Return to Video

Ludzkość kontra Ebola. Jak wygrać tę przerażającą wojnę

  • 0:01 - 0:05
    Kiedy kilka miesięcy temu zaproszono mnie
    do wygłoszenia tej prelekcji,
  • 0:05 - 0:09
    rozważaliśmy z organizatorami,
    jak go nazwać.
  • 0:09 - 0:11
    Braliśmy pod uwagę wiele tematów.
  • 0:13 - 0:14
    Ale nikt nie zaproponował tego.
  • 0:14 - 0:16
    [Pokonać ebolę]
  • 0:16 - 0:17
    Dwa miesiące temu
  • 0:17 - 0:20
    ebola wciąż gwałtownie się nasilała
  • 0:20 - 0:25
    i rozprzestrzeniała
    na coraz większe obszary.
  • 0:25 - 0:29
    Ludzie byli przerażeni
    i zaniepokojeni tą chorobą
  • 0:29 - 0:33
    na większą skalę niż kiedykolwiek
    wcześniej w historii współczesnej.
  • 0:33 - 0:39
    Jestem dziś tutaj i mogę opowiedzieć
    wam o zwalczaniu eboli,
  • 0:39 - 0:43
    dzięki ludziom,
    o których nigdy nie słyszeliście,
  • 0:43 - 0:50
    takim jak Peter Clement, doktor z Liberii
    pracujący w hrabstwie Lofa,
  • 0:50 - 0:55
    miejscu, o którym pewnie
    nigdy nie słyszeliście.
  • 0:55 - 0:58
    Hrabstwo Lofa jest istotne,
  • 0:58 - 1:00
    bo około pięciu miesięcy temu,
  • 1:00 - 1:05
    kiedy epidemia dopiero
    zaczynała się nasilać,
  • 1:05 - 1:09
    hrabstwo Lofa było jej epicentrum.
  • 1:09 - 1:13
    Lekarze Bez Granic i miejscowe lecznice
  • 1:13 - 1:16
    przyjmowały wtedy
    dziesiątki ludzi dziennie.
  • 1:16 - 1:20
    Pacjenci i społeczności były
    coraz bardziej przerażone chorobą
  • 1:20 - 1:25
    i jej skutkami dla rodzin,
  • 1:25 - 1:28
    społeczności, ich dzieci i krewnych.
  • 1:28 - 1:33
    Peterowi Clementowi przydzielono
    ciężką 12-godziną jazdę
  • 1:33 - 1:37
    z Monrowii, stolicy kraju,
    do hrabstwa Lofa,
  • 1:37 - 1:42
    gdzie miał pomagać w zwalczaniu epidemii.
  • 1:42 - 1:47
    Po przyjeździe Peter był świadkiem
    przerażenia, o którym wspomniałem.
  • 1:47 - 1:51
    Usiadł więc z miejscowymi
    wodzami i słuchał.
  • 1:51 - 1:55
    To, co usłyszał, było przygnębiające.
  • 1:55 - 1:59
    Wodzowie rozmawiali
    o wstrząsie i desperacji ludzi,
  • 1:59 - 2:03
    których dotknęła choroba.
  • 2:03 - 2:05
    Słyszał przygnębiające historie
  • 2:05 - 2:08
    nie tylko o wpływie eboli
    na pojedyncze osoby,
  • 2:08 - 2:11
    ale na całe rodziny i społeczności.
  • 2:13 - 2:17
    Przysłuchiwał się wodzom i usłyszał:
  • 2:17 - 2:20
    "Kiedy nasze dzieci są chore i umierające,
  • 2:20 - 2:23
    nie możemy ich nawet przytulić,
    choć bardzo byśmy chcieli.
  • 2:24 - 2:26
    Gdy giną nasi krewni,
  • 2:26 - 2:29
    nie możemy zająć się nimi,
    jak nakazuje tradycja.
