YouTube

Got a YouTube account?

New: enable viewer-created translations and captions on your YouTube channel!

Khmer subtitles

← ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច កាត់ចេញ​នូវ​ភាព​ភ័យខ្លាច | ដាន មេយើរ | ថេដអ៊ិចស៍ ម៉ាស្ទ្រីច

Get Embed Code
75 Languages

Showing Revision 12 created 10/18/2017 by Makara SOK.

  1. អរគុណ។

  2. សម័យ​ថ្ងៃ​មួយ​នៅ​ឥណ្ឌា​មាន​មហារាជ​​១​អង្គ​
    នៅ​ថ្ងៃ​កំណើត​ទ្រង់ គេ​ចេញ​រាជក្រឹត្យ១
  3. បង្គាប់​ឱ្យ​នាម៉ឺន​មន្ត្រី​យក​អំណោយ​
    ដែល​សក្តិសម​មក​ថ្វាយ​ទ្រង់។
  4. ​ខ្លះ​យក​សូត្រ​ប្រណិត​មក​ថ្វាយ
    ខ្លះ​​យក​ដាវដ៏​ល្អ​ឯក​មក​ថ្វាយ
  5. ខ្លះ​ទៀត​ថ្វាយ​មាស។
  6. នៅ​ក្រោយ​គេ​បង្អស់​ តា​ចាស់​ជ្រៀវជ្រួញ
    មាឌ​ល្អិត​ម្នាក់ដែល​បាន​
  7. ធ្វើ​ដំណើរ​ថ្មើរ​ជើង​និង​ឆ្លង​សមុទ្រ
    ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ​ពី​ភូមិ​គាត់មក។
  8. ពេល​ឃើញ​គាត់​ដើរ​ចូល​មក បុត្រា​មហារាជ​សួរ៖
    «តើ​លោក​តា​យក​អ្វី​មក​ថ្វាយ​មហារាជ?»។
  9. តាចាស់​បានលាដៃ​គាត់​យឺតៗ
    បង្ហាញអំណោយដែល​ជា
  10. សំបក​ខ្យង​សមុទ្រ​ដ៏​ស្អាត​១ ដែល​មាន
    ខ្នួច​ពណ៌​ស្វាយ​លាយ​លឿង ក្រហម​លាយ​ខៀវ។
  11. ​បុត្រា​មហារាជសួរ​ទៀត៖
  12. «យក​របស់​អញ្ចឹង​មក​ថ្វាយ​មហារាជ!
    អា​ហ្នឹង​ជា​ស្អី​ដែរ?»។
  13. តា​ចាស់​ងើប​ឡើង​យឺតៗ
    ហើយពោល​ថា៖
  14. «ការដើរ​ពីនាយ​ដល់​អាយ...
    ក៏​ជា​ចំណែក​១​នៃ​​អំណោយ​​ដែរ។»។
  15. (សំណើច)
  16. បន្តិច​ទៀត ខ្ញុំ​នឹង​ឱ្យ​អំណោយ​១
    ដល់​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា
  17. នូវ​អំណោយ​១​ដែល​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា
    វា​មាន​ប្រយោជន៍​។
  18. ប៉ុន្តែ​មុន​នឹង​ឱ្យ ​​ខ្ញុំចង់​ប្រាប់
  19. ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពី​រឿង​ខ្ញុំ។
  20. មិន​ខុស​ពី​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ទេ
  21. ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជា​ក្មេង។
  22. ប៉ុន្មាន​នាក់​នៅ​ទៅ​នេះ
    ធ្លាប់​ជា​កូន​ក្មេង?
  23. ធ្លាប់​ជា​កូន​ក្មេង?
  24. ប្រហែល​ពាក់​កណ្ដាល... អូខេ...
  25. (សំណើច)
  26. ចុះ​អ្នក​ផ្សេង​ ម៉េច​ដែរ?
    កើត​មក​ ធំ​ហ្មង?
  27. អូហូ ខ្ញុំ​ចង់​ជួប​ម៉ាក់ៗអ្នក​!
  28. និយាយ​ពី​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច!
  29. កាល​ពី​ក្មេង ខ្ញុំ​តែង​តែ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​
    ដែល​គេ​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន។
  30. ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ទន្ទឹង​រង​ចាំ
    រាប់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ
  31. ព្រោះ​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​
    ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​សាក​
  32. ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន
    នៅ​មុខ​អ្នក​រាល់​គ្នា
  33. នៅ​ទី​នេះ ថេដ​អ៊ិច ម៉ាស្ទ្រីចត៍។
  34. ខ្ញុំ​នឹង​ចាប់​ផ្ដើម​
  35. ដោយ​បង្ហាញ​ពី​ចុង​បញ្ចប់៖
  36. ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ជាក់​ឱ្យ​
  37. អ្នក​ដឹង​ថា​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច
    អាច​ទៅ​រួច។
  38. ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​បញ្ចប់​ដោយ​ឱ្យ
    អំណោយ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​១៖
  39. ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហាញ​ថា​អ្នក​អាច
    ធ្វើ​អ្វី​ក៏​បាន​ដែរ​ក្នុង​ជីវិត​អ្នក។
  40. ក្នុង​ដំណើរ​ផ្សង​ព្រេង​នៃ​
    ការ​ធ្វើអ្វី​ដែលមិន​អាច​ធ្វើ​បាន
  41. ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​ចំណុច​២
    ​ដែលនរណាៗ​ក៏មាន។
  42. នរណា​ក៏​ចេះ​ភ័យ​ខ្លាច
  43. ហើយ​នរណា​ក៏​មាន​ក្ដី​សុបិន​ដែរ។
  44. ក្នុង​ដំណើរ​ផ្សង​ព្រេង​នៃ​
    ការ​ធ្វើអ្វី​ដែលមិន​អាច​ធ្វើ​បាន
  45. ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​ចំណុច​៣
    ​ដែល​ខ្ញុំ​ម្ដង​ហើយ​ម្ដង​ទៀត
  46. ដើម្បី​ធ្វើ​ឱ្យ​បាន​នូវ​អ្វី​
    ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច៖
  47. បាល់​គប់ ឬ គេ​ហៅ​ថា «ត្រែហ្វ​បល»
  48. ស៊ូភើមែន
  49. និង មូស។
  50. នេះ​ជា​ពាក្យ​គន្លឹះ​ទាំង​៣​។
  51. ឥឡូវ​អ្នក​ដឹង​ពី​មូល​ហេតុដែល
    អាច​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​បាន​។
  52. ចឹង​ ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​អ្នក​ដើរ
    ​លើ​ផ្លូវ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ
  53. ពី ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ទៅ​រក​ក្ដី​សុបិន
  54. ពី​ពាក្យ​ពេជន៍​ទៅ​ដាវ
  55. ពី​បាល់គប់
  56. ទៅ​ស៊ូភើមែន
  57. ទៅ​មូស។
  58. ហើយ ខ្ញុំ​ចង់​បង្ហាញ​ពី
  59. របៀប​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​អាច​ធ្វើបាន
    នូវ​​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច​។
  60. ខែ​តុលា ទី​៤ ឆ្នាំ​២០០៧។
  61. បេះ​ដូង​លោត​ញាប់
    ជង្គង់​ញ័រ​ទទ្រើត
  62. ពេល​ខ្ញុំ​ឡើង​ឆាក
  63. នៅ​មហោស្រព​ស៊ែនឌើរស៍
  64. នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​ហាវើដ​ដើម្បី​ទទួល
  65. ពាន​រង្វាន់​ណូប៊ែល អ៊ីហ្គ ផ្នែក​ឱសថ ២០០៧
  66. ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សហសរសេរ​អត្ថបទ​ស្រាវជ្រាវ
    អំពី​ឱសថ
  67. ចំណង​ជើង «ការ​លេប​ដាវ...
