Mijn zussen, broers en ik groeiden op op de boerderij van onze overgrootvader
in Californië.
Het was land van onze familie en onze thuis.
Toen het duidelijk werd dat niemand van onze generatie
de zware taak van het boeren wilde overnemen,
werd de boerderij verkocht aan een buur.
Het anker van onze levens werd weggesneden
en we voelden ons verloren zonder dat land.
Voor de eerste keer begreep ik
dat iets waardevols het best werd begrepen,
niet door de aanwezigheid,
maar door de afwezigheid ervan.
Toen kon ik nog niet weten
hoe krachtig de afwezigheid van de dingen waar we van houden
me ver in de toekomst zou beïnvloeden.
23 jaar lang werkte ik samen met Yvon Chouinard.
Ik begon er toen hij bezig was met ontwerpen en maken
van uitrusting voor rots- en ijsklimmen
in een werkplaats bij de treinsporen in Ventura.
Toen Yvon besloot om pakken voor klimmers te maken
en zijn zaak Patagonia te noemen,
werd ik een van de eerste zes bedienden
en later CEO.
Ik hielp een bedrijf oprichten
waar het creëren van de beste producten en het maken van een betere wereld
geen loze woorden waren.
Doug Tompkins, die later mijn echtgenoot zou worden,
was een oude vriend en klimgezel van Yvon
en tevens ondernemer.
The North Face and Esprit company richtten ze samen op.
Al deze drie zaken
werden opgericht door mensen die waren opgegroeid in de jaren 60
en beïnvloed door de bewegingen voor gelijke rechten, feminisme en vrede.
Die waarden werden in die jaren opgepikt
en opgenomen in de waarden van deze bedrijven.
Tegen het einde van de jaren 80
besloot Doug het bedrijf te verlaten
en het laatste derde van zijn leven te wijden aan wat hij noemde
"zijn huur voor het wonen op de planeet betalen."
Omstreeks die tijd werd ik 40
en ook ik wilde iets totaal anders gaan doen met mijn leven.
De dag na het verlaten van de Patagoniagroep
vloog ik 10.000 km naar Patagonië, de streek,
en vervoegde me bij Doug toen hij begon aan zijn eerste natuurbehoudsproject
in dat derde deel van zijn leven.
Daar zaten we dan, vluchtelingen uit de bedrijfswereld,
schuilend in een hut op de kust van zuidelijk Chili
omgeven door voorhistorisch regenwoud
waar de alercebomen duizenden jaren oud kunnen worden.
We bevonden ons middenin een grote wildernis
die een van de twee onderbrekingen is in de Pan-American highway
tussen Fairbanks in Alaska en Kaap Hoorn.
Een radicale verandering in ons leven van alledag
overkwam ons toen we inzagen
hoe schoonheid en diversiteit bijna overal venietigd werden.
De laatste wilde beschermde plaatsen op aarde
waren nog wild
alleen maar omdat de onstuitbare ontwikkelingsdruk
nog niet zover was geraakt.
Doug en ik bevonden ons
op een van de meest afgelegen gebieden op aarde
en aan de randen van Pumalin Park,
ons eerste beschermingsproject,
groeide de industriële aquacultuur als een kankergezwel.
Algauw doken nog andere bedreigingen op in het Patagonisch gebied.
Goudmijnbouw, dammen op ongerepte rivieren
en andere aangroeiende conflicten.
Het gerommel van de aanstormende wereldwijde economische groei
kon je tot zelfs tot op de hoogste breedtegraden van de Zuidkegel horen.
Ik weet dat vooruitgang over het algemeen als positief wordt beschouwd,
als een soort hoopvolle evolutie.
Maar waar wij zaten,
zagen we de donkere keerzijde van industriële groei.
Als je de industriële kijk op de wereld toepast op de natuurlijke systemen
die al het leven onderhouden,
gaan we de aarde behandelen
als een fabriek die alle dingen produceert
die we denken nodig te hebben.
Zoals we ons allemaal pijnlijk bewust zijn,
zijn de gevolgen van die wereldvisie nefast voor het menselijk welbevinden,
ons klimaatsysteem en de fauna.
Doug noemde het de prijs van de vooruitgang.
Zo zagen we de dingen
en wij wilden deelnemen aan het verzet
dat opkwam tegen al die trends.
Het idee om eigendom op te kopen en het te doneren
om nationale parken te maken,
is niet echt nieuw.
Iedereen die ooit genoten heeft van het uitzicht
van het Teton National Park in Wyoming
of gekampeerd heeft in het Acadia National Park in Maine
heeft van dat geweldige idee geprofiteerd.
Met behulp van onze familiale stichting
begonnen we natuurgebied aan te kopen in Chili en Argentinië.
