสุขที่ยิ่งใหญ่
  • 15:45 - 15:48
    และยังเป็นการกำจัดความไม่เป็นสุขที่มากมาย
  • 15:48 - 15:51
    และบางครั้ว ผมก็มัวแต่ยุ่ง
  • 15:51 - 15:53
    กับการสูญหายไปของความเจ็บปวดทั้งหมด
  • 15:53 - 15:56
    จนผมลืมนึกถึงความสุข
  • 15:56 - 15:59
    ซึ่งแต่แรก มันเป็นจุดสังเกต
    ที่น่าสนใจน้อยกว่านี้สำหรับผม
  • 15:59 - 16:02
    การแต่งงานเป็นหาทาง
    ที่จะประกาศความรักของเรา
  • 16:02 - 16:06
    แบบเปิดเผยมากกว่าที่จะปกปิด
  • 16:06 - 16:09
    การแต่งงานนำเราไปสู่การมีเด็กๆ
  • 16:09 - 16:10
    และนั่นหมายถึงความหมายใหม่
  • 16:10 - 16:14
    และตัวตนเอกลักษณ์ใหม่ของเราและพวกเขา
  • 16:14 - 16:17
    ผมต้องการให้ลูกๆ ของผมมีความสุข
  • 16:17 - 16:21
    และผมรักพวกเขามากเหลือเกิน
    เมื่อพวกเขาเป็นทุกข์
  • 16:21 - 16:24
    ในฐานะที่เป็นพ่อที่เป็นเกย์ ผมสอนพวกเขา
  • 16:24 - 16:27
    ให้ครอบครองสิ่งที่ผิดในชีวิต
  • 16:27 - 16:28
    แต่ผมเชื่อว่าถ้าผมทำสำเร็จ
  • 16:28 - 16:31
    ในการปกป้องพวกเขาจากเรื่องร้ายๆ
  • 16:31 - 16:34
    ผมจะเป็นผู้ปกครองที่ล้มเหลว
  • 16:34 - 16:37
    นักวิชาการศาสนาพุทธที่ผมรู้จัก
    อธิบายให้ผมฟังว่า
  • 16:37 - 16:39
    ชาวตะวันตกเข้าใจผิด คิดว่า
  • 16:39 - 16:41
    การนิพพานเป็นอะไรที่มาหาคุณ
  • 16:41 - 16:44
    เมื่อความทุกข์ทั้งหมดนั้นถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
  • 16:44 - 16:47
    และคุณมีเพียงแต่ความสุขสราญ ณ เบื้องหน้า
  • 16:47 - 16:49
    แต่เขาบอกว่า นั่นคงจะไม่ใช่นิพพาน
  • 16:49 - 16:51
    เพราะความสุขในปัจจุบัน
  • 16:51 - 16:55
    จะถูกบดบังโดยเงาของความสุขจากอดีตเสมอ
  • 16:55 - 16:57
    เขาบอกว่า นิพพานนั้น คือสิ่งที่คุณเข้าถึง
  • 16:57 - 17:00
    เมื่อมีแต่เพียงความสุขเท่านั้นที่คุณเฝ้ารอ
  • 17:00 - 17:02
    และหามันในสิ่งที่ดูเหมือนความหมองเศร้า
  • 17:02 - 17:05
    ต้นกล้าของความสุข
  • 17:05 - 17:07
    และบางครั้งผมก็คิดว่า
  • 17:07 - 17:09
    ผมเจอสิ่งที่เติมเต็มที่ว่าแล้วหรือยัง
  • 17:09 - 17:11
    ในชีวิตคู่ และลูกๆ
  • 17:11 - 17:13
    ถ้าพวกเขามาอย่างพร้อมกว่านี้
  • 17:13 - 17:17
    ถ้าผมเป็นชายแท้ในวัยเยาว์
    หรือถ้าตอนนี้ยังเด็กอยู่
  • 17:17 - 17:20
    ไม่ว่าจะในกรณีใด มันน่าจะง่ายขึ้น
  • 17:20 - 17:22
    บางที ผมอาจ
  • 17:22 - 17:24
    บางทีจินตนาการซับซ้อนทั้งหมดที่ผมได้มี