  68. ...និង​ផល​ប៉ះពាល់»។
  69. (សំណើច)
  70. ចុះ​ផ្សាយ​ក្នុង​ព្រឹត្តិបត្រតូច​១
    ដែល​ខ្ញុំ​មិន​​ធ្លាប់​អាន​ពី​មុនមក
  71. គឺ ព្រឹត្តិបត្រ​ឱសថ​អង់គ្លេស។
  72. សម្រាប់​ខ្ញុំ នោះ​ជាសុបិន​​ដែល
    ​មិន​អាច​ក្លាយ​ជា​ការពិត​បាន
  73. វា​ពិត​ជា​គួរ​ឱ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ណាស់
    ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​វា​បាន
  74. វា​ជា​កិត្តិយស​ដ៏​ឧត្តម​ដែល
    ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​បំភ្លេច​បាន។
  75. តែ​វា​មិន​មែន​ជា​អនុស្សាវរីយ
    ដ៏​ធំ​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ​ទេ។
  76. ខែ​តុលា ទី​៤ ឆ្នាំ​១៩៦៧
  77. ក្មេង​ម្នាក់​ដែល​ សម្គម
    អៀន​ប្រៀន ញញើតញញើម
  78. រង​ទុក្ខ​ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។
  79. រាល់​​ពេល​ក្មេង​ហ្នឹង​ត្រូវ​ក្រោក​ឡើង​ឆាក
  80. បេះដូងវា​លោត​ញាប់
  81. ជង្គង់វា​ញ័រ​ទទ្រើត។
  82. ដល់​ពេល​ត្រូវ​និយាយ​ជា​សាធារណៈ
  83. វា​និយាយ​មិន​ចេញ​ហ្មង។
  84. វា​ឈរ​យំ​ញ័រ​ចំប្រប់​។
  85. វា​ខ្លាច​ដល់​ថ្នាក់​ធ្វើ​អី​មិន​កើត
  86. ស្រឡាំកាំង​ដោយភាព​ភ័យ​ខ្លាច។
  87. ក្មេងសម្គម អៀន​ប្រៀន ញញើតញញើម
  88. រង​ទុក្ខ​ដោយ​សារ​ការ​ភ័យ​ខ្លាចហ្នឹង។
  89. វា​ខ្លាច​ងងឹត
  90. វា​ខ្លាច​ខ្ពស់
  91. វា​ខ្លាច​ពីងពាង ពស់...៘
  92. មាន​អ្នក​ខ្លាច​ពីពាង ខ្លាច​ពស់​ឬ​អត់?
  93. មាន​ពីរបីនាក់​ដែរ...
  94. ក្មេង​ហ្នឹង​ក៏​ខ្លាច​ទឹក ខ្លាច​ឆ្លាម...
  95. ខ្លាច​ពេទ្យ ​គិលានុបដ្ឋាក ទន្តពេទ្យ
  96. ហើយ​ខ្លាច​ម្ជុល និង​ឧបករណ៍​ស្រួចៗ។
  97. តែ​អី​ដែល​ក្មេង​ហ្នឹង​
    ខ្លាច​ជាង​គេ​បង្អស់​គឺ
  98. មនុស្ស។
  99. ក្មេង​សម្គម អៀន​ប្រៀន ញញើតញញើមហ្នឹង
  100. គឺ​ខ្ញុំ។
  101. ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ខ្លាច​បរាជ័យ និង​ការ​បដិសេធ
  102. ឱ្យ​តម្លៃ​ខ្លួន​ឯង​ទាប មិន​ដល់​គេ
  103. ហើយ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​ខ្លូន​ឯង​
    ស្ថិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​ណា​ដែរ៖
  104. ភាព​មិន​ប្រក្រតីនៃ​កា​ខ្លាច​សង្គម។
  105. ដោយសារ​តែ​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ខ្ញុំ
    ពួក​ក្មេង​ទំនើង​ចេះ​តែ​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ។
  106. គេ​សើច​ចំអក​ដាក់​ខ្ញុំ ជេរ​ខ្ញុំ។
    គេ​មិន​ឱ្យ​ខ្ញុំ​លេង​ជា​មួយ
  107. ពួក​គេ​ឡើយ។
  108. អ្ហា មាន​ល្បែង​១​ប្រភេទ​ដែល
    គេ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​លេង​ជា​មួយ...
  109. គឺ​ល្បែង​បាល់គប់
  110. តែ​​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចេះ​​គេចទេ។
  111. គេ​ខ្ញុំ
  112. ហើយ​ពេល​ងើប​ឡើង
    ខ្ញុំ​ឃើញ​បាល់គប់​ពណ៌ក្រហមច្រើន
  113. ហោះ​យ៉ាង​លឿន​មក​រក​មុខ​ខ្ញុំ
  114. ប៉ាំង ប៉ាំង ប៉ាំង!
  115. ហើយ​ខ្ញុំ​ចាំ​​ថា មិន​លោះ​ថ្ងៃ​ទេ
    ពេល​​មក​ពី​សាលា​វិញ
  116. មុខ​ខ្ញុំ​ឡើង​ក្រហម​ជាំ
    ត្រចៀក​ខ្ញុំ​ក៏​ហ៊ឹង។
  117. ភ្នែក​ខ្ញុំឡើង​ក្ដៅចេញ​ទឹក​ភ្នែក
  118. ហើយ​សំឡេង​គេ​នៅ​ក្ដាំង​ក្នុង​ត្រចៀក​ខ្ញុំ។
  119. គេ​តែ​ពោល​ថា៖
  120. «​ធ្វើ​បាន​ខ្លួន​ប្រាណ​ខ្ញុំ​បាន
    តែ​មិន​អាច​បញ្ឈឺ​ខ្ញុំ​នឹង​សម្ដី​​ទេ»...
