Raise your hand, and be honest,
if you've used the phrase "crazy busy"
to describe your day, your week, your month.
I'm an emergency-room doctor,
and "crazy busy" is a phrase you will never hear me use.
And after today,
I hope you'll stop using it, too.
Here's why you cannot afford to use "crazy"
to describe your busy.
Because when we are in what I refer to as Crazy Busy Mode,
we are simply less capable of handling the busy.
Here's what happens.
Your stress hormones rise and stay there,
your executive function in the prefrontal cortex declines.
That means your memory, your judgment, your impulse control deteriorate,
and the brain areas for anger and anxiety are activated.
Do you feel that?
Here's the thing.
You can be as busy as an emergency department
without feeling like you're crazy busy.
How?
By using the same tactics that we use.
Our brains all process stress in similar fundamental ways.
But how we react to it
has been shown by research to be modifiable,
whether it's emergencies or just daily, day-in, day-out stress.
Now contrast Crazy Busy Mode
with how I think of us in the ER -- Ready Mode.
Ready Mode means whatever comes in through those doors,
whether it's a multiple-car pileup,
or a patient having chest pain while stuck in an elevator,
or another patient with an item stuck where it shouldn't be.
When you're know you're dying to ask.
(Laughter)
Even on those days when you would swear you were being punked,
we're not afraid of it.
Because we know that whatever comes in through those ER double doors,
that we can handle it.
That we're ready.
That's Ready Mode.
We've trained for it,
and you can, too.
Here's how.
Step one to go from Crazy Mode to Ready Mode
is to relentlessly triage.
In Crazy Mode, you're always busy, always stressed,
because you're reacting to every challenge with the same response.
Contrast that with Ready Mode,
where we triage,
which means we prioritize by degree of urgency.
This isn't just a nice way to get your to-do list done.
Work by Dr. Robert Sapolsky
shows that individuals who cannot differentiate threat from non-threat
and react to everything with the same response
have double the level of stress hormones.
Which is why this is the first skill to learn.
You can't take care of them all at once,
but you don't have to.
Because we triage.
Red -- immediately life-threatening.
Yellow -- serious, but not immediately life-threatening.
Green -- minor.
And we focus our efforts first on the reds.
Now hear this.
Part of the problem in Crazy Mode
is that you are reacting to everything
as if it is red.
So start by triaging correctly.
Know your reds.
They're what is most important and where you can most move the needle.
Now it's easy to be confused by noise,
but what it noisiest is not always what is most red.
In fact, my severe asthmatic patient is most at risk when he's quiet.
But my patient over here, demanding that I bring her flavored coffee creamer,
she's noisy, but she's not red.
I'll give you an example from my own life.
Last spring, my house flooded,
my one-year-old was in the ER,
I was supposed to do a fundraiser for my four-year-old's school
and the final chapter of my book was beyond late.
Maybe not ironically, that was the chapter on stress.
(Laughter)
My red tasks were getting my one-year-old better
and finishing my book.
That was it.
Remember, relentlessly triage.
The house flood repair?
Well, once we had stopped and stabilized the damage,
it was no longer a red.
It felt red,
but it was in fact just noise.
No, no really, it was quite noisy,
this picture on the far right is me wearing earplugs
to focus on my book,
while the floor is being mechanically dried around me.
Know your reds,
and do not let your non-reds distract you from them.
By the way, it is liberating with a green task
to, every once in a while, be able to remind yourself,
"That's a green task. No one's going to die."
(Laughter)
It's OK if it's not perfect.
Now there's one last triage level that we use in the worst scenarios.
And that is black.
Those patients for whom there is nothing we can do.
Where we must move on.
And although it is gut-wrenching,
I mention it,
because you each have your own equivalent black tasks in your life.
These are items that you must take off your list.
And I think many of you know what I'm talking about.
For me, this was the fundraiser.
I had to step down.
Because as we in the ER know,
if you try to do everything,
you have no hope of saving your reds.
Step two to go from Crazy Mode into Ready Mode
is to expect and design for crazy.
Half of handling crazy is how you prepare for it.
So if step one we triage,
step two, we design to make those tasks easier to do.
Science shows us that the more options we have,
then the longer each decision takes.
And the more decisions we have to make, the more exhausted our brain gets
and the less it is capable of making good decisions.
Which is why this step two
is about finding ways to reduce your daily decisions.
Here are four easy examples you can use in your daily lifestyle.