  • 2:30 - 2:32
    Nie możemy obmyć ciał przed pochówkiem,
  • 2:32 - 2:35
    jak każą nasze zwyczaje".
  • 2:35 - 2:38
    Z tego powodu byli pełni obaw i niepokoju.
  • 2:38 - 2:42
    Zaczęło do nich docierać,
    że panuje epidemia.
  • 2:42 - 2:45
    Ludzie odwracali się od przybyłych
    pracowników służby zdrowia,
  • 2:45 - 2:49
    bohaterów, którzy przyjechali
    pomóc tamtejszej społeczności,
  • 2:49 - 2:53
    a nie mieli do niej wstępu.
  • 2:53 - 2:58
    Peter wytłumaczył to wodzom.
  • 2:58 - 3:01
    Słuchali. Zamienili się na chwilę rolami.
  • 3:01 - 3:05
    Peter wytłumaczył, czym jest ebola,
  • 3:05 - 3:07
    jak wpływa na społeczności
  • 3:07 - 3:12
    i jak zagraża naszemu człowieczeństwu.
  • 3:12 - 3:17
    Przez ebolę nie można przytulić
    swoich dzieci, gdy tego potrzebują.
  • 3:17 - 3:19
    Nie można pogrzebać zmarłych
    zgodnie z tradycją.
  • 3:19 - 3:24
    Trzeba zaufać ludziom w skafandrach
    kosmicznych, że zrobią to za nas.
  • 3:24 - 3:27
    To, co się później stało,
    było nadzwyczajne.
  • 3:27 - 3:29
    Miejscowa społeczność,
    pracownicy służby zdrowia i Peter
  • 3:29 - 3:35
    usiedli razem i ułożyli nowy plan
    kontrolowania eboli w hrabstwie Lofa.
  • 3:35 - 3:40
    Ta historia jest szczególnie istotna,
  • 3:40 - 3:45
    bo, hrabstwo Lofa znajdujące się
    w samym środku epidemii,
  • 3:45 - 3:48
    o której słyszycie i czytacie w gazetach,
  • 3:48 - 3:51
    którą oglądacie na ekranach telewizorów,
  • 3:51 - 3:57
    od prawie ośmiu tygodni nie zanotowało
    ani jednego przypadku eboli.
  • 3:57 - 4:04
    (Brawa)
  • 4:04 - 4:08
    To oczywiście nie znaczy,
    że nie ma już zagrożenia.
  • 4:08 - 4:11
    Wciąż istnieje ryzyko
    pojawienia się nowych przypadków.
  • 4:11 - 4:14
    Wniosek jest jednak taki,
    że ebolę da się pokonać.
  • 4:14 - 4:16
    To jest najważniejsze.
  • 4:16 - 4:17
    Nawet na taką skalę
  • 4:17 - 4:21
    i rozprzestrzeniającą się
    w tak zawrotnym tempie,
  • 4:21 - 4:25
    ebolę da się pokonać.
  • 4:25 - 4:29
    Tylko kiedy społeczności współpracują
    z pracownikami służby zdrowia,
  • 4:29 - 4:31
    można powstrzymać chorobę.
  • 4:31 - 4:35
    Jak ebola pojawiła się w hrabstwie Lofa?
  • 4:35 - 4:40
    By się tego dowiedzieć, musimy cofnąć się
    o 12 miesięcy, do początków epidemii.
  • 4:40 - 4:43
    Jak wielu z was wie,
    wirusa nie zidentyfikowano od razu.
  • 4:43 - 4:47
    Nie wykryto go przez pierwsze trzy
    czy cztery miesiące,
  • 4:47 - 4:49
    bo ebola nie jest chorobą
    Afryki Zachodniej.
  • 4:49 - 4:53
    To choroba Afryki Środkowej,
    oddalonej o prawie pół kontynentu.
  • 4:53 - 4:55
    Ludzie nie znali tej choroby.
