Six years ago, I was sitting out with some friends in New York City
when I got a notification on my phone,
and I was surprised to find that I had a text message from my grandmother.
I was surprised because my grandmother at the time was 78 years old,
and she had never sent a text before.
And I will tell you the first text was adorable.
It read, "Dear Andrew, trying out texting. Love, your grandma."
I was like "Aw, she thinks it's a letter!"
So I sent her a message back,
"Hey grandma, it's a text. You don't have to include all that."
Her response was "Dear Andrew,
Okay. Love, your grandma."
My favorite part is it's always "Love, your grandma,"
like if it was "Love, grandma" I'd be confused.
If it was like, "Dear Andrew, have a good time in Texas. Love, grandma,"
I'd be like "Grandma? Who's grandma?"
(Laughter)
But my grandmother's still figuring some things out.
A couple of years ago, I went to Switzerland for work,
came back, sent a message to grandmother:
''Hey grandma, just got back from Switzerland.''
Her response was, ''Dear Andrew, Switzerland? WTF.''
(Laughter)
All right, so I called my grandmother up,
''Grandma, what do you think WTF means?''
And she's like,
''Oh well, someone at Bridge told me it means 'Wow That's Fun.''
(Laughter)
I was like, ''That is exactly what it means.''
I'm not going to explain that to my grandmother.
But over time, I've come to realize
that I think the world would be a happier place
if more people thought WTF -
if more people were like my grandmother and thought, "Wow, that's fun."
Because in 2012, I left my corporate job at Procter and Gamble
to teach people about the value of humor.
I've worked with more than 35,000 people at more than 250 organizations
on how to be more productive, less stressed and happier, using humor.
But when people hear what it is that I do, they are a little bit skeptical,
(Laughter)
because no one thinks of humor as a bad thing.
Is there anyone here that doesn't like to laugh?
Anyone that's like "No, I hate feeling joy in my body?"
(Laughter)
No. People think of humor as a nice-to-have.
Oh, if I enjoyed my work more, if I had some fun, it would be great,
but if not, oh well.
The reality is that humor is a must-have.
In today's overworked, underappreciated, stress-filled, sleep-deprived culture,
humor is a necessity.
Because humor gets people to listen,
it increases long-term memory retention,
it improves understanding, aids in learning
and helps communicate messages.
It also improves group cohesiveness,
reduces status differentials, diffuses conflict, builds trust
and brings people closer together.
It does these things
(Laughter)
and this stuff and on and on and on ...
And it's all backed by research case studies and real-world examples.
(Laughter)
And these are some impressive benefits, right?
Humor can help you to look better, live longer and make it rain, right?
(Laughter)
Because people who use humor are paid more.
And anyone can learn these benefits.
Because when I talk to people about humor or comedy,
sometimes they're intimidated.
That event that I went to in Switzerland a couple years ago
that made my grandmother say WTF,
it was to speak at a conference.
And one of the other speakers at that conference was this gentleman.
His name is Kevin Richardson.
He's also known as the lion whisperer.
If you've ever seen that YouTube video of a lion hugging a dude, that's this guy.
He lives in South Africa,
he raises lions from when they're really young,
and they treat him as one of the pride.
He's basically the human version of Rafiki from The Lion King.
But Kevin and I were talking before the event.
He found out that I did stand-up comedy,
and he was like ''Huh, I could never do that, it's too scary.''
(Laughter)
I was like ''But you live with lions!''
(Laughter)
As if telling a joke is somehow scarier than living with lions.
(Laughter)
But so many people have this perception
as if the ability to make people laugh is somehow encoded in our DNA.
(Laughter)
But the reality is that humor is a skill,
and if it's a skill, that means we can learn it.
Because I am someone who has had to learn how to use humor.
Because I've done over a thousand shows
as a stand-up comedian, improviser, storyteller, spoken word artist.
I've spoken and performed in all 50 states in 18 countries and on one planet.
(Laughter)
I have fans in more than 150 countries,
based on people who have accidentally come to my website.
I've been called hilarious and smart, at least that's what my mom says.
(Laughter)
And I've been seen on The Daily Show with John Stewart, in the audience.
(Laughter)
I recently went to my high school reunion though,
and when people found out that I did stand-up comedy,
they said, ''But you're not funny.''
And in some ways they're right
because I would tell you that this is not the face of funny.
(Laughter)
There's a lot that's funny about this picture;
none of it is intentional.
(Laughter)
And I have the blonde tips up top like I wanted to be in a boy band.
The theme was ''Into a Dream,'' I am no one's dream -
(Laughter)
in this picture.
Because, growing up, I was never the life of the party or the class clown.
My senior year - my senior superlative, I was voted teacher's pet.
And this is going to surprise many of you, but it's because I am a nerd.
And if you're wondering what type of nerd,
the answer is yes; computer, math, sci-fi,
Dungeons & Dragons, Star Wars, Star Trek, Starbucks - all of them.
(Laughter)
But most specifically, I'm an engineer.
I went to the Ohio State University,
got a degree in computer science and engineering.
And after I graduated,
I started working at Procter & Gamble as an IT project manager.
And that's what people expected me to do,
because based on my personality assessment,
that's what it suggests I should be as a computer science engineer.
But I've learned that we're not a personality assessment.
Because my assessment is
I'm a Type-A, blue square, conscientious, INTJ with the sign of Aquarius.
That means I'm an ambitious, stubborn introvert
who likes long walks on the beach,
but I've learned we're not our personality assessments.
They might give us insight into our behavior
or tell us what motivates us
or tell us which Disney Princess we would be - Pocahontas -
(Laughter)
but they don't define us; instead, we are defined by our actions.
So I started doing comedy in college.
My best friend there in the middle wanted to start an improv comedy group.
He needed people and forced me to join.
And as you can probably tell from this picture, we were not very good.
At least to start out, we had no idea what we were doing.
We watched "Whose Line Is It Anyway?" and tried to repeat what we saw.
And what I didn't have in comedy skill I made up in comedy project management.
"If we're going to do this for real;
we'll practice three times a week,
we'll have a business meeting every Monday,
and we're going to go back and watch our shows as if it was game tape.''
And over the course of two years, we got better.
We went from performing in the basements of residence halls
to performing twice a week at a theater on campus,
never really learning how to take a good picture.
But that's how you learn the skill of humor.
It's through practice and repetition.
And anyone can do these things.
And you don't have to become a professional comedian to use comedy,
but we can learn from the professionals.
For example, from stand-up, we can learn about how to share your point of view,
because Louis C.K. has a very specific way of seeing the world,
which is different than Ellen DeGeneres,
which is different than Tig Notaro, Dave Chappelle or Chris Rock.
Everyone has their own perspective.
Some people tell me
that I kind of look like the intersection of Hugh Jackman and Conan O'Brien.
(Laughter)
Other people are like, "Ah, I kind of see David Tennant from Doctor Who."
One woman told me,
''I think you look like Justin Timberlake but from here to here.''
(Laughter)
And we're going to ignore the guy that told me I look like Clay Aiken.
Right, just completely.
Everyone has their own perspective.
And we can use that perspective as a way to connect with other people, right?
We can use it to say, ''Oh, we're alike.'' How many people here like desert?
People love desert. I love deserts. I am obsessed with milkshake.
So it's the most efficient form of desert
because of the deliciousness of ice cream in an easy-to-consume form.
But I don't understand mint chocolate.
I don't know if we have any mint chocolate fan.
I've never been eating chocolate
and been like, ''You know what would go great with this? Toothpaste."
(Laughter)
We can share a perspective as a way to connect.
We can also share a perspective as a way to make a point.
Because I will tell you
that I have always understood computers much more than I understand humans.
Because when something goes wrong with the computer,
you get an error message.
When something goes wrong with a human,
you get feelings.
(Laughter)
Things would be so much easier if humans came with error messages,
wouldn't they?
Say you're overworked, overwhelmed, a little bit stressed out,
it would just pop up: "Warning! System overload."
(Laughter)
"Please restart by taking a nap."
Because we all know naps are the human version
of, "Just turn it off and then turn it back on again."
Some error messages you wouldn't even have to change.
Say, you're out flirting with a waitress, she's not really feeling it.
It would just pop up: "Error. Unable to establish connection to server."
(Laughter)
Things would be so much easier.
But the reality is that humans aren't computers,
no matter how adorable they are when they pretend to be.
Because we, as humans, not only have to manage time, we have to manage energy.
Because it doesn't matter how much time we have
if we've never have the energy to do anything with it.
From improv, we can learn how we can explore and heighten a point of view.
Because the fundamental mindset of improvisation is "Yes, and..."
It's how improvisers at UCB, Second City and ComedySportz make things up
off the top of their head.
And we can use that same thing,
take what they do, accept and build, explore and heighten and say,
''If this is true, what else is true?''
Because it took me going to the state of Florida to realize
that the rapper Flo Rida got his name from his home state of Florida,
and he put a space in it.
That blew my mind!
(Laughter)
We could say, ''If this is true, what else could be true?''
We could say,
"I think there should be a Hispanic factory in Dover
that goes by De La Ware."
(Laughter)
Or like, "There could be a female internet detective in Biloxi
who goes by Misses IP, PI."
(Laughter)
And if this is true, what else is true?
If we can use ''Yes, and'' to create humor,
we can also use ''Yes, and'' as a way to connect with other people.
We can think of that stereotypical small talk conversation
where people are like, ''Ah, how about this weather?''
You say, "Yes, and if you were not at this event right now,
how would you be out enjoying the weather?"
And we can turn an awkward conversation into something more meaningful
where you learn about the person.
''With beautiful weather, I go outside, or I go hiking or swimming.''
If you're me, you stay inside, because you're very pale.
I like to use SPF building; its the best protection.
We learn about people through ''Yes, and.''
We can also use a yes-and mindset to have more fun,
because the reality is that the average person works 90 thousand hours
in their lifetime.
Ninety thousand hours!
That's the entire length, the entire discography of Netflix.
That is a lot of time.
And we can say, ''Yes, I'm going to work 90 thousand hours,
and I might as well enjoy it.''
Between my junior and senior year of high school,
I worked in a factory,
and I will tell you what was not a very exciting job.
And at the time, I thought that I might, in the future,
want to become an international hip-hop superstar.
So, to pass the time, I would think of rhymes in my head,
then I'd write them down in a notebook a little bit later.
And I recently found one of those notebooks
and discovered why I never became a hip-hop superstar.
Because one of the rhymes was,
"Hydrogen plus hydrogen plus oxygen too, bonded together with covalent glue.
What do you get, just a thing called water,
yeah, it's teaming up and it's only getting hotter."
(Laughter)
It's the reason why I never became a hip-hop superstar.
But it still helped me to pass the time to create humor, to create fun.
And finally from sketch,
we can learn about the importance of commitment to performance.
Because the characters from Saturday Night Live,
Key & Peele, Monty Python,
they're so enjoyable, because the actors are committed to the performance.
And they're confident in their presentation,
because it's like dating, right?
People tell you that they want to date someone who is confident.
A couple years ago, I was with some friends at a bar,
and I saw this beautiful girl at the bar.
''You should go talk to her.''
''I can't do that.''
''Why not?''
''I don't have 'game.'''
''You don't need 'game,' you just need confidence.''
But they don't tell you that they want that confidence in certain areas.
Because no woman wants a man who's confident in math.
(Laughter)
That's what I've got.
(Laughter)
So I was like, ''All right. I'm going to try a math pickup line.''
So I went up to the girl and I was like, ''Hey, girl."
(Laughter)
"Are you a vertical asymptote? Because your beauty has no limits.''
(Laughter)
She was like, ''What did you just say?''
(Laughter)
So I tried again, and I was like, ''Hey, girl.
Are you opposite over hypotenuse? Because you're making me want to sin.''
(Laughter)
She was like, ''I think you should probably leave.''
So I left, right?
But then a few hours later, I was like, "Oh, what I should've said was,
'Hey girl, you're way above average, don't be mean.'''
(Laughter)
Has that ever happened to you,
where you thought of something like four hours after the event?
That's actually a good thing, it's called staircase wit.
The idea of ''this moment happens here,''
and then you think of this idea in the staircase.
That's a good sign, because that means you have comedic instinct.
And through practice and repetition,
you can shorten the time it takes to have that a-ha moment
from being four hours later to only three hours later,
to only two to ten minutes to, then, happening in the moment.
Because a reflection on the past leads to action in the future.
And so we become more comfortable, more confident using humor,
the more that we actually do it.
It's like Amy Cuddy says: ''Fake it until you become it.''
I know there's a couple of people
that are like, ''All right, Justin Timberlake eyes.''
(Laughter)
''What if I'm not funny?''
The truth is if you have ever made someone laugh,
even if it's because you tripped up the steps while going up the steps,
you would still use humor.
But even if you're not ready to try creating humor,
you can still benefit from humor by being a shepherd of humor.
You can share quotations out, you can share a TED talk that you enjoyed,
or you can use images in your presentations.
Because I did not take this picture.
I did not go to Sri Lanka.
I do not know this shepherd or any of these goats.
I found it on Flickr under a Creative Commons license
and shared it with all of you, because I enjoyed it.
But even if you're not ready to create humor,
and you don't think that you can find something interesting on the Internet,
you can still use humor if you know how to smile.
Because when we see someone else smile,
we are primed to mirror that behavior with mirror neurons in our brain.
And when we smile, they smile: we create a human connection.
Other people are like, ''But what if no one laughs?
What if I try humor, and there's an awkward silence?''
Well, it's really only awkward if you spend time on it,
if you dwell on it.
And the reality is that no one has ever been fired because of a bad joke.
An inappropriate one, maybe, but not a bad joke.
Because a bad joke is something like,
"I once had to miss class because of hypothermia,
I was too cool for school."
(Laughter)
That's a bad joke.
(Laughter)
An inappropriate joke is one that has an inappropriate subject,
has an inappropriate target or comes at an inappropriate time.
But as long as we are positive -
(Laughter)
and inclusive, we'll be okay.
Because then if no one laughs at our joke,
it's just now a positive and inclusive statement.
Finally, people are like ''What if no one takes me seriously?''
''What if people think of me as a jester or a clown?''
If you're going to use humor at work,
recognize that humor doesn't replace the work.
Humor is like the salt of a meal.
You wouldn't eat an entire meal of salt, would you?
Because that would make you a horse.
Do you want to be a horse? I say nay.
(Laughter)
But you can still use humor
as long as you're making it more productive.
Managers actually want it,
because they know you're going to be more engaged and get better results.
But let's say you work for an organization that says no fun whatsoever.
The reality is that no one can control how you think.
No one can prevent you from listening to a comedy podcast
on your way home from work
so that you relieve stress and show up more present for your family.
No one can stop you from creating a Twitter account to write puns.
No one can keep you from coming up with chemistry raps while you're working.
The reality is that job satisfaction, your outlook, your way of managing stress
is entirely your responsibility and is the choice that you make.
And this is a skill of humor.
It starts by sharing your point of view,
and then we explore and heighten that point of view.
And we yes-and both our work and our life,
and finally we practice, perform and repeat,
because that's how we get better.
And people can take an improv class, or you can try stand-up comedy,
but we can also just be more aware of how we create humor every single day.
And anyone can do these things.
I'll tell you, the funniest person I know is my grandmother, the one that texts me.
And she's elevated her game from texting to Facebook.
She's now on Facebook and she comments on every single one of my status updates.
And I can't tell
if my grandmother is the nicest, most sincere grandmother in the world,
or if she is secretly trolling me.
(Laughter)
A couple of months ago, I posted,
''I'm trying to decide if I should become an athlete or a criminal,
so I made a list of pros and cons.''
My grandmother's response was one word: ''Funny.''
(Laughter)
I was like, "I don't know.
Does she think it's funny, or is she messing with me?"
A couple weeks later, I posted,
''I think a cozy bar that serves figs would make for a plum date spot.''
My grandmother's response was, ''Ha, ha.''
(Laughter)
And I was like, "There's something about the comma.''
(Laughter)
And I'm like, "She's messing with me."
Then a couple weeks ago, I posted,
''Converting the numbers 51, 6 and 500 to Roman numerals makes me LIVID.''
(Laughter)
My grandmother's response was, ''Hey, this one is actually good.''
(Laughter)
Trolled by my own grandmother.
(Laughter)
It doesn't matter, your age, your income, your perspective,
your personality assessment, your senior superlative
or your celebrity doppelganger.
Anyone can learn to be funnier.
And it all starts with a choice,
a choice to try to find ways to use humor,
a choice to be like my grandmother,
to look at the world around you and think, "WTF -
Wow, that's fun."
Thank you.
(Applause)
منذ 6 أعوام، كنت جالسا مع أصدقائي في نيويورك
عندما وجدث إشعارا على هاتفي،
واندهشت لوجود رسالة نصية من جدتي.
اندهشت لأن جدتي كانت تبلغ في ذلك الوقت 78 عاما،
ولم يسبق لها إرسال رسالة نصية من قبل.
وسأخبرك أن أول رسالة كانت رائعة.
فحواها، "عزيزي آندرو، أحاول كتابة رسالة. حبي، جدتك."
وقلت "إنها تعتقد أنه خطاب!"
ورددت على رسالتها،
"أهلا جدتي، إنها رسالة، ليس عليك إدراج كل ذلك."
كان ردها "عزيزي آندرو،
حسنا. حبي، جدتك."
جزئي المفضل دائما ما يكون "حبي، جدتك"
ولو كانت "حبي، الجدة" سأكون مشوشا.
ولو قالت، عزيزي آندرو، استمتع بوقتك في تكساس، حبي، الجدة،"
سأندهش "الجدة؟ مَن الجدة؟"
(ضحك)
ولكن لا زالت جدتي تتعرّف على بعض الأشياء.
منذ عامين، ذهبت إلى سويسرا للعمل،
ورجعت، وبعثت رسالة إلى جدتي:
أهلا جدتي، لقد رجعت للتو من سويسرا."
كان ردها، "عزيزي آندرو، سويسرا؟ (WTF)"
(ضحك)
لذا، اتصلت بجدتي،
"جدتي، ماذا تعنين بـ (WTF)؟"
وقالت،
"حسنا، أحدهم قال لي عند الجسر أنها تعني (واو، ذلك ممتع)."
(ضحك)
وقلت، " ذلك بالضبط ما تعنيه."
لن أشرح ذلك لجدتي.
ولكن بمرور الوقت، قد أدركت
أني أظن أن العالم قد يكون مكانا أكثر سعادة
إن فكّر أكثر الناس بـ (WTF) ـ
إن كان أكثر الناس مثل جدتي وفكروا بـ "واو، ذلك ممتع."
لأن في 2012، تركت وظيفتي في شركة "بروكتر آند جامبل"
لأدرِّس للناس قيمة الفكاهة.
عملت مع أكثر من 35 ألف شخص في أكثر من 250 منظمة
حول كيفية أن تكون أكثر إنتاجا، وسعادة، وأقل توترا باستخدام الفكاهة.
ولكن عندما يسمع الناس عن ما الذي أفعله، كانوا متشككين قليلا،
(ضحك)
لأن لا أحد يظن أن الفكاهة شيء سيّىء.
هل هناك شخص هنا لا يحب الضحك؟
أي شخص يقول "لا، أكره الإحساس بالمرح بجسدي؟"
(ضحك)
لا، يظن الناس أن الفكاهة أمر ثانوي.
لو استمتعت بعملي أكثر، لو حظيت ببعض المتعة، سيكون أمرا رائعا،
ولكن إن لم يكن الأمر كذلك، حسنا.
الحقيقة أن الفكاهة أمرٌ حتميّ.
في ثقافة اليوم المنهكين، وغير المقدّرين، والمبتلين بالتوتر، والمحرومون من النوم
فالفكاهة أمرٌ ضروريّ.
لأن الفكاهة تجعل الناس تنصت،
وتزيد الاحتفاظ بذاكرة طويلة الأمد،
وتحسّن الفهم، وتساعد في التعلُّم
وتساعد في إيصال الرسائل.
وتحسّن أيضا تماسك المجموعة،
وتقلل من وضع الفوارق، وتنزع فتيل الصراعات، وتبني الثقة.
وتقرّب الناس من بعضهم البعض.
إنها تفعل هذه الأشياء
(ضحك)
وهذه الأمور والكثير منها...
وتستند جميعها إلى بحوث عن دراسات الحالة، وأمثلة حقيقية.
(ضحك)
وهذه هي بعض فوائدها المذهلة، أليس كذلك؟
الفكاهة يمكنها مساعدتك في أن تبدو أفضل، وتعيش أطول، وتجعلها تمطر، أليس كذلك؟
(ضحك)
لأن الناس الذي يستخدمون الفكاهة يتقاضون أجورا أفضل.
وأي شخص يمكنه تعلُّم هذه الفوائد.
لأن عندما أتحدث للناس عن الفكاهة أو الكوميديا،
يكونوا أحيانا خائفين.
ذلك الحدث الذي ذهبت إليه في سويسرا منذ سنتين
والذي جعل جدتي تقول (WTF)،
كان من المقرر التحدُّث في مؤتمر.
وكان أحد المتحدثين في ذلك المؤتمر هذا السيد.
اسمه "كيفين ريتشاردسون".
ويُعرف أيضا بهامِس الأسود.
إذا رأيت فيديو على اليوتيوب لأسد يحضن رجلا، فإنه هذا الشخص.
وهو يعيش في جنوب إفريقيا،
ويربي الأسود منذ صغرها،
ويعاملونه كأنه واحد من القطيع.
هو أساسا النسخة البشرية من "رافيكي" في "الملك الأسد".
ولكن كنت أتحدث أنا وكيفين قبل الفعاليّة.
واكتشف أنني أؤدي الكوميديا الارتجالية،
وقال "أنا لا أستطيع فعل ذلك مطلقا، إنه مخيف للغاية."
(ضحك)
وقلت "ولكنك تعيش مع الأسود!"
(ضحك)
كأن الإدلاء بمزحة يعتبر أكثر رعبا من العيش مع الأسود.
(ضحك)
ولكن الكثير من الناس لديهم هذا التصوُّر
كأن القدرة على إضحاك الناس قد تم تشفيرها بطريقة ما في حمضنا النووي.
(ضحك)
ولكن الحقيقة هي أن الفكاهة مهارة،
وإذا كانت مهارة، فذلك يعني أنه يمكنك تعلُّمها.
لأنني من الأشخاص الذين قد تعلُّموا كيفية استخدام الفكاهة.
لأنني قدمت الكثير من العروض
بصفتي كوميديان ارتجالي، ومُرتجِل، وراوٍ، وبليغ في فن الخطابة.
وقدمت عروضا في 50 ولاية، و18 دولة وكوكب واحد.
(ضحك)
ولديّ معجبين في أكثرمن 150 دولة،
اعتمادًا على الأشخاص الذين دخلوا موقعي بالصدفة.
وتم وصفي بأنني فكاهي وذكي، على الأقل ذلك ما تقوله أمي.
(ضحك)
وتم رؤيتي في برنامج "ذا ديلي شو" مع جون ستيوارت، بين الجمهور.
(ضحك)
ذهبت مؤخرًا إلى حفلة لَم الشمل لخريجي المدرسة،
وعندما اكتشف الأشخاص أنني أعمل ككوميديان ارتجالي،
قالوا، "ولكنك لست مرحا."
وفي بعض الجوانب إنهم على حق
لأني سأخبرك أن هذا ليس وجها مرحا.
(ضحك)
هناك الكثير من المرح حول هذه الصورة؛
لا شيء منها متعمدا.
(ضحك)
ولديّ الأطراف الشقراء أعلى الرأس كأني أردت أن أكون في فرقة موسيقية.
وكان الموضوع "إلى حلم،" ولكني لست حلم أحد..
(ضحك)
في هذه الصورة.
لأنني حين نضجت، لم يكن لديّ روح الاحتفال أو أكن مهرج الفصل.
في السنة النهائية، تم اختياري لأكون فتى المدرسين المدلل.
وهذا سيدهش الكثير منكم، ولكن هذا بسبب أنني معقّد.
إذا كنت تتساءل ما نوع التعقيد،
الإجابة نعم؛ الكمبيوتر، والرياضيات، والخيال العلمي،
دانجنز آند دراجون، وستار وورز، ستار ترك، ستاربكس، جميعهم.
(ضحك)
ولكن بالتحديد، مهندسا.
والتحقت بجامعة ولاية أوهايو،
وحصلت على البكالوريوس في علوم الحاسب والهندسة.
وبعد التخرج،
بدأت العمل في شركة "بركتر آند جامبل" كمدير مشروع تكنولوجيا المعلومات.
وذلك ما توقعه لي الناس فعله،
لأن بُناءً على تقييمي الشخصي،
ذلك ما يوحيه أنه يجب أن أكون مهندسا لعلوم الحاسب.
ولكن تعلمت أننا لسنا كتقييم الشخصية،
لأن تقييمي يعني
أنني من الفئة (أ)، مربع أزرق، حي الضمير، "آي إن تي جى" مع علامة مائية.
وذلك يعني أنني طموح، وعنيد، وانطوائي
يحب السير لمسافات طويلة على الشاطئ،
ولكني تعلمت أننا لسنا كتقييماتنا الشخصية.
فهي قد تعطينا نظرة ثاقبة حول سلوكنا
أو تخبرنا ما الذي يدفعنا
أو تخبرنا أي أميرة ديزني قد نكون مثلها "بوكاهانتس"
(ضحك)
ولكنها لا تعرف شخصياتنا؛ وإنما أفعالنا هي التي تحددها.
لذا بدأت أمارس الكوميديا في الكلية.
أراد صديقي المفضل الواقف في المنتصف تكوين مجموعة للكوميديا الارتجالية.
