Deborah Scranton over haar 'War Tapes'

Filmmaker Deborah Scranton praat over en laat clips zien van haar documentaire 'The War Tapes', waarbij camera's in de handen worden gegeven van soldaten die vechten in Irak.

Nadat ik een film maakte,
kreeg ik drie jaar geleden een telefoontje

met een aanbod om mij aan te sluiten
bij de New Hampshire Nationale Garde.

Mijn idee -- ik werd letterlijk midden in de nacht wakker,

je kent die momenten:
je gaat slapen...

Ik was enthousiast over dit telefoontje.

Ik was net klaar met een andere film over veteranen van de Tweede Wereldoorlog,

en ik besefte dat ik hun verhalen had leren kennen

en dat dit een eens-in-je-leven-kans was,

om het verhaal van een soldaat te vertellen
terwijl het zich ontvouwde.

Ik ging die avond enthousiast naar bed.

Niet zeker over alle details, maar enthousiast.

Omstreeks middernacht

werd ik wakker,
direct klaarwakker.

Ik had een ingeving:
wat als ik mij virtueel kon aansluiten

en een doordringende relatie kon creëren
met de soldaten?

Om het verhaal te vertellen van binnen naar buiten,
in plaats van andersom?

Ik belde majoor Heilshorn terug,

de communicatie-officier
van de New Hampshire Nationale garde.

Hij kende me, dus ik zei: "Greg?"

Hij zei: "Ja, Deborah?"

Ik vertelde hem mijn idee.

Hij is één van de dapperste mannen in de wereld,

net als generaal Blair, die me uiteindelijk
toestemming gaf voor dit experiment.

Binnen 10 dagen was ik in Fort Dix.

Hij gaf me de keuze tussen de eenheden.

Ik koos een eenheid -- Charlie Company,
Derde van het 172ste,

berginfanterie -- om twee redenen.

Ten eerste, het is infanterie.

Ten tweede, hun basis zou LSA Anaconda zijn,

dus ik wist dat ze toegang tot internet
zouden hebben.

Ik mocht werken met soldaten
die zich vrijwillig aanboden.

Dit was iets groots.
Toen majoor H het me vertelde,

Dit was iets groots.
Toen majoor H het me vertelde,

besefte ik de volle draagwijdte nog niet.

Het betekende dat ik in Fort Dix

voor 180 mannen moest gaan staan
en vertellen over mijn visie.

Jullie kunnen je het spervuur aan vragen
wel voorstellen.

De eerste was:

"Wat weet jij godverdomme
van de Nationale Garde?"

Ik begon met de Massachusetts Bay Colony Pequot
indianenoorlogen in 1607.

Mijn antwoord duurde negen minuten lang,

en daar gingen we.

Ik wil graag de trailer van de film laten zien.

Ik weet dat jullie het allemaal druk hebben

en misschien nog niet de kans hadden
om hem te zien.

Ik laat de trailer zien

en ga één bepaalde scene in detail uiteenzetten.

Kunnen we draaien?

(Video) Stephen Pink: Dit is sergeant Stephen Pink.

Michael Moriarty: Specialist Michael Moriarty.

Zack Bazzi: Of ik echt wil gaan? Waarschijnlijk niet.

Soldaat: We mogen niet praten met de media.

SP: Ik ben de media niet, verdomme!

MM: De dag is hier. Het leven zal veranderen.

Stem: Dit is het echte werk, man!
Verhaler: Ben je er klaar voor?

Soldaat: Kom maar op!
Verhaler: Ben je er klaar voor?
Stem 2: Irak, hier zijn we!

ZB: Elke soldaat wil uiteindelijk gaan vechten.

Het is natuurlijk instinct.

SP: Als je angst toelaat,

kan je je werk niet goed doen.

MM: Elke keer als je naar buiten gaat,
zijn er aanvallen.

Het is ongelofelijk.

ZB: Hey, Nestor, je bilnaad zit recht in mijn gezicht.

Soldaten: IV! Staan we in brand? IV!

Man neer! Man neer!

MM: Blijf doorgaan, kerel. Wil je spelen?

Michael Moriarty's vrouw:
Hij heeft het zwaar zonder zijn vader.

MM: Dit kindje zit midden in oorlogsgebied.

Stephen Pinks vriendin: In het begin zei hij:
"Schrijf iets obsceens!"

George W. Bush: 's Werelds nieuwste democratie.

MM: Ze schieten op me.

SP: Je plaatst hier geen 150.000 troepen,

en zegt dan dat we hier zijn
om een democratie te creëren.