  • 4:55 - 4:57
    Nie znali jej też
    pracownicy służby zdrowia.
  • 4:57 - 4:59
    Nie wiedzieli, z czym mają do czynienia.
  • 4:59 - 5:01
    A żeby skomplikować
    sprawę jeszcze bardziej,
  • 5:01 - 5:06
    wirus wywoływał symptom,
  • 5:06 - 5:08
    który nie był typowy dla tej choroby.
  • 5:08 - 5:13
    Dlatego nawet ci, którzy znali ebolę,
    nie rozpoznali jej.
  • 5:13 - 5:16
    Dlatego tak późno ją zidentyfikowano.
  • 5:16 - 5:20
    Ale wbrew przekonaniu niektórych,
  • 5:20 - 5:25
    kiedy tylko wykryto wirusa,
    natychmiast napłynęła pomoc.
  • 5:25 - 5:30
    Lekarze Bez Granic szybko założyli
    w tym rejonie ośrodki leczenia eboli.
  • 5:30 - 5:33
    Światowa Organizacja Zdrowia i partnerzy
  • 5:33 - 5:37
    wysłali w przeciągu następnych
    dwóch miesięcy setki ludzi,
  • 5:37 - 5:39
    by pomóc w śledzeniu wirusa.
  • 5:39 - 5:42
    Problem w tym,
  • 5:42 - 5:47
    że ten wirus eboli
    za bardzo się już rozprzestrzenił.
  • 5:47 - 5:50
    Przewyższył też ilość i zasięg działań,
  • 5:50 - 5:54
    przeprowadzonych dotąd względem eboli.
  • 5:54 - 5:56
    W sześć miesięcy nie tylko Gwinea,
  • 5:56 - 6:00
    ale też Sierra Leone
    i Liberia zostały zarażone.
  • 6:00 - 6:05
    W miarę rozprzestrzeniania się wirusa
    na nowe tereny, liczby wzrastały.
  • 6:05 - 6:10
    Teraz nie tylko setki ludzi zaraziły się
  • 6:10 - 6:12
    i umierały z powodu choroby,
  • 6:12 - 6:15
    ale też pierwsi ratownicy,
  • 6:15 - 6:17
    pracownicy służby zdrowia,
  • 6:17 - 6:20
    którzy przybyli na pomoc,
  • 6:20 - 6:23
    dziesiątkami zarażali się i umierali.
  • 6:24 - 6:27
    Prezydenci tych krajów
    zdawali sobie sprawę z sytuacji.
  • 6:27 - 6:30
    Spotkali się i zgodzili na współpracę.
  • 6:30 - 6:35
    Założyli punkt kryzysowy w Conakry,
  • 6:35 - 6:39
    by wspólnie powstrzymać chorobę
  • 6:39 - 6:42
    i wprowadzić w życie wspomniane strategie.
  • 6:42 - 6:46
    Potem zdarzyło się coś,
    co jeszcze nigdy nie miało miejsca.
  • 6:46 - 6:50
    Wirus lub osoba nim zarażona
  • 6:50 - 6:53
    znalazł się w samolocie
    i poleciał do innego kraju.
  • 6:53 - 6:56
    Po raz pierwszy zaobserwowaliśmy,
  • 6:56 - 7:00
    że wirus pojawił się znowu
    w innym odległym kraju.
  • 7:00 - 7:04
    Tym razem była to Nigeria,
    tętniąca życiem metropolia Lagos,
  • 7:04 - 7:06
    zamieszkana przez 21 milionów ludzi.
  • 7:06 - 7:09
    Wirus przeniósł się do nowego środowiska.
  • 7:09 - 7:13
    Jak można było przypuszczać,
    wzniesiono międzynarodowy alarm.
  • 7:13 - 7:17
    Sprawa wagi międzynarodowej,
    jakiej nie było od wielu lat,
  • 7:17 - 7:19
    spowodowana przez taką chorobę.