  121. នោះ​ជា​សម្ដី​កុហក។
  122. សម្ដី​មុត​ជាង​កាំបិតទៅ​ទៀត។
  123. សម្ដី​អាច​ចាក់​មុត​ដូច​ជា​ដាវ​អញ្ចឹង។
  124. សម្ដី​អាច​បង្ក​​ឱ្យ​មាន​របួស​យ៉ាង​ជ្រៅ
  125. ដែល​គ្មាន​នរណា​អាច​មើល​ឃើញ។
  126. ខ្ញុំ​ភ័យ​ខ្លាច។
    ហើយ​សត្រូវ​ដ៏​មហិមា​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​សម្ដី។
  127. តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ឥឡូវ។
  128. តែ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​សុបិន​ដែរ។
  129. ពេល​មក​ដល់​ផ្ទះ
    ខ្ញុំ​មើល​រឿង​ស៊ូភើមែន
  130. ខ្ញុំ​អាន​រឿង​ស៊ូភើមែន
  131. ហើយ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​សុបិន​ចង់​ក្លាយ​ជា
    អ្នក​ខ្លាំង​ដូច​​ស៊ូភើមែន។
  132. ខ្ញុំ​ចង់​ទាមទារយុត្តិធម៌​និង​សេចក្ដី​ពិត​
  133. ខ្ញុំ​ចង់​ប្រយុទ្ធ​ប្រឆាំង
    នឹង​មនុស្ស​កំណាចៗ។
  134. ខ្ញុំ​ចង់​ហោះ​ជុំវិញ​ផែន​ដីជួយ​សង្គ្
    រោះ​ជីវិត​មនុស្សដូច​ស៊ូភើមែន។
  135. ខ្ញុំ​ក៏​មាន​បំណង​ធ្វើ​អ្វី
    ដែល​មែន​ទែន​ដែរ។
  136. ខ្ញុំ​បាន​អាន​សៀវភៅ​គីណេស​
    និង​សៀវភៅ ជឿឬ​មិន​ជឿ របស់​រីភ្លី។
  137. មាន​អ្នក​ធ្លាប់​អាន​សៀវភៅ​គីណេស
    ឬ សៀវភៅ​របស់​រីភ្លី​ទេ?
  138. ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​សៀវភៅ​ហ្នឹង។
  139. ខ្ញុំ​ឃើញ​មនុស្ស​ពិតៗ​ធ្វើអ្វី​ពិតៗ។
  140. ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ធ្វើ​អញ្ចឹង​ដែរ។
  141. បើ​ក្មេង​ទំនើងមិនឱ្យ​ខ្ញុំ​
  142. លេង​កីឡា​ជា​មួយ​ពួកគេ
  143. ខ្ញុំ​ចង់​ចេះ​ប្រើ​វេទមន្ត​ពិតៗ អ្វី​​ពិតៗ
  144. ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​ដែល​
    ពួក​អស់​​​នោះ​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន។
  145. ខ្ញុំ​ចង់​រកឱ្យ​ឃើញ​នូវ​​គោលដៅ​និង​ដុង​។
  146. ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ថា​ជីវិត​ខ្ញុំ​មាន​ន័យ
  147. ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​ឱ្យ​ពិភព​លោក​ប្រសើរ​ឡើង
  148. ខ្ញុំ​ចង់​​បញ្ជាក់​ថាគ្មាន​អ្វី​
    ដែល​យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ទេ។
  149. ក្នុង​រយៈ​១០​ឆ្នាំ​
  150. មុន​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​ទី​២១​របស់​ខ្ញុំ
  151. មាន​ព្រឹត្តិការណ៍​២​កើត​ឡើង​ក្នង​ថ្ងៃ​តែ​១
    ដែល​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវិត​ខ្ញុំ​​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជា​រៀង​រហូត។
  152. ខ្ញុំ​កំពុង​នៅ​តាមិលណាឌូ ​ឥណ្ឌា​ខាង​ត្បូង
  153. ខ្ញុំ​ជា​បេសកជន​នៅ​ទី​នោះ
  154. ហើយ​ឱវាទទាយក​​​ដែល​ជា​មិត្ត​ខ្ញុំសួរ​៖
  155. «ដានីញែល ឯង​មាន​ស្រូម​ឬ​អត់?»។
  156. ខ្ញុំ​លាន់​មាត់៖ «ស្រូម?
    ស្រូម​ហ្នឹង​អីគេ?»
  157. គាត់​ឆ្លើយ៖ «ស្រូម​ជា​គោលដៅធំៗ​ក្នុង​ជីវិត។»។
  158. វា​ជា​បន្សំ​រវាង ក្ដី​សុបិន​និង​គោលដៅ
    ឧបមា​ថា​យើង​អាច​
  159. ធ្វើ​អី​ក៏​បាន​តាម​ចិត្ត​
    ទៅ​ណា​ក៏​បាន​តាម​ចិត្ត
  160. ក្លាយ​ជា​នរណា​ក៏បាន​តាម​ចិត្ត
  161. តើ​យើង​ចង់​ធ្វើ​អី?
    តើ​យើង​ចង់​ទៅ​ណា?
  162. ចង់​ក្លាយ​ជា​នរណា?
  163. ខ្ញុំ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ធ្វើ​មិន​បាន​ទេ!
