Swami Dayananda Saraswati: Podróż wgłąb współczucia.

Swami Dayananda Saraswati: odkrywa równoległe ścieżki samorozwoju i osiągania prawdziwego stanu współczucia. Prowadzi nas przez kolejne etapy samorealizacji, począwszy od bezradności dziecka aż do nieulękłego opiekowania się innymi.

Dziecko rodzi się

i przez całkiem długi czas

jest konsumentem.

Nie może świadomie współtworzyć.

Jest bezradne.

Samodzielnie nie utrzyma się przy życiu,

pomimo tego, że obdarzone jest instynktem przetrwania.

Potrzebuje pomocy matki, lub przybranej matki, aby przeżyć.

Nie może pozwolić sobie na nieufność wobec opiekuna.

Musi mu się całkowicie poddać,

tak jak człowiek poddaje się anestezjologowi.

Musi podporządkować się całkowicie.

Do tego niezbędne jest znaczne zaufanie.

Zobowiązuje to osobę której ufa,

by go nie zawiodła.

W miarę jak dziecko rośnie,

zaczyna odkrywać,

że osoba której ufa, tego zaufania nadużywa.

Nie zna nawet słowa "nadużycie".

Pozostaje mu wobec tego winić jedynie siebie samego.

Niewysłowiona wina,

albo, z czym jeszcze trudniej sobie poradzić,

nieme poczucie winy.

W miarę jak dziecko dorasta,

jak dotąd będąc konsumentem,

ale rozwój istoty ludzkiej,

polega na jego lub jej możliwości współtworzenia

bycia współtwórcą.

Jednostka nie można wnosić wkładu, jeżeli nie czuje się bezpieczna,

nie czuje się znacząca,

nie czuje, że ma wystarczająco wiele.

Być współczującym to nie żarty.

Nie jest to takie proste.

Trzeba odkryć w sobie swoją siłę,

która powinna mieć źródło w swojej własnej osobie,

nie w majątku jaki posiadasz,

nie we władzy jaką dysponujesz,

nie w jakiejkolwiek oznace statusu społecznego,

ale powinna pochodzić z głębi swojego jestestwa.

Ty sam, twoja własna świadomość siebie.

Ta siła powinna być skupiona wokół świadomości siebie samego,

bo w innym wypadku współczucie to tylko słowo i marzenie.

Możesz współczuć od czasu do czasu,

bardziej z powodu empatii

niż ze współczucia.

Bogu dzięki odczuwamy empatię.

Kiedy ktoś odczuwa ból, my go również odczuwamy.

W czasie finałowego meczu na kortach Wimbledonu

dwóch zawodników walczy zawzięcie.

Każdy ma dwie gry.

Każdy może wygrać.

Ten pot, który wypocili dotychczas nie ma znaczenia.

Wygra tylko jeden z nich.

A etykieta tenisa wymaga by zawodnicy po meczu podeszli do siatki

by uścisnąć sobie dłonie.

Wygrywający unosi rękę w geście zwycięstwa

i całuje ziemię,

rzuca koszulkę, jakby ktoś czekał by ją złapać.

(Śmiech)

Potem musi podejść do siatki.

A kiedy to robi,

widać jak cała jego twarz się zmienia.

Wygląda jakby wolał jednak nie wygrać.

Czemu? Z powodu empatii.

Takie jest ludzkie serce.

Każdemu z ludzkim sercem dana jest empatia.

Żadna religia nie może tego zniszczyć przez indoktrynację.

Żadna kultura, żaden naród, nacjonalizm,

nic nie może na to wpłynąć,

bo to właśnie jest empatia.

Zdolność do empatii,

to okno, poprzez które sięgamy do innych ludzi,

robimy coś co wnosi zmianę w czyjeś życie.

Nawet słowa, czas.

Współczucie nie jest określone w jednej formie.

Nie ma współczucia charakterystycznego dla mieszkańców Indii.

Ani dla amerykanów.

Jest ponad narodami, płcią czy wiekiem.

Czemu? Ponieważ jest bliskie każdej istocie ludzkiej.

Jest odczuwane okazjonalnie.

Ale o tym współczuciu

tutaj nie mówimy.

To nigdy nie będzie od czasu do czasu.

Nie można rozkazać komuś współczuć.

Nie można powiedzieć, "Proszę kochaj mnie."

Miłość to coś co odkrywasz.

To nie czynność,

ale w angielskim, to również czynność.

Wrócę do tego później.

Trzeba odkryć w sobie pewną całość.

Zacytuję fragment o możliwości bycia całością,

co może być doświadczone przez każdego.

Pomimo bardzo tragicznego życia,

można być szczęśliwym w tych rzadkich i odległych od siebie momentach.

A ten, kto jest szczęśliwy,

nawet z powodu błazeńskiego dowcipu,

akceptuje siebie samego jak również rzeczy, w których widzi siebie.