Plan.
Plan your entire week's meals on the weekend,
so that when it's Wednesday at 6pm
and everyone's hangry and requesting pizza,
you have no decisions to make to get a healthy meal on the table.
Automate.
Never leave anything to remember that you could automate,
whether it's scheduling it as recurring or saved list, or recurrent purchases.
Colocate.
When it comes to exercise,
store all the equipment that you need for a certain activity together,
charged and ready,
so you don't spend energy looking for it.
And decrease temptations,
for anyone driven by sugar cravings.
Anyone?
Say aye, go ahead.
That itself is its own form of Crazy Mode
and self-medication for Crazy Mode,
but stop working your willpower.
Design differently.
If a food is out of immediate reach,
such that you have to use a stool to reach it,
even when it's chocolate,
study participants ate 70 percent less without thinking about it.
I know.
Let that sit for a second.
(Laughter)
Design to make the choices you wish to make easier.
Which bring us to the third step to go from Crazy Mode to Ready Mode,
and that is to get out of your head.
Come with me.
Different story.
I'm working in a small, satellite ER,
when a woman comes in in labor.
I realize that the cord is wrapped not once
but twice around the baby's neck.
And I'm the only doctor.
I was scared.
But I couldn't let it derail me.
Because, you see, we all get nervous.
We all get scared,
but it's what you do next that matters.
That first feeling isn't the problem.
It can be an important sign.
The problem comes when we let it derail us.
When that internal monologue starts
and we catastrophize and we start to get that tunnel vision.
That's how you think when you're in Crazy Mode,
and you cannot solve anything that way.
Now I promise to come back to the story,
but first, how do I get out of my own head?
There are many tactics that you may hear,
but for me, I find it best in the moment to actively put my focus on someone else.
To deliberately make myself see the person in front of me,
see myself in the arena with them --
what do they need, what do they fear
and how can I help?
This may sound like a whole lot of warm and fuzzy to you,
but it's not.
In fact, research shows that when you prime your brain
with what is, essentially, compassion,
we disrupt that tunnel vision and internal monologue.
You widen your perception,
so your brain can actually take in broader information,
so you see more possibilities and can make better decisions.
Try it.
Know that your internal monologue can derail you.
And realize that when you get out of your own head,
you get out of your own way.
Now what happened to that baby?
I focused not on my fear,
but on the mother and the baby and what they needed me to do.
And got the cord off of the baby's neck,
and a healthy screaming, kicking baby arrived,
just as the dad ran in from the parking lot,
"Hi, you have a son, I'm Dr. Darria.
Congratulations, you want to cut the cord?"
(Laughter)
And for a moment,
the strong cries of a newborn
drowned out the beeps and the sirens that are the normal sounds of the ER.
But there was also something else.
Because when I walked back out of that mother's room,
I saw several of my other patients hovering nearby.
I suddenly realized that despite their own problems
that had brought them to the emergency room,
they had all come together to root for this baby.
And they now together shared in the joy.
Because that is what happens when you go from Crazy Mode to Ready Mode.
Others notice.
They want it too, they just don't know how,
they just need one example.
Which could be you.
Own the busy.
But stop calling it crazy.
You've always had that ability.
But now ...
you're ready.
Thank you.
(Applause)
ارفَع يدك، وكنْ صادقًا،
إذا قمتَ باستخدام عبارة "مشغول بجنون"
لتصف بها يومك أو أسبوعك أو شهرك.
أنا طبيبة في غرفة الطوارئ،
و"مشغول بجنون" هي عبارة لن تسمعني أستخدمُها مطلقًا.
وبعد اليوم،
أتمنّى أنْ تتوقفْ أنتَ عن استخدامها أيضًا.
إليك سبب عدم قدرتك على استخدام كلمة "بجنون"
لتصف بها انشغالك.
لأننا عندما نكون فيما أدعوه بوضع الانشغال بجنون،
نكون ببساطة أقل قدرة على التعامل مع الانشغال.
إليك ما يحدث.
ترتفع هرمونات التوتر لديك وتبقى هناك،
تنخفض الوظيفة التنفيذية لديك في قشرة الفص الجبهي.
مما يعني تدهور ذاكرتك وقراراتك وقدرتك على السيطرة على الاندفاع
وتتنشّط مناطق الدماغ المسؤولة عن الغضب والقلق.
هل تشعر بذلك؟
إليك الحقيقة.