  • 7:19 - 7:24
    Światowa Organizacja Zdrowia
    natychmiast zwołała zespół ekspertów,
  • 7:24 - 7:27
    przyjrzała się sytuacji i ogłosiła
    międzynarodowy stan wyjątkowy.
  • 7:27 - 7:32
    Mieli nadzieję, że spowoduje to napływ
  • 7:32 - 7:35
    pomocy międzynarodowej dla krajów,
  • 7:35 - 7:39
    które były w tamtym czasie
    w niezwykle ciężkim położeniu.
  • 7:39 - 7:42
    Skutek w wielu miejscach był jednak inny.
  • 7:42 - 7:46
    Kraje nie pozostały bez wsparcia.
  • 7:46 - 7:51
    Z pomocą przybyło wiele państw
    i organizacji pozarządowych,
  • 7:51 - 7:54
    ale też wielu odwróciło się
    od zarażonych krajów.
  • 7:54 - 7:57
    W miarę narastającej paniki
  • 7:57 - 8:00
    wiele krajów przestało otrzymywać
    wystarczające wsparcie
  • 8:00 - 8:03
    i coraz bardziej się izolowało.
  • 8:03 - 8:07
    Linie lotnicze wstrzymały loty
  • 8:07 - 8:10
    i nawet ci, którzy nie mieli
    styczności z wirusem
  • 8:10 - 8:12
    nie mogli już podróżować.
  • 8:12 - 8:16
    Ucierpiały na tym nie tylko
    wspomniane kraje,
  • 8:16 - 8:18
    ale też zagraniczna pomoc.
  • 8:18 - 8:21
    Organizacje, które wysyłały ludzi
  • 8:21 - 8:23
    do pomocy w zwalczaniu choroby,
  • 8:23 - 8:25
    nie mogły użyć samolotów,
  • 8:25 - 8:28
    nie mogły przewieźć ich do krajów,
    w których mieli pracować.
  • 8:28 - 8:30
    W takiej sytuacji wirus
  • 8:30 - 8:34
    taki jak ebola ma przewagę.
  • 8:34 - 8:39
    Później znów stało się coś niespotykanego.
  • 8:39 - 8:42
    Wirus pozostał nie tylko
    w zarażonych regionach,
  • 8:42 - 8:45
    ale zaczął się rozprzestrzeniać
  • 8:45 - 8:48
    i mieliśmy przed oczami wyniki,
  • 8:48 - 8:51
    jakich nigdy wcześniej
    nie zaobserwowaliśmy.
  • 8:51 - 8:54
    Gwałtowny wzrost przypadków eboli
  • 8:54 - 8:58
    w regionach wcześniej zarażonych
  • 8:58 - 9:02
    oraz w odległych regionach tych krajów.
  • 9:02 - 9:05
    To był jeden z najbardziej niepokojących
  • 9:05 - 9:10
    międzynarodowych kryzysów zdrowotnych,
    jakie kiedykolwiek widzieliśmy.
  • 9:11 - 9:13
    Następnie,
  • 9:13 - 9:17
    jak wielu z was widziało w telewizji
    lub czytało w gazetach,
  • 9:17 - 9:22
    służba zdrowia załamała się
    pod wagą epidemii.
  • 9:22 - 9:27
    Zaczęto zamykać szkoły,
    rynki nie działały poprawnie,
  • 9:27 - 9:30
    kraje przestały dobrze funkcjonować.
  • 9:30 - 9:34
    Domysły i plotki szerzyły się
    coraz szybciej,
  • 9:34 - 9:38
    a społeczności były
    coraz bardziej zaniepokojone
  • 9:38 - 9:39
    zaistniałą sytuacją.
  • 9:39 - 9:43
    Ludzie zaczęli odsuwać się
    od tych w skafandrach kosmicznych,
  • 9:43 - 9:45
    którzy przyjechali im pomóc.