    ខ្លាច​ណាស់! ខ្លាច​មាំ​​ណាស់!»។
  164. យប់​នោះ ខ្ញុំ​យក​កន្ទេល​កក់
    ឡើង​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ
  165. ដេក​មើល​ផ្កាយ
  166. ហើយ​ឃើញ​ប្រចៀវ​ហោះ​ដេញ​ចាប់​មូស​ស៊ី។
  167. ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ​ពាក្យ​ស្រូម
    និង​សុបិន​និង​គោលដៅ
  168. ហើយ​និង​ក្មេង​ទំនើង​កាន់​បាល់គប់។
  169. ពីរ​បី​ម៉ោង​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ឡើង។
  170. បេះដូង​ខ្ញុំ​លោត​ញាប់
    ជង្គង់​ខ្ញុំ​ញ័រ។
  171. ម្ដង​នេះ​មិន​មែន​មក​ពី​ខ្ញុំ​ខ្លាច​ទេ។
  172. ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល​ញ័រ​ចម្រប់។
  173. ហើយ​៥​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ពី​នោះ
  174. ដឹង​ខ្លួនបន្តិច សន្្លប់​បន្តិច
    ​នៅ​លើ​គ្រែ​ដេកតតាំង​​នឹង​សេចក្ដី​ស្លាប់។
  175. ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ឡើង​ក្ដៅ​ដូច​ឆេះ
    ១០៥​អង្សា​ដោយ​សារ​គ្រុនចាញ់។
  176. ហើយ​រាល់​ពេល​ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន
    អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​គឺ​ស្រូម។
  177. ខ្ញុំ​គិត​៖ «តើ​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​អី
    ​ឱ្យ​ប្រាកដក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ?»។
  178. ទី​បំផុត នៅ​យប់​មុន​ខួប​កំណើត​ខ្ញុំ
  179. ច្បាស់​ដូច​ថ្ងៃ
  180. ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​នឹក​ឃើញ៖
  181. ខ្ញុំ​នឹក​ឃ្ញើញ​​ថា មូស​តូច១
  182. អាណូភីលីស ស្ទីហ្វិនសាយ
  183. មូស​តូច​១
  184. មាន​ទម្ងន់​មិន​ដល់​៥​មីក្រូក្រាម​ផង
  185. តូច​ជាង​គ្រាប់​អំបិល​ទៀត
  186. តើ​មូស​តូច​ហ្នឹង​អាច​សម្លាប់
    បុរស​ទម្ងន់​១៧០​ផោន ៨០គីឡូ
  187. ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​នោះ​ជា​គ្រីបតូណៃ។
  188. បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា
    ទេៗ មិន​មែន​មូស​ទេ
  189. គឺ​ប៉ារ៉ាស៊ីត​​នៅ​ក្នុង
    មូស​ហ្នឹង​ទេ​តើ
  190. ប្លាស្មូឌីយ៉ូម ហ្វាលស៊ីប្រ៉ារ៉ុម
    ដែល​សម្លាប់​មនុស្ស​ជា​១​លាន​នាក់​/ឆ្នាំ។
  191. ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ​ទៀត​ថា
    ទេៗ មាន​អា​តូច​ជា​ហ្នឹង​ទៀត
  192. តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ វា​ហាក់​ដូច​ជា​ធំ​ណាស់។
  193. ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា
  194. ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​គឺ​ជា​គ្រីបតូណៃខ្ញុំ
  195. ដែល​ជា​ប៉ារ៉ាស៊ីត​ខ្ញុំ
  196. ដែល​រារាំង​និង​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​
    ធ្វើ​អី​មិន​កើត​ក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ។
  197. ដឹង​ទេ គ្រោះថ្នាក់និង​ភ័យ​ខ្លាច
    ខុសគ្នា។
  198. គ្រោះ​ថ្នាក់​មាន​មែន។
  199. ការ​ភ័យខ្លាច​ជា​ជម្រើស។
  200. ហើយ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​ខ្ញុំ​មាន​ជម្រើស៖
  201. ខ្ញុំ​អាច​រស់​នៅ​ក្នុង​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច
    ហើយ​ស្លាប់​ទាំង​បរាជ័យ​នៅ​យប់​នោះ
  202. ឬមួយ​ក៏​​សម្លាប់​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​របស់​ខ្ញុំ
    ដើម្បី
  203. ឈោង​ចាប់​សុបិន​របស់​ខ្ញុំ
    ខ្ញុំ​គួរតែ​ហ៊ាន​រស់នៅ។
  204. ដឹង​ទេ ពេល​យើង​នៅ​ដេក​ស្តិលើ​គ្រែ
    ឈឺ​ជិត​ស្លាប់
  205. ហើយ​ចំពោះ​មុខ​សេចក្ដី​ស្លាប់
    ​យើង​កាន់​តែ​ចង់​រស់។
  206. ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​នរណា​ក៏​ស្លាប់​ដែរ
    តែ​មិន​គ្រប់​គ្នា​រស់​ទេ។
  207. សេចក្ដី​ស្លាប់​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​ចង់​រស់។
  208. ដឹង​ទេ ពេល​យើង​រៀន​ស្លាប់
  209. យើង​រៀន​រស់។
  210. ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជាខ្ញុំ​ផ្លាស់ប្ដូរ
  211. ជីវិតខ្ញុំ​នៅ​​យប់​នោះ​។
  212. ខ្ញុំ​លែង​ចង់​ស្លាប់
  213. ខ្ញុំ​ក៏​អធិដ្ឋាន​ខ្លី​១​ថា
  214. «ព្រះ​អម្ចាស់ ​បើ​ទ្រង់​ទុក​ជីវិត
    ទូល​បង្គំ​ឱ្យ
  215. ឆ្លង​ផុត​ខួប​ទី​២១ ទូល​បង្គំ​នឹង​មិន​ទុក
    ឱ្យ​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​គ្រប់​គ្រប់​ជីវិត​ទូល​បង្គំ​ទៀត​ទេ។
  216. ទូល​បង្គំ​នឹង​សម្លាប់​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​
  217. ទូល​បង្គំ​នឹង​ឈោង​ចាប់​ក្ដី​សុបិន
  218. ទូល​បង្គំ​ចង់​ប្ដូរ​អាកប្បកិរិយា
  219. ទូល​បង្គំ​ចង់​ធ្វើ​កិច្ច​អស្ចារ្យ​ក្នុង​ជីវិត
  220. ទូល​បង្គំ​ចង់​រក​ឱ្យ​ឃើញ​នូវ​គោលបំណង​និង​ដុង
  221. ទូល​បង្គំ​ដឹង​ថា​គ្មាន​អ្វី​ដែល​
    យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ទេ»។
  222. ខ្ញុំ​មិន​បាច់​ប្រាប់​ថា​ខ្ញុំ​ឆ្លង​ផុត
    ​យប់​នោះ​ឬ​អត់​ទេ គិត​ខ្លួន​ឯង​ទៅ។
  223. (សំណើច)
  224. នៅ​យប់​នោះ​ ខ្ញុំ​បាន​សរសេរ​ស្រូម​
    ចំនួន​១០​ដំបូង​របស់​ខ្ញុំ៖
  225. ខ្ញុំ​សម្រេច​ថា​ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​លេង​ទ្វីប​
    ធំៗ​
  226. ទៅ​លេង​កន្លែង​អច្ឆរិយៈ​ទាំង​៧​លើ​លោក
