Jacqueline Novogratz yoksulluktan kurtuluş üzerine

Jacqueline Novogratz yoksulluktan kurtulma, bir doktor olma ve evlenme hayalleri beklenmedik bir şekilde gerçekleşen eski bir hayat kadını Jane ile bir Nairobi gecekondu mahallesindeki dokunaklı karşılaşma hikayesini anlatıyor.

20 yıldan daha fazla yoksulluk meseleleri ile uğraşıyorum,

ve dolayısıyla bu en fazla uğraştığım sorun ve sorunun

yoksulluğu gerçekte nasıl tanımlamanız olması ironikdir. Bu ne anlama geliyor?

Çok sık, dolar terimlerine bakarız --

günde bir veya iki veya üç dolardan daha az kazanan insanlar.

Ve yine yoksulluğun kompleksliği gerçekte

sadece ve sadece bir değişken olarak gelire bakmak zorundadır

Çünkü gerçekte, bu seçimle ilgili bir durum,

ve özgürlükten yoksunluktur.

Ve gerçekten sahip olduğum anlayışı derinleştiren ve aydınlatan

bir tecrübe yaşadım.

Bu Kenya'daydı ve sizinle onu paylaşmak istiyorum.

Fotoğrafçı arkadaşım Susan Meiselas ile beraberdim,

Mathare Vadisi kenar mahallelerinde.

Şimdi. Mathare Vallet Afrika'daki en eski gecekondu mahalllerinden birisidir.

Burası Nairobi'nin yaklaşık üç mil dışında yer alıyor,

ve burası bir mil uzunluğunda ve bir milin yaklaşık onda biri genişliğindedir,

burada yarım milyonu aşan insan

bu küçük teneke barakalarda üst üste yaşıyor,

nesilden nesile, kiralayarak,

sıklıkla sekiz veya 10 kişi bir odaya tıkanarak.

Ve burası fuhuş, şiddet, uyuşturucu ile biliniyor.

Yetişmek için zor bir yer.

Ve dar yollar arasında yürüyorken,

kelimenin tam manasıyla imkansızdı.

lağım pisliğine ve küçük evler boyunca uzanan çöplere basmak.

Fakat aynı zamanda ayrıca

orada yaşayan insanların insan canlılığını

arzusunu ve tutkusunu görmek imkansızdı.

Bebeklerini yıkayan, elbiselerini yıkayan ve onları kurumaları için asan kadınlar.

Bu kadın, Mama Rose ile tanıştım,

kendisi 32 yıldır şu küçük teneke barakayı kiralamış,

orada yedi çocuğu ile yaşamakta.

Dördü bir ikiz yatakta uyuyor,

ve üçü çamur üzerinde ve muşamba yerde uyuyorlar.

Ve şu kulübeden su satarak onların okula gitmelerini sağlıyor

ve içerideki küçük dükkandan sabun ve ekmek satmak suretiyle.

Açılıştan sonraki gündü,

ve Mathare'nin hala nasıl dünyaya bağlı olduğunu hatırlıyordum.

Ve sokak köşelerinde çocuklar görürdüm,

ve "Obama, o bizim kardeşimizdir!" derlerdi.

Ve derdim ki "Obama benim kardeşim, bu sizi de benim kardeşim yapar."

Muzip bir tavırla bakıyorlardı, ve sonra, "Çak bir beşlik!"

Ve burada Jane'le tanıştım.

Yüzündeki nazik ve zarif ifadeden hemen çok etkilendim.

ve ondan hikayesini anlatmasını istedim.

hayalini bana anlatmaya başladı. Dedi ki iki hayalim vardı.

İlk hayalim bir doktor olmaktı,

ve ikincisi iyi bir adamla evlenmekdi

benimle ve ailemle kalacak.

Annem kocası olmayan bir anneydi,

ve okul ücretlerini karşılayamıyordu.

Bu nedenle ilk hayalimi bırakmak zorunda kaldım, ve ikincisi üzerine odaklandım."

18 yaşında evlendi, hemen bir bebeği oldu.

Ve 20 yaşını bitirdiğinde, kendini ikinci çocuğa hamile olarak buldu.

annesi öldü ve babası onu terk etti - başka bir kadınla evlenerek.

Bu nedenle tekrar Mathare'ya döndü, hiç geliri, becerisi, parası olmaksızın.

Ve böylece nihayetinde hayat kadınlığına başladı.

Bizim alışık olarak düşündüğümüz organize birşey değildi.

Yaklaşık 20 kızla geceleyin şehire gidiyor,

iş bakıyor ve bazen bir kaç kuruşla eve dönüyordu,

bazense hiç birşey olmaksızın.

Dedi ki "bilirsiniz, yoksulluk o kadar kötü değildi. Kötü olan bütünüyle küçük düşmüş

ve utanmış olmaktı."

2001'de hayatı değişti.

Jamii Bora adında kız arkadaşı bu organizasyonu işitmişti,

bu organizayon ne kadar yoksul olurlarsa olsunlar insanlara ödünç para veriyordu,

tasarruflarınızla orantılı bir tutar sağladığınız kadarı ile.

Ve 50 dolar biriktirmek için bir yıl geçirdi,

ve ödünç almaya başladı, ve zamanla bir dikiş makinesi alabildi.

Terziliğe başladı.

