Return to Video

Uchodźcy chcą możliwości, nie datków

  • 0:01 - 0:06
    Obecnie większość uchodźców
    mieszka w miastach,
  • 0:06 - 0:08
    nie w obozach dla uchodźców.
  • 0:10 - 0:14
    Stanowimy ponad 60 procent
  • 0:14 - 0:17
    wszystkich uchodźców na świecie.
  • 0:19 - 0:23
    Ponieważ większość uchodźców
    mieszka na obszarach miejskich,
  • 0:25 - 0:29
    trzeba poważnie zmienić
    model działania i sposób myślenia.
  • 0:31 - 0:36
    Zamiast marnować pieniądze
    na budowę murów,
  • 0:38 - 0:42
    lepiej wykorzystajmy je na programy,
  • 0:42 - 0:44
    które pomogą uchodźcom pomóc samym sobie.
  • 0:44 - 0:50
    (Brawa)
  • 0:51 - 0:56
    Zawsze jesteśmy zmuszeni
    zostawić cały swój dobytek,
  • 0:57 - 0:59
    ale nie zdolności i wiedzę.
  • 1:01 - 1:05
    Pozwólmy uchodźcom
    prowadzić produktywne życie,
  • 1:06 - 1:09
    a oni pomogą sobie sami
  • 1:09 - 1:12
    i przyczynią się do rozwoju kraju,
    w którym przebywają.
  • 1:15 - 1:18
    Urodziłem się w mieście o nazwie Bukavu
  • 1:18 - 1:20
    w prowincji Kiwu Południowe
  • 1:20 - 1:22
    w Demokratycznej Republice Konga.
  • 1:23 - 1:27
    Jestem piątym spośród
    dwanaściorga dzieci w rodzinie.
  • 1:29 - 1:33
    Mój ojciec, mechanik z zawodu,
  • 1:33 - 1:36
    bardzo ciężko pracował,
    żeby wysłać mnie do szkoły.
  • 1:37 - 1:40
    Jak inni młodzi ludzie
  • 1:41 - 1:43
    miałem plany, marzenia.
  • 1:45 - 1:47
    Chciałem ukończyć studia,
  • 1:48 - 1:49
    dostać dobrą pracę,
  • 1:50 - 1:52
    ożenić się, mieć dzieci
  • 1:52 - 1:54
    i utrzymać rodzinę.
  • 1:55 - 1:57
    Tak się nie stało.
  • 2:00 - 2:07
    Wojna w ojczyźnie zmusiła mnie
    do ucieczki do Ugandy w 2008 roku,
  • 2:07 - 2:08
    dziewięć lat temu.
  • 2:10 - 2:15
    Moja rodzina dołączyła do fali uchodźców,
  • 2:15 - 2:18
    która osiedliła się
    w stolicy Ugandy, Kampali.
  • 2:20 - 2:22
    We własnym kraju
  • 2:23 - 2:25
    mieszkałem w mieście,
  • 2:26 - 2:31
    więc dużo lepiej czuliśmy się w Kampali
    niż w obozie dla uchodźców.
  • 2:34 - 2:37
    Uchodźcom w miastach
  • 2:37 - 2:41
    nigdy nie udzielano
    pomocy międzynarodowej,
  • 2:42 - 2:48
    nawet po uznaniu ich w 1997 roku
    za uchodźców przez Komisarza ONZ.
  • 2:49 - 2:55
    Oprócz problemu ubóstwa,
    z którym musieliśmy się zmierzyć
  • 2:55 - 2:57
    tak jak inni ubodzy z tego miasta,
  • 2:59 - 3:02
    stanęliśmy też wobec wyzwań,
    które niesie za sobą status uchodźcy.
  • 3:02 - 3:04
    Była to na przykład bariera językowa.
  • 3:05 - 3:09
    Oficjalny język w Kongo to francuski,
  • 3:10 - 3:12
    w Ugandzie - angielski.
  • 3:13 - 3:16
    Nie mieliśmy dostępu
    do edukacji ani opieki zdrowotnej.
  • 3:17 - 3:21
    Byliśmy narażeni na prześladowanie,
  • 3:21 - 3:25
    wyzysk, poniżanie i dyskryminację.
  • 3:27 - 3:31
    Organizacje humanitarne skupiały się
  • 3:31 - 3:34
    głównie na oficjalnych ośrodkach
    na obszarach wiejskich,
  • 3:35 - 3:38