يمكنك أن تكون مشغولًا مثل قسم الطوارئ
بدون أن تشعر أنّك مشغول بجنون.
كيف؟
باستخدام نفس الطُّرُق التي نستخدمها.
تعالجُ عقولنا التوتّر بطرقٍ أساسيّة متماثلة.
ولكنَّ طريقة استجابتنا له
قابلة للتعديل بحسب ما أثبتته الأبحاث،
سواء كانت حالات طارئة أو مجرد ضغط يومي.
الآن قارنْ وضع الانشغال بجنون
بطريقة تفكيرنا في غرفة الطوارئ -- وضع الاستعداد.
يعني وضع الاستعداد أنَّ أي شيء يأتي من تلك الأبواب،
سواء كان اصطدام أكثر من سيّارتين،
أو مريض يعاني من ألمٍ في الصدر وهو عالقٌ في المصعد،
أو مريض آخر لديه شيء عالق في مكان لا يجب أن يكون فيه.
أعلم أنّكم تتُوْقون لأنْ تسألوا.
(ضحك)
حتى في تلك الأيّام التي كنت لتقسم فيها أنّك كنتَ تتعرّض للإهانة،
لسنا خائفين من ذلك.
لأننا نعلم أنَّ أي شيء يأتي من خلال أبواب غرفة الطوارئ المزدوجة تلك،
نستطيع التعامل معه.
نحن جاهزون.
هذا هو وضع الاستعداد.
لقد تدرّبنا عليه،
وأنتَ تستطيع ذلك أيضًا.
إليكَ الطريقة.
الخطوة الأولى لتنتقل من وضع الانشغال بجنون إلى وضع الاستعداد
هي الفرْز بشكل مستمر.
في وضع الجنون، تكون دائمًا مشغولًا ومضغوطًا،
لأنك تتجاوب مع كل تحدّي بنفس الاستجابة.
على عكس وضع الاستعداد،
حيثُ نقوم بالفرْز،
ممّا يعني أننا نعطي الأولويّة حسب درجة الاستعجال.
هذه ليست فقط طريقة جيّدة لإنجاز قائمة مهامك.
عَمَلُ الدكتور روبرت سابولسكي
يظهر أنَّ الأشخاص الذين لا يستطيعون التفريق بين التهديد وعدم التهديد
ويتفاعلون مع كل شيء بنفس الاستجابة
قد ضاعفوا مستوى هرمونات التوتر.
وهذا هو السبب في أنّ هذه هي المهارة الأولى التي يجب تعلّمها.
لا يمكنك التعامل معهم جميعًا مرّة واحدة،
ولكنّك غير مجبر على ذلك.
لأنّنا نقوم بالفرز.
الأحمر-- يشكّل تهديدًا مباشرًا للحياة.
الأصفر-- خطير، ولكنّه لا يشكل تهديدًا مباشرًا للحياة.
الأخضر-- غير خطير.
ونحنُ نركّز جهودنا أولًا على الحُمُر.
الآن استمعْ إلى هذا.
جزء من المشكلة في وضع الجنون
هو أنّك تتفاعل مع كل شيء
كما لو كان أحمرًا.
لذلك ابدأ بالفرز بشكل صحيح.
تعرّفْ على الأشياء الخطيرة لديك.
إنّها الأكثر أهمية حيث يمكنك تحريك الإبرة.
الآن من السهل أن تتشوّش بسبب الضوضاء،
ولكن الأكثر صخبًا ليس دائمًا الأكثر خطورة.
في الحقيقة، مريضي المتأزّم بالرّبو يكون بأكثر وضع خطير عندما يكون هادئًا.
ولكنْ مريضتي هناك تطلبُ أنْ أجلب لها مبيّض القهوة المنكّه،
إنّها كثيرة الصّخب، ولكنَّ ذلك غير خطير.
سأعطيكم مثالًا من حياتي الشّخصيّة.
في الرّبيع الماضي، انغمر منزلي بالماء،
كان ابني ذو السنة الواحدة في غرفة الطوارئ،
كان من المفترض أنْ أقوم بجمع تبرّعات لمدرسة ابني ذو الأربع سنوات
وتأخّرتُ كثيرًا في إنهاء الفصل الأخير من كتابي.
ويا لَها من مفارقة، حيث كان ذلك الفصل يتحدّث عن التّوتر.