وأراد أشخاصا وأجبرني على الانضمام.
ويمكنكم أن تخبروني من هذه الصورة، أننا كنا لسنا بارعين.
على الأقل للبدء، لم يكن لدينا أدنى فكرة عما كنا نفعله.
وشاهدنا برنامج "لمن هذا الخط على أي حال؟" وحاولنا تكرار ما شاهدناه.
والذي كان ينقصني في مهارة الكوميديا أنني كوّنت إدارة مشروعات الكوميديا.
"إذا كنا سنفعل ذلك بجدية؛
فعلينا أن نتدرب ثلاث مرات أسبوعيا،
وسيكون لدينا اجتماع عمل كل يوم اثنين،
وسنشاهد مرة أخرى عروضنا كأنها شريط مباراة."
وعلى مدى سنتين، أصبحنا أفضل.
وانتقلنا من التمرُّن في الدور السفلي للمدينة الجامعية
إلى التمرُّن في مسرح الجامعة مرتين أسبوعيا،
لم نتعلم قط كيفية التقاط صورة جيدة.
ولكن هكذا تتعلّم مهارة الفكاهة.
من خلال الممارسة والتكرار.
وأي شخص يمكنه فعل هذه الأمور.
وليس عليك أن تصبح كوميديان محترف لتستخدم الكوميديا،
ولكننا يمكننا التعلُّم من المحترفين.
فعلى سبيل المثال، من العروض الارتجالية، نتعلّم كيفية مشاركة آرائك.
لأن لدى "لويس سي كي" منظورا محددا لرؤية العالم،
الذي يختلف عن "إلين دي جينيريس"،
والذي يختلف عن "تيج نوتارو"، أو "ديف تشابيل" أو "كريس روك".
كل شخص لديه منظوره الخاص.
بعض الناس أخبروني
أنني أبدو كمزيج من "هيو جاكمان" و"كونان أوبراين".
(ضحك)
والبعض الآخر أخبرني " كأنني أرى ديفيد تينانت ممثل دكتور هو"
وأخبرتني سيدة،
"أظنك تبدو مثل "جاستين تمبرلك" ولكن من هنا إلى هنا."
(ضحك)
وسأتجاهل الشخص الذي أخبرني أنني أبدو مثل "كلاي أيكن".
صحيح، تماما.
كل شخص لديه منظوره الخاص.
ونستطيع استخدام ذلك المنظور كطريقة للاتصال بالآخرين، أليس كذلك؟
فيمكننا استخدامه لقول "نحن متشابهين." كم شخصا هنا يحب الحلوى؟
الناس تحب الحلوى. أنا أحب الحلوى. أنا مهووس بالميلك شيك.
إنها أفضل شكل ممكن من الحلوى.
بسبب المذاق الطيب للأيس كريم بشكل يسهل تناوله.
ولكن أنا لا أفهم الشيكولاتة بالنعناع.
ولا أعرف أي معجب بالشيكولاتة بالنعناع.
لم أتناول الشيكولاتة من قبل
"أتعرفون ما الذي يشبه هذا المذاق؟ معجون الأسنان"
(ضحك)
يمكننا مشاركة منظور ما كوسيلة للاتصال.
كما يمكننا مشاركة منظور لإثبات وجهة نظر.
لأنني سأخبركم
أنني طالما فهمت الحواسيب أكثر من فهمي للبشر.
لأن عندما يحدث خطأ ما في الحاسب،
نتلقى رسالة خطأ.
ولكن عندما يحدث خطأ مع الإنسان،
تجد مشاعر.
(ضحك)
الأمور ستصبح أكثر يُسْرًا إذا جاء الإنسان برسائل خطأ،
أليس كذلك؟
قول أنك منهك، ومرهق، ومضغوط قليلا،
سيظهر فقط: "تحذير! تحميل زائد للنظام."
(ضحك)
"من فضلك أعد التشغيل بعد أخذ قيلولة."
لأن كلنا نعرف أن القيلولة هي النسخة البشرية
من "فقط أغلقه وقم بإعادة تشغيله مجددا."
بعض رسائل الخطأ لن تضطر إلى تغيرها.
فمثلا، إنك بالخارج تغازل نادلة، وهي لم تشعر بذلك.
سيظهر فقط: "خطأ. غير قادر على إنشاء اتصال بالخادم."
(ضحك)
ستصبح الأمور أكثر يسرًا للغاية.
ولكن في الحقيقة أن البشر ليسوا حواسيب،
بغض النظرعن كم هم رائعون عندما يتظاهرون بذلك.
لأننا، كبشر، ليس علينا إدارة الوقت فحسب، بل أيضا إدراة الطاقة.
لأنه ليس مهمّا ما تبقى لنا من الوقت
إذا لم يكن لدينا الطاقة لفعل أي شيء به.
من العروض الارتجالية، تعلمنا كيفية اكتشاف وتسليط الضوء على رأيّ ما.
لأن نمط التفكير الأساسي للارتجال هو "نعم، ثم الإسهاب في الكلام"
كيف الارتجاليّون في يوسي بي، وساكند سيتي، وكوميدي سبورتز يختلقون الأشياء
في رأسهم.
وكيف يمكننا فعل نفس الشيء.
نحذو حذوهم، نقبل ونبني، نكتشف ونسلط الضوء ونقول،
"إذا كان هذا صحيحا، وماذا أيضا صحيحا؟"
لأن ذلك دفعني للذهاب لولاية فلوريدا لإدراك
أن مغني الراب "فلو رايدا" سُمّيّ بذلك تيمُّنا بموطنه الأصلي فلوريدا
ووضع مسافة بينه.
وذلك أدهشني!
(ضحك)
يمكننا قول، "إذا كان هذا صحيحا، وماذا أيضا يمكن أن يكون صحيحا؟"
يمكننا قول،
"أظن يجب أن يكون هناك مصنع إسباني في مدينة دوفر
ليكون أقرب لـ "دي لا وير".
(ضحك)
أو مثل، "قد توجد محققة إنترنت في بيلوكسي
لتكون أقرب لـ ميسيز إب بي."
(ضحك)
وإذا كان هذا صحيحا، ما الذي أيضا صحيحا؟
إذا استخدمنا "نعم، والإسهاب" لخلق الفكاهة،
يمكننا أيضا استخدام "نعم، ثم الإسهاب" كوسيلة للاتصال بالآخرين.
يمكننا التفكير في تلك المحادثات النمطيّة القصيرة
حين يقول الأشخاص، "ما رأيك بالطقس؟"
تقول، "نعم، وإذا لم تكن في الخارج الآن،
كيف ستستمتع بالطقس في الخارج؟"
يمكننا تحويل أي محادثة محرجة إلى شيء أكثر فائدة
حين يمكنك معرفة الشخص.
"طقس جميل كهذا، أخرج، أو أتنزَّه أو أسبح."
ولو كنت مكاني، ستبقى في المنزل، لأنك شاحب للغاية.
أحب استخدام الأبنية ذات عامل الوقاية من الشمس؛ إنها الأفضل.
نتعرّف على الناس من خلال الموافقة بـ "نعم، ثم الإسهاب "
كما يمكننا استخدام مبدأ الموافقة ثم الإسهاب لنمرح أكثر
لأن الحقيقة أن متوسط عمل الناس هو 90 ألف ساعة
في حياتهم.
90 ألف ساعة!
تلك المدة بالكامل، قائمة الاسطوانات لـ (نتفليكس) بالكامل.
ذلك الكثير من الوقت.
ويمكننا قول، "نعم، سأعمل 90 ألف ساعة،
وقد استمتع بها أيضا."
ما بين عامي الأول والأخير في المدرسة الثانوية،
عملت بمصنع،
وسأخبرك أنها لم تكن وظيفة مبهجة.
وآنذاك، ظننت أنني ربما، في المستقبل،
أودُّ أن أصبح نجما عالميا للهيب هوب.
لذا، لتمرير الوقت، قد فكّرت في القوافي في رأسي،
ودوَّنتها في مفكرة صغيرة لاحقا.
ووجدت إحدى هذه المفكرات
واكتشفت لِمَ لم أصبح أبدا نجما للهيب هوب.
لأن إحدى هذه القوافي كانت،
"هيدروجين زائد هيدروجين زائد أوكسجين أيضا، اتَّحدت معاً بغراء تساهمي.
ماذا ستحصل، مجرد شيء يسمّى ماء،
نعم، إنها تشكل فريقا، وتصبح أكثر سخونة."
(ضحك)
ولهذا السبب لم أصبح أبدا نجما للهيب هوب.
ولكن لا زالت تساعدني لقضاء الوقت، وخلق الفكاهة والمرح.
وفي النهاية من المشهد،
يمكننا التعلُّم أهمية الالتزام بالأداء.
لأن الشخصيات في (ساترداي نايت لايف)،
(كي وبيل)، و(مونتي بايثون)
إنهم ممتعين للغاية، لأن الممثلين يلتزمون بالأداء.
إنهم يثقون بعروضهم التقديمية،
لأنها مثل المواعدة، أليس كذلك؟
يخبرك الناس أنهم يودُّون مواعدة أشخاصا ذوي ثقة.
منذ مضي سنتين، كنت مع بعض الأصدقاء في إحدى الحانات،
ورأيت هذه الفتاة الجميلة عند الحانة.
"ينبغي أن تتحدث إليها."
"لا يمكنني ذلك."
"ولِمَ لا؟"
"ليس لديّ حيلة"
"لست بحاجة إلى "حيلة" ولكن تحتاج فقط إلى الثقة."
ولكنهم لا يخبرونك أنهم يريدون تلك الثقة في بعض المجالات.
لأن أي سيدة ليست بحاجة إلى رجل ذي ثقة في الرياضيات.
(ضحك)
وهذا ما لديّ.
(ضحك)
لذا قلت، "حسنا. سأحاول بدء محادثة باستخدام الرياضيات."
لذا، ذهبت إلى الفتاة وقلت، "يا فتاة."
(ضحك)
"أأنت خط مقارب رأسي؟ لأن جمالك ليس له حدود."
(ضحك)
وقالت، "ماذا قلت الآن؟"
(ضحك)
وبدأت مجددا، وقلت، "يا فتاة.
أنت الزاوية المقابلة لوترالمثلث؟ لأنك تدفعيني للخطيئة."
(ضحك)
وقالت، "أظن من الأفضل لك أن تغادر."
لذا غادرت، حسنا؟
ولكن بعد ساعات قليلة، قلت، "ما كان علىّ قوله هو،
"يا فتاة، أنت أعلى من المعدل بكثير، لا تكوني قاسية."
(ضحك)
أحدث ذلك معك من قبل،
حين تفكّر في شيء ما لمدة 4 ساعات بعد وقوع الحدث؟
ذلك بالفعل شيء جيد، ويدعى التفكير المثالي بعد فوات الأوان.
فكرة أن "هذه اللحظة تحدث الآن،"
ولاحقا تفكر بهذه الفكرة على الدَرَج.
وتلك إشارة جيدة، لأن ذلك يعني أن لديك موهبة كوميدية.
ومن خلال الممارسة والتكرار،
يمكنك أن تختصر الوقت الذي تستغرقه لخلق الفكاهة
من 4 ساعات إلى 3 ساعات لاحقا،
إلى ساعتين فقط، إلى 10 دقائق، إلى ما يحدث الآن.
لأن انعكاس الماضي يؤدي إلى العمل في المستقبل.
وبذلك نصبح أكثر ارتياحًا وثقةً باستخدام الفكاهة،
كلما نفعلها في الواقع.
مثل ما تقوله (أمي كودي): "تظاهر بالشيء حتى تنجح فيه."
أعرف أن هناك بعض الأشخاص
الذين يقولون، "حسنا، عيون (جاستين تمبرلك)."
(ضحك)
"وماذا إذا لم أكن مرحاً؟"
الحقيقة أن إذا أضحكت شخصًا ما من قبل،
حتى ولو كان بسبب تعثُّر خطاك أثناء صعودك،
فإنك ربما لا زلت تستخدم الفكاهة.
ولكن حتى ولو كنت غير مستعدًّا لمحاولة خلق الفكاهة،
فإنك لا يزال يمكنك الاستفادة من الفكاهة بكونك راعٍ لها.
فيمكنك مشاركة الاقتباسات، ومحادثات TED التي استمتعت بها،
أو يمكنك استخدام الصور في عروضك التقديمية.
لأني لم ألتقط هذه الصورة.
لم أذهب إلى سريلانكا.
أنا لا أعرف هذا الراعي أو أيًّا من هذه الماعز.
وجدتها في "فليكر" تحت رخص المشاع الإبداعي
وشاركتها معكم، لأني استمتعت بها.
ولكن حتى ولو كنت غير مستعدًّا لخلق الفكاهة،
ولا تظن أنه يمكنك إيجاد شيئا شيّقا على الإنترنت،
فإنه لا يزال بإمكانك استخدام الفكاهة إذا كنت تعرف كيف تبتسم.
لأن عندما تري شخصا آخر يبتسم،
نحن جاهزون لعكس ذلك السلوك بعكس الخلايا العصبية في عقولنا.
وعندما نبتسم، يبتسمون: فنخلق اتصالا بشريا.
والبعض الآخر يقول، "ولكن إذا لم يضحك أحدا؟
وماذا إذا جربت الفكاهة، وكان هناك صمت محرج؟"
سيكون محرجا فقط إذا قضيت الوقت في ذلك،
إذا انشغلت به.
والحقيقة هي أنه لم يُطرد أحد بسبب مزحة سخيفة.
ربما مزحة غير مناسبة، ولكنها ليس سيئة.
لأن المزحة السخيفة تكون مثل،
"كان علىّ أن أتغيب عن الحصة بسبب انخفاض الحرارة
كنت باردا للغاية لأذهب للمدرسة."
(ضحك)
تلك مزحة سخيفة.
(ضحك)
المزحة غير المناسبة هي التي تكون موضوعها غير مناسب،
أو الهدف غير لائق، أو تحدث في وقت غير ملائم.
ولكن طالما كنا إيجابيين.
(ضحك)
وشموليّين، سنكون بخير.
لأن إذا لم يضحك أحدا على مزحتنا،
فإنها فقط بيان شامل وإيجابي.
وفي النهاية، يقول الناس "ماذا إذا لم يتعامل معي أحد بجدية؟"
"ماذا إذا ظن الناس أني مهرج أو بهلوان؟"
إذا كنت ستستخدم الفكاهة في العمل،
أدرك أن الفكاهة لن تحل محل العمل.
الفكاهة مثل ملح الطعام.
فلا يمكنك تناول وجبة مليئة بالملح، أليس كذلك؟
لأن ذلك قد يجعلك حصانا.
أتودُّ أن تكون حصانا؟ أنا أقول لا.
(ضحك)
ولكن لازال بإمكانك استخدام الفكاهة
طالما تجعلها أكثر إنتاجية.
المديرون بالفعل يريدونها.
لأنهم يعرفون أنك ستكون أكثر انخراطا وتحرز نتائج أفضل.
ولكن دعونا نقل أنك تعمل في مؤسسة تنص على عدم المرح.
الحقيقة هي أن لا أحد يمكنه السيطرة على تفكيرك.
لا يستطيع أحد أن يمنعك من الإنصات لملفات البث الكوميدية
في طريقك للعمل
وهكذا تتخلص من الضغوط وتصبح أكثر حضورا بين عائلتك.
ولا يستطيع أحد أن يمنعك من إنشاء حساب على تويتر لتتلاعب بالألفاظ.
لا يستطيع أحد أن يمنعك من تأليف كيمياء الراب أثناء عملك.
الحقيقة هي أن الرضا الوظيفي، ووجهة نظرك، ووسيلتك لمعالجة الإجهاد
هي مسؤوليّتك بالكامل، وهو اختيارك الذي تتَّخذه.
وهذا هو مهارة الفكاهة.
يبدأ بمشاركة وجهة نظرك،
واكتشاف وتسليط الضوء على وجهة النظر هذه.
ونستخدم مبدأ الموافقة والإسهاب في عملنا وحياتنا،
وفي النهاية، نمارس، ونؤدي، ونكرر،
لأن ذلك يجعلنا نتحسّن.
ويمكن للناس أن يأخذوا درس ارتجال، أو محاولة الكوميديا الارتجالية،
ولكن يمكننا أن نكون أكثر دراية بكيفية خلق الفكاهة كل يوم.
والجميع يستطيعون فعل هذه الأمور.
وسأخبرك، أن أظرف شخص أعرفه هو جدتي، التي راسلتني.
ورفعت مستواها من كتابة الرسائل إلى الفيس بوك.
إنها الآن على الفيس بوك وتعلّق على كل التحديثات لحالتي.
ولا يمكنني إخباركم
إذا كانت جدتي هي الأكثر ظرفا وإخلاصا في العالم،
أو إنها تسخر مني في الخفاء.
(ضحك)
منذ شهرين مضوا، نشرت
"أحاول أن أقرر إذا كان يجب علىّ أن أصبح لاعبا رياضيا أو مجرما،
وأعددت قائمة بالإيجابيات والسلبيات."
كان رد جدتي كلمة واحدة ألا وهي: "مضحك."
(ضحك)
وقلت، " أنا لا أعرف.
أتظن أنه مضحك، أو أنها تعبث معي؟"
بعد مرور أسبوعين، نشرت،
"أظن أن الحانة المريحة التي تقدم تينًا قد تجعل أماكن المواعدة رائعة."
وكان رد جدتي، "ها، ها."
(ضحك)
وقلت، "هناك خطبٌ ما حول الفاصلة."
(ضحك)
وقلت، "إنها تعبث معي"
وبعد مضي أسبوعين، نشرت
"تحويل الأرقام 51،6 و500 إلى الأرقام الرومانية تُغضبُني."
(ضحك)
وكان رد جدتي، "هذه بالفعل جيدة"
(ضحك)
جدتي تسخر مني.
(ضحك)
لا يهم عمرك، أو دخلك، أو وجهة نظرك،
تقييمك الشخصيّ، أو الخريجين الفائقين لمدرستك
أو أقرانك المشهورين.
أي شخص يمكنه التعلُّم كي يصبح مضحكا.
وكل هذا يبدأ باختيار،
اختيار لمحاولة إيجاد الوسائل لاستخدام الفكاهة،
اختيار لتكون مثل جدتي،
لتنظر إلى العالم حولك وتفكر في "WTF"
"واو، ذلك ممتع"
شكرا لكم
(تصفيق)
Hace seis años, estaba con algunos amigos en Nueva York
cuando tuve una notificación en mi teléfono
y me sorprendió descubrir que tenía un mensaje de texto de mi abuela.
Estaba sorprendido porque mi abuela en esa época teníia 78 años,
nunca había enviado un mensaje antes.
Y les diré que su primer mensaje fue adorable.
Decía: "Querido Andrew, intentando mensajear. Con amor, tu abuela"
Y yo pensaba: "¡Ah, cree que es una carta!"
Así que le respondí,
"Eh abuela, es un mensaje. No tienes que incluir todo eso"
Su respuesta: "Querido Andrew,
De acuerdo. Con amor, tu abuela"
Mi parte favorita es siempre "Con amor, tu abuela"
como si "amor y abuela" pudieran confundirme.
Sería como "Querido Andrew, pásalo bien en Texas. Con amor, Abuela"
Y yo pensaba: "¿Abuela?, ¿quién es Abuela?"
(Risas)
Pero mi abuela aún está descifrando algunas cosas.
Hace un par de años, fui a Suiza por trabajo,
volví, envié un mensaje a mi abuela:
"Eh abuela, acabo de volver de Suiza"
Su respuesta fue: "Querido Andrew, ¿Suiza? WTF".
(Risas)
De acuerdo, así que llamé a mi abuela,
"Abuela, ¿sabes lo que WTF significa?"
Y ella estaba como:
"Alguien en el bridge me contó que significa "Wow That's Fun"
(Risas)
Y yo dije "Eso es exactamente lo que significa"
No voy a explicar eso a mi abuela.
Con el tiempo, me he dado cuenta
de que que el mundo sería un lugar más feliz
si más gente pensara WTF,
si más gente fuera como mi abuela y pensara, "vaya, qué divertido".
Porque en el 2012 dejé mi trabajo corporativo en Procter and Gamble
para enseñar a la gente el valor del humor.
He trabajado con más de 35 000 personas y 250 organizaciones
en cómo ser más productivo, menos estresado y más feliz, usando el humor.
Y cuando la gente escucha lo que hago, están un poco escépticos,
(Risas)
porque nadie piensa en el humor como algo malo.
¿Hay alguien aquí al que no le guste reírse?
¿Alguien en plan: "No, odio sentir alegría en el cuerpo?"
(Risas)
No, la gente piensa que el humor es agradable.
Si disfrutara más mi trabajo, si me divirtiera, sería estupendo,
pero si no es así, bueno.
La realidad es que el humor es un imprescindible.
Con el exceso de trabajo, menosprecio, estrés, cultura de privación del sueño,
el humor es una necesidad.
Porque el humor hace que la gente escuche,
incrementa la memoria a largo plazo,
mejora el entendimiento y el aprendizaje
ayuda a comunicar mensajes.
También mejora la cohesión de grupo,
reduce la diferencia de status, difumina conflictos, construye confianza
y acerca a las personas.
Hace estas cosas
(Risas)
y esto sigue y sigue y sigue...
Está respaldado por casos de estudio y ejemplos del mundo real.
(Risas)
Y son beneficios impresionantes, ¿no?
Puede ayudar a vernos mejor, vivir más y hacer que llueva, ¿no?
(Risas)
Porque la gente que usa el humor está mejor pagada.
Y cualquiera puede aprender sus beneficios.
Cuando hablo a la gente sobre el humor y la comedia
a veces están intimidados.
Ese evento al que fui a Suiza hace un par de años
que hizo a mi abuela decir WTF,
era para hablar en una conferencia
Y uno de los ponentes de la conferencia era este caballero.
Su nombre es Kevin Richardson.
Conocido como el susurrador de leones.
Si ha visto un video de YouTube de un león abrazando a un tipo, es él.
Él vive en Sudáfrica,
cría leones desde que son muy jóvenes,
y lo tratan como parte de su manada.
Es basicamente la versión humana de Rafiki de El Rey león.
Pero Kevin y yo hablábamos antes del evento.
Él descubrió que hacía monólogos,
y dijo "Oh, yo nunca podría hacer eso, da mucho miedo"
(Risas)
Y yo dije: "¡Pero si vives con leones!"
(Risas)
Como si decir un chiste fuera más aterrador que vivir con leones.
(Risas)
Pero mucha gente tiene esta percepción
como si la habilidad de hacer reír a la gente estuviera codificada en el ADN.
(Risas)
Pero la realidad es que el humor es una habilidad,
y si es así, significa que podemos aprenderla.
Porque soy alguien que ha tenido que aprender cómo usar el humor.
Porque he hecho más de mil espectáculos
como monologuista, improvisador, narrador, orador.
He hablado y actuado en más de 50 estados y 18 países y un planeta.
(Risas)
Tengo fans en más de 150 países,
basado esto en la gente que visita por accidente a mi página web.
Me han llamado gracioso e inteligente, o eso es lo que mi madre dice.
(Risas)
Y me han visto en The Daily Show con John Stewart, entre el público.
(Risas)
Hace poco fue a mi reunión de instituto
y cuando la gente descubrió que hacía comedia
ellos dijeron: "Pero no eres divertido"
Y de alguna forma tienen razón,
porque les puedo decir que esta no es la cara de la diversión.
(Risas)
Hay mucha diversión en esta fotografía:
nada de esto es intencional.
(Risas)
Tengo las puntas rubias arriba como si fuera parte de una banda de jovencitos.
El tema era "En un sueño", yo no soy el sueño de nadie,
(Risas)
en esta fotografía.
Al crecer, nunca fui el alma de la fiesta ni el payaso de clase.
Mi último año, en superlativo, fui votado el predilecto del profesor.
Esto va a sorprenderles a muchos pero era porque soy un nerd.
Y si se pregunta que tipo de nerd,
la respuesta es Sí: informática, matemáticas, ciencia ficción,
Dungeons & Dragons, Star Wars, Star Trek, Starbucks, todos ellos.
(Risas)
Y más específicamente, soy ingeniero.
Fui a la Universidad estatal de Ohio
hice ciencias informáticas e ingeniería
Y después de graduarme
empecé a trabajar en Procter& Gamble como gestor de proyectos IT.
Eso era lo que la gente esperaba que hiciera,
basado en una evaluación de mi personalidad
lo que sugiere que debería ser un ingeniero de ciencias informáticas hoy
Pero aprendí que no somos una evaluación de personalidad.
Porque mi evaluación es
que soy tipo A, un cuadrado azul, concienzudo, horóscopo acuario.
Significa que soy ambicioso, cabezota introvertido
que gusta de largos paseos por la playa,
pero aprendí que no somos evaluaciones de personalidad.
Nos dan una idea de nuestro comportamiento
o nos dicen qué nos motiva
o qué princesa Disney seríamos --Pocahontas--
(Risas)
pero no nos definen; nos definen nuestros actos.
Empecé a hacer comedia en la universidad.
Mi mejor amigo, centro, quería empezar un grupo cómico de improvisación.
Necesitaba gente y me obligó a unirme.
Como probablemente pueden ver por la foto, no éramos muy buenos.
Al menos al inicio no teníamos ni idea de lo que hacíamos
Vimos "Whose Line Is It Anyway?" e intentamos repetir lo que vimos.
Y la falta de habilidad cómica la suplía con la gestión de proyectos de comedia.