  • 17:24 - 17:26
    อาจนำมาปฏิบัติกับเรื่องอื่นๆ
  • 17:26 - 17:28
    แต่ถ้าตามหาความหมาย
  • 17:28 - 17:30
    มีความสำคัญมากกว่าหาความหมาย
  • 17:30 - 17:33
    คำถามไม่ใช่ว่า
    ผมจะมีความสุขมากขึ้นหรือเปล่า
  • 17:33 - 17:35
    ที่ถูกรังแก
  • 17:35 - 17:36
    แต่การให้ความหมาย
  • 17:36 - 17:38
    กับประสบการณ์เหล่านั้น
  • 17:38 - 17:40
    ได้ทำให้ผมเป็นพ่อที่ดีขึ้นหรือเปล่า
  • 17:40 - 17:44
    ผมมักจะพบกับความปลื้มปิติ
    ที่ซ่อนอยู่ภายในความสุขแสนธรรมดา
  • 17:44 - 17:46
    เพราะผมไม่ได้คาดหวังความสุขเหล่านี้
  • 17:46 - 17:49
    ว่ามันจะธรรมดาสำหรับผม
  • 17:49 - 17:51
    ผมรู้จักผู้ที่รักเพศตรงข้ามมากมาย
  • 17:51 - 17:53
    ที่มีชีวิตแต่งงานและครอบครัว
    ที่มีความสุขเท่าๆ กัน
  • 17:53 - 17:56
    แต่ชีวิตคู่ของเกย์เป็นอะไรที่ใหม่เหลือเกิน
  • 17:56 - 17:59
    และครอบครัวเกย์ก็เป็นสิ่งใหม่ที่น่าชื่นใจ
  • 17:59 - 18:03
    และผมก็ได้พบกับความหมาย
    ในความน่าประหลาดใจนั้น
  • 18:03 - 18:07
    ในเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นวันเกิดครอบ 50 ปี
  • 18:07 - 18:10
    และครอบครัวของผมได้จัดงานเลี้ยงให้ผม
  • 18:10 - 18:12
    และช่วงกลางงาน
  • 18:12 - 18:13
    ลูกชายของผมก็บอกสามีผมว่า
  • 18:13 - 18:15
    เขาอยากจะพูดสุนทรพจน์สักหน่อย
  • 18:15 - 18:16
    และจอห์นบอกว่า
  • 18:16 - 18:20
    "จอร์จ เธอจะพูดอะไร เธอสี่ขวบนะ"
  • 18:20 - 18:22
    (เสียงหัวเราะ)
  • 18:22 - 18:24
    "มีแค่คุณตา คุณลุงเดวิด และฉัน
  • 18:24 - 18:26
    ที่จะกล่าวสุนทรพจน์ในคืนนี้"
  • 18:26 - 18:29
    แต่จอร์จยืนกรานและยืนยัน
  • 18:29 - 18:32
    และในที่สุด จอห์นก็นำเขาขึ้นไปที่ไมโครโฟน
  • 18:32 - 18:35
    และจอร์จก็พูดเสียงดังว่า
  • 18:35 - 18:38
    "ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
  • 18:38 - 18:40
    ผมขอความกรุณาฟังทางนี้หน่อยครับ"
  • 18:40 - 18:43
    และทุกคนก็หันมาอย่างรวดเร็วด้วยความสนใจ
  • 18:43 - 18:45
    และจอร์จก็บอกว่า
  • 18:45 - 18:47
    "ผมดีใจมากที่มันเป็นวันเกิดของพ่อ
  • 18:47 - 18:51
    ผมดีใจที่ทุกคนได้เค้ก
  • 18:51 - 18:54
    และคุณพ่อครับ ถ้าคุณยังเด็กอยู่
  • 18:54 - 18:57
    ผมอยากจะเป็นเพื่อนด้วยครับ"
  • 18:58 - 19:01
    และผมก็คิด - ขอบคุณ
  • 19:01 - 19:03
    ผมคิดว่าผมนั้นได้เป็นหนี้บุญคุณ