  • 9:45 - 9:48
    Sytuacja jeszcze bardziej się pogorszyła.
  • 9:48 - 9:51
    Kraje musiały ogłosić stan wyjątkowy.
  • 9:51 - 9:56
    W niektórych regionach ludność poddano
    kwarantannie, wybuchły rozruchy.
  • 9:56 - 10:00
    Ludzie byli przerażeni.
  • 10:00 - 10:03
    Dookoła świata zaczęto
    zadawać sobie pytanie:
  • 10:03 - 10:07
    Czy można powstrzymać
    tak rozprzestrzeniającą się ebolę?
  • 10:07 - 10:11
    Zaczęto pytać: Jak dobrze znamy wirusa?
  • 10:12 - 10:15
    Prawda jest taka,
    że nie wiemy dużo o eboli.
  • 10:15 - 10:19
    Jest to względnie nowa choroba.
  • 10:19 - 10:21
    Znamy ją tylko od 40 lat,
  • 10:21 - 10:25
    od kiedy pojawiła się po raz pierwszy
    w Afryce Środkowej w 1976 roku.
  • 10:25 - 10:28
    Poza tym wiemy parę innych rzeczy.
  • 10:28 - 10:32
    Wiemy, że wirus prawdopodobnie
    żyje w pewnej odmianie nietoperza.
  • 10:32 - 10:35
    Prawdopodobnie przenosi się na ludzi,
  • 10:35 - 10:41
    kiedy wejdą w kontakt
    z zarażonym zwierzęciem.
  • 10:41 - 10:44
    Wirus przenosi się
    wśród ludzi przez kontakt
  • 10:44 - 10:47
    z zainfekowanymi płynami ustrojowymi.
  • 10:47 - 10:48
    Jak widzieliście,
  • 10:48 - 10:52
    znamy też przerażającą chorobę,
    którą ten wirus wywołuje u ludzi.
  • 10:52 - 10:56
    Wywołuje gorączkę, biegunkę, wymioty
  • 10:56 - 11:03
    i niestety w ponad 70% śmierć zarażonego.
  • 11:03 - 11:08
    To niebezpieczna, osłabiająca
    i śmiertelna choroba.
  • 11:08 - 11:13
    Mimo że krótko znamy ebolę,
  • 11:13 - 11:17
    i wciąż nie wiemy o niej wszystkiego,
    wiemy jak ją powstrzymać.
  • 11:17 - 11:21
    Istnieją cztery niezbędne kroki
    do powstrzymania eboli.
  • 11:21 - 11:25
    Po pierwsze, ludzie muszą wiedzieć,
    z czym mają do czynienia.
  • 11:25 - 11:28
    Jak przenosi się choroba
    i jak jej nie rozprzestrzeniać.
  • 11:28 - 11:33
    Następnie, potrzebujemy systemu
    wyłapującego wszystkich chorych
  • 11:33 - 11:35
    oraz wszystkie ich kontakty
  • 11:35 - 11:39
    i śledzącego szlaki przenoszenia choroby,
    żeby móc je zablokować.
  • 11:39 - 11:42
    Potrzebujemy ośrodków medycznych
    wyspecjalizowanych w leczeniu eboli,
  • 11:42 - 11:45
    które zagwarantują pracownikom ochronę
  • 11:45 - 11:50
    przed zainfekowaniem
  • 11:50 - 11:52
    podczas pracy z zarażonymi pacjentami.
  • 11:52 - 11:54
    Jeśli chodzi o zmarłych w wyniku choroby,
  • 11:54 - 12:00
    musimy zapewnić im bezpieczne,
    a zarazem godne miejsca pochówku,
  • 12:00 - 12:04
    żeby uniknąć dalszego
    rozprzestrzeniania się wirusa.
  • 12:05 - 12:09
    Wiemy, jak powstrzymać ebolę.
    Te kroki naprawdę działają.