To znaczy, że cały wszechświat

znane nam rzeczy i nieznane rzeczy.

Wszystkie one są całkowicie zaakceptowane

gdyż znajdujesz w sobie pełnię.

Podmiot, ja,

i obiekt, schemat rzeczy,

łączą się w jedność,

w doznanie, o którym nikt nie może powiedzieć, "zabrano mi je",

doznanie wspólne dla wszystkich bez wyjątku.

To odczucie potwierdza, że pomimo naszych ograniczeń,

wszystkich chęci, pragnień, niespełnionych, kart kredytowych,

zwolnień,

i w końcu, łysiny,

możesz być szczęśliwy.

A kontynuacją tej logiki myślenia jest to,

że nie trzeba starać się zaspokoić swojego pragnienia szczęścia.

Jesteś całym szczęściem, całością, jaką chcesz być.

Nie ma w tym wyboru.

To tylko potwierdza

że pełnia, całość, nie może być różna od ciebie,

nie może być mniejsza.

Musi być tobą.

Nie możesz być częścią pełni

i ciągle być pełnią.

Twój moment szczęścia odkrywa tę rzeczywistość,

realizacje, poznanie.

Może jestem pełnią.

Może swami mają rację.

Może swami mają rację. Zaczynasz nowe życie.

Wszystko zaczyna nabierać znaczenia.

Nie mam więcej powodów by się obwiniać.

Jeżeli ktoś musi się winić, to ma milion powodów plus jeszcze kilka,

ale jeżeli powiem, że pomimo mojego ograniczonego ciała,

które jeżeli jest czarne, nie jest białe, jeżeli jest białe, nie jest czarne,

jest ograniczone jakkolwiek byśmy na nie nie patrzyli. Ograniczone.

Wiedza jest ograniczona, zdrowie też,

a więc i władza jest ograniczona,

i tak samo radość będzie ograniczona.

Współczucie będzie ograniczone.

Wszystko będzie bezgraniczne.

Nie można nakazać odczuwania współczucia,

chyba że staniemy się nieograniczeni, a nikt nie może stać się nieograniczony,

albo się takim jest, albo się nie jest. Kropka.

I twoje jestestwo również jest bez granic.

Pomimo wszystkich ograniczeń, twoje doświadczenia wskazują na to, że jesteś pełnią, całością.

A pełnia jest twoją rzeczywistością

w odniesieniu do świata.

Najpierw jest miłość.

Kiedy mówimy o świecie,

dynamiczną manifestacją pełni

jest to co określamy miłością.

A ona sama w sobie staje się współczuciem

jeżeli obiekt, do którego się odnosisz wywołuje u Ciebie tę emocję.

I znów ta emocja w efekcie swojego istnienia powoduje, że dajesz, dzielisz się.

Wyrażasz siebie ponieważ jest w tobie współczucie.

Aby odkryć współczucie musisz być współczujący.

Aby odkryć moc dawania i dzielenia się,

musisz dawać i dzielić się.

Tu nie ma drogi na skróty. To jest jak pływanie poprzez pływanie.

Uczysz się pływać poprzez pływanie.

Nie możesz nauczyć się pływać na piankowym materacu i później wejść do wody.

(Śmiech)

Uczysz się pływać pływając. Uczysz się jazdy na rowerze poprzez jazdę na rowerze.

Uczysz się gotować gotując,

mając wokół paru sympatycznych znajomych

gotowych zjeść to, co ugotowałeś.

(Śmiech)

Chodzi o to by udawać, że umiesz, aż się nauczysz.

Chodzi o to by udawać, że umiesz, aż się nauczysz.

(Śmiech)

Tak trzeba.

Mój poprzednik miał to na myśli.

Musisz to odegrać.

Musisz działać współczując.

W angielskim nie ma czasownika dobrze określającego współczucie,

Ale jest przysłówek.

To jest ciekawe.

Zachowujesz się współczująco.

Ale jak można zachowywać się współczująco, bez współczucia?

Tu właśnie udajesz.

Udajesz i przez to udawanie tworzysz. To mantra USA.

(Śmiech)

Udawaj, aż okaże się, że już nie udajesz.

Zachowuj się współczująco, jakby współczucie było w Tobie, zgrzytaj zębami,

Zachowuj się współczująco, jakby współczucie było w Tobie, zgrzytaj zębami,

przyjmuj wsparcie,

jeżeli wiesz jak się modlić, módl się.

Proś o współczucie.

Pozwól mi współczuć.

Działaj.

Odkryjesz współczucie

i powoli współczucie względne,

a z czasem, jeżeli będziesz miał dobre podstawy,

odkryjesz współczucie jako dynamiczną manifestację

własnej rzeczywistości, która jest jednością, pełnią,

i która jest Tobą.

Kończąc tymi słowami, bardzo wszystkim dziękuję.

(Brawa)