"Si vamos a hacerlo en serio;
practicaremos tres veces por semana,
tendremos reunión de negocios cada lunes,
y rebobinaremos y veremos nuestros shows como si fueran partidos"
Y en el curso de dos años, mejoramos.
Pasamos de actuar en los sótanos de las residencias
a actuar 2 veces por semana en un teatro en el campus,
nunca aprendimos a sacar una buena foto.
Pero así es como se aprende la habilidad cómica,
a través de la práctica y la repetición.
Y cualquiera puede hacer esas cosas.
Y no tiene que convertirse en cómico profesional para usar la comedia,
pero podemos aprender de los profesionales.
Por ejemplo, un monologuista, puede aprender cómo compartir un punto de vista,
porque Loius C.K tiene una manera específica de ver el mundo,
es difierente a la de Ellen DeGeneres
es diferente de la de Tig Notaro, Dave Chappelle o Chris Rock.
Todos tienen su propia perspectiva.
Alguna gente dice
que parezco una intersección entre Hugh Jackman y Conan O'Brien.
(Risas)
Otras personas : "Ah, te ves como David Tennant de Doctor Who"
Una mujer me dijo,
"creo que te pareces a Justin Timberlake, pero de aquí a aquí"
(Risas)
Y vamos a ignorar a ese tipo que me dijo que me parecía a Clay Aiken
Sí, completamente.
Todos tienen su propia perspectiva.
Y podemos usar esa perspectiva como una manera para conectar con la gente.
Usarla para decir "Oh, somos parecidos" ¿A cuántos aquí le gustan los postres?
Aman los postres. Amo los postres Estoy obsesionado con los batidos.
Es la forma más eficiente de postre
porque tiene la deliciosidad del helado y la facilidad de comer.
Pero no entiendo el chocolate con menta.
No sé si tenemos algún fan de eso aquí.
Nunca he comido chocolate
y pensado "¿Sabes con qué estaría genial? Con pasta de dientes"
(Risas)
Podemos compartir una perspectiva como forma de conectar.
También podemos usar la perspectiva para enfatizar.
Porque les diré
que siempre he entendido mejor a las computadoras que a los humanos.
Porque cuando algo va mal con la computadora,
da un mensaje de error.
Cuando algo va mal con un humano,
consigues sentimientos.
(Risas)
Las cosas serían mucho más sencillas si vinieran código de error,
¿no es así?
Digamos que está sobrecargado, abrumado, un poco estresado,
solo aparecería: "¡Error! ¡Sobrecarga del sistema!"
(Risas)
"Por favor, reinicie tomando una siesta"
porque sabemos que la siesta es la versión humana
de "solo apágalo y entonces vuelve a encenderlo".
Algunos mensjes de error ni siquiera cambiarían.
Digamos que está ligando con una camarera y ella no está contenta.
Solo saltaría un "Error. Imposible establecer conexión con el servidor".
(Risas)
Las cosas serían mucho más fáciles.
La realidad es que los humanos no son computadoras,
no importan cuán adorables sean cuando pretenden serlo.
Porque como humanos, no solo administramos el tiempo, también energía.
Porque no importa cuánto tiempo tengamos
si nunca tendremos la energía para hacer algo con él.
De la improvisación podemos aprender a explorar un punto de vista.
Porque la mentalidad fundamental de la improvisación es: Sí, y...
Así es como improvisadores de la UCB, Second City y ComedySportz lo hacen
a ciegas.
Podemos usar lo mismo,
tomar lo que hacen, aceptarlo y construir, explorar y acentuarlo.
"Si esto es verdad, ¿qué más es cierto?"
Porque tuve que ir a Florida para darme cuenta
de que el rapero Flo Rida tomó su nombre de Florida,
y puso un espacio en medio.
¡Eso me dejó boquiabierto!
(Risas)
Podemos decir: "Si es verdad, ¿qué más podría ser cierto?"
Podríamos decir
"Creo que debería haber una fábrica hispana en Dover
que pasa por De La Ware".
(Risas)
O "Ahí podría haber una mujer detective por internet en Biloxi
llamada Misses IP, IP".
(Risas)
Si esto es verdad, ¿qué más podría ser cierto?
Si podemos usar "Sí, y" para crear humor,
podemos usar "Sí, y" como una forma de conectar con otra gente.
Podemos pensar en esa conversación trivial estereotípica
donde las personas dicen: "¿qué tal el clima?"
Y tú dices, "Sí, y si no estuvieras en este evento ahora mismo
¿de qué manera disfrutarías el tiempo fuera?"
Puede convertir esta conversación incómoda en algo con más sentido
donde uno aprenda sobre la persona.
"Con buen tiempo, salgo fuera voy de excursión o a andar".
Si son como yo, se quedan dentro porque Uds. están muy pálidos.
Me gusta usar el edificio SPF es la mejor protección.
Aprendemos sobre la gente a través de "Sí, y".
También puede usar esta mentalidad para divertirse más,
porque la realidad es que la persona promedio trabaja 90 mil horas
durante su vida.
¡Noventa mil horas!
Esa es toda la duración de la discografía de Netflix
Eso es un montón de tiempo.
Y podemos decir: "Sí, voy a trabajar 90 mil horas,
podía también disfrutarlas".
Entre mi primer y último año de instituto,
trabajé en una fábrica,
y les diré que no era un trabajo muy interesante.
En esa época pensaba que yo podría, en el futuro,
querer volverme una superestrella del hip-hop internacional.
Con el paso del tiempo pensaba rimas en mi cabeza,
las escribía en un cuaderno un poco más tarde,
y hace poco encontré uno de esos cuadernos
y descubrí porque nunca me hice una superestrella.
Porque una de las rimas era:
"Hidrógeno más hidrógeno más oxígeno juntos con pegamento covalente.
Lo que consigues es solo una cosa llamada agua,
sí, se está uniendo y esto solo se está caldeando"
(Risas)
Es la razón por la que nunca me convertí en una superestrella.
Pero aún así me ayudó a pasar el rato, a crear humor, a crear diversión.
Y finalmente del sketch,
podemos aprender lo importante del compromiso interpretando
Porque los personajes de Saturday Night Live,
Key & Peele, Monty Python,
son agradables porque los actores están comprometidos interpretando
Y tienen confianza en su presentación,
porque, ¿es como tener citas, ¿no?
La gente dice que quiere tener una cita con alguien con confianza.
Hace unos años, estaba con unos amigos en un bar,
vi una chica preciosa en el bar.
"Deberías hablar con ella"
"No puedo hacerlo"
"¿Por qué no?
"No tengo 'juego"
"No necesitas 'juego, solo necesitas confianza"
Pero no te dicen que quieren confianza en ciertas áreas.
Porque ninguna mujer quiere a un hombre con confianza en matemáticas.
(Risas)
Eso es lo que tengo.
(Risas)
Estaba como: "Bien, probaré una frase atractiva de matemáticas"
Fui hasta la chica y dije "Oye, chica"
(Risas)
"¿Eres una asíntota vertical? Porque tu belleza no tiene límites"
(Risas)
Y ella: "¿Qué acabas de decir?"
(Risas)
Así que intenté de nuevo y dije: "Oye chica.
¿Estás frente a una hipotenusa? Porque me estás haciendo querer pecar.
(Risas)
Ella miraba como diciendo "Creo que deberías irte".
Así que me fui.
Un par de horas después, me decía "Oh, lo que debería haber dicho fue,
Oye, chica, estás por encima del promedio, no seas media"
(Risas)
¿Les ha pasado alguna vez
que pensaron algo como cuatro horas después de haber sucedido?
Eso de hecho es algo bueno, se llama escalera del ingenio
La idea de "este momento ocurre aquí",
y entonces piensa en esta idea en la escalera.
Es una buena señal, significa que tiene instinto cómico.
Y mediante la práctica y la repetición,
puede acortar el tiempo que toma el momento a-já
de pasar de cuatro horas más tarde a solo tres horas,
a solo dos a tres minutos desde que ocurrió el momento.
Porque una reflexión sobre el pasado conduce a una acción en el futuro.
Y nos volvemos más cómodos, más confiados usando el humor,
cuanto más lo practicamos.
Es como dijo Amy Cuddy: "Fíngelo hasta que te conviertas en ello"
Sé que hay un par de personas
que dicen "De acuerdo, los ojos de Justin Timberlake"
(Risas)
"¿Qué pasa si no soy divertido?"
La verdad es si alguna vez Uds. hicieron reír a alguien,
aunque solo sea porque tropezaron al subir escaleras,
deben seguir usando el humor.
Pero si no está preparado para tratar de crear humor,
puede aún beneficiarse del humor siendo el pastor del humor.
Puede compartir citas, puede compartir TED talks que haya disfrutado,
o puede usar imágenes en sus presentaciones.
Porque no tomé esta foto.
No fui a Sri Lanka.
No conozco a este pastor ni a ninguna de estas cabras.
La encontré en Flickr, bajo licencia Creative Commons
la comparto con todos Uds., porque la disfruté.
Pero incluso si no esta listo para crear humor,
y no cree que pueda encontrar algo interesante en internet,
aún puede usar el humor si sabe cómo sonreír.
Porque cuando vemos a alguien sonreír,
estamos preparados para imitarlo con las neuronas espejo del cerebro.
Y cuando sonreímos, ellos sonríen: creamos una conexión humana.
Otras personas piensan: "¿pero y si nadie se ríe?
¿Y si pruebo el humor y hay un silencio incómodo?"
Es solo incómodo si dejas pasar el tiempo,
si te demoras en esto.
Y la realidad es que nadie ha sido despedido por un mal chiste.
Uno inapropiado, quizás, pero no un mal chiste.
Pero un mal chiste es algo como,
"Una vez tuve que faltar a clase por hipotermia,
era muy "cool" para ir a la school"
(Risas)
Eso es un mal chiste.
(Risas)
Un chiste inapropiado es uno con un tema inapropiado,
tiene un objetivo inapropiado o viene en un momento inapropiado.
Pero mientras somos positivos,
(Risas)
e inclusivos, nos funcionará bien.
Porque si entonces nadie se ríe,
es una afirmación positiva e inclusiva.
Finalmente, la gente piensa: "¿Y si nadie me toma en serio?"
"¿Y si la gente piensa que soy un bufón o un payaso?"
Y si usan el humor en el trabajo
reconozcan que el humor no reemplaza el trabajo.
El humor es la sal en la comida.
Pero no haría una comida completa de sal, ¿no es cierto?
Porque eso les convertiría en un caballo.
¿Quieren ser un caballo? Creo que no.
(Risas)
Pero aún puede usar el humor
siempre y cuando sean más productivos.
Los gerentes quieren esto,
porque significa estar más comprometido consiguiendo mejores resultados.
Pero digamos que trabaja para una organización que no es nada divertida.
La realidad es que nadie puede controlar cómo cada uno piensa.
Nadie puede impedirle escuchar un podcast cómico
en el camino trabajo-casa
para aliviar el estrés y estar más presente con su familia.
Nadie puede detener que creen un tuit y que escriban juegos de palabras.
Nadie puede evitar que canten raps de química mientras trabajan.
La realidad es que la satisfacción laboral, su perspectiva, manejo del estrés
es enteramente su responsabilidad y su elección.
Y es una habilidad del humor.
Esto comienza compartiendo un punto de vista,
y entonces exploramos, y realzamos el punto de vista.
y decimos "Sí, y..." tanto en el trabajo y la vida,
y al final practicamos, actuamos y repetimos,
porque así es como mejoramos.
Y la gente puede tomar clases de improvisación o hacer monólogos,
pero podemos ser más conscientes de cómo creamos humor cada día.
Y cualquiera puede hacer estas cosas.
Debo decir que la persona más graciosa que conozco es mi abuela, la que mensajea.
Ella ha elevado el listón de enviar mensajes a Facebook.
Ahora está en Facebook y comenta cada una de mis actualizaciones de estado.
Y no sé decir
si mi abuela es la mejor, la más sincera abuela en el mundo,
o si secretamente me trolea.
(Risas)
Hace un par de meses, posteé
"Tratando de decidir si debería volverme un atleta o un criminal,
así que hice una lista de pros y contras"
La respuesta de mi abuela fue una palabra: "Divertido"
(Risas)
Y yo: "No lo sé.
¿ella cree que es divertido o está jugando conmigo?
Hace un par de semanas, posteé
"Creo que un bar agradable que sirve higos sería un buen sitio para citar ciruelas"
La respuesta de mi abuela fue: "Ja, ja"
(Risas)
Y yo estaba: "Hay algo sobre la coma"
(Risas)
Y yo: "Está jugando conmigo"
Hace un par de semanas, posteé,
"Al convertir los números 51,6 y 500 a números romanos me sale LIVID (furioso.
(Risas)
La respuesta de mi abuela fue: "Oye, este es realmente bueno".
(Risas)
Troleado por mi propia abuela.
(Risas)
No importa: su edad, sus ingresos, sus perspectivas,
su evaluación personal, su superlativo superior
o su doppelganger en celebridades.
Cualquiera puede aprender a ser más divertido.
Y todo empieza con una elección,
una elección de buscar maneras de usar el humor,
elegir ser como mi abuela,
mirar al mundo alrededor y pensar: "WTF,
Oh, qué divertido"
Gracias.
(Aplausos)
Il y a six ans, j'étais à une terrasse de New York avec des amis
quand je reçois une notification sur mon téléphone.
Je suis surpris de constater que c'est un SMS de ma grand-mère.
Je suis surpris car ma grand-mère qui avait 78 ans à l'époque
ne m'avait jamais envoyé de SMS.
Son premier SMS était trop mimi :
« Cher Andrew, je fais un test. Ta Mamy qui t'aime. »
Et je pensais : « Elle doit penser que c'est comme une lettre. »
Alors je lui réponds :
« Salut Mamy, c'est un SMS. Pas besoin de ronds de jambes. »
Elle me répond : « Cher Andrew,
OK. Ta Mamy qui t'aime. »
Ce que j'aime le plus, c'est le : « Ta Mamy qui t'aime. »
Comme si « Mamy qui t'aime » allait me perturber.
Avec un : « Cher Andrew, amuse-toi bien au Texas. Mamy qui t'aime »,
je pourrais certes douter de l'identité de Mamy.
(Rires)
Mais ma grand-mère doit encore apprendre une chose ou deux.
Quand je suis allé en Suisse pour le travail,
à mon retour, je lui ai envoyé un message :
« Mamy, je suis de retour de Suisse. »
Et elle me répond : « Cher Andrew, la Suisse ? WTF. »
(Rires)
Bon, je l'ai appelée :
« Mamy, que crois-tu que WTF veut dire ? »
Et elle me répond :
« Eh bien, on m'a dit au bridge que ça veut dire Wahou, Très Fun ! »
(Rires)
Alors, je lui confirme que c'est bien ça.
Qu'aurais-je pu lui dire d'autre ?
Avec le temps, j'ai compris
que le monde serait un endroit plus amusant
si davantage de gens pensaient que WTF,
signifiait « Wahou ! Très Fun ! », comme ma grand-mère.
En 2012, voyez-vous, j'ai quitté mon travail chez P&G
pour former les gens sur la valeur de l'humour.
J'ai travaillé avec plus de 35 000 personnes et 250 organisations
pour devenir plus productifs, moins stressés et plus heureux grâce à l'humour.
Mais quand je dis cela, les gens sont sceptiques
(Rires)
car personne n'envisage l'humour comme mauvais.
Y a-t-il quelqu'un parmi vous qui n'aime pas rire ?
Qui déteste cette sensation de joie dans son corps ?
(Rires)
Mais les gens pensent que l'humour est la cerise sur le gâteau.
Ce serait super de mieux me plaire dans mon travail et de m'y amuser.
Mais c'est ainsi.
En fait, l'humour est obligatoire.
Il y a trop de travail, pas assez de reconnaissance,
trop de stress et pas assez de culture ;
l'humour est indispensable.
Parce que ça fait écouter les gens.
Ça augmente la mémorisation à long terme.
Ça améliore compréhension et apprentissage.
Ça aide à mieux communiquer.
Ça améliore l'esprit d'équipe.
Ça réduit les écarts de statuts, désamorce les conflits, construit la confiance
et ça rapproche les gens.
Rien que ça.
(Rires)
Et la liste n'est pas exhaustive.
Tout cela est étayé par la recherche et des enquêtes de terrain.
(Rires)
Ce sont des avantages impressionnants, non ?
L'humour aide à vous faire rayonner, vivre plus longtemps et à faire pleuvoir.
(Rires)
Car les gens qui utilisent l'humour sont mieux payés.
On peut tous apprendre comment en bénéficier.
Quand j'évoque l'humour ou l'art dramatique,
les gens sont parfois intimidés.
Quand je suis allé en Suisse il y a quelques années,
le fameux voyage WTF de ma grand-mère,
c'était pour prendre la parole à une conférence.
Un des orateurs, Kevin Richardson,
est connu comme l'homme qui murmure aux lions.
Si vous avez vu sur Youtube un type qui étreint un lion, c'est lui.
Il vit en Afrique du Sud.
Il élève des lions quand ils sont très jeunes.
Les lions le considèrent comme un membre de leur meute.
C'est la version humaine de Rafiki dans le Roi Lion.
Nous parlions ensemble avant la conférence
et en découvrant que j'étais humoriste,
Kevin me dit : « Je ne pourrais jamais faire ça, ça me fait trop peur. »
(Rires)
Le type vit avec des lions !
(Rires)
Comme si raconter des plaisanteries était plus effrayant que vivre avec des lions.
(Rires)
Tant de gens ont la perception fausse
que la capacité à faire rire les gens est encodée dans notre ADN ou pas.
(Rires)
Alors qu’en fait, l’humour est une compétence.
Et si c’est une compétence, on peut l’apprendre.
Je fais partie de ceux qui ont appris à utiliser l’humour.
Je suis monté sur scène des milliers de fois
pour improviser, faire de l'humour, de la poésie parlée, raconter des histoires.
J’ai fait des spectacles dans tous les 50 États, dans 18 pays et sur une planète.
(Rires)
J’ai des fans dans plus de 150 pays
si on croit les statistiques de fréquentation de mon site.
On dit que je suis hilarant et malin, en tous les cas, ma mère l’affirme.
(Rires)
On m’a vu aussi dans The Daily Show, avec John Stewart, dans le public.
(Rires)
Il y a peu, j’ai participé à une réunion des anciens du lycée.
Quand j'ai dit que j’étais humoriste,
on me répondait : « Mais tu n’es pas drôle ! »
Dans un certain sens, ils ont raison.
Ceci n’est certes pas le visage d’un gai luron.
(Rires)
Plein de choses sont drôles sur cette photo,
mais aucune ne l’est intentionnellement.
(Rires)
Il y a les mèches blondes comme si je voulais faire partie d’un boys band.
Le thème était : « Dans un rêve » mais je crains n’être le rêve de personne
(Rires)
sur cette photo.
En grandissant, je n’ai jamais été celui qui allume les soirées ou le clown.
La dernière année, on m’a élu le chouchou du prof.
La raison va vous surprendre mais c’est parce que je suis un intello.
Au cas où vous vous demandez en quoi j’étais doué :
en informatique, en maths, en SF,
Donjons et Dragons, Star Wars, Star Trek, Starbucks - la totale.
(Rires)
Mais surtout, je suis ingénieur.
Je suis allé à l’université de l’État d’Ohio
qui m'a diplômé en sciences informatiques et de l’ingénieur.
Après, j'ai commencé à travailler chez P&G comme ingénieur de projets IT.
Et les gens s’attendaient à ce que je fasse ça
car selon mon test de personnalité,
il semble que ce soit mon genre de travail en tant qu’ingénieur en informatique.
Mais nous ne sommes pas nos tests de personnalité.
Mon test stipule :
type A, chaleureux, consciencieux, architecte sous le signe du poisson.
En d’autres mots, je suis un type ambitieux, têtu et introverti
qui aime marcher sur la plage.
Mais nous ne sommes pas nos tests.
Ça donne des indications sur nos comportements
et nos sources de motivation,
ou sur quelle princesse nous incarnerions : Pocahontas.
(Rires)
Mais ils ne nous définissent pas, ce sont nos actions qui nous définissent.
J’ai commencé l'humour à la fac.
Mon meilleur ami, au milieu, voulait monter un groupe d’impro.
Il avait besoin de membres et il m’a forcé la main.
La photo est illustrative de notre piètre niveau.
Au début en tout cas, on ne savait pas ce qu'on faisait.
On regardait « C'est ma réplique, après tout ! » et on essayait d’imiter.
J'ai compensé mes lacunes en humour
par mes compétences en gestion de projets :
« Si on veut faire cela bien, prévoyons trois répétitions par semaine,
une réunion de travail tous les lundis
et on va aussi s'enregistrer en vidéo pour s'auto-analyser. »
On s'est amélioré en l'espace de deux ans.
On est passé des caves aux halls de résidence
pour faire deux spectacles par semaine sur le théâtre du campus,
mais sans jamais apprendre à faire la pose.
Mais c'est ainsi qu'on apprend l'art de l'humour.
Avec la pratique et les répétitions.
Tout le monde peut le faire.
Pas besoin d'être humoriste professionnel pour utiliser l'humour,
mais on peut apprendre d'eux.
Avec les one-man show, on apprend comment partager son point de vue.
Car Louis C.K. a une vision très particulière du monde,
différente de celle d'Ellen DeGeneres,
elle-même différente de Big Notaro, Dave Chappelle ou Chris Rock.
Chacun a sa perspective personnelle.
On me dit parfois
que je suis à l'intersection entre Hugh Jackman et Conan O'Brien.
(Rires)
D'autres pensent deviner en moi David Tennant dans Doctor Who.
Une femme m'a dit :
« Je trouve que vous ressemblez à Justin Timberlake mais de là à là. »
(Rires)
Et je vous fais abstraction du type qui m'a dit que je ressemblais à Clay Aiken.
Ah ouais..., d'accord !
On a tous notre propre perspective.
Et on peut l'utiliser pour se connecter à l'autre.
On pourrait dire : « On se ressemble » ; qui aime les desserts ici ?
Les gens adorent les desserts, moi aussi, et mon péché mignon, c'est le milkshake.
C'est la forme la plus efficace pour un dessert
car il combine l'onctuosité de la crème glacée avec la facilité de la consommer.
Par contre, le chocolat à la menthe, ce n'est pas mon truc.
Y a-t-il des fans ici ?
Je n'ai jamais mangé du chocolat
en me disant que ce qui serait cool avec, c'est un peu de dentifrice.
(Rires)
Nous pouvons donc partager notre perspective pour nous connecter.
Nous pouvons le faire aussi pour faire passer un message.
Si je vous dis
que je comprends mieux les ordinateurs que les humains
car quand il y a un problème avec les ordinateurs,
on reçoit un message d'erreur.
Mais quand il y a un problème avec un humain,
on reçoit des émotions.
(Rires)
Ce serait bien plus simple si les humains envoyaient des messages d'erreur !
Si vous êtes surchargé, dépassé ou un peu stressé,
un message apparaît : « Alerte ! Système en surcharge. »
(Rires)
« Redémarrez avec une sieste. »
C'est bien connu, la sieste est la version humaine
d'éteindre et de redémarrer le système.
Il y a mêmes des messages qui peuvent rester identiques.
Si vous draguez la serveuse mais que ça ne l'allume pas :
message d'erreur : « Incapable d'établir la connexion au serveur. »
(Rires)
Ce serait plus simple.
Mais les humains ne sont pas des ordinateurs,
aussi adorables soient-ils quand ils prétendre l'être.
Car les humains doivent non seulement gérer le temps mais aussi l'énergie.
Peu importe qu'on ait le temps
si on n'a pas l'énergie pour en profiter.
L'impro nous enseigne comment explorer et amplifier notre point de vue.
Car l'état d'esprit fondamental en impro, c'est : « Oui, et... »
C'est ainsi que les humoriste de UCB, Second City et ComedySportz improvisent
de but en blanc.
On peut utiliser la même astuce,
prendre ce qui vient, l'accepter, construire, explorer et amplifier :
« Si c'est vrai, quoi d'autre est vrai ? »
J'ai dû visiter la Floride pour comprendre
que le rappeur Flo Rida a tiré son nom de son état natal, la Floride,
en ajoutant un espace.
Ça m'a tué !
(Rires)
On peut donc dire : « Si c'est vrai, quoi d'autre est vrai ? »
On pourrait dire :
« Faire Paris-Brest,
ce n'est pas du gâteau. »
(Rires)
Ou encore : « On pourrait avoir une femme un peu bab à Biloxi
qui se fait appeler Missis Hippie. »
(Rires)
Si c'est vrai, quoi d'autre est vrai ?
Si « Oui, et » produit de l'humour,
on peut aussi utiliser ça pour se connecter à l'autre.
Prenons la petite conversation typique.
Du genre : « Mais quel temps il fait ! »
Vous répondriez : « Oui, et si ce n'était pour ce TEDx,
que ferais-tu pour profiter du beau temps ? »
On peut transformer une conversation difficile en une chose plus constructive
et apprendre sur l'autre.
« Quand il fait beau, je sors, je fais des randonnée ou je vais nager. »
Si vous êtes comme moi, vous restez à l'intérieur à cause des coups de soleil.
Je privilégie les protections SPF, ce sont les meilleures.
Donc, on apprend sur les gens avec le « Oui, et ».
Cela permet aussi de s'amuser davantage.
C'est un fait à accepter mais une personne moyenne travaillera 90 000 heures
dans sa vie.
90 000 heures !
C'est la discographie totale de Netflix.
Cela fait un paquet de temps.
On pourrait donc penser que si on doit travailler 90 000 heures,
autant que ce soit le plus agréable possible.