Als gelovers in natuurbehoudsbiologie
streefden we naar groot, wild en verbonden.
Sommige gebieden waren ongerept
en andere hadden tijd nodig om te helen,
moesten 'herwilderd' worden.
Uiteindelijk kochten we meer dan 8000 vierkante kilometer
van bereidwillige verkopers
en namen ze op in privaat beheerde beschermde gebieden,
terwijl we park-infrastructuur ontwikkelden tot kampeergebieden en trails
voor toekomstig gebruik door het publiek.
Iedereen was welkom.
Ons doel was om al dit land te doneren als nieuwe nationale parken.
Je zou het kunnen omschrijven als een kapitalistische jiujitsu-worp.
We gebruikten privé fortuin van ons zakenleven
om de natuur te beschermen
tegen de vraatzucht van de mondiale economie.
Dat klonk goed,
maar in de vroege jaren 90 in Chili,
waar filantropie voor natuurbescherming, zoals we het noemden,
volledig onbekend was,
werden we geconfronteerd met enorme verdenking
en vanuit verschillende hoeken met openlijke vijandigheid.
Geleidelijk aan, vooral door uit te leggen wat we deden,
begonnen we de mensen te overtuigen.
In de laatste 27 jaar
beschermden we blijvend
bijna 60.000 vierkante kilometer gematigd regenwoud,
Patagonische steppe,
kustgebieden,
moerasgebieden
en stichtten we dertien nieuwe nationale parken.
Allemaal van onze landschenkingen
en staatsgronden naast onze gebieden.
Na de dood van Doug door een kajakongeval
vier jaar geleden
was ik weer alleen.
Maar bij Tompkins Conservation overwonnen we ons verlies
en dreven we onze inspanningen op.
Zo ook, in 2018,
stichtten we nieuwe nationale parken van ruwweg 100.000 vierkante kilometer
in de zuidelijke Atlantische Oceaan.
Geen commerciële visserij of enige soort extractie.
In 2019 voltooiden we de grootste private landgift in de geschiedenis
toen we onze laatste 4.000 vierkante kilometer natuurpark in Chili
overdroegen aan de regering.
Een publiek-privaat partnerschap
dat vijf nieuwe nationale parken stichtte en drie andere uitbreidden.
Dat was een gebied groter dan Zwitserland.
Al onze projecten zijn het resultaat van partnerschappen.
Eerst en vooral met de regeringen van Chili en Argentinië.
Dat vereist leiderschap
dat begrijpt hoe belangrijk het is om de schatten van je land te beschermen,
niet alleen voor vandaag, maar ook ver in de toekomst.
Partnerschappen met gelijkgestemde filantropisten voor natuurbescherming
speelden een rol in alles wat we deden.
Vijftien jaar geleden
vroegen we ons af:
wat, behalve landschapsbescherming,
staat ons echt te doen om compleet functionerende ecosystemen aan te leggen?
We begonnen ons af te vragen, overal waar we bezig waren:
wie mankeert hier,
welke soort is hier verdwenen,
of van wie zijn de aantallen laag en fragiel?
We moesten ons ook de vraag stellen:
"Hoe elimineren we de reden
dat deze soorten hier in de eerste plaats uitstierven?"
Wat nu zo duidelijk is
was toen voor ons een donderslag bij heldere hemel.
En het veranderde onze manier van werken
helemaal.
Als niet alle leden van een gemeenschap
erbij betrokken zijn en er baat bij hebben,
kunnen we geen volledig functionerend ecosysteem tot stand brengen.
Vanaf toe hebben we verschillende oorspronkelijke soorten
geherintroduceerd in de Iberá Wetlands:
reuzenmiereneters,
pampaherten,
pekari's,
en uiteindelijk, een van de moeilijkste, de groenvleugelara's,
die al meer dan honderd jaar geleden verdwenen waren uit dat ecosysteem.
Vandaag zijn ze terug, vliegen er rond, verspreiden zaden,
en leiden hun levens zoals het hoort.
Het sluitstuk van deze inspanningen in Iberà
bestaat in het herintroduceren van de top-carnivoren
op hun rechtmatige plaats.
Jaguars op het land, reuzenotters in het water.
Enkele jaren van gissen en missen produceerden jonge welpen
die we zullen loslaten
voor de eerste keer in meer dan een halve eeuw
in de Iberá wetlands,
en nu zal het Iberá Park van 7.000 vierkante kilometer genoeg plaats bieden
om jaguarpopulaties te herstellen met minimale kans op conflict
met naburige boeren.
Onze herwilderingsprojecten in Chili
herstellen de lage aantallen van verschillende sleutelsoorten
in het Patagonisch gebied.