  227. រៀន​ភាសា​បួន​ដប់
  228. រស់​នៅ​លើ​កោះ​ដាច់​ស្រយាល​១
  229. រស់​នៅ​ក្នុង​កប៉ាល់​លើ​ផ្ទៃ​សមុទ្រ
  230. រស់​នៅ​ជា​មួយ​កុលសម្ពន្ធ​ឥណ្ឌា​១​​
    ក្នុង​ព្រៃ​អាម៉ាហ្សូន
  231. ឡើង​ឱ្យ​ដល់​កំពូល​ភ្នំខ្ពស់​បំផុត
    ក្នុង​ប្រទេស​ស្វ៊ីស
  232. ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​មើល​ថ្ងៃ​លិច​នៅ​ភ្នំ​អេវីរេស
  233. ចង់​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្នែក​តន្រ្តី​
    នៅ​ណាស្វៀល
  234. ខ្ញុំ​ចង់​សម្ដែង​ជា​មួយ​ក្រុម​សៀក
  235. ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​លោត​ឆត្រយោងពី​លើ​យន្តហោះ។
  236. ជាង​២០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច
    ស្រូម​នោះ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់។
  237. រាល់​ពេល​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច
    ​ស្រូម​អស់ពី​បញ្ជី​
  238. ខ្ញុំ​នឹង​ថែម​៥​ទៅ​១០​ទៀត​ទៅ​ក្នុង​បញ្ជី
    ហើយ​បញ្ជី​ហ្នឹង​ធំ​ទៅៗ។
  239. ៧​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​បាន​រស់​នៅ​លើ​កោះ​
    តូច​១​នៅ​បាហាម៉ាស់
  240. អស់​រយៈ​ពេល​៧​ឆ្នាំ
  241. ក្នុង​ខ្ទម​ស្លឹក
  242. ចាក់​ឆ្លាម និង​ត្រី​ស៊ី
    តែ​ឯង​គត់​នៅ​លើកោះ​ហ្នឹង
  243. ស្លៀក​ស្បែក​តោ
  244. និង រៀន​ហែល​ទឺក​ជា​មួយ​ត្រី​ឆ្លាម។
  245. ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ដូរ​ទៅ​នៅ​មិចស៊ីកូ
  246. ហើយ​ក៏​ដូរ​ទៅ​នៅ​ទន្លេ​អាម៉ាហ្សូន
    ​នៅ​អេក្វាឌ័រ
  247. ពូចូ ប៉ុងហ្គោ អេក្វាឌ័រ
    រស់​នៅ​ជា​មួយ​កុលសម្ពន្ធ​១​នៅ​ទី​នោះ
  248. ហើយ​យូរ​ៗ​ទៅ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​
    លើ​ខ្លួន​ឯង​តាមរយៈ​ស្រូមខ្ញុំ។
  249. ខ្ញុំ​ដូរ​មក​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​តន្ត្រី
    នៅ​ណាសវីល និង ស្វ៊ីស
  250. ដូរ​ទៅ​នៅ​ស្តុកហូម
    ធ្វើ​ការងារ​ខាង​តន្ត្រី​នៅ​ទី​នោះ
  251. ដែល​ជា​កន្លែង​ខ្ញុំ​បាន​ឡើង​ដល់​កំពូល​
    ភ្នំ​កេបនេកៃស៍ ខ្ពស់​ជាង​តំបន់​អាកទិក។
  252. ខ្ញុំ​រៀន​ធ្វើ​ជា​មនុស្ស​ត្លុក
  253. និង ត្រែះ
  254. និង ដើរ​ត​ជើង​ឈើ
  255. ជិះ​កង់​មាន​តែ​កង់​១
    ស៊ី​ភ្លើង ស៊ី​កញ្ចក់
  256. ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៧ ខ្ញុំ​ឮថា​មានអ្នក​​
    លេប​ដាវ​មិន​ដល់​ម៉ា​ឡូ​ទេ
  257. ហើយ​ក៏​ថា៖ «ខ្ញុំ​ធ្វើ​វា​ឱ្យ​បាន!»
  258. ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជួប​អ្នក​លេប​ដាវ
    ហើយ​ក៏​សុំ​រៀនសូត្រ​ពី​គេ។
  259. គេ​ថា៖ «បាទ ខ្ញុំ​នឹង​ឱ្យ​គន្លឹះ​២៖»
  260. ទី​១ វា​គ្រោះ​ថ្នាក់​ណាស់
  261. មាន​អ្នក​ខ្លះ​ស្លាប់​ក៏​មាន
  262. ទី២
  263. កុំ​ចង់​សាក​អី!»
  264. (សំណើច)
  265. ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ថែម​វា​ក្នុង​បញ្ជី​ស្រូម​។
  266. ខ្ញុំ​អនុវត្ត​១០​ទៅ​១២
    ក្នុង​១​ថ្ងៃ រាល់​ថ្ងៃ
  267. ៤​ឆ្នាំ។
  268. បើ​គន់គូ​មើល​ទៅ...
  269. ៤x៣៦៥(x១២)
  270. ការ​សាក​ហើយ​បរាជ័យ​របស់​ខ្ញុំ
    ប្រហែល​១៣ ០០០
  271. មុន​ពេល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​បាន
    នៅ​ឆ្នាំ​២០០១។
  272. ពេល​នោះខ្ញុំ​បាន​ថែម​ស្រូមថ្មី​១
  273. ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​អ្នក​ឯកទេសលេប​ដាវ
    ​ឈាន​មុខ​លើ​ពិភព​លោក។
  274. ខ្ញុំ​ដើរ​រក​សៀវភៅ ទស្សនាវដ្ដី
    អត្ថបទ​កាសែត របាយការណ៍ពេទ្យ
  275. ខ្ញុំ​បាន​សិក្សា​ពី​រូបសាស្ត្រ
    សរីរវិទ្យា។
  276. ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ពេទ្យ និង គិលានុបដ្ឋាកយិកា
  277. ហើយ​ក៏​ទាក់ទង​អ្នក​លេបដាវ
  278. ឱ្យ​ចូល​សមាគម​អ្នក​លេបដាវ​អន្តរជាតិ
  279. ហើយ​ក៏​ស្រាវជ្រាវ​​ផ្នែក​​​
    វេជ្ជសាស្ត្រ២​ឆ្នាំ
  280. ស្ដី​ពី​ការ​លេប​ដាវ​និង​គុណវិបត្តិ​របស់​វា
  281. ដែល​បាន​ចុះ​ផ្សាយ​ក្នុង​ព្រឹត្តិបត្រ​
    វេជ្ជសាស្ត្រអង់គ្លេស។
  282. (សំណើច)
  283. អរគុណ។
  284. (ទះដៃ)
  285. ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ពី​រឿង​គួរ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍
    ខ្លះ​ៗពី​ការលេបដាវ។
  286. រឿង​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ភ្នាល់​ថា​អ្នក​មិន​បាន​គិត
    ដល់ទេ តែនឹង​ភ្លឺភ្នែក​ហើយ​យប់​នេះ។
  287. ពេលទៅដល់ផ្ទះវិញ ពេលយកកាំបិត
    ឬ ដាវ​មកហាន់សាច់ប៉ីស្តឹក
  288. អ្នកនឹងដឹងច្បាស់ហើយ...
  289. ការលេបដាវចាប់ផ្ដើមដំបូងក្នុង
    ប្រទេសឥណ្ឌា
  290. និយាយទៅ ​ខ្ញុំឃើញ​គេ​លេបដាវ
    ដំបូង ពេលនោះខ្ញុំមានអាយុ២០
  291. ប្រហែល៤០០០ឆ្នាំមុន
    ប្រហែល​ឆ្នាំ២០០០មុនគ.ស.។
  292. ១៥០ឆ្នាំមុន គេប្រើវិធីលេបដាវក្នុងផ្នែក
  293. វិទ្យាសាស្ត្រ និងវេជ្ជសាស្ត្រ
  294. ដើម្បី​អភិវឌ្ឍអង់ដូស្កូបនៅឆ្នាំ១៨៦៨
  295. ដោយវេជ្ជបណ្ឌិត អាដូលហ្វ៍ គូស្សមៅល៍
    នៅ​ហ្វ្រៃបឺហ្គ អាឡឺម៉ង់។
  296. នៅ១៩០៦ អេឡិចត្រូខាឌីអូក្រាម​នៅ​វេលស៍
  297. ដើម្បី​សិក្សាពីការលេប និងរំលាយអាហារ
    មិនប្រក្រតី
  298. ប្រូនកូស្កូប ជាដើម។
  299. តែជាង១៥០ឆ្នាំមុន
  300. យើងក៏ដឹងដែរថាមានរបួសរាប់រយ
    និងការស្លាប់រាប់សិប...