Quand j'étais au lycée,
j'avais un job dans une usine.
Ce n'était pas vraiment passionnant.
À l'époque, je pensais que je pourrais devenir
une superstar internationale de hip-hop.
J'inventais des rimes pour passer le temps
et je les notais dans un petit cahier un peu plus tard.
J'ai retrouvé un de ces cahiers
et j'ai compris pourquoi je ne suis pas une superstar du hip-hop.
Une de mes rimes est :
« Hydrogène, hydrogène et deux oxygènes,
ça colle ensemble en covalence, ça se rassemble.
Et on obtient quoi ? Rien que de l'eau, quoi !
Ça s'assemble et ça devient chaud. »
(Rires)
Voilà pourquoi je ne suis pas une superstar du hip-hop.
Mais passer mon temps à créer de l'humour m'a aidé.
Avec les sketchs,
on apprend l'importance de l'engagement dans le spectacle donné.
Les personnages de Saturday Night Live,
Key & Peele et des Monty Python
sont amusants parce que les acteurs sont engagés dans leur rôle.
Ils ont confiance dans leur performance,
c'est comme un rencard en fait.
Notoirement, on a envie de rencontrer une personne qui a confiance en elle.
Il y a quelques années, j'étais avec un copain dans un bar.
Et je remarque une belle fille.
« Va lui parler.
- Impossible.
- Pourquoi pas ?
- Je n'ai aucune chance.
- Pas besoin de chance, tu as besoin de confiance en toi. »
Personne ne nous dit souhaiter cette confiance dans certains domaines.
Aucune femme ne veut de mec qui a confiance en ses maths.
(Rires)
Mais c'est ce que j'ai.
(Rires)
Alors je me suis décidé à tenter ma tchatche mathématique.
Je me suis approché de la fille et je lui ai dit : « Salut !
(Rires)
Êtes-vous asymptote verticale ? Votre beauté tend vers l'infini. »
(Rires)
Elle me regarde et dit : « Quoi ? »
(Rires)
Alors, j'essaie à nouveau : « Salut !
Qu'est-ce qu'un homme complexe dit à une femme réelle ? 'Viens danser !' »
(Rires)
Elle me répond du bout des lèvres que je devrais partir.
C'est ce que j'ai fait.
Mais quelques heures plus tard, je pensais que j'aurais dû dire :
« Tu es supérieure à la moyenne, n'agis pas bassement. »
(Rires)
Cela vous est-il déjà arrivé
de trouver la bonne réplique quelques heures plus tard ?
C'est une bonne chose et ça s'appelle l’esprit de l’escalier.
C'est le principe que le moment arrive ici,
mais votre bonne idée vient plus tard, dans l'escalier.
C'est bon signe car ça signifie que vous avez un instinct d'humoriste.
Avec pratique et répétition,
on réduit l'intervalle entre le moment et l'euréka,
de quatre heures, il passe à trois,
à vingt minutes puis dix et enfin du tac au tac.
Penser au passé mène aux actions futures.
On se sent plus à l'aise, plus en confiance en manipulant l'humour
quand sa pratique augmente.
Amy Cuddy exprime ça très bien : « Faites semblant jusqu'à le devenir. »
Je vois certaines personnes penser :
« Les yeux de Justin Timberlake. »
(Rires)
« Et si je ne suis pas drôle ? »
En fait, si vous avez jamais fait rire quelqu'un,
même en trébuchant dans les escaliers,
vous avez utilisé l'humour.
Même si vous n'êtes pas prêt à faire de l'humour,
vous pouvez en profiter en étant son berger.
Vous pouvez citer quelqu'un ou partager un TED que vous appréciez,
ou utiliser des illustrations dans vos présentations.
Je ne suis pas l'auteur de cette photo.
Je ne suis jamais allé au Sri Lanka.
Je ne connais pas le berger, ni aucune des chèvres.
Je l'ai trouvée sur Flickr sous crédit de Creative Commons
et je la partage avec vous car elle me plaît.
Même si vous n'êtes pas prêt à faire de l'humour,
et que vous craignez ne rien trouver d'intéressant sur Internet,
vous pouvez quand même l'utiliser si vous savez sourire.
Quand on voit quelqu'un sourire,
on est conçu pour refléter ce comportement grâce aux neurones miroirs.
Si on sourit, l'autre sourit : on crée une connexion humaine.
Mais si personne ne rit ?
Et si j'essaie l'humour mais qu'un silence gêné suit ?
C'est gênant uniquement si vous y consacrez du temps,
si vous vous y appesantissez.
Mais on n'a jamais viré personne à cause d'une blague qui tombe à plat.
Une blague déplacée, peut-être, mais pas une blague ratée.
Une blague qui tombe à plat, c'est :
« J'ai raté le cours à cause d'hypothermie,
je suis en froid avec l'école. »
(Rires)
Ça tombe à plat.
(Rires)
Une blague déplacée est celle dont le sujet est déplacé,
ou sa cible, ou le timing.
Mais tant qu'on veille à rester positif,
(Rires)
et inclusif, on est dans le bon.
Car si personne ne rit,
notre blague devient une affirmation positive ou inclusive.
Et si on ne nous prend pas au sérieux ?
« Et si on pense que je suis un bouffon ou un clown ? »
Si vous utilisez l'humour au travail,
sachez que l'humour ne remplace pas le travail.
L'humour, c'est le sel.
Il ne viendrait à personne l'idée de manger un pot de sel.
Ça ferait de nous des chevaux.
Moi, personnellement, je n'ai pas envie d'être un cheval.
(Rires)
Mais on peut utiliser l'humour tant qu'il nous rend plus productif.
Les managers aiment bien l'humour
car ils savent que ça nous engage plus et conduit à de meilleurs résultats.
Imaginons que vous travailliez pour une organisation où ça ne rit pas.
En fait, personne ne peut contrôler ce que vous pensez.
Personne ne peut vous empêcher d'écouter un podcast amusant
quand vous rentrez du travail
afin de vous détendre et retrouver votre famille en forme,
de créer un compte Twitter et d'y publier des jeux de mots,
ou de faire du rap chimique pendant le travail.
La satisfaction au travail, votre apparence et votre gestion du stress
sont de votre responsabilité et dépendent de vos propres choix.
Et l'humour est une compétence.
Ça commence par partager votre point de vue,
ensuite explorer et amplifier celui-ci.
Quand on fait du « Oui, et » dans le travail et notre vie,
quand on s'entraîne, pratique et recommence,
on s'améliore.
On peut suivre des cours d'impro, ou faire des one-man show.
Mais on peut aussi générer consciemment de l'humour tous les jours.
Tout le monde en est capable.
La personne la plus drôle que je connaisse est ma grand-mère, celle au SMS.
Elle est passée au niveau supérieur, elle est sur Facebook maintenant.
Elle est sur FB et elle poste des commentaires sur tous mes statuts.
J'hésite encore
si ma grand-mère est la grand-mère la plus douce et la plus sincère au monde
ou si c'est un troll qui me tourmente.
(Rires)
Voici un de mes posts récents :
« En sortant du supermarché, le vigile m'a demandé de vider mon sac.
Alors je me suis assis et je lui ai parlé pendant deux heures. »
Et ma grand-mère a posté : « C'est fun ! »
(Rires)
Je me demandais vraiment
si elle trouvait cela amusant ou si elle me narguait.
Un peu après, j'ai posté :
« Quels sont les fruits qu’on trouve dans toutes les maisons ?
Des coings et des mûres. »
Et ma grand-mère a posté : « Ha, ha. »
(Rires)
Je trouvais la virgule étrange.
(Rires)
Elle me nargue, ce n'est pas possible !
Il y a quelques semaines, je poste :
« Si on convertit 51, 6 et 500 en chiffres romains, on devient LIVID. »
(Rires)
Et ma grand-mère dit : « Celle-ci est vraiment bonne. »
(Rires)
Ma propre grand-mère est un troll.
(Rires)
Peu importe votre âge, vos revenus, votre vision,
votre évaluation personnelle, votre surnom de lycée
ou votre sosie célèbre,
tout le monde peut devenir plus drôle.
Tout commence avec un choix,
celui de trouver la voix juste pour faire de l'humour,
celui de ressembler à ma grand-mère,
celui d'observer le monde qui nous entoure et de penser : « WTF,
Wahou, Très fun ! »
Merci.
(Applaudissements)
Prije šest godina, sjedio sam vani s nekim prijateljima u New Yorku
kad mi je stigla obavijest na telefon,
i bio sa iznenađen kad sam otkrio da sam dobio tekstualnu poruku od moje bake.
Bio sam iznenađen jer je moja baka tada imala 78 godina
i nikad prije nije poslala poruku.
I reći ću vam da je prva poruka bila divna.
Glasila je, "Dragi Andrew, isprobavam dopisivanje. S ljubavlju, tvoja baka."
Bilo je kao "Aaa, ona misli da je to pismo!"
Pa sam joj poslao poruku,
"Hej, bako, to je poruka. Ne moraš to sve obuhvatiti."
Njezin odgovor je bio, "Dragi Andrew,
U redu. S ljubavlju, tvoja baka."
Moj najdraži dio je da je uvijek "S ljubavlju, tvoja baka,"
kao da bih "S ljubavlju, baka" bio zbunjen.
Da je bilo kao, "Dragi Andrew, zabavi se u Texasu. S ljubavlju, baka,"
ja bih mislio "Baka? Čija baka?"
(Smijeh)
Ali moja baka još pokušava shvatiti neke stvari.
Prije nekoliko godina, poslovno sam otišao u Švicarsku,
vratio se, poslao baki poruku:
"Hej bako, upravo sam se vratio iz Švicarske."
Njezin odgovor bi je: "Dragi Andrew, Švicarske? KK."
(Smijeh)
U redu, pa sam nazvao svoju baku,
"Bako, što misliš da KK znači?"
I ona je kao,
"Pa dobro, netko na bridžu mi je rekao da to znači "Kako krasno."
(Smijeh)
A ja samo, "To znači točno to."
Neću to objašnjavati svojoj baki.
Ali s vremenom sam shvatio
da bi svijet bio sretnije mjesto
kad bi više ljudi mislilo KK-
da je više ljudi poput moje bake i da misli, "Kako krasno."
Jer sam 2012. napustio korporativni posao u Procter & Gambleu
da ljude naučim o vrijednostima humora.
Radio sam s više od 35,000 ljudi u više od 250 organizacija
na tome kako biti produktivniji, manje pod stresom i sretniji, koristeći humor.
Ali kad ljudi čuju što ja radim, malo su skeptični,
(Smijeh)
jer nitko ne smatra humor lošom stvari.
Postoji li ovdje netko tko se ne voli smijati?
Netko tko je kao "Ne, mrzim osjećaj radosti u svom tijelu?"
(Smijeh)
Ne. Ljudi misle da je humor lijepo imati.
Oh, da sam više uživao u poslu, da sam se zabavljao, to bi bilo sjajno,
ali ako nisam, pa dobro.
Stvarnost je ta da se humor mora imati.
U današnjoj preopterećenoj, podcijenjenoj, stresom ispunjenoj, neispavanoj kulturi,
humor je nužnost.
Humor tjera ljude da slušaju,
povećava zadržavanje dugotrajnog pamćenja,
poboljšava razumijevanje, pomaže u učenju
i pomaže u prenošenju informacija.
Također poboljšava grupnu povezanost,
smanjuje statusne razlike, razbija sukobe, gradi povjerenje
i zbližava ljude.
Čini ove stvari
(Smijeh)
i ovu stvar i tako dalje, i dalje, i dalje ...
I sve je to potkrijepljeno istraživačkim studijama i stvarnim primjerima.
(Smijeh)
I ovo su neke impresivne koristi, zar ne?
Humor vam može pomoći da izgledate bolje, živite duže i da prizovete kišu, zar ne?
(Smijeh)
Jer su ljudi koji koriste humor više plaćeni.
I bilo tko može naučiti ove koristi.
Jer kad razgovaram s ljudima o humoru ili komediji,
ponekad su zastrašeni.
Onaj događaj na koji sam išao u Švicarsku prije par godina
koji je natjerao moju baku da kaže KK,
bio je da pričam na konferenciji.
I jedan od govornika na toj konferenciji bio je ovaj gospodin.
Njegovo ime je Kevin Richardson.
Također je poznat kao šaptač lavovima.
Ako ste ikada vidjeli onaj YouTube video gdje lav grli čovjeka, to je taj čovjek.
Živi u Južnoj Africi,
odgaja lavove od malih nogu
i oni ga tretiraju kao člana čopora.
On je u osnovi ljudska verzija Rafikija iz Kralja lavova.
Ali Kevin i ja smo prije događaja razgovarali.
Otkrio je da sam se bavio stand-up komedijom
i bio je kao "Huh, nikad to ne bih mogao raditi, previše je zastrašujuće."
(Smijeh)
A ja mu kažem, "Ali ti živiš s lavovima!"
(Smijeh)
Kao da je ispričati šalu nekako strašnije od življenja s lavovima.
(Smijeh)
Ali toliko ljudi ima tu percepciju
da je sposobnost nasmijavanja ljudi nekako kodirana u našem DNA.
(Smijeh)
Ali stvarnost je da je humor vještina
i ako je vještina, to znači da je možemo naučiti.
Jer ja sam netko tko je morao naučiti kako koristiti humor.
Jer sam odradio preko tisuću nastupa
kao stand-up komičar, improvizator, pripovjedač, umjetnik izgovorene riječi.
Govorio sam i nastupio u svih 50 država SAD-a, u 18 zemalja i na jednom planetu.
(Smijeh)
Imam obožavatelje u više od 150 zemalja,
na temelju ljudi koji su slučajno došli na moju web stranicu.
Nazvali su me duhovitim i pametnim, barem tako kaže moja mama.
(Smijeh)
Bio sam viđen na The Daily Showu s Johnom Stewartom, u publici.
(Smijeh)
Nedavno sam doduše bio na godišnjici mature
i kad su ljudi saznali da sam se bavio stand-up komedijom,
rekli su, "Ali ti nisi smiješan."
I na neke načine su u pravu
jer bih vam rekao da ovo nije lice smiješnoga.
(Smijeh)
Mnogo toga je smiješno u vezi ove slike;
ništa od toga nije namjerno.
(Smijeh)
I imam plave vrhove kao da sam želio biti u boy bandu.
Tema je bila "U snu," ja nisam ničiji san -
(Smijeh)
na ovoj slici.
Jer, odrastajući, nikad nisam bio pokretač zabave ili razredni klaun.
Moja maturantska godina -
moj maturantski superlativ, izabran sam kao miljenik učitelja.
I ovo će iznenaditi mnoge od vas, ali to je zato što sam šmokljan.
I ako se pitate koji tip šmokljana,
odgovor je da; računala, matematika, znanstvena fantastika,
Tamnice & Zmajevi, Ratovi zvijezda, Zvjezdane staze, Starbucks - sve to.
(Smijeh)
Ali konkretnije, ja sam inženjer.
Pohađao sam Državno Sveučilište Ohio,
stekao diplomu iz računalstva i inženjerstva.
I nakon diplomiranja,
počeo sam raditi u Procter & Gambleu kao voditelj informatičkih projekata.
I to su ljudi očekivali od mene,
jer na temelju procjene moje osobnosti,
to je ono što sugerira što bih trebao biti kao inženjer informatike.
Ali sam naučio da nismo procjena osobnosti.
Jer moja procjena je
da sam tip-A, plavi kvadrat, savjestan, INTJ sa znakom vodenjaka.
To znači da sam ambiciozan, tvrdoglav introvert
koji voli duge šetnje plažom,
ali naučio sam da mi nismo procjene naše osobnosti.
One nam mogu dati uvid u naše ponašanje
ili nam reći što nas motivira
ili reći nam koja bismo Disney princeza bili - Pocahontas -
(Smijeh)
ali nas ne definiraju; umjesto toga, definirani smo našim postupcima.
Pa sam se počeo baviti komedijom na faksu.
Moj najbolji prijatelj
tu u sredini htio je osnovati grupu improvizacijske komedije.
Trebao je ljude i prisilio me da se pridružim.
I kao što vjerojatno možete vidjeti na ovoj slici, nismo bili baš dobri.
Barem za početak, nismo imali pojma što radimo.
Gledali smo "Čiji je to dio teksta uopće?" i pokušali ponoviti što smo vidjeli.
I što nisam imao u vještini komedije
nadoknadio sam vođenjem komičarskih projekata.
"Ako ćemo to stvarno učiniti;
vježbat ćemo tri puta tjedno,
imat ćemo poslovni sastanak svakog ponedjeljka
i vratit ćemo se i gledati naše nastupe kao da je snimka utakmice."
I tijekom dvije godine postali smo bolji.
Od nastupanja u podrumima u hodnicima zgrada došli smo
do nastupanja u kazalištu kampusa dva puta tjedno,
i nikad stvarno naučili kako se dobro uslikati.
Ali tako naučite vještinu humora.
Vježbanjem i ponavljanjem.
I bilo tko može raditi te stvari.
I ne morate postati profesionalni komičar da koristite komediju,
ali možemo učiti od profesionalaca.
Na primjer, iz stand-upa možemo naučiti kako podijeliti naše stajalište,
jer Louis C. K. ima vrlo specifičan način gledanja na svijet,
koji je drugačiji od onog Ellen DeGeneres,
koji je drugačiji od Tig Notaroa, Davea Chappellea ili Chrisa Rocka.
Svatko ima svoju perspektivu.
Neki mi ljudi kažu
da nekako izgledam kao presjek Hugha Jackmana and Conana O'Briena.
(Smijeh)
Drugi ljudi su kao, "Ah, ja nekako vidim Davida Tennanta iz Doctor Whoa."
Jedna mi je žena rekla,
"Mislim da izgledaš kao Justin Timberlake, ali od odavde do ovdje."
(Smijeh)
I ignorirat ćemo dečka koji mi je rekao da izgledam kao Clay Aiken.
Točno, samo u potpunosti.
Svatko ima svoju vlastitu perspektivu.
Možemo koristiti tu perspektivu kao način povezivanja s drugim ljudima, zar ne?
Možemo ga koristiti za reći, "Oh, slični smo." Koliko ljudi ovdje voli desert?
Ljudi vole desert. Ja volim deserte. Opsjednut sam mliječnim napitkom.
To je najučinkovitiji oblik deserta
zbog ukusnosti sladoleda u obliku jednostavnom za konzumiranje.
Ali ne razumijem čokoladu s mentom.
Ne znam imamo li kojeg obožavatelja čokolade s mentom.
Nikad nisam jeo čokoladu
i pomislio, "Znaš što bi dobro išlo s ovim?" Pasta za zube."
(Smijeh)
Možemo dijeliti perspektivu kao način da se povežemo.
Isto možemo dijeliti perspektivu kao način da dokažemo nešto.
Jer reći ću vam
da sam uvijek razumio računala mnogo više nego što razumijem ljude.
Jer kad nešto nije u redu s računalom,
dobijete poruku o pogrešci.
Kad nešto nije u redu s čovjekom,
dobijete osjećaje.
(Smijeh)
Stvari bi bile mnogo lakše da ljudi dolaze s porukama o pogrešci,
zar ne?
Recimo da ste preopterećeni poslom, pretrpani, malo stresirani,
samo bi iskočilo: "Upozorenje! Preopterećenje sustava."
(Smijeh)
"Molim ponovno pokrenuti drijemanjem.
Jer svi znamo kako su drijemanja ljudska verzija
"Samo ga isključite a zatim ga ponovo uključite. "
Neke poruke o pogrešci uopće ne biste morali mijenjati.
Recimo, flertate s konobaricom, ona uopće nije zainteresirana.
Samo bi iskočilo: "Pogreška. Nije moguće uspostaviti vezu s poslužiteljem. "
(Smijeh)
Stvari bi bile puno lakše.
Ali stvarnost je da ljudi nisu računala,
ma koliko divni bili kad se pretvaraju da jesu.
Jer mi, kao ljudi,
ne samo da moramo upravljati vremenom, moramo upravljati energijom.
Jer nije bitno koliko vremena imamo
ako nikada nemamo energije za učiniti bilo što s njim.
Improvizacijom možemo naučiti kako istražiti i istaknuti stajalište.
Jer je osnovni mentalni sklop improvizacije "Da, i..."
Tako improvizatori na UCB-u, Second Cityju and ComedySportzu izmišljaju stvari
koje im padnu na pamet.
I možemo koristiti tu istu stvar,
uzeti to što rade, prihvatiti i graditi, istražiti i istaknuti i reći,
"Ako je ovo istinito, što je još istinito?"
Jer mi je trebalo da posjetim državu Floridu da shvatim
da je reper Flo Rida dobio ime po svojoj rodnoj državi Floridi
i dodao je razmak.
To me ostavilo bez teksta!
(Smijeh)
Mogli bismo reći, "Ako je ovo istinito, što još može biti istinito?"
Mogli bismo reći,
"Mislim da bi u Doveru trebala postojati hispanska tvornica
koja se zove De La Ware."
(Smijeh)
Ili, "Mogla bi postojati internet detektivka iz Biloxija,
koja se zove Misses IP, PI."
(Smijeh)
Ako je to istinito, što je još istinito?
Ako možemo koristiti "Da, i" da stvorimo humor,
isto možemo koristiti "Da, i" kao način povezivanja s drugim ljudima.
Možemo misliti na to stereotipno čavrljanje
gdje su ljudi kao, "Ah, što kažeš na ovo vrijeme?"
Ti kažeš, "Da, i da niste na ovom događanju sada,
kako biste vani uživali po ovom vremenu?
I možemo preokrenuti ovaj nelagodan razgovor u nešto značajnije
gdje saznate nešto o osobi.
"Kad je lijepo vrijeme, izađem van, ili odem planinariti ili plivati."
Da ste vi ja, ostajete unutra, jer ste jako blijedi.
Volim koristiti zaštitni faktor zgrade, to je najbolja zaštita.
Najviše naučimo o ljudima kroz "Da, i."
Isto možemo koristiti da-i mentalni sklop da se više zabavimo,
jer stvarnost je takva da prosječna osoba radi 90 tisuća sati
u svom životnom vijeku.
Devedest tisuća sati!
To je cijelo trajanje, cjelokupna diskografija Netflixa.
To je dosta vremena.
I možemo reći, "Da, radit ću 90 tisuća sati
i isto tako bih mogao uživati u tome."
Od svog trećeg do četvrtog razreda srednje škole
radio sam u tvornici
i reći ću vam da to nije bio vrlo uzbudljiv posao.
I u to vrijeme, mislio sam da bih možda, u budućnosti,
htio postati internacionalna hip-hop superzvijezda.
Dakle, da mi prođe vrijeme, smišljao bih rime u glavi
i onda bih ih malo kasnije zapisao u bilježnicu.
I nedavno sam našao jednu od tih bilježnica
i otkrio zašto nikad nisam postao hip-hop superzvijezda.
Jer je jedna od rima bila,
"Vodik plus vodik plus kisik također, kovalentnim ljepilom zajedno se vežu.
Što dobijete je samo stvar zvana voda,
da, to je udruživanje i postaje toplije."
(Smijeh)
To je razlog zašto nikad nisam postao hip-hop superzvijezda.
Ali mi je ipak pomoglo da vrijeme prođe, da stvorim humor, da stvorim zabavu.
I na kraju iz izvedbi,
možemo naučiti o važnosti predanosti nastupu.
Jer likovi iz Saturday Night Livea,
Key & Peelea, Monty Pythona,
toliko su zabavni, jer su glumci predani nastupu.
I samopouzdani su u svojoj izvedbi,
jer je to kao izlaženje, zar ne?
Ljudi ti kažu da žele izlaziti s nekim tko je samopouzdan.
Prije nekoliko godina, bio sam s nekoliko prijatelja u baru
i u baru sam vidio tu prekrasnu djevojku.
"Trebao bi popričati s njom."
"Ne mogu to napraviti."
"Zašto ne?"
"Nemam 'spiku.'"
"Ne treba ti 'spika,' samo ti treba samopouzdanje.''
Ali ti ne kažu da žele to samopouzdanje u određenim područjima.
Jer nijedna žena ne želi muškarca koji je samopouzdan u matematici.
(Smijeh)
To je što ja imam.
(Smijeh)
Pa sam rekao, "U redu. Probat ću s matematičkim uletom."
Pa sam prišao djevojci, "Hej, curo!"
(Smijeh)
"Jesi li ti vertikalna asimptota? Jer tvoja ljepota nema granica."
(Smijeh)
A ona, "Što si upravo rekao?"
(Smijeh)
Pa sam pokušao opet, "Hej, curo.
Jesi li ti nasuprot hipotenuze? Jer izgleda da si prava."
(Smijeh)
A ona, "Mislim da bi možda trebao otići."
Pa sam otišao, zar ne?
Ali nekoliko sati kasnije bio sam, "Oh, što sam trebao reći bilo je,
'Hej, curo, puno si više iznad prosjeka, nemoj biti zlobna.'"
(Smijeh)
Je li vam se to ikad dogodilo,
kad ste se sjetili nečega četiri sata nakon tog događaja?
To je zapravo dobra stvar, zove se pamet stubišta.
Ideja "ovaj trenutak se događa ovdje,"
i onda se sjetite te ideje na stubištu.
To je dobar znak, jer to znači da imate komični instinkt.
Kroz vježbu i ponavljanje,
možete skratiti vrijeme potrebno da imate taj ha-ha trenutak
s četiri sata kasnije na samo tri sata kasnije,
sa samo dvije do deset minuta i onda da se događa u tom trenutku.
Jer odraz prošlosti dovodi do akcije u budućnosti.