  • 12:09 - 12:13
    Wirusa w Nigerii powstrzymano
    dzięki tym czterem krokom
  • 12:13 - 12:16
    i dzięki ludziom,
    którzy wprowadzali je w życie.
  • 12:16 - 12:20
    Udało się w Senegalu i innych krajach,
  • 12:20 - 12:23
    dotkniętych wybuchem epidemii.
  • 12:23 - 12:27
    Nie ma wątpliwości, że te kroki działają.
  • 12:27 - 12:32
    Pytanie brzmiało,
    czy te strategie zadziałałyby
  • 12:32 - 12:37
    na taką wielką skalę,
    z tyloma zainfekowanymi krajami
  • 12:37 - 12:40
    i przy tak gwałtownym rozwoju.
  • 12:40 - 12:45
    Zadawaliśmy je sobie
    jeszcze dwa czy trzy miesiące temu.
  • 12:45 - 12:49
    Dziś znamy odpowiedź.
  • 12:49 - 12:52
    Znamy ją dzięki niezwykłej pracy
  • 12:52 - 12:57
    niesamowitych organizacji pozarządowych,
    rządów oraz miejscowych władz,
  • 12:57 - 13:01
    oddziałów ONZ oraz wielu
    organizacji humanitarnych i nie tylko,
  • 13:01 - 13:05
    które dołączyły do walki z ebolą
    w Afryce Zachodniej.
  • 13:05 - 13:08
    W tym wypadku należało podjąć inne kroki.
  • 13:08 - 13:11
    Te kraje wykorzystały
    przedstawione przeze mnie strategie;
  • 13:11 - 13:17
    rozeznanie, zlokalizowanie zarażonych
    przypadków, śledzenie wirusa, itd.
  • 13:17 - 13:18
    i wywróciły je do góry nogami.
  • 13:18 - 13:22
    Choroba miała taki zasięg,
    że zabrano się za nią z innej strony.
  • 13:22 - 13:27
    Postanowiono spowolnić epidemię
  • 13:27 - 13:32
    przez zapewnienie jak największej ilości
    łóżek w specjalnych klinikach,
  • 13:32 - 13:37
    aby zapobiec dalszemu
    rozprzestrzenianiu się choroby.
  • 13:37 - 13:40
    Szybko stworzono zespoły grabarzy,
  • 13:40 - 13:42
    żeby bezpiecznie grzebać zmarłych.
  • 13:42 - 13:44
    Tak próbowano spowolnić epidemię,
  • 13:44 - 13:49
    żeby później użyć klasycznych metod,
  • 13:49 - 13:52
    czyli lokalizowania chorych
    i śledzenia wirusa.
  • 13:52 - 13:55
    Trzy miesiące temu w Afryce Zachodniej
  • 13:55 - 13:58
    byłem świadkiem czegoś niesamowitego.
  • 13:58 - 14:03
    Prezydenci sami otwierali ośrodki
    działania kryzysowego przeciw eboli,
  • 14:03 - 14:06
    żeby osobiście koordynować i nadzorować
  • 14:06 - 14:10
    napływ międzynarodowej pomocy
    do walki z epidemią.
  • 14:10 - 14:14
    Wojska narodowe i międzynarodowe
  • 14:14 - 14:17
    pomagały budować ośrodki leczenia eboli,
  • 14:17 - 14:20
    żeby oddzielić zdrowych od zarażonych.
  • 14:20 - 14:24
    Czerwony Krzyż i partnerzy
  • 14:24 - 14:30
    szkolili mieszkańców,
    jak grzebać zmarłych w bezpieczny
  • 14:30 - 14:32
    i godny sposób.
  • 14:32 - 14:35
    Agendy ONZ, w tym
    Światowy Program Żywnościowy,
  • 14:35 - 14:37
    stworzyły ogromny most powietrzny,
  • 14:37 - 14:41
    żeby szybko transportować ludzi
    i produkty do każdego zakątka kraju,
  • 14:41 - 14:44
    wdrażając omawiane tu strategie.