Soldaat: We hebben nu een drive through-raam
bij de Burger King.

SP: We zijn hier om geld te maken.

MM: Ik steun George Bush.
We zijn daar niet voor de olie.

Jon Baril: Het ergste in mijn leven.

SP: Baril, kijk er niet naar, maat.

Michael Moriarty's vrouw:
Hij is veranderd.

MM: Ik ga niet meer terug.

Kevin Shangraw:
We zijn daar om het Iraakse volk te helpen --

en we hebben er net eentje gedood.

Soldaten: Sergeant Smith is neer!
Is Sergeant Smith neer?

Daar zijn ze! Daar! Schiet, schiet!

JB: Het zal een beter land zijn over 20 jaar,
omdat wij er waren.

Hoop ik.

(Applaus) Deborah Scranton: Dank jullie wel.

Ik wil het hebben

over een moeilijk te bespreken onderwerp.

Ik betrek er graag een TED-ervaring bij.

Het is misschien moeilijk
om het je voor te stellen,

maar er is een TEDster
die recentelijk terugkwam uit Irak.

Paul? Kom op, sta op.

Dit is Paul Anthony.

Hij diende -- (Applaus) -- bij de mariniers

en ik wil jullie een kort verhaaltje vertellen.

Wij waren een paar van de gelukkigen

die in de klas kwamen met Sony camera's
en Vista software.

We begonnen een gesprek.

Mensen zien mijn tag met "The War Tapes"

en dat start een gesprek over oorlog.

We raakten in gesprek
met een paar andere mensen in de klas

en dit bleef maar doorgaan,

een uur aan een stuk.

Het belichtte iets waarover ik jullie wil vragen

na te denken en hopelijk mee te helpen.

Velen van ons zijn erg bang
om over oorlog

en politiek te praten.

Omdat -- we zijn het misschien oneens.

Misschien wordt het ongemakkelijk.

Hoe creëren we een opening voor zo'n gesprek?

Paul was aan het praten

en draaide zich naar Constance en zei:

"Ik zou dit gesprek niet hebben
als zij hier niet was,

omdat ik weet dat zij me steunt."

Ik beken dat ik nerveus was.

Ik ben gewend aan het doen
van 'vragen en antwoorden'.

Ik kan me vinden in wat James gisteren vertelde,

omdat ik achter de camera sta.

Ik kan vragen beantwoorden over mijn film,

maar hier 18 minuten praten,
is voor mij erg lang.

Wat ik wilde zeggen:
"Paul: ik ben blij dat je er bent,

omdat ik weet dat jij me steunt."

Deze film ging niet over het internet,

maar zonder internet was er geen film.

De tapes van de mannen deden er gemiddeld
twee weken over van Irak naar mij.

In de tussentijd e-mailde
en chatte ik met de soldaten.

Ik heb ze niet allemaal bewaard,

omdat ik in het begin niet besefte

dat het iets was dat ik bij zou willen houden.

Maar er waren 3211 e-mails,
chats en tekstberichten

die ik kon bewaren.

De cijfers zijn belangrijk omdat we hieraan begonnen
als een gedeelde reis

om ons erin onder te dompelen.

Ik wil jullie een clip laten zien,

en daarna ga ik vertellen
over hoe het in elkaar is gezet.

Als we de clip kunnen draaien.

(Video) SP: Vandaag is sport. [Onduidelijk]
Radio: [Onduidelijk] christelijke soldaten.

SP: We willen deze opstandelingen graag
een eerlijke kans geven.

We rijden met de ramen naar beneden,

want we hebben duidelijk een voordeel.
Ik maak maar een grapje.

We rijden godverdomme
niet met de verdomde ramen naar beneden.

Het is niet waar. Erg onveilig.

Wow.

Soldaat: Daar.

SP: Laten we naar die plek gaan.

Wees gewaarschuwd, we verlaten Taji nu.

We denken dat de ontploffing direct
buiten de poort van Taji was,

we zijn nu onderweg naar die locatie.

Soldaat: Dat is godverdomme een autobom!

Soldaat: Klootzakken!

Soldaten: Doe je vest aan!

Hey, ga godverdomme over -- ja, ja.

Alle één-vier eenheden, ga naar de poort!

SP: Sheriff één-zes,
of elk van de één-vier eenheden,

we hebben jullie nu nodig bij de poort van Taji, over.

Soldaat: Ik loop je er doorheen.

(Stemmen)

SP: Blijf laag. Ga naar rechts.