I tako postajemo ležerniji, samopouzdaniji u korištenju humora,
što više to zapravo radimo.
To je kao što Amy Cuddy kaže: "Lažiraj dok to ne postaneš."
Znam da postoji nekoliko ljudi
koji su kao, "U redu, oči Justina Timberlakea."
(Smijeh)
"Što ako nisam smiješan?"
Istina je, ako ste ikad nekoga nasmijali,
čak i ako ste se spotaknuli na stepenicama dok ste se penjali uz stepenice,
i dalje bi to bio humor.
Ali čak ako i niste spremni pokušati stvoriti humor,
još uvijek vam humor možete koristiti tako da budete pastir humora.
Možete dijeliti citate, možete podijeliti TED govor u kojem ste uživali,
ili možete koristiti slike u vašim prezentacijama.
Jer bih vam rekao da nisam uslikao ovu sliku.
Nisam išao na Šri Lanku.
Ne znam ovog pastira ili bilo koju od ovih koza.
Našao sam je na Flickru pod Creative Commons licencom
i podijelio je sa svima vama jer sam uživao u njoj.
Ali čak i ako niste spremni stvarati humor
i ne mislite da možete pronaći nešto zanimljivo na internetu,
još uvijek možete koristiti humor ako se znate smijati.
Jer kad vidimo nekog drugog kako se smije,
primorani smo da zrcalimo to ponašanje sa zrcalnim neuronima u našem mozgu.
I kad se mi smijemo, oni se smiju: stvaramo vezu među ljudima.
Drugi su ljudi kao, "Ali što ako se nitko ne smije?"
Što ako isprobam humor i nastane neugodna tišina?
Pa, zapravo je samo neugodno ako provodiš vrijeme na tome,
ako se zadržavaš na tome.
Ali stvarnost je ta da nitko nikad nije dobio otkaz zbog loše šale.
Neprimjerene, možda, ali ne loše šale.
Jer je loša šala nešto kao,
"Jednom sam morao propustiti nastavu zbog hipotermije,
bio sam previše cool za školu."
(Smijeh)
To je loša šala.
(Smijeh)
Neprimjerena šala je ona koja ima neprimjerenu temu,
ima neprikladnu metu ili dolazi u neprimjereno vrijeme.
Ali dok smo svi pozitivni -
(Smijeh)
i sveobuhvatni, bit ćemo dobro.
Jer tada ako se nitko ne smije na našu šalu,
to ja sada samo pozitivna i sveobuhvatna izjava.
Na kraju, ljudi kažu, "Što ako me nitko ne shvati ozbiljno?"
"Što ako ljudi misle za mene da sam šaljivčina ili klaun?"
Ako ćete koristiti humor na poslu,
prepoznajte da humor ne zamjenjuje posao.
Humor je kao sol obroka.
Ne biste pojeli sol kao cijeli obrok, zar ne?
Jer bi vas to učinilo konjima.
Želite li biti konj? Kažem ne.
(Smijeh)
Ali uvijek možete koristiti humor
sve dok ga činite produktivnijim.
Direktori ga zapravo žele,
jer znaju da ćete se više angažirati i postići bolje rezultate.
Ali recimo da radite za organizaciju koja kaže "ne" bilo kojoj zabavi.
Stvarnost je ta da nitko ne može kontrolirati kako da mislite.
Nitko vas ne može spriječiti da slušate komedijske podcastove
na putu s posla prema kući
i tako ublažite stres i budete više prisutni u svojoj obitelji.
Nitko vas ne može spriječiti u stvaranju Twitter računa da pišete uvrede.
Nitko vas ne može spriječiti u smišljanju kemijskih rapova dok radite.
Realnost je da zadovoljstvo poslom, vaše gledište, vaš način upravljanja stresom
u potpunosti je vaša odgovornost i izbor je na vama.
I to je vještina humora.
Započinje dijeljenjem vašeg stajališta
i onda istražujemo i ističemo to stajalište.
I koristimo Da-i za naš posao i naš život
i na kraju vježbamo, nastupamo i ponavljamo,
jer tako postajemo bolji.
I ljudi mogu uzeti tečaj improvizacije ili mogu probati stand-up komediju,
ali isto tako možemo biti svjesniji kako stvoriti humor svaki dan.
I bilo tko to može učiniti.
Kažem vam, najsmiješnija osoba koju znam moja je baka, ona koja mi šalje poruke.
I unaprijedila je svoju igru od slanja poruka do Facebooka.
Sada je na Facebooku i komentira svako moje objavljivanje statusa.
I ne bih znao reći
je li moja baka najljubaznija, najiskrenija baka na svijetu,
ili me potajno provocira.
(Smijeh)
Prije nekoliko mjeseci objavio sam,
"Pokušavam odlučiti bih li trebao postati profesionalni sportaš ili kriminalac,
stoga sam napravio popis "za" i "protiv".
Odgovor moje bake bila je jedna riječ: "Smiješno."
(Smijeh)
Pomislio sam, "Ne znam.
Misli li ona da je to smiješno, ili me zeza?"
Nekoliko tjedana kasnije objavio sam,
Mislim da bi udoban bar koji poslužuje smokve bio slatko mjesto za izlazak.
Odgovor moje bake bio je, "Ha, ha."
(Smijeh)
I pomislio sam, "Postoji nešto u ovom zarezu."
(Smijeh)
"Zeza se sa mnom."
Onda prije par tjedana, objavio sam,
"Pretvaranje brojeva 51, 6 i 500 u rimske brojeve čini me LIVID."
(Smijeh)
Odgovor moje bake bio je, "Hej, ovaj je zapravo dobar."
(Smijeh)
Isprovociran od strane vlastite bake.
(Smijeh)
Nije bitno, vaše godine, vaš prihod, vaša perspektiva,
procjena vaše osobnosti, vaš maturantski superlativ
ili vaš slavni dvojnik.
Svatko može naučiti biti smiješniji.
I sve započinje izborom,
izborom da pokušate naći načine za korištenje humora,
izborom da budete kao moja baka,
da pogledate svijet oko sebe i pomislite, "KK -
Kako krasno."
Hvala vam.
(Pljesak)
Hat éve New Yorkban üldögéltem barátaimmal,
amikor mobilomra értesítést kaptam.
Elámultam, mert nagymamámtól kaptam sms-t.
Leesett az állam, mert Nagyi akkor volt 78 éves,
és sosem sms-ezett.
Első üzenete bájos volt:
"Kedves Andrew! Próbálgatom az sms-t. Szeretettel, a Nagyid."
"Hű, azt hiszi, ez levél!" – gondoltam,
úgyhogy visszaüzentem neki.
"Nagyi, ez sms, nem kell mindent belevenni!"
Válaszolt.
"Kedves Andrew! (Nevetés)
Jó. Szeretettel, a Nagyid."
Kedvencem a "Jó. Szeretettel, a Nagyid."
Ha ennyi lenne: "Szeretettel, Nagyi", zavarban lennék.
Pl. "Andrew, jó mulatást Texasban. Szeretettel, Nagyi." Nagyi? Ki Nagyija?
(Nevetés)
De Nagyi mindig újat tanul.
Pár éve Svájcban volt dolgom.
Visszaérve sms-t küldtem neki:
"Nagyi, visszaértem Svájcból."
"Kedves Andrew! Svájc? WTF."
(Nevetés)
Fölhívtam.
"Nagyi, szerinted mit jelent a WTF?"
Azt felelte:
"A Bridge-ből valaki szerint azt: «Wow, tuti frankó.»"
(Nevetés)
Én meg: "Pont ezt jelenti."
Nem terhelem ezzel.
De idővel rájöttem,
hogy boldogabb lenne a világ,
ha többen gondolnának a WTF-re,
s többen lennének Nagyihoz hasonlók, és gondolnák: "Wow, tuti frankó".
Mert 2012-ben kiléptem a Procter and Gamble-től,
hogy a humor értékére tanítsam az embereket.
Több mint 250 szervezet több mint 35 000 emberével dolgoztam azon,
humor révén hogy legyenek boldogabbak, termelékenyebbek, stresszeljenek kevésbé.
De mikor valaki a foglalkozásomról hall, kissé kételkedni kezd,
(Nevetés)
mert a humorra senki sem rossz dologként gondol.
Ki nem szeret itt nevetni?
Ki mondja, hogy "Nem, utálok örömet érezni?"
(Nevetés)
Nem. Jó, ha van-nak tartja a humort mindenki.
Ó, ha jobban élvezném a munkám, ha valami örömet lelnék benne,
de ha nem, hát jó.
Valójában kell a humor.
A mai túlhajszolt, lebecsült, stresszes, alváshiányos kultúrában
humorra szükség van.
Mert a humortól figyelni kezdünk,
javítja a tartós emlékezőtehetségünket,
fokozza a megértést, segít a tanulásban
és az üzenetváltásban.
Javítja a csoportkohéziót is,
csökkenti a státuszkülönbséget, feloldja az ellentéteket, bizalmat épít,
és összehozza az embereket.
Ezeket csinálja
(Nevetés)
meg ezt és így tovább.
Ezeket kutatói esettanulmányok és életből vett példák bizonyítják.
(Nevetés)
Lenyűgöző előnyök, nem?
A humortól jobban nézünk ki, tovább élünk, és pénzesőt is hoz, nem?
(Nevetés)
A humort használók jobban keresnek.
Bárki megtanulhatja az előnyeit.
Amikor humorról vagy bohózatról beszélek valakinek,
az gyakorta megrémül.
A pár évvel ezelőtti svájci rendezvény,
amelyről Nagyinak a WTF jutott eszébe,
a konferencia-szereplésről szólt.
Az egyik előadó ez az úr volt.
Kevin Richardson.
Oroszlánokkal sugdosóként is ismert.
Ha a YouTube-on láttak oroszlánt ölelgető pasit, az ő volt.
Dél-Afrikában él,
fiatal oroszlánokat nevel,
azok meg falkatagnak tartják.
Ő Az oroszlánkirálybeli Rafiki emberi változata.
A rendezvény előtt beszéltem vele.
Rájött, hogy stand-up kabaréval lépek föl.
"Hű, képtelen lennék rá, túl rémes" – mondta.
(Nevetés)
"De hát oroszlánokkal élsz! – mondtam.
(Nevetés)
Mintha a viccelődés rémesebb lenne, mint oroszlánokkal élni.
(Nevetés)
De sokan így fogják föl,
mintha a nevettetés a DNS-ünkbe lenne kódolva.
(Nevetés)
De a humor valójában mesterség,
és ha az, akkor tanulható.
Én is tanultam a használatát.
Mert ezernyi fellépésen tanultam el
mint stand-up színész, improvizáló, mesélő, színpadi költő.
Mind az 50 államban, 18 országban és egy bolygón is fölléptem.
(Nevetés)
Több mint 150 országban vannak rajongóim,
főleg azokból, akik véletlenül bukkantak a honlapomra.
Vidámnak és értelmesnek tartanak, mamám legalábbis ezt mondja.
(Nevetés)
Láttak engem a Daily Show-ban John Stewarttal, a közönségben.
(Nevetés)
Nemrég érettségi találkozónkon voltam,
s mikor megtudták, hogy stand-up színész vagyok, így szóltak:
"De hát nem is vagy vicces."
Valahogy igazuk van,
mert itt nem vágok vicces képet.
(Nevetés)
Sok minden vicces a képen,
de egyik sem szándékos.
(Nevetés)
Szőke hajtincsem van, mintha fiúbandában akarnék játszani.
Az Álom volt a téma, de rólam senki sem álmodik
(Nevetés)
ezen a képen.
Mert sose voltam a társaság lelke vagy az osztály bohóca.
A felső tagozatban a tanárok kedvencének választottak.
Ez sokukat meglepi, de csak azért, mert kockafej vagyok.
Latolgatják, miféle kockafej?
A válasz: számítógép, matek, sci-fi,
Dungeons & Dragons, Csillagok háborúja, Star Trek, Starbucks – ez mind.
(Nevetés)
Egyébként mérnök vagyok.
Az Ohiói Állami Egyetemen
számítástechnikai mérnökként diplomáztam.
Végzés után
a Procter & Gamble-nél IT projektmenedzserként kezdtem.
Ezt várták el tőlem,
a személyiségvizsgálatom alapján,
mert állítólag mintha számítástechnikai mérnök lennék.
De megtudtam: a személyiségvizsgálat s én az más-más dolog.
Mert a személyiségvizsgálatomban ez áll:
A-típusú, kék négyzet, lelkiismeretes, racionalista, vízöntő jegyű.
Ezt jelenti: törekvő, makacs introvertált,
kedveli a hosszú, parti sétákat.
Ám megtudtam, hogy ezzel nem vagyok azonos.
Rávilágíthat viselkedésünk mozgatórugóira,
motivációnkra,
vagy melyik Disney-hercegnő vagyunk – Pokahontasz –,
(Nevetés)
de nem ezek határoznak meg minket, hanem a tetteink.
Szóval komédiázni kezdtem a főiskolán.
Középen álló legjobb barátom improvizációs színházat akart
Kellett neki valaki, és rávett.
A képből kiderül, hogy nemigen voltunk jók.
Kezdetben legalábbis, gőzünk se volt róla, mit művelünk.
A Whose Line Is It Anyway?-t próbáltuk utánozni.
Ami nem ment a komédiázásban, sikerült a komédiaprojekt-menedzsmentben.
"Ha komolyan akarjuk csinálni,
heti háromszor próbálunk,
minden hétfőn megbeszélést tartunk,
és visszanézzük a műsort, mintha felvételről látnánk."
Két év alatt följavultunk.
Kollégiumi pincékben kezdtünk előadni,
majd eljutottunk egyetemi színpadi heti kétszeri fellépésig,
de egyáltalán nem tudtunk jól fotózni.
De így tanulunk humorizálni.
Gyakorolva és próbákkal.
Bárki megteheti.
a komédiázáshoz nem kell profi humoristának lenni,
de a profiktól lehet tanulni.
Pl. a stand-upban megtanulható, hogyan adjuk elő álláspontunkat,
mert Louis C.K. igen sajátos világlátása
élesen különbözik Ellen DeGeneresétől,
ami meg más, mint Tig Notaróé, Dave Chappelle-é vagy Chris Rocké.
Mindenki szemlélete más.
Van, aki azt mondja rólam,
hogy Hugh Jackmanból és Conan O'Brienből gyúrtak össze.
(Nevetés)
Mások szerint "mintha David Tennantot látnám a Ki vagy, doki?-ból".
Egy nőtől ezt hallottam:
"Szerintem maga Justin Timberlake, de csak innentől idáig."
(Nevetés)
Ügyet sem vetek egy fickóra,
aki szerint kiköpött Clay Aiken vagyok.
Mindenkinek egyéni a szemlélete.
E szemlélettel kapcsolatba léphetünk másokkal, ugye?
Mondhatjuk: "Ó, mennyire hasonlítunk! Hányan kedvelik itt az édességet?
Az emberek szeretik. Én is. Megőrülök a tejes turmixért!
Az édesség leghatékonyabb formája,
mert megvan benne a fagylalt finomsága könnyen fogyasztható formában.
De a mentás csokit nem értem.
Rajong valaki a mentás csokiért?
Sosem ettem, mert úgy vagyok vele:
"Mi ebben a nagyszerű? Fogkrém."
(Nevetés)
A közös szemlélet összeköthet minket.
Összeköthet valami fontos közlésére is.
Mert bevallom,
mindig sokkal jobban értettem az embernél a számítógépeket.
Mert ha gépben romlik el valami,
hibaüzenetet kapunk.
Mikor az emberben romlik el valami,
érzelmeket kapunk.
(Nevetés)
Könnyebb lenne, ha az emberektől is
hibaüzenetet kapnánk.
Ha valaki agyonhajszolt, túlterhelt, kissé kiakadt,
ez bukkan elő: "Vigyázat! A rendszer túlterhelt!
(Nevetés)
Szunyálás után újraindítandó."
Mind tudjuk, hogy a szunyálás az emberi változata
a "Kapcsold ki, majd vissza!" parancsnak.
Pár üzeneten nem kell változtatni.
Pl. pincérnővel flörtölnek, de ő nem veszi a lapot.
Az üzenet: "Hiba! A szerverhez való kapcsolódás sikertelen."
(Nevetés)
Sokkal könnyebb dolgunk lenne.
De az ember, sajnos, nem gép,
mindegy, mennyire igyekszik annak mutatni magát.
Mert az embernek nemcsak az idővel, hanem az energiával is gazdálkodnia kell.
Mert nem számít, mennyi időnk van,
ha nincs energiánk valamit kezdenünk vele.
Az improvizációból megtanulhatjuk álláspontunk kihangsúlyozását,
mert az improvizációban a gondolkodásmód lényege az "Igen, és..."
Az UCB, Second City és a ComedySportz fellépői
így szórják a dolgokat fejből.
Mi is megtehetjük,
átvehetjük, amit ők tesznek, építhetünk rá, kiemelhetjük s mondhatjuk:
"Ha ez igaz, akkor mi még?"
Florida államba kellett mennem, hogy rájöjjek, a rapper Flo Rida
a nevét szülőföldjétől vette,
egy szóközt iktatva be.
Eldobtam az agyam!
(Nevetés)
Mondhatjuk: "Ha ez igaz, akkor mi még?"
Mondhatjuk:
"Szerintem van egy hispano gyár Doverben
De La Ware néven."
(Nevetés)
Vagy "Lehet egy internetes detektívnő Biloxiban.
A neve: Misses IP, PI."
(Nevetés)
"Ha ez igaz, akkor mi még?"
Az "Igen és..." módszert humorra alkalmazva,
az másokat közelebb hozhat egymáshoz.
Sztereotipikus csevejekről van szó,
mint pl.: "Ó, és mit szólsz az időjáráshoz?"
Válaszunk: "Igen, és ha most nem ezen az eseményen lennél,
milyen lenne kinn élvezni az időt?"
A döcögős csevej tartalmasabbra változatható,
ha az illetőt ismerjük.
"Ilyen gyönyörű időben sétálni megyek, túrázom vagy úszom."
A helyében ki sem mozdulnék, mert igen sápadt.
SPF-védelmet használok, az a legjobb.
Az "Igen és" fölfogásán át ismerhetjük meg az embereket.
E módszerrel még jót szórakozhatunk is,
ugyanis életük során
átlagban 90 ezer órát dolgoznak az emberek.
90 ezer órát!
Ez az időtartam megegyezik a Netflix-diszkográfia hosszával.
Rengeteg idő.
Mondhatjuk: "Igen, a 90 ezer órányi munkát
még talán élvezem is fogom."
A gimi alsó és felső tagozata közti szünidőben
üzemben dolgoztam,
és elárulom, a munka nem volt valami lelkesítő.
Akkor azt hittem, hogy a jövőben
szuper hip-hop világsztár leszek.
Időtöltésként rímeket faragtam,
majd később noteszba lejegyeztem őket.
A minap megtaláltam az egyik noteszt,
s rájöttem, miért nem lettem hip-hop világsztár.
Az ilyen rímek miatt:
"Hidrogén meg hidrogén, hozzá oxigén kovalens kötéssel összeáll a végén.
Amit kapsz belőle, az csupán víz, nem a legvonzóbb.
Mert nem ezt reméltem: igen, összeáll, s egyre forróbb."
(Nevetés)
Ezért nem lettem soha hip-hop világsztár.
De segített humor kigondolásával és viccekkel elütni az időt.
Végül a jelenetekből megtanulhatjuk
az előadás komolyan vételét.
Mert a Saturday Night Live, a Key & Peele,
a Monty Python szereplői azért
annyira élvezetesek, mert a színészek komolyan veszik az előadást.
Magabiztosak az előadáson,
mert az akár a randevúzás, nem?
Azzal akarnak randizni, aki magabiztos.
Pár éve bárban ültünk a barátaimmal,
és gyönyörű lányt láttam a pultnál.
"Menj és beszélj vele!"
"Nem tudok."
"Miért nem?"
"Nem értek hozzá."
Nem kell érteni hozzá, elég a magabiztosság."
De ők nem árulják el, milyen téren legyünk magabiztosak.
Mert egyik nő sem akar matekban magabiztos férfit.
(Nevetés)
Én abban vagyok.
(Nevetés)
"Na jó, kipróbálom a matekos fölcsípést."
Odaléptem hozzá: "Szia, kislány!"
(Nevetés)
"Függőleges aszimptotád van? Mert szépségednek nincs határértéke."
(Nevetés)
A lány erre: "Mit mondtál?"
(Nevetés)
Még egyszer nekirugaszkodtam: "Szia, kislány!
Bájod annyira feltűnt, hogy csábos elkövetnem bűnt.
(Nevetés)
Ő meg: "Azt hiszem, jobb lenne lekopnod."
Úgyhogy lekoptam.
De pár óra múlva rájöttem: "Ezt kellett volna mondanom neki:
«Szia, kislány, átlagon felüli vagy, ugyan, ne szívózz már!»"
(Nevetés)
Előfordult már önökkel,
hogy négy órával később jutott eszükbe valami?
Ez jó dolog, lépcsőházi bölcsességnek hívják.
A gondolatnak "most van itt az ideje",
aztán a gondolatot a lépcsőházban formálgatjuk.
Ez jó jel, mert komédiási ösztönre utal.
Gyakorlattal és próbákkal
az aha-pillanatig való eljutás ideje lerövidíthető
négyről csupán három órára,
majd tíz percről kettőre, végül pedig vág az esze szintre.
Mert a múltra való reagálás vezet a jövőbeni cselekvéshez.
Humorral kedélyesebbé és magabiztosabbá válunk,
jobban, mint jelenleg.
Amy Cuddy szokta mondani: "Utánozz, míg azzá nem válsz!"
Tudom, hogy páran azt mondják:
"Rendben, a szeme Justin Timberlake-é.
(Nevetés)
Baj, ha nem vagyok vicces?"
Az a helyzet, hogy ha valaha már megnevettettek valakit,
akár azzal, hogy bukdácsoltak a lépcsőn fölfelé menet,
már alkalmazták a humort.
Ám még ha nem készek is humor létrehozására,
még mindig hasznukra válhat, mert terelgethetik.
Idézeteket adhatnak tovább, tetszésüket kiváltott TED-előadásokat,
vagy képeket használhatnak előadásukban.
Nem én fotóztam ezt.
Nem jártam Sri Lankán.
Sem e kecskéket, sem a pásztorukat nem ismerem.
A Flickren találtam őket a Creative Commons révén,
tetszettek, ezért továbbadtam önöknek.
Ám még ha nem készek is humor létrehozására,
és nem hiszik, hogy érdekesre lelnek az interneten,
attól még használhatják a humort, ha tudnak mosolyogni.
Mert ha mosolyogni látunk valakit,
a tükör-agysejtek miatt a viselkedés utánzására törekszünk.
Ha mosolygunk, más is mosolyog: emberi kapcsolatot teremtünk.
De mondják azt is: "És ha senki sem nevet?
Mi van, ha humorizálni próbálok, és kínos csend fogadja?"
Csak akkor kínos, ha időt fordítottunk rá,
ha töprengtünk rajta.
Rossz vicc miatt még senkit sem lőttek le.
A nem helyénvaló még nem rossz vicc,
mert a rossz vicc ilyesféle:
"Lógtam a suliból, mert az állt az ajtón: I. osztály,
mégis fapados volt."
(Nevetés)
Ez rossz vicc.
(Nevetés)
A nem helyénvaló vicc tárgya, célpontja nem helyénvaló,
vagy a vicc nem időszerű.
Amíg pozitívak...
(Nevetés)
és befogadók vagyunk, addig baj nincs.
Mert ha senki sem nevet a viccünkön,
az csak annak jele, hogy pozitív és befogadó kijelentést tettünk.
Végül ezekről is essék szó: "Mi van, ha nem vesznek komolyan?
Ha tréfacsinálónak, bohócnak tartanak?"
Ha humorral akarunk élni a munkában,
legyünk tudatában, hogy az nem helyettesíti a munkát.
A humor akár a só az ételben.
Nem csak sóból áll az ételünk.
Mert ez lóvá tenne minket.
Akar valaki ló lenni? Hát én nem.
(Nevetés)
De mindaddig használhatják a humort,
amíg fokozza a teljesítményt.
A főnökök ezt szeretnék,
mert tudják, hogy az emberek ettől jobb eredményt érnek el.
De tegyük föl, hogy cégük elvből ellenzi a humort.
Ám gondolatainkat senki sem ellenőrizheti.
Senki sem gátolhatja, hogy humoros podcastokat hallgassanak
munkából hazafelé,
mert így oldják a stresszt, jobban együtt vannak családjukkal.
Attól sem, hogy szóvicceket rakjanak föl Twitter-fiókjukra.
Nyomjanak kémia-rapeket munka közben; senki sem gátolhatja.
A munkával való elégedettségük, kilátásaik, stresszkezelésük
teljesen csak önöktől, a döntésüktől függ.
Ez a humor mestersége.
Az álláspontjuk közreadásával kezdődik,
amit aztán kifejtünk és kihangsúlyozunk.
Ez az "Igen, és" érvényes munkánkra és életünkre,
végül gyakoroljuk, előadjuk és ismételjük,
mert ettől leszünk jobbak.
Vehetnek leckét improvizációból, vagy kipróbálhatják a stand-up kabarét,
de tudatosulhat a humorgyártás folyamata is.
Ezeket bárki megcsinálhatja.
Az általam ismert legfurcsább személy a nekem sms-ező nagymamám.
Az sms-ezésről áttért a facebookozásra.
Most a Facebookon szól hozzá minden egyes új bejegyzésemhez.