  • 14:44 - 14:47
    Najbardziej imponujące
  • 14:47 - 14:54
    były działania rządów i władz tych krajów,
  • 14:54 - 14:56
    by wytłumaczyć ludziom,
    na czym polega ebola,
  • 14:56 - 15:01
    wyjaśnić, co zrobić, by ją powstrzymać.
  • 15:02 - 15:04
    W rezultacie
  • 15:04 - 15:09
    odkryliśmy coś, co jeszcze dwa
    czy trzy miesiące wcześniej
  • 15:09 - 15:11
    pozostawało w strefie domysłów.
  • 15:11 - 15:14
    Możecie to zobaczyć na tym grafie,
  • 15:14 - 15:17
    który obrazuje dane z 1. grudnia.
  • 15:17 - 15:21
    Okazało się, że możemy zagiąć ten łuk,
  • 15:21 - 15:23
    modulować gwałtowny wzrost
  • 15:23 - 15:27
    i przywrócić nadzieję
    na opanowanie epidemii.
  • 15:27 - 15:31
    Dlatego nie ma już wątpliwości,
  • 15:31 - 15:37
    że można pokonać ebolę
    w Afryce Zachodniej.
  • 15:38 - 15:41
    Jednak wiele osób
    wciąż zadaje jedno pytanie.
  • 15:41 - 15:43
    Nawet, gdy pokazujemy im ten łuk, mówią:
  • 15:43 - 15:45
    "Możecie spowolnić epidemię,
  • 15:45 - 15:48
    ale czy możecie doprowadzić ją do zera?".
  • 15:48 - 15:51
    Odpowiedziałem na to pytanie
    już na początku tej prelekcji,
  • 15:51 - 15:56
    mówiąc o hrabstwie Lofa w Liberii.
  • 15:56 - 15:59
    Opowiedziałem, jak hrabstwu Lofa udało się
  • 15:59 - 16:02
    nie zanotować żadnego
    przypadku eboli przez osiem tygodni.
  • 16:02 - 16:05
    W innych krajach było podobnie.
  • 16:05 - 16:07
    W Gueckedou w Gwinei,
  • 16:07 - 16:12
    gdzie zdiagnozowano
    pierwszy przypadek choroby,
  • 16:12 - 16:15
    było w ostatnich miesiącach
    tylko parę przypadków zachorowań.
  • 16:15 - 16:20
    W Kenema w Sierra Leone,
    w kolejnym epicentrum,
  • 16:20 - 16:23
    nie zaobserwowano wirusa
    już od kilku tygodni.
  • 16:23 - 16:26
    Oczywiście jeszcze zbyt wcześnie,
    by ogłaszać zwycięstwo,
  • 16:26 - 16:28
    ale mamy dowody,
  • 16:28 - 16:32
    że tę chorobę można nie tylko spowolnić,
  • 16:32 - 16:35
    ale zupełnie zwalczyć.
  • 16:35 - 16:39
    Wyzwaniem jest akcja na tak dużą skalę,
  • 16:39 - 16:44
    w tych trzech krajach.
  • 16:44 - 16:49
    Pracując nad czymś tak długo
    i na tak dużą skalę,
  • 16:49 - 16:53
    pojawiają się dwa nowe zagrożenia.
  • 16:53 - 16:56
    Pierwsze z nich, to spoczęcie na laurach.
  • 16:56 - 16:59
    Ryzyko, że, kiedy spada liczba zachorowań,
  • 16:59 - 17:02
    media i świat skierują uwagę
    gdzieś indziej.
  • 17:02 - 17:04
    Spoczęcie na laurach
    zawsze jest ryzykowne.
  • 17:04 - 17:07
    Kolejnym zagrożeniem jest zmęczenie.