(ضحك)
كانت مهامي الخطيرة هي شفاء ابني ذي العام الواحد
وإنهاء كتابي.
هكذا تصرّفتُ.
تذكّر، الفرز باستمرار.
ماذا عن إصلاح فيضان المنزل؟
حالما قمنا بإيقاف ومعايرة الضّرر،
لم يعد الأمر خطيرًا.
كان يبدو أنّه خطير،
ولكنّه كان في الحقيقة ضجّة فقط.
لا، لا حقًّا، كان مزعجًا للغاية،
هذه الصّورة في أقصى اليمين تظهرني وأنا أرتدي سدّادات الأذن
لأركّز على كتابي،
في الوقت الّذي كانت فيه الأرضيّة تجفّف بشكل آلي حولي.
اعرف أمورك الخطيرة،
ولا تدع أمورك غير الخطيرة تحرفك عنهم.
بالمناسبة، إنّها تحرّر مع مهمّة غير خطيرة
لتستطيع تذكير نفسَك -بين الفينة والأخرى-
"هذه ليست مهمة خطيرة. لن يموت أحد"
(ضحك)
لا بأس إذا لم تكن مثاليّة.
الآن هناك درجة فرْز أخيرة نستخدمها في أسوأ الحالات.
وهي الأسود.
هؤلاء هم المرضى الّذين لا نستيطع فعل شيء حيالهم.
هناك حيث يجب أنْ نمضي قُدُمًا.
وعلى الرّغم من أنّه أمرٌ مؤلم،
سأقول ذلك،
لأنّ كل واحد منكم لديه مهام سوداء مماثلة في حياته.
هذه الأمور الّتي يجب أنْ تزيلها من قائمتك.
وأعتقدُ أنَّ كثيرًا منكم يعرف عن ماذا أتحدّث.
بالنسبة لي، كان ذلك هو جمع التبرعات.
كان عليّ أنْ أتخلّى عن ذلك.
لأنّه كما نعلم نحن في غرفة الطوارئ،
إذا حاولتَ القيام بكل شيء،
فليس لديك أمل بإنقاذ مهامك الخطيرة.
الخطوة الثانية في الانتقال من وضع الجنون إلى وضع الاستعداد
هي التوقّع والتخطيط للجنون.
نصف معالجة الجنون يأتي من طريقة تحضيرك له.
لذلك الخطوة الأولى هي الفرز،
الخطوة الثانية هي أنْ نخطّط لجعل هذه المهام أسهل.
يظهرُ العلم لنا بأنّه كلما ازدادت الخيارات التي بحوزتنا،
كلّما ازدادت فترة اتخاذنا للقرار.
وكلما ازدادت القرارات التي يجب أنْ نتخذها، كلما أُرهِقَت عقولنا أكثر
وكلّما انخفضتْ قدرتنا على اتخاذ قرارات جيّدة.
وهو السبب في كون الخطوة الثانية هذه
تتمحور حول إيجاد طرق للتقليل من القرارات اليوميّة.
إليكم أربعة أمثلة سهلة يمكنكم استعمالها في نمط حياتكم اليومي.
خطّطْ.
خطّطْ لوجبات الأسبوع كلّها في نهاية الأسبوع،
لذا عندما يحين يوم الأربعاء والساعة 6 مساء
والجميع جائع ويطلب البيتزا،
فإنّك تقوم بإعداد طبق صحي من دون أنْ تتخذ أي قرار.
اعمل أوتوماتيكيًّا.
لا تترك أي شيء لتتذكّره إذا كنتَ تستطيع عمله أوتوماتيكيَّا،
سواء أكان جدولة هذا العمل على أنّه متكرّر أو قائمة محفوظة أو مشتريات متكرّرة.
نظّمْ.
عندما يتعلّق الأمر بالرّياضة،
جمّعْ كل الأدوات التي تحتاجها لنشاطٍ معيّن معًا،
اشحنها وجهّزها،
كي لا تهدر طاقتك وأنت تبحث عنها.
وقلّلْ من الإغراءات،
لأي شخص يعشق السكّر.
هل من أحد؟
قل نعم ولا تخَفْ.
هذا بحد ذاته شكل خاص لوضع الجنون
وتطبيب ذاتي لوضع الجنون،
ولكنْ توقّف عن استنفاد إرادتك.
خطّطْ بشكل مختلف.