Meg nem mondom,
hogy vajon Nagyi-e a világ legőszintébb nagymamája,
vagy titokban trollkodik velem.
(Nevetés)
Pár hónapja ezt posztoltam ki:
"Próbálom eldönteni, sportoló legyek-e vagy bűnöző,
ezért listáztam az érveket és az ellenérveket."
Nagyi válasza egy szó volt: "Mókás."
(Nevetés)
Úgy voltam vele: "Nem tudom,
tényleg mókásnak találja-e, vagy csak szórakozik velem."
Pár hét múlva ezt posztoltam ki:
"Cukkinit is felszolgáló hangulatos bár tök jó hely találkozókra."
Nagyi válasza: "Ha, ha."
(Nevetés)
Én erre: "Valami lehet a vesszőben.
(Nevetés)
Nagyi szórakozik velem."
Pár hete ezt posztoltam ki:
"Ha homlokomra írom római számmal, hogy 501 és 51, akkor DILI vagyok?"
(Nevetés)
Nagyi válasza: "Na, ez már jó."
(Nevetés)
Saját nagymamám trollkodik velem!
(Nevetés)
Nem számít koruk, jövedelmük, kilátásuk,
személyiségvizsgálatuk, végzősként tett fogadalmuk
vagy celeb hasonmásuk.
Bárki megtanulhatja, hogy viccesebb legyen.
Döntéssel indul az egész,
döntéssel, amellyel megleljük a humor alkalmazási módját,
hogy olyanok legyünk, mint Nagyim,
hogy a világban körülnézve azt gondoljuk:
"WTF: Wow, tuti frankó!"
Köszönöm.
(Taps)
6년 전, 저는 뉴욕에서 친구들과 놀러나와 있었습니다.
제 휴대폰에 알림 신호가 떠서
할머니에게 서 온 문자를 보고 깜짝 놀랐습니다.
제가 놀란건, 당시 78세셨던 할머니는
평생 문자 메세지를 보낸 적이 없었기 때문입니다.
할머니의 생애 첫 문자는 정말 귀여웠습니다. 읽어볼게요.
"친애하는 앤드류, 문자를 시도해 보고 있단다. 사랑하는 너의 할머니가."
"아, 할머니는 이게 편지라고 생각하시는군!"
그래서 저는 이렇게 답장을 보냈죠.
"할머니, 이건 문자라구요. 그렇게 다 쓰지 않아도 돼요."
그녀의 답장은, "친애하는 앤드류,
알았다. 사랑하는 너의 할머니가."
제일 웃긴 건 끝문장이 항상 "사랑하는 너의 할머니가" 라는 것이었죠.
마치 "사랑하는 할머니가" 였으면, 제가 혼돈할 거라 생각한 것처럼요.
"친애하는 앤드류, 텍사스에서 좋은 시간 보내렴. 사랑하는 할머니가," 였으면
"할머니? 누구 할머니요?" 이렇게요.
(웃음)
할머니는 여전히 무언가를 알아가고 있어요.
몇 년 전, 저는 스위스에 출장을 갔다가
돌아오는 길에 할머니께 문자를 보냈습니다.
"할머니, 스위스에서 방금 돌아왔어요."
그녀의 답장은, "친애하는 앤드류, 스위스라고? WTF (헐)."
(웃음)
그래서 저는 할머니께 바로 전화해서,
"할머니, WTF 이 무슨 뜻인지 아세요?"
할머니는
"브릿지 게임에서 누가 말해줬는데, 'Wow That's Fun (와 재밌다)' 라던데."
(웃음)
"네, 바로 그 뜻이에요."
저는 할머니께 설명하지 않을 거예요.
하지만 시간이 지나면서,
세상이 더 행복해 질 수 있겠다고 깨닫게 되었죠.
만약 더 많은 사람들이 WTF를
더 많은 사람들이 우리 할머니같이 "와 재밌다" 라고 생각한다면요.
2012년에 저는 사람들에게 유머의 가치를 가르치기 위해서,
대기업인 P&G사를 그만두었습니다.
적어도 250개 조직안에서 3만5천명 이상의 사람들과 일해왔습니다.
유머를 통해 더 생산적이고, 덜 스트레스 받고, 더 행복해질 수 있는 방법을요.
하지만 제가 이렇게 말할 때마다, 사람들의 반응은 조금 시니컬합니다.
(웃음)
왜냐면 아무도 유머를 나쁜 거라고 생각하진 않거든요.
여기서 웃는 걸 좋아하지 않는 사람이 있나요?
"아뇨, 전 즐거움을 느끼는 걸 싫어해요" 라고 말할 사람 있어요?
(웃음)
아뇨, 사람들은 유머가있는것을 좋다고 생각합니다.
만약 재미를 느끼고, 일을 더 좋아하게 된다면, 근사한 일이죠.
근데 아니어도, 별 상관 없어요.
하지만 현실에서 유머는 반드시 필요합니다.
오늘날의 과로와, 적은 보상과, 스트레스와, 수면부족의 문화에서
유머는 필수입니다.
왜냐하면 유머는 사람들을 경청하게 만들고,
장기 기억력을 높여주고,
이해력을 높여주고, 습득력을 도와주고,
메시지 전달을 도와줍니다.
또한 그룹의 융화력을 증진 시키고,
상하 위화감과 갈등 확산을 줄여주고, 신뢰를 키워주죠.
그리고 사람들을 더 가깝게 만들어 줍니다.
유머는 이런일 들을 합니다.
(웃음)
그리고 기타등등...
이건 모두 사례연구와 실제예시들에 근거한 것입니다.
[제가 지어낸 게 아니에요] (웃음)
이것은 아주 인상적인 혜택들 입니다. 그렇죠?
유머는 당신을 더 멋지게, 오래살게, 돈도 잘 벌게 해줍니다. 그렇죠?
(웃음)
왜냐면 유머를 쓰는 사람들은 연봉이 더 높기때문이죠.
그리고 누구나 이런 이익들을 배울 수 있습니다.
왜냐면 제가 유머나 코미디에 대해 말하면
사람들은 종종 겁을 먹습니다.
몇 년 전 할머니가 WTF 라고 했던
스위스에 출장갔던 그 행사는
컨퍼런스에서 연설하기 위한 것이었죠.
그곳에 참석한 연설자들 중에서 이 신사분을 만났습니다.
그의 이름은 케빈 리처드슨 입니다.
사자 조련사로도 알려진 분입니다.
유툽에서 사자가 웬 남자를 껴안은 걸 본 적 있다면, 바로 이 사람입니다.
그는 남아프리카 공화국에 살고,
사자들을 새끼 때부터 키워서
사자들이 그를 자부심의 하나로 여깁니다.
말하자면 라이온 킹에서 라피키의 사람 버전인 거죠.
케빈과 저는 발표 전에 대화를 나눴습니다.
그는 내가 스탠드업 코미디를 했던 걸 알게 됐어요.
그는 "으, 저는 절대로 못 할 거예요, 너무 무섭잖아요." 라고 말했어요.
(웃음)
"당신은 사자랑 사는 사람이잖아요!"
(웃음)
농담을 말하는 게 사자랑 사는 것보다 무섭단 말이죠.
(웃음)
하지만 많은 사람들이 이런 선입견을 가지고 있습니다.
사람을 웃기는 능력은 어찌어찌해서 우리 DNA에 각인된 거라고요.
(웃음)
하지만 사실은, 유머감각은 기술입니다,
기술은 우리가 배울 수 있다는 겁니다.
왜냐면 제가, 유머를 배운 사람이기 때문입니다.
저는 천 번이 넘는 쇼를 해왔습니다
스탠드업 코미디언으로, 즉흥연기자로, 스토리텔러로, 화술의 대가로요.
저는 미국 50개 주, 18개 국가, 1개 행성에서 말하고 공연해 왔습니다.
(웃음)
저는 적어도 150개국에 팬이 있습니다,
어쩌다 제 웹사이트에 들른 사람들에 의하면요.
저는 웃기고 똑똑하다는 평을 듣습니다, 적어도 우리 엄마가 말한 바에 따르면요.
(웃음)
저는 존 스튜어트와 더 데일리 쇼에 출연한 적이 있습니다, 방청객으로요.
(웃음)
저는 최근 고등학교 동창회에 갔었는데,
동창들이 제가 스탠드업 코미디를 한다는 걸 알게 되고 한 말이 있습니다,
"그런데 넌 안 웃기잖아."
어떤 면에서 그건 맞는 말입니다.
왜냐면 이건 웃긴 얼굴이 아니니까요.
(웃음)
이 사진에선 더 웃긴 것들이 많습니다.
이 중 아무 것도 고의가 아니었습니다.
(웃음)
그리고 전 아이돌처럼 투톤염색을 했죠.
주제는 "꿈을 향해서" 였는데, 전 아무의 꿈도 아니었어요.
(웃음)
이 사진에서는요.
왜냐면, 자라면서 저는 파티나 웃긴 놈과는 거리가 멀었습니다.
고등학교 인기투표에서 저는 범생이로 뽑혔습니다.
이건 여러분을 놀라게 했을 텐데요, 제가 오덕이기 때문입니다.
그리고 여러분이 제가 어떤 오덕인지 궁금하시다면,
그 대답은 네 입니다, 컴퓨터, 수학, 공상과학,
던전&드래곤, 스타워즈, 스타트랙, 스타벅스 이 모든 것들이죠.
(웃음)
제일 정확하게는, 저는 엔지니어입니다.
저는 오하이오 주립대에 갔고
컴퓨터 공학을 전공했습니다.
졸업 후에는
P&G에서 IT 프로젝트 매니저로 일하기 시작했습니다.
그리고 그게 사람들이 보는 저였죠.
왜냐면 제 성격검사에 따르면
추천 직업이 컴퓨터 엔지니어였거든요.
하지만 성격 검사가 우리를 대변하지 않는다는 걸 배웠습니다.
왜냐면 제 검사 결과는
저는 A형에, 블루스퀘어에, 의식하는, INTJ, 물병자리거든요.
그건 제가 야망이 있는 고집센 내향적인 사람에다가
해변의 산책을 즐기는 타입이란 거죠.
하지만 성격검사가 우리를 대변하지 않는다는걸 배웠습니다.
그건 우리 행동에 대해 통찰할 수 있고
혹은 우리의 동기가 무엇인지 알려줄 수 있고
혹은 우리가 어떤 디즈니 공주타입인지 알려주죠, 포카혼타스 입니다.
(웃음)
하지만 그건 우리를 정의하지 않아요. 대신, 행동이 우리를 정의합니다.
그래서 저는 대학에서 코미디를 시작했습니다.
그 가운데에 있는 제 베프는 즉흥 코미디 그룹을 시작하려 했습니다.
그는 사람들이 필요했고 저를 반강제적으로 가입시켰죠.
그리고 사진에서 보시다시피, 우린 그닥 잘하지 않았습니다.
적어도 시작할 때, 우리는 우리가 뭘 하는지도 몰랐습니다.
"Whose Line Is It Anyway?" 라는쇼를 보고 그대로 따라했습니다.
그리고 제게 부족한 코미디 스킬은 프로젝트 관리 스킬로 매꿨습니다.
"우리가 진짜로 이걸 하겠다면;
우린 주 3회 연습을 하고,
매주 월요일에 미팅을 하고.
게임 테입을 보는 것처럼 우리 쇼를 모니터할거야."
그리고 2년동안, 우리는 성장했습니다.
우리는 기숙사 지하에서 시작해서
대학 극장에서 주 2회 공연을 하게 되었죠,
사진을 잘 찍는건 끝내 배울 수 없었습니다.
하지만 이것이 당신이 유머의 기술을 배우는 방법입니다.
연습과 반복을 통해 배우는 겁니다.
그리고 이건 누구나 할 수 있습니다.
코미디를 하기 위해 당신은 직업 코미디언이 되지 않아도 됩니다.
하지만 전문 코미디언을 보고 배울 순 있습니다.
예를 들어, 스탠드업 쇼에서는, 당신의 관점을 어떻게 공유하는지 배웁니다.
왜냐하면 루이스 C.K.는 세상을 보는 뚜렷한 관점이 있고,
그 관점이 엘렌 드제너리스와는 다르죠.
그것은 티그노타로, 데이브차펠 이나 크리스락과는 또 다르죠.
모든 사람에겐 그들만의 관점이 있습니다.
어떤 사람들은 제가
휴 잭맨과 코난 오브라이언의 중간쯤으로 생겼다고 말합니다
(웃음)
다른 사람들은, "아, 닥터후에 데이빗 테넌트가 보여요." 라고 말하죠.
어떤 여자분은 제게,
"제 생각엔 저스틴 팀버레이크랑 닮았어요, 여기서부터 여기까지만요."
(웃음)
제가 클레이 에이켄이랑 닮았다고 말했던 어떤 분의 코멘트는 무시할 겁니다.
네, 완전히요.
모든사람에겐 그들만의 고유한 관점이 있습니다.
다른 사람과 연결하는 방법으로 우리의 관점을 쓸 수 있어요, 그렇죠?
"우리 비슷해요" 말할수있죠. 여기 디저트 좋아하시는 분 있나요?
사람들은 후식을 좋아하죠. 전 후식을 사랑하죠. 밀크셰이크 중독입니다.
그건 디저트의 제일 효과적인 형태죠.
아이스크림의 단맛을 먹기 쉬운 형태로 만들어 놨달까요.
하지만 전 민트 초콜릿을 모르겠어요.
여기 민트초코 좋아하시는 분이 있나요?
저는 초콜릿을 먹으면서 한 번도
"이거랑 딱 어울리는 맛이 뭔지 알아? 치약이야." 라고 말하지 않아요.
(웃음)
우리는 교류하기 위해 관점을 나눌 수 있어요.
우리는 또한 요점을 말하기 위해 관점을 나눌 수도 있습니다.
왜냐면
저는 항상 인간보다 컴퓨터를 더 잘 이해하기 때문입니다.
왜냐면 컴퓨터에서 뭐가 잘못되면,
에러 메세지가 뜹니다.
인간 관계에서 뭔가 잘못되면,
당신은 감정들을 느끼죠.
(웃음)
인간도 에러 메세지를 띄우면 모든 일이 훨씬 쉬워질 텐데,
그렇지 않나요?
예를 들어 당신이 초과근무에, 일이 산더미에, 스트레스를 받았을 때,
이런 메세지가 뜨는 거죠: "경고! 시스템 과부하."
(웃음)
"낮잠으로 재부팅하십시오."
왜냐면 인간에게 낮잠은
"그냥 껐다 다시 켜보세요" 와 똑같기 때문이죠.
어떤 에러 메세지들은 바꾸지 않아도 됩니다.
예로, 당신이 웨이트리스에게 작업을 걸때, 그녀는 그럴 기분이 아닙니다.
이런 메세지가 뜨는 거죠: "에러. 서버와 연결에 실패했습니다."
(웃음)
정말 모든 게 쉬워질 거에요.
하지만 현실은 인간은 컴퓨터가 아니에요.
사람들이 컴퓨터인 척 하는 것이 아무리 귀엽다해도 상관없습니다.
우리, 인간들은, 시간뿐만 아니라 에너지도 관리해야 하기 때문이죠.
왜냐면 우리가 가진 시간은 중요하지 않게 되죠,
만약 우리에게 뭘 해야할 에너지가 없다면요.
즉흥극에서, 우리는 관점을 어떻게 탐구하고 향상시킬지 배웁니다.
왜냐하면 즉흥 연기의 기본은 "네, 그리고.."이기 때문이죠.
이건 UCB, Second City 그리고 ComedySportz에서 연기자들이
즉흥적으로 연기하는 방법입니다.
그리고 우리는 똑같은 방법을 쓸 수 있습니다.
그들이 하는 방법을, 받아들이고 발전시키고, 탐구하고,향상시켜서요.
"그게 사실이라면, 다른 사실은 뭐가 있지?" 라고 말할 수 있죠.
왜냐면 플로리다 주로 가는 중에 저는 깨달았죠.
래퍼 플로라이다 (Flo Rida)가 고향 플로리다에서 이름을 따와서,
가운데 빈칸만 넣었다는것을요.
완전 큰 깨달음이었죠!
(웃음)
"그게 사실이라면, 다른 사실은 뭐가 있지?" 라고 말할 수 있습니다.
우리는
"내 생각에 도버 에는 히스패닉 공장이 있어야만 할 것 같아
이름은 데 라 웨어." (델라웨어를 이용한 농담)"
(웃음)
아니면, "빌록시에 여성 온라인 탐정이 있는 것 같아
이름은 미시스 IP, PI (책임조사자) (미시시피를 이용한 농담)".
(웃음)
그리고 만약 이게 사실이라면, 다른 사실은 뭐가 있을까요?
만약 우리가 "네 그리고"를 유머에 쓸 수 있다면
우리는 "네, 그리고"를 다른 사람들과 교류하는 데도 쓸 수 있습니다.
진부한 스몰톡
사람들이 "아, 이런날씨는 어때요?" 라고 하면
당신은 "네, 그리고 당신이 지금 이 행사에 있지 않다면요,
밖에서 이 날씨에 무엇을 하고 있을까요?"라고 받아칩니다.
그리고 우리는 어색한 이 대화를 좀 더 재밌고
상대방에 대해 좀 더 알아갈 수 있는 대화로 바꿀 수 있죠.
"날씨가 좋으면, 전 밖에 나가거나 등산이나 수영을 해요."
당신이 저라면, 실내에 있을거예요, 왜냐면 당신은 진짜 하얗거든요.
저는 SPF(자외선/이메일 인증시스템) 을 써요; 제일 좋은 보호니까요.
우리는 "네 그리고"를 통해 다른 사람들에 대해 배웁니다.
우리는 또한 네-그리고 마음가짐으로 더 재밌어 질 수 있어요,
사실 보통 사람들은 9만 시간을 일합니다.
그들의 평생
9만 시간이요!
그건 넷플릭스에 있는 모든 것들을 다 합한 시간이에요.
그건 정말 많은 시간이죠.
그리고 우리는 "네 저는 앞으로 9만 시간을 일할거고
그걸 즐길 겁니다" 라고 말할 수 있어요.
제가 고등학교 2, 3햑년 시절에
공장에서 일한 적이 있습니다,
정말 흥미롭지 않은 일이었어요.
그리고 당시에, 저는 제가
세계적인 힙합 슈퍼스타가 될 거라고 생각했습니다.
그래서, 시간을 때우기 위해, 저는 머릿속에서 라임을 떠올리고
좀 있다가 수첩에 옮겨 적었죠.
그리고 최근에 그 수첩들 중 하나를 발견했습니다.
그리고 제가 힙합 수퍼스타가 못 된 이유도요.
왜냐면 그 라임들 중 하나가,
"수소 더하기 수소 더하기 산소, 달라붙어서 공유결합을 형성
너가 갖는 건, 물이라는 이름의 물질뿐,
예, 그게 바로 팀워크 그리고 그건 더 뜨거워질뿐."
(웃음)
이게 바로 제가 힙합 슈퍼스타가 못 된 이유입니다.
그래도 그건 시간을 보내고 유머와 재미를 만드는 데 도움을 줬어요.
그리고 마지막으로 즉흥극에서,
우리는 공연에 책임지고 마치는것의 중요성을 배웁니다.
왜냐면 SNL에 나오는 캐릭터들,
키, 필, 몬티 파이톤,
그들이 너무 재밌는 이유는, 배우들이 공연에 책임을지고 마치기 때문이죠.
그리고 그들이 올리는 극에 대한자부심이 있습니다,
왜냐면 이건 데이트 하는것과 비슷합니다, 그렇죠?
사람들은 자신있는 사람과 사귀기를 원하죠.
몇 년 전, 저는 친구들과 바에 있었는데,
어떤 예쁜 분을 발견했습니다.
친구들이 "가서 얘기좀 해봐."
"못하겠어."
"왜?"
"난 비빌' '건덕지'가 없어"
"'건덕지' 같은건 안 필요해, 그냥 자신감이 있으면 되는거야."
하지만 그들은 어떤류의 자신감이 필요한지 말해주지 않았습니다.
왜냐면 어떤 여자도 수학에 자신감 있는 남자를 원하진 않거든요.
(웃음)
그게 제가 갖은 건데요.
(웃음)
그래서 전 "그래, 수학적인 멘트를 쳐 보자."
그리고 그녀에게 다가가서 "헤이 걸."
(웃음)
"혹시 수직점근선이신가요? 미모에 한계가 없으시네요."
(웃음)
그녀는, "방금 뭐라고 하신거죠?"
(웃음)
그래서 다시 시도해 봤습니다, "헤이 걸,
혹시 직각삼각형의 빗변/대변이신가요? sin하고 (죄를 짓고) 싶어져요."
(웃음)
그녀는, "이만 가 보셔야 할 것 같아요."
그래서 전 떠났죠, 알겠죠?
그리고 몇 시간 후 떠올렸죠 "아, 내가 했어야 할 말은
'헤이 걸, 평균보다 훨씬 위군요, mean (평균/못되게굴다) 하지 마세요."
(웃음)
만약 당신에게 이런 일이 일어났다면
일이 일어난 지 4시간 후에야 뭔가 생각났다면,
그건 사실 좋은 겁니다. 이런걸 계단참 (뒷북) 위트라고 하죠.
"이 상황이 여기서 일어났는데,"
그리고 관련된 아이디어를 나중에 떠올리는 거죠.
그건 좋은 신호입니다, 그건 당신에게 코미디 본능이 있다는 거니까요.
그리고 연습과 반복을 통해,
당신은 그 깨달음의 시간에 다다르는 시간을 줄일 수 있습니다
4시간에서 3시간으로,
그리고 2시간에서, 10분으로, 그리고, 바로 그 순간으로요.
왜냐면 과거를 떠올리는 것은 미래의 행동으로 이어지기 때문이죠.
그래서 우리는 유머를 쓰는 게 좀 더 편안해지고, 좀 더 자신있어집니다.
우리가 실제로 행동할수록이요.
"될 때까지 그런척 해라" 에이미 커디가 말한 것처럼요.
저도 여러분 중 몇 분은,
"알았어. 저스틴 팀벌레이크 눈아." 라고 하는걸 압니다.
(웃음)
"만약 내가 안 웃기면 어쩌지?"
당신이 살면서 한 번이라도 사람을 웃게 한 적이 있다면
그게 계단을 올라가다가 발이 걸려 넘어졌던거라도,
당신은 유머를 쓸 수 있다는 겁니다.
하지만 당신이 유머를 지어낼 준비가 안 됐더라도,
당신은 유머의 안내자로서, 그 혜택을 볼 수 있습니다.
웃긴 말을 전파하거나, 흥미로운 테드 비디오를 공유하거나,
발표에 이런 이미지를 쓸 수도 있죠.
왜냐면 전 이 사진을 찍지 않았습니다.
저는 스리랑카에 간 적이 없어요.
저는 이 염소들이나 이 양치기를 모릅니다.
저는 플리커의 크리에이티브 커먼스 저작권 아래서 이 사진을 찾았고,
재미있어서 여러분과 공유하고 있죠.
하지만 당신이 유머를 만들 준비가 안 됐어도,
인터넷에서 재밌는걸 찾아낼 수 있다고 생각하지 않아도,
당신이 웃는 법을 안다면, 여전히 유머를 쓸 수 있습니다.
왜냐면 우리는 다른 사람이 웃는 걸 보면,
우리 뇌속의 반추 신경을 통해서, 행동을 따라하도록 프로그램되어 있기 때문이죠.
우리가 웃으면, 그들도 웃습니다: 우리는 인간적인 교류를 한 거에요.
다른 사람들은, "그런데 아무도 안 웃으면 어떡하죠?
만약 내가 시도해 봤는데, 어색한 침묵만 흐르면 어떡하죠?" 라고 해요.
음, 당신이 시간을 너무 투자해서,
그 유머에 갖혀 있을 때만 어색합니다.
그리고 사실은 그 누구도 어설픈 농담 때문에 해고당한 적이 없다는 겁니다.
부적절한 유머는, 아마도요. 그렇지만 어설픈 농담은 아닙니다.
왜냐면 어설픈 농담은
"저는 저체온증 때문에 학교를 빠진 적이 있어요,
제가 학교에는 너무 쿨했기 때문이죠."
(웃음)
이게 어설픈 농담입니다.
(웃음)
부적절한 농담은 부적절한 주제로,
부적절한 타겟으로 부적절한 순간에 치는 농담입니다.
하지만 우리가 긍정적인 자세라면 -
(웃음)
그리고 포용적이면, 우린 괜찮아요.
왜냐면 우리 농담에 아무도 안 웃더라도,
그건 그냥 긍정적이고 포용적인 말이 되니까요.
마지막으로, 사람들은 "만약 아무도 나를 제대로 안 대하면 어떡하죠?"
"만약 사람들이 나를 가벼운 얼간이로 생각한다면요?" 라고말하죠.
만약 당신이 직장에서 유머를 쓴다면,
유머가 일을 대신하지 않는다는 걸 기억하세요.
유머는 음식에서 소금같은 역할입니다.
밥 대신 소금만 퍼먹지는 않잖아요, 여러분?
왜냐면 그건 말이나 하는 거니까요.
말이 되고 싶은거에요? 저는 노우 입니다.
(웃음)
하지만 당신은
생산성을 높이는 데 기여한다면 여전히 유머를 쓸 수 있습니다.
상사들은 사실 그걸 원해요,
왜냐면 당신이 더 집중하고 더 나은 결과를 낼 걸 알거든요.
하지만 당신이 아주 딱딱하고 지루한 직장에 다닌다고 생각해 봅시다.
사실은 아무도 당신이 생각하는 방식을 컨트롤할 수 없다는 거에요.