  • 17:07 - 17:12
    Gdy długo ciężko się nad czymś pracuje,
    miesiącami śpi tylko po kilka godzin,
  • 17:12 - 17:15
    człowiek robi się bardzo zmęczony.
  • 17:15 - 17:19
    Wtedy wkradają się nowe zagrożenia.
  • 17:19 - 17:23
    Właśnie wróciłem z Afryki Zachodniej
    i mogę was zapewnić,
  • 17:23 - 17:27
    że tamtejsza ludność i władze
  • 17:27 - 17:28
    nie spoczęły na laurach.
  • 17:28 - 17:32
    Chcą wyeliminować ebolę.
  • 17:32 - 17:36
    Są zmęczeni, ale jeszcze nie wyczerpani.
  • 17:36 - 17:39
    Mają energię, odwagę i siłę,
  • 17:39 - 17:40
    by skończyć, to co zaczęli.
  • 17:40 - 17:43
    To, czego teraz potrzebują,
  • 17:43 - 17:47
    to wsparcie społeczności międzynarodowej.
  • 17:47 - 17:48
    Potrzebują,
  • 17:48 - 17:53
    by ktoś dodał im odwagi
    i pomógł ukończyć to ciężkie zadanie.
  • 17:53 - 17:58
    Zatrzymanie eboli wymaga odwrócenia ról
  • 17:58 - 18:00
    i rozpoczęcia ścigania wirusa.
  • 18:00 - 18:05
    Cała ta epidemia zaczęła się
    od pojedynczego przypadku
  • 18:05 - 18:08
    i zakończy się pojedynczym przypadkiem.
  • 18:08 - 18:12
    Ale zakończy się, tylko jeśli kraje będą
    miały dostateczną ilość epidemiologów,
  • 18:12 - 18:17
    pracowników służby zdrowia, logistyków
    oraz innych współpracowników,
  • 18:17 - 18:20
    aby wykryć wszystkie przypadki zarażenia
    oraz osoby w kontakcie z wirusem
  • 18:20 - 18:24
    i upewnić się, że choroba
    została całkowicie powstrzymana.
  • 18:24 - 18:28
    Ebolę da się pokonać.
  • 18:28 - 18:32
    Zapamiętajcie tę historię
    i przekazujcie ją dalej,
  • 18:32 - 18:35
    uczcie innych, jak pokonać ebolę.
  • 18:35 - 18:39
    Przede wszystkim,
    bądźcie orędownikami tej sprawy
  • 18:39 - 18:43
    i pomagajcie nam zdobyć zasoby
    oraz sprzęt dla tych krajów,
  • 18:43 - 18:45
    by móc pokonać tę chorobę.
  • 18:45 - 18:49
    Wielu w tych krajach może przeżyć
    i dalej się rozwijać,
  • 18:49 - 18:52
    dzięki waszemu wsparciu w walce z ebolą.
  • 18:52 - 18:54
    Dziękuję.
  • 18:54 - 18:57
    (Brawa)
Title:
Ludzkość kontra Ebola. Jak wygrać tę przerażającą wojnę
Speaker:
Bruce Aylward
Description:

„Ebola zagraża naszemu człowieczeństwu” twierdzi Bruce Aylward ze Światowej Organizacji Zdrowia. Z chłodną oceną sytuacji opowiada, jak wybuchła epidemia eboli i jak międzynarodowa panika podsyciła gwałtowny rozwój choroby. Aylward przedstawia cztery kroki niezbędne do pokonania eboli oraz pomyślne skutki ich zastosowania, zaczynając od hrabstwa Lofa w Liberii, epicentrum epidemii gdzie od tygodni nie zarejestrowano przypadków choroby. Jak podkreśla Aylward, walka z ebolą nie jest jeszcze skończona, ale podejmując odpowiednie kroki możemy skutecznie zwalczyć epidemię.

more » « less
Video Language:
English
Team:
TED
Project:
TEDTalks
Duration:
19:11

Polish subtitles

Revisions