  301. នេះជាអង់ដូស្កូបដែលបង្កើតដោយ
    វេជ្ជបណ្ឌិត អាដូលហ្វ៍ គូស្សមៅល៍។
  302. តែ​យើង​ក៏​រក​ឃើញ​ដែរ​ថា១៥០​ឆ្នាំ​កន្លង​មក
    ​មាន​មនុស្ស​២៩​នាក់​បាន​ស្លាប់
  303. រួមទាំង​អ្នក​លេបដាវ​ម្នាក់​នេះ​នៅ​ឡុងដ៍
    ដាវ​ហ្នឹង​កាត់​ចំ​បេះដូង​គាត់។
  304. យើង​ក៏​រក​ឃើញ​ទៀត​ថា មាន​អ្នក​លេបដាវ
  305. ៣​ទៅ​៨​នាក់រង​របួស​រាល់​ឆ្នាំ។
  306. ខ្ញុំ​ដឹង​រឿង​នេះ​ព្រោះ​​គេ​តេ​មក​ខ្ញុំ។
  307. គេ​តេ​មក​ខ្ញុំ​២​ដង​ហើយ
  308. ២​មក​ពីស៊ុយអែត និង​១​មក​ពី​អូរលែនដូ
    កាលពី​ប៉ុន្មាន​អាទិត្យ​មុន
  309. អ្នក​លេប​ដាវ​ដែល​របួស​សម្រាក​នៅ​ពេទ្យ។
  310. អញ្ចឹង វា​គ្រោះថ្នាក់មែន​ទែន។
  311. ១​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​រៀន​បាន​គឺ
    ការលេបដាវត្រូវការពេល
  312. ពី​២​ទៅ​១០​ឆ្នាំ​ដើម្បី​
    ហាត់រៀន
  313. សម្រាប់​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន។
  314. តែ​ការរកឃើញ​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍
    បំផុតដែល
  315. ខ្ញុំ​រៀន​បាន​គឺ​អ្នក​លេបដាវ
    រៀនធ្វើអ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច។
  316. ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​​ការណ៍​សម្ងាត់១៖
  317. កុំ​ផ្ដោត​លើ​៩៩,៩%ដែល​ថា​
    វា​មិន​អាច​ទៅ​រួច។
  318. ត្រូវ​ផ្ដោត​លើ០,១%​ដែល​ថា​វា​អាច​ទៅ​រួច
    ហើយ​រក​វិធី​ធ្វើ​វា​ឱ្យ​ទាល់​តែ​បាន។
  319. ឥឡូវ​ខ្ញុំ​សូម​នាំ​ទៅ​ក្នុង​ដំណើរ​នៃ
    គំនិត​របស់​អ្នក​លេបដាវ។
  320. ដើម្បី​អាច​លេប​ដាវ​១បាន
    គេ​ត្រូវ​ការ​សមាធិតាំងចិត្តខ្ពស់
  321. យកចិត្ត​ទុក​ដាក់​មែន​ទែន
    ប៉ាន់ស្មានឱ្យ​ត្រូវ​ឥតខ្ចោះដើម្បី
  322. អាច​ញែក​សរីរាង្គហើយ
    យក​ឈ្នះ​រេផ្លិច​នៃ​រាង្គកាយ
  323. តាមរយៈ​ការ​ជម្រុញខួរក្បាល
    តាមរយៈ​សាច់ដុំចងចាំ​ដដែល
  324. ដោយ​មាន​ចេតនា​អនុវត្ត
    ជាង​១០ ០០០ដង។
  325. ឥឡូវ​ខ្ញុំ​សូម​នាំ​ទៅ​ក្នុង​ខ្លួន​
    របស់​អ្នក​លេប​ដាវ។
  326. ដើម្បី​លេប​ដាវ​១​បាន
  327. ខ្ញុំ​ត្រូវ​រុញ​ដាវ​រំលង​អណ្ដាត
  328. សង្កត់​លើ​កន្លើតត្រង់​
    ដើម​បំពង់ក
  329. ចូល​ទៅ​ហើយ​បត់​៩០ដឺក្រេ
    ចុះ​ទៅ​បំពង់អាហារ
  330. កាត់តាម​ចន្លោះបំពង់ក
    សាច់ដុំ​ខ្ជឹប​បំពង់អាហារខាង​លើ
  331. ជ្រៀត​សាច់ដុំ​បំពង់អាហារ
  332. រុញ​ផ្លែ​ដាវ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ប្រអប់ទ្រូង
  333. ចន្លោះ​សួត។
  334. ដល់​ត្រឹម​នេះ
  335. ខ្ញុំ​ត្រូវ​រំកិល​បេះដូង​មក​ខាង​
  336. បើ​មើល​ឱ្យ​ដិតដល់
  337. យើង​ឃើញ​បេះ​ដូង​លោត​នៅ​កៀក​នឹង​ដាវ
  338. ព្រោះ​ដាវ​នៅ​ជាប់​ហ្នឹង​ហ្មង
  339. ជ្រៀស​គ្នា​តែ​១ភាគ​៨​អ៊ីញ
    ​នៃ​ភ្នាស​បំពង់អាហារ
  340. នោះ​មិន​អាច​បន្លំ​បាន​ទេ។
  341. បន្ទាប់​មក​ខ្ញុំ​ត្រូវ​
    រុញ​កាត់​ឆ្អឹងទ្រូង
  342. កាត់​តាម​បំពង់អាហារ​ខាង​ក្រោម
    ចុះ​ដល់​ក្រពះ
  343. សង្កត់​រេផ្លិច​កំអួត​ក្នុង​ក្រពះ
    ចុះ​ក្រោម​រហូត​ដល់ពោះវៀនតូច
  344. ងាយ​មែនទែន។
  345. (សំណើច)
  346. បើ​ខ្ញុំ​រុញ​ចុះ​ទៅ​ទៀត
  347. វា​នឹង​ចុះ​ដល់​បំពង់​ដៃ​ស្បូន។
    (ហូឡង់) ហ្វាឡូពៀន​ធ្យូប!
  348. ប្រុសៗ ចាំសួរ​​ប្រពន្ធ​ទៅ
    ថា​ចុង​ក្រោយ​ហ្នឹង​អី​គេ...