아무도 당신이 퇴근길에
코미디 팟캐스트를 듣고
스트레스를 풀고 가족에게 더 밝게 대하는 걸 뭐라 할 수 없습니다.
아무도 당신이 트위터 계정을 만들어서 말장난을 쓰는 걸 막지 못합니다.
아무도 당신이 일하는 동안 화학식 라임을 만드는 걸 막지 못합니다.
사실은 당신의 직업 만족도, 당신의 태도, 당신의 스트레스 관리법은
완전히 당신의 책임이며 당신이 선택하는 것입니다.
그리고 이건 유머의 기술입니다.
당신의 관점을 나누는 것을 시작하고,
그 관점을 탐구하고, 향상시키는 것입니다.
그리고 우리는 네-그리고를 우리 직장과 삶에서
우리는 연습하고, 실행하고, 반복합니다,
왜냐면 그게 우리가 성장하는 방법이니까요.
즉흥 연기 클래스를 들을 수도 있고, 스탠드업 쇼를 시도하거나,
우리가 매일 유머를 만드는 방법에 더 깊은 관심을 보일 수도 있습니다.
그리고 이런 노력은 누구나 할 수 있습니다.
장담컨데, 제게 제일 웃긴 사람은 문자를 보내는 우리 할머니에요.
그리고 할머니는 문자에서 페이스북으로 발전했죠.
할머니는 페이스북을 만들었고 제 모든 포스팅에 댓글을 답니다.
그리고 저는
우리 할머니가 세상에서 제일 다정하고 친절한 할머니인지
아니면 비밀리에 저를 트롤링하려는 건지 알 수가 없어요.
(웃음)
몇 달 전에 저는,
"운동선수가 될지 범죄자가 될지 정하기 위해
Pros 와 Cons 리스트를 만들고 있다." 라고 올렸죠.
할머니의 댓글은 한 단어였죠: "웃기네."
(Pros=장점/운동선수: Cons=단점/사기꾼) (웃음)
모르겠어요.
진짜 웃기다고 생각하는 걸까요? 아니면 놀리는 걸까요?
몇 주 뒤에, 포스팅에 "무화과가 있는 아늑한 바 라면
plum(자두/ 매우 좋은) 데이트 장소가 될 텐데." 라고 올렸죠.
할머니의 댓글은, "하,하."
(웃음)
저는 확신했죠, "그 콤마에는 숨겨진 의미가 있을거라고."
(웃음)
그리고 저는 확신했죠, "할머니는 날 놀리는군."
그리고 몇 주전, 포스팅엔 "51, 6, 500을 로마자로 바꾸는건
나를 LIVID 로 (로마숫자/화나게) 만든다."
(웃음)
할머니의 댓글은, "어, 이건 진짜 괜찮네."
(웃음)
나의 할머니에게 트롤링을 당하다니.
(웃음)
다 상관없죠, 당신의 나이, 수입, 관점,
당신의 적성검사, 당신의 대단한 친척,
혹은 당신의 유명연예인 닮은 꼴은, 다 상관 없습니다.
누구나 더 재밌는 사람이 되는 걸 배울 수 있습니다.
그리고 이건 선택에서 시작돼요.
유머를 쓸 방법을 찾고 시도하는 선택,
우리 할머니처럼 되는 선택,
주위를 둘러보고, "WTF 를
wow that's fun." 이라고 생각하는 것.
감사합니다.
(박수)
Zes jaar geleden zat ik met enkele vrienden in New York
toen ik een bericht op mijn gsm kreeg,
en ik was verbaasd dat het tekstbericht van mijn grootmoeder kwam.
Ik was verbaasd omdat mijn grootmoeder toen 78 jaar oud was
en nog nooit eerder een sms had gestuurd.
En ik kan je zeggen dat de eerste sms schattig was.
Er stond: "Liefste Andrew, ik probeer te sms'en. Liefs, je oma."
Ik dacht: "Oh, ze denkt dat het zoals een brief is!"
Dus sms'te ik haar terug:
"Hey oma, het is een sms. Dit hoeft er niet allemaal bij."
Ze reageerde: "Liefste Andrew,
OK. Liefs, je grootmoeder."
Het leukste is dat er altijd staat: "Liefs, je oma",
alsof "Liefs, oma" mij in de war zou brengen.
Alsof het zou zijn: "Liefste Andrew, amuseer je in Texas. Liefs, oma",
en ik zou denken: "oma? wiens oma?"
(Gelach)
Maar mijn oma ontdekt nog steeds nieuwe dingen.
Enkele jaren geleden ging ik naar Zwitserland voor mijn werk,
kwam terug en stuurde haar een sms:
"Hey oma, ik kom net terug uit Zwitserland."
Ze reageerde: "Liefste Andrew, Zwitserland? WTF."
(Gelach)
Ok, dus ik belde naar mijn grootmoeder:
"Oma, wat denk je dat WTF betekent?"
En ze zei:
"Oh, nou, iemand in de bridgeclub zei: 'Wow That's Fun.'"
(Gelach)
En ik reageerde: "Dat is precies wat het betekent."
Ik ga dit niet uitleggen aan mijn grootmoeder.
Maar na een tijdje, realiseerde ik me
dat de wereld een mooiere plaats zou zijn
als meer mensen dachten dat WTF -
als meer mensen zoals mijn oma waren en dachten: "Wow, that's fun".
In 2012 verliet ik mijn job bij Proctor and Gamble
om mensen over de waarde van humor te leren.
Ik heb met meer dan 35.000 mensen gewerkt in meer dan 250 organisaties
om te leren productiever te zijn, minder gestresseerd en vrolijker
door humor te gebruiken.
Maar als mensen horen wat ik doe, zijn ze nogal sceptisch,
(Gelach)
want niemand denkt dat humor slecht is.
Is hier iemand die niet graag lacht?
Iemand die denkt: "Nee, ik haat het gevoel van vrolijkheid?"
(Gelach)
Nee. Mensen vinden humor een leuk extraatje.
Oh, als ik mijn werk leuker vond, als ik plezier kon maken, dat zou super zijn,
maar indien niet, ah ja.
In werkelijkheid is humor een must-have.
In onze hedendaagse overwerkte, ondergewaardeerde, stressvolle,
slaaprovende cultuur
is humor van essentieel belang.
Want humor doet mensen luisteren,
het verlengt het langetermijngeheugen,
het verbetert ons begrip, helpt ons te leren
en helpt boodschappen over te brengen.
Het verbetert ook de groepscohesie,
vermindert statusverschillen, verzacht conflicten, schept vertrouwen
en brengt mensen dichter bij elkaar.
Het doet onder andere dat....
(Gelach)
en ook nog dit en dat en ga zomaar door.
En het is allemaal onderbouwd met onderzoek en levensechte voorbeelden.
(Gelach)
Dit zijn behoorlijk indrukwekkende voordelen, toch?
Door humor kun je er beter uitzien, langer leven en bonussen binnenharken.
(Gelach)
Want mensen die humor gebruiken, worden beter betaald.
En iedereen kan deze voordelen aanleren.
Want als ik tegen mensen praat over humor of comedy,
zijn ze soms geïntimideerd.
Dat evenement in Zwitserland enkele jaren geleden,
dat mijn oma WTF deed zeggen,
was om er op een conferentie te spreken.
En een van de andere sprekers was deze heer.
Hij heet Kevin Richardson.
Hij is ook gekend als de leeuwenfluisteraar.
Dat YouTube filmpje van een leeuw die een man knuffelt, dat is hij.
Hij woont in Zuid-Afrika,
hij brengt leeuwen groot van jongsaf aan,
en ze behandelen hem als familielid.
Hij is eigenlijk de menselijke versie van Rafiki van The lion king.
Maar Kevin en ik spraken elkaar voor het event.
Hij vernam dat ik stand-up comedy deed,
en hij had zoiets van: "Huh, dat zou ik nooit kunnen, het is te eng."
(Gelach)
Ik reageerde: "Maar je leeft samen met leeuwen!"
(Gelach)
Alsof een grap vertellen enger is dan samenleven met leeuwen.
(Gelach)
Maar zoveel mensen hebben de indruk
dat het talent om iemand te doen lachen ergens in het DNA gecodeerd is.
(Gelach)
Maar de realiteit is dat humor een vaardigheid is,
en daardoor kunnen we het leren.
Want ik ben iemand die heeft moeten leren hoe humor te gebruiken.
Want ik heb meer dan duizend shows gedaan
als stand-up comedian, improvisator, storyteller, woordkunstenaar.
Ik heb gesproken en opgetreden in alle 50 staten, in 18 landen en op 1 planeet.
(Gelach)
Ik heb fans in meer dan 150 landen,
gebaseerd op mensen die toevallig op mijn website terechtkwamen.
Ik werd hilarisch en slim genoemd, dat is toch wat mijn moeder zegt.
(Gelach)
En ik was in The Daily Show, met John Stewart,
tussen het publiek.
(Gelach)
Onlangs ging ik naar een schoolreünie,
en toen men ontdekte dat ik stand-up comedy deed,
zeiden ze: "Maar je bent niet grappig."
En ergens hebben ze gelijk
want ik kan je wel vertellen dat dit gezicht niet grappig overkomt.
(Gelach)
Er is veel grappig aan deze foto,
maar niets ervan was zo bedoeld.
(Gelach)
En ik heb blonde pieken in mijn haar alsof ik in een boysband wou zitten.
Het thema was: 'In een droom', ik ben niemands droom -
(Gelach)
op deze foto.
Want toen ik opgroeide was ik nooit de sfeermaker op een feestje of de klasclown.
In mijn eindjaar werd ik verkozen tot 'favoriet van de leerkrachten'.
Dit zal velen onder jullie verbazen, want het is omdat ik een nerd ben.
En als je je afvraagt welk type nerd,
het antwoord is inderdaad; computer, wiskunde, science fiction,
Dungeons & Dragons, Star Wars, Star Trek, Starbucks - de hele boel.
(Gelach)
Maar meer specifiek ben ik ingenieur.
Aan de Ohio State universiteit behaalde ik een graad
in computerwetenschappen en techniek.
Toen ik afgestudeerd was,
begon ik te werken bij Proctor & Gamble als IT projectmanager.
Dat was wat men van mij verwachtte,
want mijn persoonlijkheidsbeoordeling
suggereerde dat dat was wat ik als computerwetenschapper moest doen.
Maar ik heb geleerd dat wij geen persoonlijkheidsbeoordeling zijn.
Want mijn evaluatie is
dat ik een Type-A, blauwe, gewetensvolle INTJ ben met als sterrenbeeld waterman.
Dat betekent dat ik een ambitieuze, koppige introvert ben
die van lange strandwandelingen houdt.
Maar wij zijn niet onze persoonlijkheidsbeoordelingen.
Ze kunnen ons inzicht geven in ons gedrag
of ons vertellen wat ons motiveert
of ons zeggen welke Disneyprinses we zouden zijn - Pocahontas -
(Gelach)
maar ze bepalen ons niet; we worden bepaald door onze acties.
Dus begon ik aan comedy te doen op school.
Mijn beste vriend, daar in het midden, wou een impro comedygroep starten.
Hij had mensen nodig en dwong me mee te doen.
En zoals je waarschijnlijk kunt zien op deze foto, waren we niet echt goed.
In het begin hadden we geen idee wat we deden.
We bekeken: 'Whose line is it anyway?' en probeerden dit na te doen.
Wat ik tekort kwam aan comedykwaliteiten maakte ik goed met comedy projectbeheer.
"Als we dit doen, doen we het goed,
gaan we drie keer per week repeteren,
gaan we elke maandag vergaderen,
en we gaan onze vorige shows herbekijken alsof het een spelanalyse is."
En na twee jaar, werden we beter.
We promoveerden van optredens in de kelders van woningen
naar tweemaal per week optreden in het theater van de campus,
hoewel we nooit echt leerden een goede foto te nemen.
Maar op die manier leer je de kunst van humor.
Door oefenen en herhaling.
En iedereen kan dit doen.
Je hoeft geen professionele cabaretier te zijn om comedy te gebruiken,
maar we kunnen leren van de professionals.
Bijvoorbeeld, bij stand-up, kunnen we leren hoe een bepaald standpunt te delen,
want Louis C.K. heeft een erg specifieke kijk op de wereld,
die anders is dan die van Ellen DeGeneres,
die anders is dan die van Tig Notaro, Dave Chappelle of Chris Rock.
Iedereen heeft zijn eigen perspectief.
Sommigen vertellen mij
dat ik lijk op een kruising tussen Hugh Jackman en Conan O'Brien.
(Gelach)
Anderen zeggen: "Ah, ik zie een beetje David Tennant van Doctor Who."
Een vrouw zei me:
"Ik vind dat je op Justin Timberlake lijkt maar van hier tot daar."
(Gelach)
En dan gaan we maar de kerel negeren die me zei dat ik op Clay Aiken lijk.
Inderdaad, helemaal.
Iedereen heeft zijn eigen perspectief.
En we kunnen dat perspectief gebruiken als een manier om connecties te maken, ja?
We kunnen het gebruiken om te zeggen: "Oh, we lijken op elkaar."
Wie houdt van desserts?
Mensen houden van desserts. Ik hou ervan. Ik ben dol op milkshake.
Het is de meest efficiënte vorm van dessert
vanwege van de combinatie van het lekkere ijs en de gebruiksvriendelijke vorm.
Maar ik begrijp niets van muntchocolade.
Zijn hier muntchocoladefans?
Ik heb nog nooit chocolade gegeten
en gedacht: "Weet je wat hierbij geweldig zou passen? Tandpasta."
(Gelach)
We kunnen een perspectief delen als een manier om te verenigen.
Of als een manier om een punt te maken.
Ik zal je zeggen
dat ik altijd computers beter begrepen heb dan mensen.
Want als er iets fout gaat met de computer
krijg je een foutmelding.
Als er iets fout gaat met een mens,
krijg je gevoelens.
(Gelach)
Het zou veel gemakkelijker zijn als mensen foutmeldingen hadden,
vind je niet?
Stel, je bent overwerkt, overweldigd, een beetje gestresseerd,
en er komt een pop-up: 'Opgepast! Systeemoverbelasting.'
(Gelach)
'Herstart aub door een dutje te doen.'
Want we weten allemaal dat dutjes onze versie zijn
van 'Zet het gewoon af en zet het dan weer aan.'
Sommige foutmeldingen zou je zelfs niet hoeven aanpassen.
Stel dat je met een serveerster flirt, maar ze merkt het niet op.
Dan zou er komen: 'Fout. Niet mogelijk om contact met de server te krijgen.'
(Gelach)
Het zou zoveel gemakkelijker zijn.
Maar mensen zijn nu eenmaal geen computers,
hoe schattig het ook is als ze doen alsof ze het wel zijn.
Want, wij mensen, moeten niet alleen onze tijd beheren, maar ook onze energie.
Want het maakt niet uit hoeveel tijd we hebben,
als we de energie niet hebben om er iets mee te doen.
Van improvisatie leren we hoe we een standpunt kunnen ontleden en overdrijven.
Want de fundamentele mindset bij improvisatie is: 'Ja, en...'
Zo kunnen improvisators bij UCB, Second City en ComedySportz dingen verzinnen
zonder er diep over na te denken.
En we kunnen hetzelfde doen.
Neem wat zij doen, aanvaard en bouw, verken en overdrijf en zeg:
"Als dit klopt, wat klopt er dan nog?"
Ik had een trip naar Florida nodig om te beseffen
dat de rapper Flo Rida zijn naam had gekozen naar zijn thuisstaat Florida,
en er een spatie tussen had gezet.
Ik stond paf!
(Gelach)
We zouden kunnen zeggen: "Als dit klopt, wat is er dan nog waar?"
We zouden kunnen zeggen:
"Ik vind dat er een Zuid-Amerikaans bedrijf in Dover moet komen
met de naam De Le Ware.
(Gelach)
Of: "Er zou een vrouwelijke internetdetective in Biloxi kunnen zijn
die door het leven gaat als Misses IP, PI."
(Gelach
En als dit waar is, wat is er dan nog waar?
Met 'Ja, en' kun je humor creëren,
maar je kan het ook gebruiken om contact met elkaar te maken.
Denk bijvoorbeeld aan de stereotypische small talk
waarbij mensen zeggen: "Ah, wat vind je van het weer?"
En je zegt: "Ja, en als je nu niet op dit evenement was,
hoe zou je dan van het weer genieten?"
En zo kunnen we een ongemakkelijk gesprek meer betekenis geven
waarbij je iets leert van die persoon.
"Bij zo'n mooi weer is, ga ik naar buiten of ga ik wandelen of zwemmen."
Als je zoals ik bent, blijf je binnen, want je bent erg bleek.
Ik maak graag gebruik van SPF omdat dat de beste bescherming geeft.
We leren over mensen via 'Ja, en.'
We kunnen ook een ja, en-mindset gebruiken om meer plezier te hebben,
want in werkelijkheid werkt de gemiddelde mens 90.000 uren in hun leven.
Negentigduizend uur!
Dat is de volledige lengte, de volledige discografie van Netflix.
Dat is dus heel erg lang.
En we kunnen zeggen: "Ja, ik ga 90.000 uren werken,
en er tegelijk plezier aan beleven."
Tussen mijn eerste en laatste jaar in het middelbaar,
werkte ik in een fabriek,
en dat was niet bepaald een opwindende job.
In die tijd dacht ik dat ik misschien, in de toekomst
een internationale hip-hopster wou worden.
Dus om de tijd te doden bedacht ik teksten in m'n hoofd,
en schreef ze dan op in een notitieboekje.
Onlangs vond ik een van die notitieboekjes
en ontdekte ik waarom ik nooit een hip-hopster geworden was.
Want een van de teksten was:
'Waterstof plus waterstof plus zuurstof verbonden door covalente lijm.
Wat krijg je dan, gewoon water,
yeah, ze werken samen en worden steeds warmer."
(Gelach)
Daarom werd ik dus nooit een hip-hopsuperster.
Maar het hielp me wel de tijd te spenderen met het creëren van humor en plezier.
Simpelweg bekeken,
kunnen we leren over het belang van betrokkenheid bij de voorstelling.
Want de personages van Saterday Night Live,
Key & Peele, Monty Python,
zijn zo leuk omdat de acteurs zich betrokken voelen bij de voorstelling.
En ze voelen zich zelfzeker over hun vertolking.
Het lijkt wat op daten, niet?
Mensen zeggen dat ze een relatie willen met iemand die zelfzeker is.
Enkele jaren geleden zat ik met enkele vrienden in een bar,
en ik zag er een heel knap meisje.
"Spreek haar aan."
"Dat kan ik niet."
"Waarom niet?"
"Ik ben geen goede flirter."
"Je moet geen flirter zijn, je moet zelfzeker zijn."
Maar niemand zegt je dat vrouwen zelfzekerheid willen op bepaalde vlakken.
Want geen enkele vrouw wil een man die zelfzeker is met wiskunde.
(Gelach)
Dat is wat ik heb.
(Gelach)
Dus ik dacht: "OK, ik ga het proberen met een wiskundige openingszin."
Dus stapte ik naar het meisje en zei: "Hallo, meisje."
(Gelach)
"Ben jij een verticale asymptoot? Want je schoonheid kent geen grenzen''.
(Gelach)
Ze had zoiets van: "Wat zei je net?"
(Gelach)
Dus probeerde ik het opnieuw en zei: "Hey, meisje.
Ben je het omgekeerde van een hypotenusa? Want ik heb zin om te zondigen."
(Gelach)
Ze reageerde met: "Ik denk dat je beter weg zou gaan."
Dus ging ik maar weg.
Maar enkele uren later, dacht ik: "Oh, wat ik had moeten zeggen, was:
'Hey meisje, je bent bovengemiddeld, waarom doe je dan gemeen'"
(Gelach)
Is het jullie al overkomen
dat je pas aan iets dacht, zowat vier uur na de gebeurtenis?
Dat is eigenlijk positief, het heet 'staircase wit'.
Het idee van: 'dit moment gebeurt hier',
en je denkt er daarna over in het trappenhuis.
Een goed teken, want het betekent dat je gevoel voor comedy hebt.
En door te oefenen en te herhalen,
kun je de tijd inkorten die nodig is voor dat aha-moment
van pas na vier uur later, naar drie uur later,
naar amper twee tot tien minuten tot op het moment zelf.
Want een weerspiegeling op het verleden kan leiden naar actie in de toekomst.
Zo voelen we ons steeds comfortabeler en zelfzekerder om humor te gebruiken
hoe vaker we het doen.
Zoals Amy Cuddy zegt: "Fake het tot je het bent."
Sommige mensen denken nu:
"OK, mijnheer Justin Timberlake-ogen"
(Gelach)
"Wat als ik niet grappig ben?"
De waarheid is dat als je ooit iemand deed lachen,
ook al was het omdat je struikelde op de trap,
je nog steeds humor zou gebruiken.
Maar zelfs als je niet klaar bent om humor te creëren,
kun je steeds profiteren van humor door een soort herder van humor te zijn.
Je kunt quotes delen, je kunt een TED talk die je leuk vond delen,
of je kunt beelden gebruiken tijdens je presentaties.
Want ik heb deze foto niet genomen.
Ik ben niet naar Sri Lanka geweest.
Ik ken deze herder of zijn geiten niet.
Ik vond het op Flickr onder de Creative Commons license
en deelde het met jullie, omdat ik het leuk vond.
En zelfs als je niet klaar bent om humor te creëren,
en je denkt niet dat je iets interessants op het internet kunt vinden,
kun je nog steeds humor gebruiken door te glimlachen.
Want als we iemand zien glimlachen,
spiegelen we dat gedrag met de spiegelneuronen in onze hersenen.
En als wij glimlachen, zij ook, dan creëren we een menselijke connectie.
Anderen vragen zich af: "Wat als niemand lacht?
Wat als ik humor probeer en er valt een ongemakkelijke stilte?"
Het is enkel ongemakkelijk als je er tijd aan besteedt,
erbij stil blijft staan.
Want nog nooit werd iemand ontslagen omwille van een slechte mop.
Een ongepaste mop misschien, maar niet door een slechte grap.
Een voorbeeld van een slechte grap:
"Ik moest ooit een les missen omdat ik onderkoeld was,
ik was te 'cool' voor school."
(Gelach)
Dat is een slechte grap.
(Gelach)
Een ongepaste grap gaat over een ongepast onderwerp,
heeft een ongepast doelwit of komt op een ongepast moment.
Maar zolang we positief blijven -
(Gelach)
en inclusief, is het best OK.
Want als dan niemand met onze grap lacht,
wordt het gewoon een positief en inclusief statement.
Als laatste denken mensen: "Wat als mensen me niet au sérieux nemen?
Wat als men mij een nar of een clown vindt?"
Als je humor op het werk wil gebruiken,
besef dan dat humor het werk niet vervangt.
Humor is als het zout in je eten.
Je zou geen volledige maaltijd zout willen eten, toch?
Want dan zou je een paard zijn.
Wil je een paard zijn? Ik zou zeggen van niet.
(Gelach)
Maar je kunt humor nog steeds gebruiken
zolang je er het werk productiever mee maakt.
Managers willen dat ook,
want ze weten dat je je dan meer betrokken voelt en betere resultaten boekt.
Stel dat je voor een organisatie werkt die geen plezier duldt.
In werkelijkheid kan niemand je gedachten controleren.
Niemand kan je beletten om naar een comedy podcast te luisteren
tijdens de rit naar huis
om te ontstressen en meer aanwezig te kunnen zijn voor je familie.
Niemand belet je om een Twitteraccount aan te maken om grappen te schrijven.
Niemand kan je verbieden chemie-rapteksten te bedenken terwijl je werkt.
Het is zo dat jobvoldoening, je vooruitzichten, je stressmanagement
jouw volledige verantwoordelijkheid is en een keuze die jij zelf maakt.
En dat is de kunst van humor.
Het begint bij het delen van een standpunt,
en dan verkennen en verbreden we dat standpunt.
We 'ja, en-nen' zowel ons werk als ons leven,
en uiteindelijk oefenen we, we treden op en herhalen,
want enkel zo word je er beter in.
Mensen kunnen improvisatielessen volgen, of stand-up comedy proberen,
maar we kunnen ons ook meer bewust worden over hoe we dagelijks humor creëren.
En iedereen kan dit doen.
De grappigste persoon die ik ken is mijn grootmoeder, degene die mij sms't.
En ze heeft zich nu ook verdiept in het sturen van berichten via Facebook.
Ze heeft nu een Facebookaccount en reageert op elke statusupdate.
En ik weet niet
of mijn grootmoeder de liefste, eerlijkste grootmoeder in de wereld is,
of dat ze me stiekemt 'trolt'.
(Gelach)
Enkele maanden geleden postte ik:
'Ik probeer te beslissen of ik een atleet of een crimineel moet worden,
dus maakte ik een lijst met voors en tegens.'
De reactie van mijn oma bestond uit een woord: 'Grappig.'
(Gelach)
Ik vroeg me af: "Ik snap het niet.
Denkt ze echt dat het grappig is, of neemt ze me op de hak?"
Enkele weken later postte ik:
'Ik vind dat een gezellige bar die coke serveert,
een speeddate-hoekje zou moeten hebben.'
De reactie van mijn oma was: 'Ha, ha.'
(Gelach)
En ik dacht: "Die komma klopt niet helemaal."
(Gelach)
Ik dacht: "Ze houdt me voor het lapje."
Enkele weken geleden postte ik:
'De getallen 51, 6 en 500 omzetten in Romeinse cijfers maakt me LIVID (woedend)'
(Gelach)
Mijn oma reageerde: 'Hé, deze vond ik echt goed.'