إذا كان هناك طعام في غير متناول اليد،
بحيث يجب عليك استخدام كرسي حتى تصل إليه،
حتى لو كان شوكولاتة،
أكلَ المشاركون في دراسة 70% أقل من دون التفكير بذلك.
أنا أعلم ذلك.
خدوا ثانية لاستيعاب الأمر.
(ضحك)
خطّطْ كي تجعل الخيارات التي تود اتخاذها أسهل.
وهذا يقودنا إلى الخطوة الثالثة للانتقال من وضع الجنون إلى وضع الاستعداد،
وهي الخروج من عقلك.
تعال معي.
قصّة مختلفة،
بينما كنتُ أعمل في غرفة طوارئ صغيرة في إحدى الضواحي،
إذْ بامرأةٍ تأتي وهي في مرحلة المخاض.
أدركتُ أنَّ الحبل السرّي ملفوف ليس مرة واحدة
بلْ مرّتين حول عنق الطفل.
وأنا الطبيبة الوحيدة.
كنتُ خائفة.
ولكنْ لم أستطع أن أدعَ ذلك يوقفني.
لأنّنا جميعًا نتوتّر.
كلّنا نخاف،
ولكنْ ما تفعله بعد ذلك هو المهم.
المشلكة ليستْ في ذلك الشعور الأول.
يمكن أنْ يكون ذلك إشارة مهمة.
المشكلة عندما نسمح لذلك بأنْ يوقفنا.
عندما يبدأ ذلك المونولوج الدّاخلي
وننهار ونبدأ بالنظر إلى الأمور بسوداويّة.
هكذا تفكر عندما تكون بوضع الجنون،
ولا يمكنك حل أي شيء بتلك الطريقة.
الآن أعدكم بأنْ أعود إلى تلك القصة،
ولكن أولًا، كيف أخرجُ من عقلي؟
هناك العديد من التكتيكات التي يمكن أن تسمع بها،
ولكن بالنسبة لي، أجدُ أنّ أفضل شيء هو اللحظة التي نركز فيها على شخصٍ آخر.
لأجعل نفسي -عن عمد- أرى الشخص أمامي،
أرى نفسي في الحَلَبة معهم...
ماذا يحتاجون، ممَّ يخافون
وكيف أستطيع أن أمدّ يد العون؟
قد يبدو ذلك شيئًا مفعمًا بالمشاعر أو غير واضح لك،
ولكنّه ليس كذلك.
في الحقيقة، أظهرت الأبحاث أنّه عندما تقوم بتحضير عقلك
للحنان،
فإنّك تقطع تلك النظرة السوداويّة والمونولوج الداخلي.
إنّك توسّع نطاق تقكيرك،
لذلك يمكن لعقلك أنْ يستوعب معلومات أوسع.
ولذلك ترى إمكانيّات أكثر وتتخذ قرارات أفضل.
جرّبها.
أيقنْ أنَّ مونولوجك الداخلي يمكن أنْ يوقفك.
وأدركْ أنَّك عندما تخرج من عقلك،
فإنّك تخرج من طريقك الخاص.
الآن ماذا حدثَ لذلك الطفل؟
لم أركّز على مخاوفي،
بل على الأم والطفل وعلى الشيء الّذي يحتاجانه مني.
وأزلتُ الحبل السرّي من عنق الطّفل،
وفتحَ طفلٌ صحيٌّ -يصرخ ويركل- عينيه على الحياة،
في الوقت الذي جاء فيه الأب من موقف السيارات وهو يركض،
"مرحبًا، جاءك طفل، أنا الدكتورة داريا.
مبارك، هل تريد أنْ تقطع الحبل؟"
(ضحك)
وللحظة،
صرخات الوليد الجديد القويّة
غطّت على أصوات صفارات الإنذار التي تعتبر أصوات طبيعية في غرفة الطوارئ.
ولكن كان هناك شيء آخر.
لأنّه عندما خرجتُ من غرفة الأم تلك،
رأيتُ مرضايَ الآخرين متحلّقين بالقرب من الغرفة.
أدركتُ فجأةً أنّه بالرّغم من مشاكلهم الخاصّة
التي جلبتهم إلى غرفة الطوارئ،
فإنّهم اجتمعوا جميعًا ليظهروا دعمهم لذلك الطفل.
وهم الآن يشتركون بالفرحة معًا.
لأنَّ ذلك ما يحدث عندما تنتقل من وضع الجنون إلى وضع الاستعداد.