Pak je tas, pak je tas!

(Geschreeuw)

SP: Er waren een heleboel slachtoffers.

Waarschijnlijk 20 dood,
tenminste 20 of 30 gewonde Irakezen.

SP: Het zag eruit alsof

iemand een kwartje door een man heen had gegooid,

er kwam geen bloed uit de granaatscherfwonden.

Alles was dichtgeschroeid

en het was alsof een leegte
door het lichaam heen ging.

Dit is het tafereel in het noorden.

Ze hebben net een verbrand lichaam,
of een half lichaam, weggehaald.

Ik denk niet dat er wat over was
vanaf de onderbuik naar beneden.

Dit is bloed.

En weet je, je loopt

en je hoort de stukjes huid.

Dat is het, dat is alles wat over is.

Ik herinner me dat ik drie infusen gaf
en gewonden verbond.

Soldaten die bevend en schreeuwend
in de hoek van een zandzakmuur zitten.

Doodsbange artsen die niet konden presteren.

Ik hoorde later dat Irakese slachtoffers
niet behandeld mochten worden in Taji.

Ze mogen voor kleingeld werken op de post,
maar ze mogen er niet sterven.

Ze moeten erbuiten sterven.

Als één van die onbekwame artsen me had gezegd
te stoppen met behandelen,

had ik direct zijn keel doorgesneden.

21.00 uur en het is alleen ons team,

we spelen de gebeurtenissen van vandaag
in onze hoofden terug,

of we het nou willen of niet.

Nieuwslezer: Meer geweld in Irak.

Een dubbele zelfmoordaanslag met autobommen doodde acht Irakezen
en verwondde er tientallen meer

dichtbij een coalitiebasis ten noorden van Bagdad.

SP: We hebben het nieuws gehaald.

Ik voel me tegelijkertijd gebruikt en trots.

Ik heb alle vertrouwen in de media verloren --

een ongelukkige grap waar ik liever om lach
dan deel van uitmaak.

Ik zou God moeten bedanken
voor het redden van deze mazzelkont.

Dat ga ik doen en daarna ga ik mezelf aftrekken.

Omdat deze bladzijdes ruiken naar Linds

en er is morgen geen tijd om af te trekken.

Nog een missie om 06.00.

DS: Nu -- (Applaus) -- bedankt.

Door het verhaal van binnen naar buiten te vertellen,
in plaats van andersom --

Chris zei het zo netjes in zijn introductie --
krijg je deze mengeling.

Het is een nieuwe manier van documentaire maken.

Toen ik de mannen ontmoette, waren er 10
die instemden om te filmen --

in totaal filmden er 21.

Vijf soldaten filmden de hele tijd.

Drie spelen een centrale rol in de film.

Steve Pink bracht me via e-mail
op de hoogte van Taji.

Hij stuurde een foto mee
van dat verbrande lichaam bij de auto.

Uit de e-mail was af te leiden

dat het een erg zware dag was geweest.

Ik zag in mijn chatvenster dat Mike Moriarty
op de basis was.

Dus ik pingde Mike en ik zei:

"Mike, kan je alsjeblieft dat interview met Pink doen?"

Vaak ontbreekt

wat ze in het leger 'hot wash' noemen:

een interview direct na een incident.

Als je tijd voorbij laat gaan,

wordt het zachter
en haalt het de scherpe kantjes weg.

Ik wilde dat echt.

Om intimiteit te krijgen,

om die ervaring met jullie te delen.

De twee populairste cameraplaatsen

waren op de geschutskoepel

en op het dashboard van de Humvee.

In de meeste Humvees hadden we
twee camera's geïnstalleerd.

Zo ervaar je dat in real time.

Het interview dat je ziet, heeft Mike gedaan

binnen 24 uur na het voorval.

Steve Pink die zijn dagboek leest

werd gefilmd vijf maanden na zijn thuiskomst.

Ik wist van dat dagboek af,
maar het was erg privé.

Je wint iemands vertrouwen,

vooral bij documentaires, via je relatie.

Pas vijf maanden nadat hij thuiskwam,

las hij dat dagboek.

Ik stopte er nieuwsbeelden in.

Ik denk dat de mainstream media
haar uiterste best doet

binnen het format dat ze hebben.

Maar jullie hoorden zeker al vaker

de verzuchting van de Amerikaanse soldaten:

"Waarom praten ze niet over de goede dingen
die we doen?"

Dit is een perfect voorbeeld.

Pinks team en een ander team brachten
hun hele dag buiten de basis door.