(Gelach)
Trolled door mijn eigen grootmoeder.
(Gelach)
Het maakt niet uit: je leeftijd, je inkomen, je vooruitzichten,
je persoonlijkheidsbeoordeling, welke award je op school won
of je celebrity dubbelganger.
Iedereen kan leren om grappiger te zijn.
En het begint allemaal met een keuze
om manieren om humor te gebruiken te vinden,
om zoals mijn grootmoeder te zijn,
om naar de wereld te kijken en te denken: 'WTF -
Wow, that's fun.'
Dankjewel.
(Applaus)
Altı yıl önce New York'ta birkaç arkadaşımla dışarıda oturuyordum.
Telefonuma bir bildirim geldi,
büyükannemden bir mesaj olduğunu görünce şaşırdım.
Şaşırmıştım çünkü büyükannem o zamanlar 78 yaşındaydı
ve daha önce hiç mesaj göndermemişti.
İlk mesajı çok şirindi,
"Sevgili Andrew, mesaj atmayı deniyorum. Sevgiler, senin büyükannen." yazıyordu.
"Bunun mektup olduğunu sanıyor." diye düşündüm.
Mesaj yazıp
"Büyükanne, mesaj bu. İçine bunları katmak zorunda değilsin."
Cevabı şuydu: "Sevgili Andrew,
Tamam. Sevgiler, senin büyükannen."
En sevdiğim kısmı, "Sevgiler, senin büyükannen." olmasıydı.
"Sevgiler, büyükanne." olsa kafam karışırmış gibi.
"Sevgili Andrew, Teksas'ta iyi eğlenceler. Sevgiler, büyükanne" olsa
"Büyükanne? Kimin büyükannesi?" dermişim gibi.
(Gülüşmeler)
Büyük annem hâlâ bir şeyleri çözmekle meşgul.
Birkaç yıl önce iş için İsviçre'ye gittim,
geri döndüm, büyükanneme bir mesaj attım:
"Merhaba büyükanne, İsviçre'den yeni döndüm."
Cevabı şuydu: "Sevgili Andrew, İsviçre? VBE?"
(Gülüşmeler)
Büyükannemi aradım,
"Büyükanne, VBE'nin ne demek olduğunu sanıyorsun?"
O da dedi ki
"Briç oyunundaki biri 'Vay be, eğlenceliymiş' olduğunu söyledi.
(Gülüşmeler)
"Tam da o anlama geliyor." dedim.
Bunu büyükanneme açıklamayacağım.
Ama zamanla fark ettim ki
bence daha fazlası, daha fazla kişi
büyükannem gibi olsa ve "Vay be, eğlenceliymiş!"
diye düşünse dünya daha mutlu bir yer olurdu.
Çünkü 2012'de, insanlara mizahın değerini öğretmek için
Procter & Gamble'daki kurumsal işimi bıraktım.
Mizah ile daha üretken, daha az stresli ve daha mutlu olunabileceği konusunda,
35.000'den fazla kişiyle ve 250'den fazla organizasyonda çalıştım.
İnsanlar yaptığımın ne olduğunu duyduğunda biraz şüpheciydiler
(Gülüşmeler)
çünkü kimse mizahı kötü bir şey olarak düşünmüyor.
Burada gülmeyi sevmeyen biri var mı?
"Vücudumda neşe hissetmekten nefret ederim." diyen biri?
(Gülüşmeler)
Yok. İnsanlar mizahın olmasını iyi olarak görür.
İşimden daha çok zevk alsam, biraz eğlensem harika olurdu
ama öyle değilse de olsun.
Gerçeklik şöyle ki mizahın olması zorunludur.
Bugünün çok çalışan, hak ettiğini almayan, stres dolu, takdir görmeyen kültüründe
mizah bir gereklilik.
Çünkü mizah insanların dinlemesini sağlar,
uzun süreli belleği güçlendirir,
kavramayı arttırır, öğrenmeye yardım eder
ve mesaj iletiminde yardımcı olur.
Ayrıca grup uyumunu arttırır,
konum farklılıklarını azaltır, anlaşmazlıkları dağıtır, güven inşa eder
ve insanları birbirine yaklaştırır.
Bunları yapar,
(Gülüşmeler)
bunu da ve böyle devam eder.
Tüm bunlar araştırma çalışmaları ve gerçek dünyadan örneklerle destekleniyor.
(Gülüşmeler)
Etkileyici yararlar, değil mi?
Mizah daha iyi görünmenize, daha uzun yaşamanıza ve para saçmanıza yardım eder.
(Gülüşmeler)
Çünkü mizahı kullanan insanlar daha çok kazanır.
Herkes bu yararları öğrenebilir.
Çünkü insanlarla mizah veya komedi üzerine konuştuğumda
bazen çekiniyorlar.
Büyük annemin VBE dediği, birkaç yıl önce gittiğim
İsviçre'deki şu etkinlik
bir konferans konuşmasıydı.
Konferanstaki konuşmacılardan biri bu beyefendiydi.
Adı Kevin Richardson.
Aslanlara fısıldayan adam olarak da biliniyor.
Bir aslanın bir adama sarıldığı YouTube videosunu gördüyseniz o bu adam.
Güney Afrika'da yaşıyor,
aslanları yavruyken yetiştirmeye başlıyor
ve onlar da ona sürüden biri gibi davranıyor.
Aslında Aslan Kral'daki Rafiki'nin insan olan hâli.
Kevin'le ben organizasyondan önce konuşuyorduk.
Stand-up komedisi yaptığımı öğrendi,
"Bunu asla yapamazdım, çok korkunç." dedi.
(Gülüşmeler)
"Sen aslanlarla yaşıyorsun!" dedim.
(Gülüşmeler)
Fıkra anlatmak aslanlarla yaşamaktan daha korkunçmuş gibi.
(Gülüşmeler)
Birçok insan bu algıya sahip,
sanki insanları güldürebilme yeteneği bir şekilde DNA'mıza kodlanmış.
(Gülüşmeler)
Gerçek şu ki mizah bir beceri
ve beceri ise, onu öğrenebiliriz demektir.
Çünkü mizahı nasıl kullanacağını öğrenmek zorunda kalmış biriyim.
Stand-up komedyeni, doğaçlamacı,
hikâye anlatıcısı, sözcük sanatçısı olarak binden fazla gösteri yaptım.
50 eyalette, 18 ülkede ve bir gezegende konuştum ve performans sergiledim.
(Gülüşmeler)
Yanlışlıkla siteme giren insanları baz alırsak
150'den fazla ülkede hayranlarım var.
Komik ve akıllı olduğum söylendi, en azından annem öyle diyor.
(Gülüşmeler)
Jon Stewart'ın The Daily Show programında yer aldım, seyirci olarak.
(Gülüşmeler)
Geçenlerde lise buluşmasına gittim
ve insanlar stand-up komedisi yaptığımı öğrenince
"Sen komik değilsin ki." dediler.
Bir bakıma haklılar
çünkü bu komik duran bir yüz ifadesi değil.
(Gülüşmeler)
Bu fotoğrafta komik olan çok şey var,
hiçbiri bilerek değil.
(Gülüşmeler)
Erkek müzik grubunda olmak ister gibi, saçımın üstünde sarı kısımlar var.
Konsept, "Hayale Doğru"ydu, ben kimsenin hayali değilim,
(Gülüşmeler)
bu fotoğrafta öyle.
Çünkü büyürken neşe saçan biri ya da sınıfın en komiği değildim.
Son senemde, senenin "en"lerinde "öğretmenin gözdesi" seçilmiştim.
Bu birçoğunuzu şaşırtacak ama bunun sebebi inek olmamdı.
Ne tür bir inek olduğumu merak ediyorsanız
cevap, evet o tür; bilgisayar, matematik, bilim kurgu,
Dungeons & Dragons, Yıldız Savaşları, Uzay Yolu, Starbucks, hepsi birden.
(Gülüşmeler)
Ama net bir biçimde ise, mühendisim.
Ohio Eyalet Üniversitesi'ne gittim,
bilgisayar bilimi ve mühendisliğinden mezun oldum.
Mezun olduktan sonra,
Procter & Gamble'da bilişim teknolojisi proje yöneticisi olarak işe başladım.
İnsanların benden bekledikleri bu
çünkü kişilik değerlendirmeme göre,
bana önerilen bilgisayar bilimi mühendisi olmak.
Ama öğrendim ki biz kişilik değerlendirmesi değiliz.
Çünkü değerlendirmem,
A-tipi, mavi kare, işine bağlı, INTJ kişilik türü, kova burcu.
Yani kumsalda uzun yürüyüşler seven, hırslı,
inatçı, içe dönük biriyim
ama kişilik değerlendirmesi olmadığımızı öğrendim.
Bunlar davranışımızı anlamamızı sağlayabilir
veya bizi neyin heveslendirdiğini
ya da hangi Disney Prensesi olduğumuzu söyler: Pocahontas.
(Gülüşmeler)
Ancak bizi tanımlamazlar; bunun yerine bizi eylemlerimiz tanımlar.
Üniversitede komedi yapmaya başladım.
Ortada olan en iyi arkadaşım bir doğaçlama komedi grubu kurmak istedi.
Başkaları da gerekiyordu.
Beni katılmaya zorladı ve bu fotoğraftan anlayabileceğiniz gibi pek iyi değildik.
En azından başlarken ne yaptığımız hakkında bir fikrimiz yoktu.
"Whose Line Is It Anyway"i izledik ve gördüğümüzü tekrarlamaya çalıştık.
Komedi becerimde sahip olmadığım şeyleri komedi projesi yönetiminde tamamladım.
"Gerçekten bunu yapacaksak
haftada üç kez alıştırma yapacağız,
her pazartesi iş toplantısı yapacağız,
gösterilerimizi tekrardan maç kasedi gibi izleyeceğiz.
İki yıl boyunca, giderek daha iyi olduk.
Öğrenci yurdunun bodrumunda oynamaktan haftada iki kez
kampüsteki tiyatroda gösteri yapmaya geçtik,
iyi bir fotoğraf çekilmeyi hiç öğrenemeden.
Mizah becerisini böyle edinirsin.
Alıştırma ve tekrar yoluyla.
Herkes bunları yapabilir.
Komediyi kullanmak için profesyonel bir komedyen olmak zorunda değilsiniz
ama profesyonellerden öğrenebiliriz.
Örneğin stand-up'lardan bakış açınızı nasıl paylaşacağımızı öğrenebiliriz
çünkü Louis C.K. dünyayı oldukça kendine özgü bir şekilde görüyor,
Ellen DeGeneres, Tig Notaro,
Dave Chappelle ya da Chris Rock'tan farklı olarak.
Herkesin kendi bakış açısı var.
Bazıları bana
Hugh Jackman ve Conan O'Brien'ın kesişimi gibi göründüğümü söyler.
(Gülüşmeler)
Başkaları da "Sende Doctor Who'dan David Tennant'ı görüyorum." der.
Bir kadın bana
"Bence Justin Timberlake'e benziyorsun ama şuradan şuraya kadar." dedi.
(Gülüşmeler)
Clay Aiken'a benzediğimi söyleyen adamı geçiyorum.
Tamamen geçiyorum.
Herkesin kendi bakış açısı var.
Bu bakış açısını başkalarıyla iletişime geçmek için bir yol olarak kullanabiliriz.
Ya da "Birbirimize benziyoruz." diyebiliriz. Tatlı seven kaç kişi var?
Tatlı sevenler. Ben tatlıya bayılırım. Milkshake takıntım var.
Tatlının en verimli hâli
çünkü lezizliğinın yanı sıra tüketimi de kolay.
Ama naneli çikolatayı anlamıyorum.
Burada naneli çikolata seven var mı bilmiyorum.
Hiç çikolata yerken
"Bununla ne iyi giderdi biliyor musun? Diş macunu." demedim.
(Gülüşmeler)
İletişime geçme yolu olarak bir bakış açısını paylaşabiliriz.
Bir noktaya parmak basmak için bir bakış açısını paylaşabiliriz.
Çünkü şöyle ki
bilgisayarları, insanları anladığımdan çok daha fazla anladım.
Çünkü bilgisayarla ilgili bir sorun olduğunda
bir hata mesajı alırsın.
Bir insanla ilgili bir sorun olduğunda
bunun hissini alırsın.
(Gülüşmeler)
İnsanlar hata mesajı verse işler çok daha kolay olurdu,
değil mi?
Fazla çalıştın, bunaldın, biraz stres altındasın diyelim,
"Uyarı! Sistem aşırı yüklendi." diye çıksa.
(Gülüşmeler)
"Lütfen biraz uyuklayarak yeniden başlatın."
Çünkü herkes bilir ki uyuklamak,
"Kapatıp sonra tekrar açın"ın insan versiyonudur.
Bazı hata mesajlarında değişmene bile gerek kalmaz.
Dışarıda bir garsonla flörtleşiyorsun diyelim, pek istekli değil.
"Hata. Sunucuyla bağlantı kurulamadı." diye çıkardı.
(Gülüşmeler)
İşler çok daha kolay olurdu.
Ama gerçekte insanlar bilgisayar değil,
öyle davrandıklarında ne kadar şirin olurlarsa olsunlar.
Çünkü biz insanlar, sadece zamanı değil enerjimizi de yönetmek zorundayız.
Bir şey yapacak enerjimiz yoksa,
ne kadar zamanımız olduğu önemli değil.
Bir bakış açısını nasıl keşfedip büyüteceğimizi doğaçlamayla öğrenebiliriz.
Çünkü doğaçlamanın temel zihniyeti şudur, "Evet ve..."
UCB, Second City ve ComedySportz'daki doğaçlama sanatçıları bu şekilde
kafadan bir şeyler söyler.
Aynı şeyi kullanabiliriz,
yaptıklarını ele al, onayla ve oluştur, keşfet, büyüt ve
"Bu doğruysa, başka ne doğru olur?" de.
Florida eyaletine gitmem rapçi Flo Rida'nin adını
kendi memleketinden alıp ismin arasına bir boşluk koyduğunu
fark etmemi sağladı.
Bu aklımı başımdan aldı!
(Gülüşmeler)
İnanılmaz! "Bu doğruysa, başka ne doğru olabilir?" diyebiliriz.
"Dover'da,
De La Ware adında bir İspanyol fabrikası olmalı"
diyebiliriz.
(Gülüşmeler)
Ya da "Biloxi'de, Misses IP, PI adında
kadın bir internet dedektifi olabilir.
(Gülüşmeler)
Bu doğruysa, başka ne doğru olur?
Mizah oluşturmak için "Evet ve"'yi kullanırsak
başkalarıyla iletişime geçmek için de "Evet ve"yi kullanabiliriz.
"Şu havaya baksana." denen
alışılmış tarzda bir sohbeti düşünebiliriz.
Sen de "Evet, şimdi bu organizasyonda olmasaydın
havanın tadını nasıl çıkarırdın?" dersin.
İlerlemeyen bir sohbeti, karşındakine dair bilgi edindiğin daha anlamlı
bir şeye dönüştürebiliriz.
"Bu güzel havada dışarı çıkardım, yürüyüşe ya da yüzmeye giderdim."
Yerimde olsan, evde kalırdın çünkü fazla açık tenlisin.
Binalar için olan güneş koruma faktörünü kullanıyorum; en iyi koruma o.
"Evet ve" sayesinde başkaları hakkında bir şeyler öğreniriz.
Evet-ve düşüncesini eğlenmek için de kullanabiliriz
çünkü gerçek şu ki ortalama biri yaşamı boyunca
doksan bin saat çalışır.
Doksan bin saat!
Bu, Netflix'deki tüm içeriklerin toplamı uzunlukta.
Çok uzun bir zaman.
"Evet, doksan bin saat çalışacağım
hatta bunun tadını da çıkarabilirim." diyebiliriz.
Lisede birinci sınıftan son sınıfa kadar
bir fabrikada çalıştım
ve pek de heyecan verici bir iş değildi.
O zamanlar, belki gelecekte
uluslararası bir hip-hop yıldızı olmak isterim diye düşünüyordum.
Zaman geçsin diye aklımdan kafiyeler düşünürdüm,
biraz sonra da onları deftere yazardım.
Geçenlerde o defterlerden birini buldum
ve neden bir hip-hop yıldızı olamadığımı anladım.
Çünkü kafiyelerden biri şuydu,
"Hidrojen artı hidrojen artı oksijen, kovalent tutkalıyla bağlandı birbirine.
Ne oluştu ki, su denen bir şey işte,
işbirliği yaptılar, ısınıyor şimdi de."
(Gülüşmeler)
Hip-hop yıldızı olamamamın nedeni bu.
Yine de zaman geçirip mizah ve eğlence yaratmama yardımcı oldu.
Bu hikâyeden de
performansa olan bağlılığın önemini anlayabiliriz.
Saturday Night Live'daki Key & Peele,
Monty Python karakterleri
çok eğlenceli çünkü oyuncular sergiledikleri performansa bağlılar.
Onu sahnelerken de öz güvenliler,
aynı biriyle çıkmak gibi.
İnsanlar, öz güvenli biriyle çıkmak istediklerini söyler.
Birkaç sene önce, arkadaşlarımla bir bardaydım,
çok güzel bir kız gördüm.
"Gidip konuşmalısın."
"Yapamam."
"Neden?"
"Bir flört tarzım yok."
"Flört tarzına gerek yok, öz güven gerek sadece."
Bu öz güveni belirli alanlarda istediklerini söylemezler.
Çünkü hiçbir kadın matematik konusunda öz güvenli olan bir erkek istemez.
(Gülüşmeler)
Benimki böyleydi.
(Gülüşmeler)
"Tamamdır. Matematiksel bir tanışma cümlesi deneyeceğim."
Kıza doğru gidip dedim ki: "Selam."
(Gülüşmeler)
"Düşey asimptot musunuz? Çünkü güzelliğinizin sınırı yok."
(Gülüşmeler)
"Ne dedin?" dedi.
(Gülüşmeler)
Tekrar denedim: "Selam.
"Hipotenüsün tersi misiniz? Çünkü günah işlemek istememe neden oluyorsunuz."
(Gülüşmeler)
"Bence gitsen iyi olur." dedi.
Ben de gittim.
Birkaç saat sonra düşündüm ki, "Asıl demem gereken şuydu,
'Selam. Zaten ortalamanın çok üstündesin. Bu kadar aşağılayıcı olma."
(Gülüşmeler)
Bir şeyin olaydan dört saat sonra
aklınıza geldiği oldu mu?
Aslında bu iyi bir şey, buna merdiven akıl deniyor.
"Şimdi yaşanan an." düşüncesi.
Sonra bunu merdivendeyken düşünürsünüz.
Bu, iyiye işaret çünkü mizahi bir içgüdünüz var anlamına gelir.
Alıştırma ve tekrarla, "İşte buldum!"
noktasına ulaştığınız süreyi dört saat sonradan
üç saat sonraya, iki saatten on dakikaya,
sonra da hemen o ana doğru kısaltabilirsiniz.
Çünkü geçmişteki bir yansıma gelecekteki bir eyleme götürür.
Biz de mizahı kullanarak daha rahat, daha öz güvenli olur,
eylemimizi daha etkin bir şekilde yaparız.
Amy Cuddy'nin dediği gibi: "Ona dönüşene kadar öyleymiş gibi davran."
Biliyorum ki burada "Olur tabii,
Justin Timberlake gözlü." diyen birkaç kişi var.
(Gülüşmeler)
"Ya komik değilsem?"
Gerçek şu ki eğer merdiven çıkarken
düşerek bile olsa birini güldürdüyseniz
mizahı kullanabilirsiniz demektir.
Mizah oluşturmayı denemeye bile hazır değilseniz
bir mizah öncüsü olarak mizahtan yararlanabilirsiniz
Alıntıları, sevdiğiniz bir TED konuşmasını paylaşabilirsiniz
veya sunumlarınızda görseller kullanabilirsiniz.
Çünkü bu fotoğrafı ben çekmedim.
Sri Lanka'ya gitmedim.
Bu çobanı ya da bu keçilerden birini tanımıyorum.
Yaratıcı Alan lisansı altında Flickr'da buldum
ve hepinizle paylaştım çünkü beğendim.
Mizah oluşturmaya hazır değilseniz
ve internette ilgi çekici bir şey bulacağınızı düşünmüyorsanız bile
gülmeyi biliyorsanız mizahı kullanabilirsiniz.
Çünkü başka birini gülerken gördüğümüzde
beynimizdeki ayna nöronlarıyla o davranışını yansıtmaya programlanmışız.
Hem biz hem de onlar da gülümsediğinde insansal bağı kuruyoruz.
Kimileri şöyle der: "Ya kimse gülmezse?
Ya güldürmeye kalkışırsam da garip bir sessizlik olursa?"
Ancak üstünde zaman harcayıp çok düşünürseniz
garip olur.
Gerçek şu ki kötü bir şaka yüzünden kovulan kimse olmadı.
Uygunsuz bir şaka yüzünden olabilir ama kötü olanı için değil.
Çünkü kötü bir şaka şöyledir.
"Bir keresinde hipotermi yüzünden dersi kaçırdım.
Okula gitmek için fazla serinkanlıydım."
(Gülüşmeler)
Bu kötü bir şaka.
(Gülüşmeler)
Uygunsuz bir şaka, uygunsuz bir konusu olan,
uygunsuz birini hedef alan ya da uygunsuz zamanda gelen şakadır.
Ama olumlu ve kucaklayıcı
(Gülüşmeler)
olduğunuz sürece, sorun olmayacaktır.
Çünkü şakanıza kimse gülmezse
olumlu ve kucaklayıcı bir söz olarak kalır.
Son olarak da insanlar "Ya kimse beni ciddiye almazsa?"
"Ya insanlar soytarı ya da palyaço olduğumu düşünürse?" der.
Mizahı işteyken kullanacaksanız,
mizahın işin yerine geçmediğini anlamalısınız.
Mizah, yemeğin tuzu gibidir.
Tuzdan ibaret bir yemeği yemezsiniz, değil mi?
Öyle olsa, at olurdunuz.
At olmak ister misiniz? Ben istemem.
(Gülüşmeler)
Onu daha verimli hâle getirdiğiniz sürece,
mizahı kullanabilirsiniz.
Aslında yöneticiler bunu ister
çünkü böylece daha bağlı olup daha iyi sonuçlar alacağınızı bilirler.
Eğlenceye izin vermeyen bir şirket için çalışıyorsunuz diyelim.
Gerçekte, kimse nasıl düşündüğünüzü kontrol edemez.
Kimse, işten eve dönerken stres atıp ailenize daha çok
vakit ayırmak amacıyla
bir komedi yayını dinlemenizi engelleyemez.
Sözcük oyunları yazmak için bir Twitter hesabı açmanızı kimse engelleyemez.
Kimse çalışırken kimyayla ilgili rap parçalar üretmeni engelleyemez.
Aslında mesleki memnuniyet, bakış açınız, stresi yönetme şekliniz
tamamen sizin sorumluluğunuzda ve sizin seçiminiz.
Bu da bir mizah becerisi.
Bu da bakış açınızı paylaşmakla başlar
ve sonra da bu bakış açısını keşfedip genişletiriz.
Hem işimiz hem yaşamımızı "Evet ve" haline getirir
ve sonunda alıştırma yapar, uygular ve tekrarlarız
çünkü böylece daha iyi oluruz.
İnsanlar doğaçlama dersi alabilir veya stand-up yapmayı deneyebilirsiniz,
nasıl da her gün mizah oluşturduğumuzun daha da farkına varabiliriz.
Bunları herkes yapabilir.
Tanıdığım en komik insan bana mesaj atan büyükannem.
Tarzını mesaj atmaktan Facebook seviyesine kadar yükseltti.
Artık Facebook'ta ve her durum güncellememe yorum yapıyor.
Büyükannem
dünyadaki en iyi, en içten büyükanne mi
yoksa gizlice beni trollüyor mu bilmiyorum.
(Gülüşmeler)
Birkaç ay önce, "Bir sporcu mu
yoksa suçlu mu olsam, karar vermeye çalışıyorum,
artıları ve eksilerini listeledim." diye paylaştım.
Büyükannemin yanıtı tek sözcüktü: "Komik."
(Gülüşmeler)
Kendime, "Bilemiyorum.
Bunun komik olduğunu mu düşünüyor yoksa dalga mı geçiyor?" dedim.
Birkaç hafta sonra şunu paylaştım:
"İncir satan rahat bir bar, erikler için bir buluşma yerine dönerdi."
Büyükannemin yanıtı şuydu: "Ha, ha."
(Gülüşmeler)
"Virgülün bir anlamı var." diye düşündüm.
(Gülüşmeler)
"Benimle dalga geçiyor." dedim.
Birkaç hafta önce şunu paylaştım:
"51, 6 ve 500'ü Roma rakamlarına çevirmek beni LIVID kadar öfkelendiriyor."
(Gülüşmeler)
Büyükannemin yanıtı şuydu: "Bu cidden iyiydi."
(Gülüşmeler)
Kendi büyükannem tarafından trollendim.
(Gülüşmeler)
Yaşınız, geliriniz, bakış açınız, kişilik değerlendirmeniz,
senenin "en"lerinde ne seçildiğiniz
ya da benzediğiniz ünlü önemli değil.
Herkes daha komik olmayı öğrenebilir.
Bu da bir seçimle başlar,
mizahı kullanmak için yollar bulmayı denemeyi seçmekle,
büyükannem gibi olmayı seçmekle,
etrafınızdaki dünyaya bakıp
"VBE - Vay be, eğlenceliymiş!" diye düşünmekle.
Teşekkürler.
(Alkışlar)