الآخرون يلاحظون ذلك.
يريدون ذلك أيضًا، ولكنّهم فقط لا يعرفون كيف،
إنّهم يحتاجون فقط إلى مثال واحد.
والّذي يمكن أنْ يكون أنت.
املكْ الانشغال.
ولكنْ توقف عن وصفه بالجنون.
لطالما كانت لديك هذه القدرة.
ولكنْ الآن...
أنت مستعد.
شكرًا لكم.
(تصفيق)
Heben Sie die Hand und seien Sie ehrlich,
ob Sie den Ausdruck "Wahnsinns-Hektik" benutzen,
um Ihren Tag, Ihre Woche oder Ihren Monat zu beschreiben.
Ich bin Notärztin
und den Ausdruck "Wahnsinns-Hektik" werden Sie nie von mir hören.
Nach diesem Vortrag hoffe ich, dass auch Sie ihn nicht mehr benutzen.
Sie können es sich nämlich nicht leisten,
das Wort "Wahnsinn" im Kontext mit Ihrer Hektik zu verwenden.
Immer wenn man im Wahnsinns-Hektik-Modus ist,
bekommt man die Hektik weniger gut in den Griff.
Das sind die Folgen:
Der Stresspegel steigt und bleibt hoch,
die exekutiven Funktionen im präfrontalen Kortex nehmen ab.
Gedächtnis, Urteilsvermögen und Impulskontrolle verschlechtern sich
und die Gehirnareale für Wut und Angst werden aktiviert.
Fühlen Sie das?
Die Sache ist so:
Auch mitten im Trubel wie in einer Notaufnahme
muss man keine Wahnsinns-Hektik haben.
Wie geht das?
Nutzen Sie einfach unsere Taktiken.
Das Gehirn verarbeitet Stress auf stets ähnliche elementare Weise.
Aber wie man darauf reagiert, lässt sich laut Forschung verändern --
egal ob in Notfällen oder einfach im Alltagsstress.
Vergleichen Sie den Wahnsinns-Hektik-Modus
mit dem Bereitschafts-Modus von uns Notärzten.
Bereitschaft für alles, was durch die Tür kommt --
ob Massenkarambolage,
ein im Lift feststeckender Patient mit Schmerzen in der Brust
oder ein anderer, dem ein Objekt, irgendwo steckt, wo es nicht hingehört.
Sie würden jetzt zu gern wissen, wo ...
(Lachen)
Selbst an Tagen, wo wir schwören könnten, dass uns jemand veralbert,
macht uns das keine Angst.
Denn wir wissen: Wir können alles bewältigen,
was durch die Doppeltür der Notaufnahme kommt.
Wir sind bereit.
Das ist der Bereitschafts-Modus.
Wir haben ihn antrainiert,
und das können Sie auch.
So geht es:
Schritt 1 vom Wahnsinn zur Bereitschaft ist unerbittliche Selektion.
Im Wahnsinns-Modus ist man immer hektisch und gestresst,
weil man auf jede Herausforderung auf die gleiche Art reagiert.
Im Gegensatz dazu wird im Bereitschafts-Modus selektiert --
wir entscheiden also nach Dringlichkeit.
Damit lassen sich nicht nur To-Do-Listen leicht abarbeiten.
Dr. Robert Sapolsky weist nach:
Wer nicht zwischen Bedrohung und Nicht-Bedrohung unterscheiden kann
und auf alles in gleicher Weise reagiert,
hat doppelt so viele Stresshormone.
Deshalb sollte man das als Erstes lernen.
Man kann und muss sich nicht um alles zugleich kümmern,
weil man selektiert.
Rot: unmittelbar lebensbedrohlich.
Gelb: dringend, aber nicht unmittelbar lebensbedrohlich
Grün: nebensächlich.
Schauen wir uns zuerst die roten Aufgaben an.
Passen Sie auf:
Im Wahnsinns-Modus reagieren Sie auf alles,
als wäre es rot.
Zunächst müssen Sie also richtig selektieren.
Erkennen Sie die roten Aufgaben.
Sie sind am wichtigsten, dort kann man am meisten bewirken.
Man lässt sich leicht von Lärm verwirren,
aber das Lauteste ist nicht immer das Roteste.
Vielmehr sind schwere Asthmatiker am meisten gefährdet, wenn sie ruhig sind.