Ze hoefden niet buiten de basis te gaan.

Er waren daar geen gewonde Amerikanen.

Ze waren de hele dag buiten om te proberen
Irakezen te redden --

Irakezen die werken op de militaire post.

Dus als je soldaten hoort klagen,

bedoelen ze dit.

Het is zo'n prachtig cadeau
dat ze dit willen delen,

een manier om een brug te slaan.

Wanneer ik praat over de polariteit die ik krijg
bij zoveel vragen en antwoorden,

hebben mensen een sterke mening.

Maar het lijkt erop dat mensen niet willen horen,

luisteren of uitwisselen.

Ik ben net zo vurig als ieder ander,
maar ik denk echt ...

Verschillende sprekers uitten hun zorgen
voor de wereld

en mijn zorg is
dat we deze gesprekken moeten hebben.

We moeten in staat zijn naar enge plekken te gaan,

die we denken te kennen.

Maar we moeten een beetje openstaan
om het te kunnen begrijpen.

Er is zo'n scheiding.

Voor mij gaat het om het overbruggen
van die scheiding.

Ik zal één verhaal delen.

Er wordt me vaak gevraagd,

wat voor mij de speciale momenten
van deze film waren.

Bij screenings, onvermijdelijk --

ik weet zeker dat jullie allemaal speeches geven --

meestal heb je mensen die blijven hangen
en meer vragen willen stellen.

Normaal gesproken zijn de eerste vragen:

"Wat voor soort camera's heb je gebruikt?"

Of vergelijkbare dingen.

Maar er zijn bijna altijd een paar mannen
die als laatste overblijven.

Ik heb geleerd dat dit altijd de soldaten zijn.

Ze wachten tot bijna iedereen weg is.

Eén van de meest diepgaande verhalen
die iemand mij vertelde,

dat toen mijn verhaal werd, --

voor diegenen die de film nog niet bekeken,
ik bederf het niet --

Er komen veel ongelukken in voor,

waarbij mensen onder Humvees verongelukken.

Er is een scene waarin een Irakese vrouw
wordt gedood.

Een soldaat kwam heel dichtbij me staan,
op 30 centimeter.

Een soldaat kwam heel dichtbij me staan,
op 30 centimeter.

Een grote man.

Hij keek naar me, ik glimlachte

en toen zag ik de tranen in zijn ogen.

Hij knipperde niet.

Hij zei: "Mijn schutter was snoep aan het gooien."

Ik wist wat hij zou gaan zeggen.

De schutter was snoep aan het gooien.

Ze gooiden geregeld snoep naar de kinderen.

Kinderen kwamen vaak te dichtbij.

En hij zei: "Ik doodde een kind.

Ik ben een vader. Ik heb kinderen.

Ik kon het niet vertellen aan mijn vrouw.

Ik ben bang dat ze me een monster zal vinden."

Ik omhelsde hem, natuurlijk,

en ik zei: "Het komt goed."

Hij zei: "Ik ga haar meenemen naar jouw film.

En dan ga ik het haar vertellen."

Dus wanneer ik praat over een scheiding

is het niet alleen voor mensen
die geen soldaat kennen.

Die zijn er natuurlijk, vandaag de dag,

Het is niet zoals in WOII,
toen er een oorlogs- en een thuisfront was

en iedereen betrokken leek te zijn.

Hier gaan de dagen voorbij zonder dat je het gevoel
hebt dat er oorlog is.

Vaak hoor ik mensen,

die misschien weten dat ik deze film heb gemaakt,

zeggen: "Ik ben tegen de oorlog,
maar ik steun de soldaten."

Ik vraag nu steeds:

"Dat is aardig. Wat doe je ervoor?

Ben je vrijwilliger bij Veteranen Zaken?

Ga je op bezoek bij iemand?

Breng je je tijd door met je buurman,
als je weet dat hij er is geweest?

Niet zozeer om vragen te stellen,
maar om te zien of ze willen praten.

Geef je geld aan één van de goede doelen?"

Zoals het fantastische werk dat Dean Kamen doet,

maar er zijn ook goede doelen waar je computers voor gewonde soldaten kan sponsoren.

Ik denk dat ik ons uitdaag

om onze uitspraken te concretiseren,
als we zeggen dat we iemand steunen.

Ben je een vriend voor ze?

Ben je betrokken?

Dat is mijn hoop en ik vraag jullie,

om, alsjeblieft, je hand uit te steken.

Geef ze een knuffel.

Dank jullie wel.