Ve bu şimdi yaptığı işe dönüştü,

yani ikinci el giyisi pazarına gidiyor,

ve yaklaşık 3 dolar 25 sente eski bir elbisesi alıyor.

Onların bazıları sizin verdiklerinizden olabilir.

Ve bu elbiseleri süslerle ve kurdelalarla yeniden şekillendiriyordu,

ve bu baloncuklu giyisileri yapıyor ve

kadınlara kızlarının tatlı 16'sı, bir başka deyişle her sosyal sınıftan insanın hayatlarında bir kez kutlamak istedikleri dönüm noktası --

ilk Kutsal Komünyon için

onları satıyordu.

Ve gerçekten iyi iş yapıyordu. Aslında, onu

caddelerde satış yaparken seyrettim. Ve siz tanımadan önce,

etrafında bu elbiseleri satın alan bir kadınlar kalabalığı vardı.

Yaptığı elbise ve ayrıca süs takılarını satışını yaparken

düşündüm.

Şimdi Jane günde 4 dolardan daha fazla kazanıyor.

Ve tanım gereği artık o yoksul değil.

Fakat hala Mathare Vadisinde yaşıyor.

Ve taşınamıyor.

Bütün bu emniyetsizlikle yaşıyor.

ve aslında, Ocak ayında, etnik ayaklanma sırasında,

evinden takip edildi ve yaşayacağı yeni bir baraka

bulmak zorunda kaldı.

Jamii Bora bunu anlıyor. Ve

yoksulluk hakkında konuştuğumuz zaman

her sosyal sınıftan insanlara bakmak zorunda olduğumuzu anlıyor.

Ve böylece Acumen ve diğer organizasyonlardan uzun vadeli sermaye ile,

yani onlara uzun vadeli olacak borç ve yatırımlar ile,

bu organizasyonlar düşük maliyetli konutlar inşaa ettiler,

Nairobi şehir merkezine yaklaşık bir saat dışarda.

Ve bu konutlandırmayı Jane gibi

müşterilerin perspektiflerini dikkate alarak tasarladılar,

sorumluluk ve mesuliyet üzerinde ısrarla durarak.

Böylece mortgage'nin -- toplam değerinin -- yüzde 10'nu

veya tasarruflarından 400 dolarını vermek zorunda.

Ve daha sonra mortgage'inin küçük kiralık gecekondusu için ödediği şeye denkleştiriyor.

ve gelecek iki haftada,

bu konutlara taşınacak ilk 200 aile arasında olacak.

Ona herhangi birşeyden korkup korkmadığını sorduğumda,

ve Mathare'den herhangi birşeyi özleyip özlemeyeceğini sorduğumda,

dedi ki "neden korkacağım ki

hala karşı karşıya gelmemiş olduğum birşeyden?

Ben HIV pozitifim. Hepsinin üstesinden geldim."

Ve dedi ki, " neyi özleyeceğim ki?

Şiddeti ve uyuşturucuyu mu özleyeceğimi sanıyorsun? Mahremiyetten yoksun olmayı mı?

çocuklarımın günün sonunda eve geri dönüp dönmeyeceklerini bilmemeyi mi özleyeceğimi

düşünüyorsun? Dedi ki "bana 10 dakika versen

çantalarımı hemen toplardım."

"Peki hayallerine ne oldu?" dedim.

ve dedi ki,"peki, biliyorsun,

hayallerim ben küçük bir kızken olduklarını düşündüğüm gibi aynı görünmüyor.

Ama, eğer hakkında düşünsem, bir kocam olmasını isterdim,

ama gerçekte istediğim şey şefkatli bir aile.

Ve ateşli bir şekilde çocuklarımı seviyorum, ve onlar da beni seviyorlar."

Dedi ki, "bir doktor olmayı istemiştim,

fakat gerçekten olmak istediğim şey

hizmet eden ve iyileştiren ve tedavi eden birisi olmakdı.

ve sahip olduğum herşeyle o kadar kutsanmış hissediyorum ki,

haftada iki gün gidip HIV hastalarına danışmanlık yapıyorum.

Ve diyorum ki, "Bana bak. Sen ölü değilsin.

Hala hayattasın. Hayatta isen, hizmet etmek zorundasın."

Ve dedi ki, ilaçlar yazan bir doktor değilim.

Ama belki ben daha iyi bir şey veriyorum

çünkü onlara umut veriyorum."

Ve bu ekonomik krizin ortasında,

ki bir çoğumuzun korku içinde onun içine çekilmeye eğiliminde olduğumuz bir ortam,

sanırım Jane'den almamız ve ulaşmamız gereken

bir ipucumuz var.

yoksul olmanın sıradan olmak anlamanı gelmediğini bilmek.

Çünkü sistemler bozulduğunda,

dünyada görüyor olduklarımız gibi,

yeniliki ve yaratıcılık için fırsat vardır.

gerçekten bir dünya inşaa etmek için bir fırsat vardır.

tüm insanlara hizmetlerimizi ve ürünlerimizi götürebileceğimiz dünya

ki insanlar orada

kendileri için kararlar alabilsinler ve seçimler yapabilsinler.

Onurluluğun burada başladığına gönülden inanıyorum.

Biz onu bu dünyadaki Jane'lere borçluyuz.

Ve onun kadar önemli olarak, onu kendimize borçluyuz.

Teşekkürler.

(Alkışlar)