  349. គេ​សួរ​ខ្ញុំថា៖
  350. «ទាល់​តែ​ក្លាហាន​ណាស់
    ទើប​ហ៊ាន​ប្រថុយ​ជីវិត
  351. រំកិល​បេះដូងដើម្បី​
    លេប​ដាវ​បាន...»។
  352. ទេ។ ភាពក្លាហានរបស់
  353. ក្មេង​សម្គម អៀន​ប្រៀន ញញើតញញើម
  354. ដែល​ហ៊ាន​ប្រថុយគ្រោះថ្នាក់និង​ការបដិសេធ
  355. ចេញ​មក​លាតត្រដាងការពិត
  356. មិនក្លាច​បាក់មុខ
  357. មក​ឈ​នៅ​មុខ​មហាជន
    ដែល​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នាសោះ
  358. ដើម្បី​ប្រាប់​ប្រវត្តិភ័យខ្លាច
    និង​ក្ដីសុបិន​របស់​គាត់
  359. ហ៊ាន​សារភាពដោយត្រង់ៗ
    និង​ដោយ​ប្រយោល។
  360. ឃើញទេ - អរគុណ
  361. (ស្នូរ​ទះដៃ)
  362. ឃើញ​ទេ អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ
  363. គឺ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី
    អស្ចារ្យ​ក្នុង​ជីវិត​
  364. ឥឡូវ​ធ្វើ​បាន​ហើយ។
  365. តែ​ការ​អស្ចារ្យ​នោះ​មិន​មែន​
    សំដៅ​លើ​ការ​លេបដាវ​
  366. ២១​ដើម​ក្នុង​ពេល​តែ​១​ទេ
  367. ​ក៏មិន​មែន​ចុះ​​ទឹក​ជម្រៅ​២០​ហ្វ៊ីត
    មាន​​ឆ្លាម​និង​បបែល៨៨​
  368. ក្នុង​កម្មវិធី​រីព្លី ជឿឬមិនជឿ ទេ
  369. ក៏​មិន​មែន​ដុត​ដល់​កម្ដៅ​១៥០០ដឺក្រេ
    សម្រាប់​កម្មវិធី​ស៊ូភើមែន ស្ទែនលី
  370. ជា​ផ្នែក​១​នៃ​ «មនុស្ស​ដែក»
  371. ហើយ​អាហ្នឹង​ក្ដៅ​យក​តែ​មែន​ទែន!
  372. ក៏​មិន​មែន​អូស​ឡាន​ដោយ​ប្រើ​ដាវ​ឱ្យ​រីព្លី
  373. ឬ គីណេស
  374. ក៏​មិន​មែន​ចូល​ដល់​វគ្គ​ផ្ដាច់​ព្រ័ត្រ​
    ក្នុង​កម្មវិធីប្រកួត​ដុង​អាមេរិក
  375. ក៏​មិន​មែន ឈ្នះ​រង្វាន់​ណូបែល​
    ឆ្នាំ​២០០៧​ផ្នែក​ឱសថ។
  376. មិន​មែន​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ​ទេ
    ដែល​ពិតជា​អស្ចារ្យ​នោះ។
  377. នោះ​​ជា​ការ​គិត​របស់​គេ​ទេ។
    ទេ ទេ ទេ។ មិន​មែន​ទេ។
  378. ការ​អស្ចារ្យ​នោះ​គឺ
  379. ព្រោះ​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​ក្មេង​សម្គម
    អៀន​ប្រៀន ញញើតញញើមម្នាក់​នោះ
  380. ដែល​ខ្លាច​ខ្ពស់
  381. ដែល​ខ្លាច​ទឹក ខ្លាច​ឆ្លាម
  382. ខ្លាច​ពេទ្យនិង​គិលានុបដ្ឋាក
    ខ្លាច​ម្ជុលនិងរបស់​ស្រួចៗ
  383. ខ្លាច​និយាយ​ជា​មួយ​មនុស្ស
  384. ហើយ​ឥឡូវ​ព្រះ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ហោះ​
    ជុំវិញ​ពិភពលោក
  385. កម្ពស់​៣០ ០០០ហ្វ៊ីត
  386. លេបរបស់​មុតស្រួច
    ក្នុង​អាង​ទឹក​មាន​ឆ្លាម
  387. ហ៊ាន​និយាយ​ជា​មួយ​ពេទ្យហ្ម
    និយាយ​ជាមួយ​មនុស្ស​នៅ​លើ​ពិភពលោក។
  388. នោះ​ហើយ​ជា​ការ​អស្ចារ្យ​សម្រាប់​ខ្ញុំ។
  389. ខ្ញុំ​តែងតែ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មិន​អាច​ទៅ​រួច -
  390. អរគុណ។
  391. (ស្នូរ​ទះដៃ)
  392. អរគុណ។
  393. (ស្នូរ​ទះ​ដៃ)
  394. ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​មិន​អាច
    ​ទៅ​រួច ហើយ​បាន​មែន។
  395. ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​
    ផ្លាស់ប្ដូរ​ពិភពលោកក្នុង​ជីវិត​ខ្ញុំ
  396. ខ្ញុំ​ធ្វើ​បាន​មែន។
  397. ខ្ញុំ​តែង​តែ​ចង់​ហោះ​ជុំវិញ​ពិភព​លោក
    ធ្វើ​ដូច​ស៊ូភើមែន​
  398. សង្គ្រោះ​ជីវិត
    ហើយ​ធ្វើ​បាន​មែន។
  399. តើ​អ្នក​ដឹង​ទេ?
  400. នៅ​មាន​ផ្នែក​តូច​១​នៃ​ក្ដី​សុបិន
    ធំ​របស់​ក្មេង​នោះ
  401. ក្នុង​ក្រឳ​បេះដូង។
  402. (សំណើច)(ស្នូរទះដៃ)
  403. ដឹង​ទេ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ស្វែង​រក​គោលបំណង
    និង​ដុង​របស់​ខ្ញុំ
  404. ឥឡូវ​រក​ឃើញ​ហើយ។
  405. សាក​ទាយ​មើល៍?
  406. មិនមែន​ដាវ​ហ្នឹង​ទេ
    គិត​ខុស​ហើយ ខ្ញុំ​មិន​ប្រើ​ភាពខ្លាំងទេ។​
  407. គឺ​ជា​​ភាព​ខ្សោយ​របស់​ខ្ញុំ សម្ដី​ខ្ញុំ។
  408. គោលបំណង និង ដុងខ្ញុំ
    គឺ​ដើម្បី​ផ្លាស់ប្ដូរ​ពិភពលោក
  409. ដោយ​ជំនះ​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច
  410. ដាវ​១​ម្ដងៗ ពាក្យ​១​ម៉ាត់​ម្ដងៗ
  411. កាំបិត​១​ម្ដងៗ ជីវិត​១​ម្ដងៗដើម្បី
  412. ជម្រុញ​ទឹក​ចិត្ត​មនុស្ស​ឱ្យ​មាន​វីរភាព
  413. និងធ្វើអ្វីដែលមិនអាចទៅរួចក្នុងជីវិត។
  414. គោលបំណងខ្ញុំគឺដើម្បីជួយគេឱ្យរកឃើញរបស់គេ?
  415. តើរបស់អ្នកជាអ្វី?
  416. គោលបំណងអ្នកជាអ្វី?