  • 19:03 - 19:05
    แม้กระทั่งต่อ บ๊อบบี้ ฟินเคล
  • 19:05 - 19:07
    เพราะประสบการณ์ทั้งหลายก่อนหน้านี้
  • 19:07 - 19:10
    เป็นสิ่งที่ผลักดันผมมาถึงวินาทีนี้
  • 19:10 - 19:12
    และผมก็รู้สึกตื้นตันอย่างไม่มีเงื่อนไข
  • 19:12 - 19:16
    สำหรับชีวิตที่ครั้งหนึ่งผมเคยคิด
    ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนมัน
  • 19:16 - 19:18
    ฮาร์วีย์ มิวค์ (Harvey Milk)
    นักเคลื่อนไหวชาวเกย์
  • 19:18 - 19:21
    ครั้งหนึ่งเคยถูกถามโดยเกย์วัยเยาว์
  • 19:21 - 19:23
    ว่าเขาจะทำอย่างไรได้
    เพื่อช่วยในการเคลื่อนไหวนี้
  • 19:23 - 19:24
    และ ฮาร์วีย์ มิวค์ บอกว่า
  • 19:24 - 19:27
    "ออกไปและบอกทุกๆ คน"
  • 19:27 - 19:29
    มีใครสักคนเสมอ ที่ต้องการจะริดรอน
  • 19:29 - 19:31
    มนุษยธรรมของเรา
  • 19:31 - 19:34
    และก็มีเรื่องราวที่จะช่วยฟื้นฟูมันเสมอ
  • 19:34 - 19:35
    ถ้าเราใช้ชีวิตอย่างเปิดเผย
  • 19:35 - 19:37
    เราสามารถที่จะเอาชนะความชัง
  • 19:37 - 19:40
    และขยายชีวิตของทุกๆ คน
  • 19:40 - 19:44
    หล่อหลอมความหมาย
  • 19:44 - 19:46
    หล่อหลอมความหมาย
  • 19:46 - 19:49
    สร้างเอกลักษณ์ตัวตน
  • 19:49 - 19:51
    และจากนั้นเชื้อเชิญโลก
  • 19:51 - 19:52
    ให้เข้ามาแบ่งรับความสุขของคุณ
  • 19:52 - 19:56
    ขอบคุณครับ
  • 19:56 - 19:57
    (เสียงปรบมือ)
  • 19:57 - 20:00
    ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)
  • 20:00 - 20:04
    ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)
  • 20:04 - 20:08
    ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)
Title:
วินาทีที่แย่ที่สุดในชีวิตทำให้เราเป็นอย่างที่เราเป็นได้อย่างไร
Speaker:
แอนดรู โซโลมอน (Andrew Solomon)
Description:

นักเขียนนาม แอนดรู โซโลมอน ได้ใช้หน้าที่การงานของเขาในการบอกเล่าเรื่องราวของความยากลำบากของผู้อื่น ตอนนี้ เขาทำกลับกัน โดยนำเราไปยังอุปสรรคในวัยเยาว์ของเขา ในขณะที่ร้อยเรียงเรื่องราวของผู้คนที่กล้าหาญที่เขาได้พบ ในการบรรยายที่สะเทือนอารมณ์ เต็มไปด้วยความอบอุ่น และการหยอดมุขแบบเหมาะเจาะ โซโลมอนได้เรียกร้องขอการปฏิบัติที่จะก่อร่างสร้างความหมายจากอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา
more » « less
Video Language:
English
Team:
closed TED
Project:
TEDTalks
Duration:
20:27

Thai subtitles

Revisions

Our website uses cookies for analysis purposes.