    a my nie mieliśmy nic.
  • 3:41 - 3:43
    Nie chcieliśmy jałmużny.
  • 3:44 - 3:47
    Chcieliśmy pracować na swoje utrzymanie.
  • 3:49 - 3:52
    Razem z dwoma kolegami na emigracji
  • 3:52 - 3:55
    stworzyliśmy organizację,
    która wspiera uchodźców.
  • 3:57 - 4:01
    YARID, czyli Młodzi Afrykańscy Uchodźcy
    dla Integralnego Rozwoju.
  • 4:02 - 4:06
    Zaczęliśmy od rozmowy
    ze społecznością kongijską.
  • 4:08 - 4:10
    Zapytaliśmy ludzi,
  • 4:10 - 4:14
    co mogliby sami zrobić,
    żeby sprostać tym wyzwaniom.
  • 4:16 - 4:20
    Programy wsparcia YARID-u są różnorodne,
  • 4:21 - 4:26
    od klubu piłki nożnej,
    przez lekcje angielskiego,
  • 4:26 - 4:28
    aż po kurs szycia.
  • 4:30 - 4:34
    Piłka nożna dodała energii
  • 4:34 - 4:37
    bezrobotnej młodzieży
  • 4:37 - 4:40
    i połączyła ludzi z różnych grup.
  • 4:41 - 4:43
    Darmowe lekcje angielskiego
  • 4:43 - 4:48
    dały możliwość kontaktu
    ze społecznością Ugandy.
  • 4:48 - 4:52
    W ten sposób ludzie poznają sąsiadów
    i sprzedają swoje towary.
  • 4:54 - 4:59
    Szkolenia zawodowe pozwalają
    zdobyć nowe umiejętności
  • 4:59 - 5:03
    i tym samym dają szansę
    na samodzielność finansową.
  • 5:04 - 5:08
    Widzieliśmy bardzo wiele rodzin,
  • 5:08 - 5:11
    które się usamodzielniły
  • 5:12 - 5:15
    i nie potrzebują już naszej pomocy.
  • 5:17 - 5:21
    W miarę rozwoju programów YARID-u
  • 5:22 - 5:26
    zaczęliśmy mieć wpływ
    na osoby z różnych krajów,
  • 5:27 - 5:31
    z Konga, Rwandy, Burundi,
  • 5:32 - 5:34
    Somali, Etiopii, Sudanu Południowego.
  • 5:35 - 5:41
    Pomogliśmy ponad 3000 uchodźców w Kampali
  • 5:42 - 5:43
    i pomagamy kolejnym.
  • 5:43 - 5:48
    (Brawa)
  • 5:48 - 5:53
    Uchodźcy chcą możliwości, nie datków.
  • 5:54 - 5:57
    Najlepiej znamy naszą społeczność.
  • 5:58 - 6:03
    Rozumiemy wyzwania i okazje,
    które przed nami stoją
  • 6:03 - 6:05
    na drodze do samodzielności.
  • 6:06 - 6:09
    Wiem lepiej niż ktokolwiek inny,
  • 6:09 - 6:12
    że inicjatywy stworzone
    przez uchodźców naprawdę działają.
  • 6:13 - 6:17
    Potrzebują uznania i wsparcia ze strony
    społeczności międzynarodowej.
  • 6:18 - 6:20
    Wesprzyjcie nas, bo na to zasługujemy,
  • 6:20 - 6:23
    a my odpłacimy się wam z nawiązką.
  • 6:23 - 6:24
    Dziękuję.
  • 6:24 - 6:31
    (Brawa).
Titel:
Uchodźcy chcą możliwości, nie datków
Sprecher:
Robert Hakiza
Beschreibung:

Panuje ogólne przekonanie, że uchodźcy żyją w tymczasowych obozach z dala od cywilizacji. W rzeczywistości prawie 60 procent uchodźców na świecie trafia do obszarów zurbanizowanych. Robert Hakiza, mówca TED, pokazuje nam od kuchni życie uchodźców w mieście. Mówi też o tym, jak różne organizacje, w tym także stworzony przez niego YARID, mogą wyposażyć uchodźców w umiejętności, które pozwolą im się usamodzielnić.

more » « less
Video Language:
English
Team:
closed TED
Projekt:
TEDTalks
Duration:
06:45

Untertitel in Polish

Revisionen