  417. តើនៅលើផែនដីនេះដើម្បីធ្វើអ្វី?
  418. ខ្ញុំជឿថាយើងរាល់គ្នាអាចក្លាយជាវីរបុរសបាន។
  419. តើវីរពលអ្នកជាអ្វី?
  420. ក្នុងចំណោមមនុស្សជាង៧ពាន់លាននាក់
  421. មានមនុស្សបួនដប់អ្នកប៉ុណ្ណោះដែលជា
    អ្នកលេបដាវ
  422. នៅមានជីវិតលើលោកសព្វថ្ងៃ
  423. តែមានតែអ្នកតែ១គត់។
  424. គ្មាននរណាដូងអ្នកទេ។
  425. រឿងរបស់អ្នកជាអ្វី?
  426. តើអ្វីធ្វើឱ្យអ្នកខុសពីគេ?
  427. និទានរឿងអ្នកទៅ
  428. ទោះបើអ្នកមានសំឡេងញ័រ ឆ្មារក៏ដោយ។
  429. តើស្រូមរបស់អ្នកជាអ្វី?
  430. បើអ្នកអាចធ្វើអ្វីក៏បាន
    ក្លាយជានរណាក៏បាន ទៅណាក៏បាន -
  431. តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?
    តើអ្នកនឹងទៅណា?
  432. តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?
  433. តើអ្នកចង់ធ្វើអ្វីក្នុងជីវិតរបស់អ្នក?
  434. តើសុបិនធំរបស់អ្នកជាអ្វី?
  435. កាលពីក្មេង តើសុបិនធំៗរបស់អ្នកជាអ្វី?
    នឹកមើល៍។
  436. ខ្ញុំភ្នាល់ថាមិន​អញ្ចឹង​ទេ មែនទេ?
  437. តើសុបិនដ៏ធំបំផុតរបស់អ្នក
  438. ដែលអ្នកធ្លាប់គិតថាវាចម្លែក
    និងមិនច្បាស់លាស់នោះជាអ្វី?
  439. ខ្ញុំភ្នាល់ថានេះធ្វើឱ្យសុបិនហាក់ដូចជា
    មិនចម្លែកទេ មែនទេ?
  440. តើដាវរបស់អ្នកជាអ្វី?
  441. នរណាម្នាក់ក៏មានដាវ១ដែរ
  442. ដាវមុខ២នៃភាពភ័យក្លាចនិងសុបិន។
  443. លេបដាវហ្នឹងទៅ ទោះបីវាជាស្អីក៏ដោយចុះ។
  444. លោក លោកស្រី សូមដេញតាមសុបិនរបស់លោកអ្នក។
  445. អ្នកចង់ក្លាយជាអ្វីក៏ដោយ
    ក៏វាមិនទាន់ហួសពេលដែរ។
  446. ចំពោះក្មេងទំនើងមានបាល់គប់ទាំងនោះ
    គេជាអ្នកដែលគិតថា
  447. ខ្ញុំនឹងមិនអាចធ្វើអ្វីដែលមិនអាចទៅរួចបានទេ
  448. ខ្ញុំមានពាក្យ១ម៉ាត់ប្រាប់ពួកគេ៖
  449. សូមអរគុណ។
  450. ព្រោះ បើគ្មានមនុស្សអាក្រក់
    វីរបុរសក៏គ្មានដែរ។
  451. ខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ថាអ្វីដែលមិនអាចទៅរួច
    មិនមែនមិនអាចទៅរួចទេ។
  452. វាពិតជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់
    វាអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លាប់បាន។
  453. ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងចូលចិត្ត។
  454. (សំណើច)
  455. ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នកជួយខ្ញុំបន្តិច។
  456. ទស្សនិកជន៖ ពីរ បី។
  457. ដាន មេយើរ៖ ទេៗៗ។ សូមជួយរាប់ខ្ញុំ
    ទាំងអស់គ្នា អូខេ?
  458. (សំណើច)
  459. បើចេះរាប់? អូខេ?
    រាប់ជាមួយខ្ញុំ ហើយ?
  460. ទេ ទើបតែបាន២ទេ តែយល់ហើយមែនទេ។
  461. ទស្សនិកជន៖ ១
  462. (ការដង្ហក់)
  463. (ស្នូរទះដៃ)
  464. ដាន មេយើរ៖ បា៎!
  465. (ស្នូរទះដៃ)(អបអរសាទរ)
  466. អរគុណច្រើនណាស់។
  467. អរគុណ អរគុណ អរគុណ។
    អរគុណអស់ពីដួងចិត្ត។
  468. តាមពិត អរគុណអស់ពីក្រពះខ្ញុំ។
  469. ដូចប្រាប់ហើយថាខ្ញុំមកធ្វើអ្វីដែល
    មិនអាចទៅរួច ឥឡូវខ្ញុំបានធ្វើហើយ។
  470. តែនេះមិនមែនអ្វីដែលមិនអាចទៅរួចទេ
    ខ្ញុំធ្វើវាបានរាល់ថ្ងៃ។
  471. ការដែលមិនអាចទៅរួចគឺក្មេងសម្គម អៀន​ប្រៀន
    ញញើតញញើមប្រឈមមុខនឹងភាពភ័យខ្លាច
  472. មកឈរទីនេះ ឆាកTEDx
  473. និងផ្លាស់ប្ដូរពិភពលោក
    ១ម៉ាត់ម្ដងៗ
  474. ដាវ១ម្ដងៗ ជីវិត១ម្ដងៗ។
  475. បើខ្ញុំបានផ្លាស់ប្ដូរការគិតរបស់អ្នក
    បើខ្ញុំបានធ្វើឱ្យអ្នកជឿថា
  476. អ្វីក៏អាចទៅរួចដែរ
  477. បើខ្ញុំបានធ្វើឱ្យអ្នកដឹងថាអ្នកអាច
    ធ្វើអ្វីដែលមិនអាចទៅរួចបានក្នងជីវិត
  478. បានន័យថាខ្ញុំសម្រេចកិច្ចការខ្ញុំហើយ
    ហើយអ្នកទើបតែចាប់ផ្ដើមទេ។
  479. សុបិនតទៀត។ មានជំនឿចិត្តតទៀត។
  480. អរគុណដែលបានជឿជាក់លើខ្ញុំ
  481. អរគុណដែលជាចំណែកនៃសុបិនរបស់ខ្ញុំ។
  482. ហើយនេះជាអំណោយខ្ញុំឱ្យអ្នក៖
  483. អ្វីដែលមិនអាចទៅរួចមិនមែន...
  484. ទស្សនិកជន៖ មិនអាចធ្វើបានទេ។
  485. ដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយជាផ្នែកនៃអំណោយ។
  486. (ស្នូរទះដៃ)
  487. អរគុណ។
  488. (ស្នូរទះដៃ)
  489. (អបអរសាទរ)
  490. ពិធីករ៖ អរគុណ ដាន មេយើរ អស្ចារ្យមែន!