De Chileense huemul, die bijna uitgestorven is,
Darwins nandoe's
en we bouwen de populaties van poema's en vossen terug op.
Weet je, de kracht van het afwezige helpt ons niet,
als het alleen maar leidt tot nostalgie of wanhoop.
Integendeel,
ze is alleen maar nuttig als ze ons motiveert
om terug te brengen wat verdween.
Natuurlijk is de eerste stap van het herwilderen
jezelf kunnen indenken dat het eerst en vooral mogelijk is.
De overvloed aan dierenleven zoals beschreven in de tijdschriften
bestaat niet alleen maar in de verhalen in wat oude stoffige boeken.
Kan je je dat indenken?
Kan je geloven dat de wereld mooier
en eerlijker zou kunnen zijn?
Ik wel.
Omdat ik het gezien heb.
Hier is een voorbeeld.
Toen we een van de grootste boerderijen kochten
in Chili en Patagonië in 2004,
zag het er zo uit.
Een eeuw lang was dit gebied overbegraasd geweest door vee
zoals de meeste graslanden ter wereld.
Overal zag je bodemerosie,
honderden kilometers hekken
hielden de wilde dieren en de trek ervan afgescheiden.
En dat met het beetje wildbestand dat nog overbleef.
De plaatselijke bergleeuwen en vossen waren al tientallen jaren lang vervolgd,
waardoor hun aantallen erg geslonken waren.
Vandaag is dat
het 3.000 vierkante kilometer-grote Patagonian National Park,
en zo ziet het er nu uit.
En Arcelio, de vroegere gaucho,
wiens vroegere taak het was om bergleeuwen op te sporen en te doden,
is vandaag hoofdspoorzoeker voor het wildedierenteam van het park
en zijn verhaal spreekt mensen in de hele wereld aan.
Dat kan.
Ik deel deze gedachten en beelden met jullie,
niet om mezelf in het zonnetje te zetten,
maar om een eenvoudige reden
en een dringende oproep.
Als het gaat om overleven,
het overleven van de diversiteit van het leven,
menselijke waardigheid
en gezonde mensensamenlevingen,
dan moet het antwoord het herwilderen van de aarde insluiten.
Zo veel en zo snel mogelijk.
Iedereen heeft hier een rol in te spelen,
maar vooral degenen onder ons met privilege,
met politieke macht,
weelde,
waar -- laten we eerlijk zijn, of je het leuk vindt of niet --
het schaakspel van onze toekomst wordt gespeeld.
Dat gaat naar de kern van de zaak.
Zijn we bereid het nodige te doen
om het einde van dit verhaal te veranderen?
De veranderingen die de aarde in de laatste paar maanden heeft gemaakt
om de verspreiding van COVID-19 tegen te gaan,
zijn voor mij zo veelbelovend
omdat ze aantonen
dat we onze krachten kunnen verenigen onder wanhopige omstandigheden.
Waar we nu doorheen moeten, kan de voorloper zijn
van een grotere mogelijke schade door de klimaatkrisis.
Maar zonder waarschuwing
leerden we over de hele wereld samenwerken op manieren
die we nooit voor mogelijk hielden.
De jongeren die over de hele wereld
opstaan en de straat opgaan
om ons te herinneren aan onze schuld en ons te straffen voor ons laten begaan
zijn het die me echt inspireren.
Ik weet dat jullie dit allemaal al hoorden.
Maar als er ooit een moment was om te ontwaken in het besef
dat alles met elkaar verbonden is,
is het nu wel.
Elk menselijk leven wordt beïnvloed door de acties
van elk ander menselijk leven op de aardbol.
En het lot van de mensheid is verbonden met de gezondheid van de planeet.
We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
We kunnen floreren
of we kunnen lijden ...
Maar we gaan het samen moeten doen.
Hier is de waarheid.
We zijn ver voorbij het punt waar individuele actie een keuze is.
Naar mijn mening is het een moreel imperatief
dat iedereen van ons
zijn eigen plaats in de cirkel van het leven heruitvindt.
Niet in het centrum, maar als deel van het geheel.
We moeten ons herinneren
dat wat we doen weergeeft wie we willen zijn.
Laten we een beschaving creëren
die de intrinsieke waarde van alle leven erkent.
Wie je ook bent,
met wat je ook werkt,
sta elke morgen op
en doe iets dat niet voor jezelf is,
maar alles vandoen heeft met de dingen waar je van houdt.
Met de dingen waarvan je weet dat ze waar zijn.
Beschouw menselijke vooruitgang
als iets dat ons naar heelheid brengt,
naar gezondheid,
naar menselijke waardigheid.
En altijd,
en voor altijd,
wilde schoonheid.
Bedankt.