Aber die Patientin, die will, dass ich ihr Kaffeesahne bringe,
ist zwar laut -- aber nicht rot.
Hier ein Beispiel aus meinem Leben.
Im Frühjahr stand das Haus unter Wasser,
mein Jüngster kam in die Notaufnahme,
ich sollte Spenden für die Kita meiner Vierjährigen sammeln
und das letzte Kapitel meines Buchs war überfällig.
Ganz ohne Ironie, das war das Kapitel über Stress.
(Lachen)
Meine roten Aufgaben waren die Gesundheit des Kleinen und das Buch.
Das war's.
Denken Sie daran: unerbittliche Selektion!
Die Reparatur des Rohrbruchs?
Sobald wir ihn gestoppt und den Schaden eingedämmt hatten,
war er nicht mehr rot.
Er fühlte sich rot an, war aber eigentlich nur Lärm.
Und er war wirklich ziemlich laut.
Auf dem Bild rechts benutze ich Ohrstöpsel,
um an meinem Buch zu arbeiten,
während der Fußboden mechanisch getrocknet wird.
Erkennen Sie Ihre roten Aufgaben,
lassen Sie sich nicht von den andersfarbigen ablenken.
Übrigens ist es befreiend,
bei einer grünen Aufgabe hin und wieder zu denken:
"Das ist eine grüne Aufgabe. Niemand wird sterben."
(Lachen)
Das ist in Ordnung, eigentlich perfekt.
Den letzten Grad der Selektion wenden wir in den härtesten Fällen an.
Er ist schwarz.
Das sind die Patienten, für die wir nichts mehr tun können,
die wir abhaken müssen.
Das ist zwar herzzerreißend, aber ich erwähne es,
weil Sie alle in Ihrem Leben schwarze Aufgaben haben.
Diese Aufgaben müssen Sie von Ihrer Liste streichen.
Viele von Ihnen wissen, was ich meine.
Für mich war das die Spendenaktion.
Ich musste sie aufgeben.
Denn wir Notärzte wissen:
Wenn man versucht, alles zu machen,
bringt man unmöglich alle roten Aufgaben durch.
Schritt 2 vom Wahnsinns- in den Bereitschafts-Modus:
Erwarte und gestalte den Wahnsinn.
Der halbe Umgangs mit dem Wahnsinn ist die Vorbereitung darauf.
Wenn wir also in Schritt 1 selektieren,
vereinfachen wir in Schritt 2 den Umgang mit diesen Aufgaben.
Die Wissenschaft zeigt:
Mehr Optionen bedeuten längere Entscheidungen.
Mehr Entscheidungen belasten das Gehirn
und es ist weniger in der Lage, gute Entscheidungen zu treffen.
Deshalb dient Schritt 2 dazu,
tägliche Entscheidungen zu reduzieren.
Hier sind 4 einfache Beispiele für das Alltagsleben.
Planen Sie.
Planen Sie am Wochenende den Wochen-Speiseplan,
so dass Sie am Mittwochabend,
wenn jeder hungrig nach einer Pizza schreit,
problemlos ein gesundes Essen auf den Tisch bringen.
Automatisieren Sie.
Belasten Sie Ihr Gedächtnis nicht mit Automatisierbarem,
etwa wiederkehrenden Listen und Einkäufen.
Bündeln Sie.
Verstauen Sie alles nötige Zubehör für gewisse Aktivitäten an einem Ort --
aufgeladen und einsatzbereit --,
sodass Sie nicht danach suchen müssen.
Reduzieren Sie Versuchungen --
für alle Naschkatzen.
Alle?
Sagen Sie: "Ja, nur zu."
Das ist eine eigene Form des Wahnsinns-Modus
und seiner Selbstmedikation,
aber zwingen Sie sich zu nichts.
Räumen Sie um.
Liegen Lebensmittel so weit oben, dass man auf einen Stuhl steigen muss --
das gilt auch für Schokolade --,
isst man laut einer Studie 70 % weniger, ohne weiter darüber nachzudenken.
Ich weiß.
Lassen Sie das kurz sacken.
(Lachen)
Räumen Sie um und machen Sie Ihre Entscheidungen einfacher.
Das bringt uns zu Schritt 3 vom Wahnsinns- zum Bereitschafts-Modus:
Durchbrechen Sie den Teufelskreis Ihrer Gedanken.
Folgen Sie mir.
Andere Geschichte.
In die kleine Notaufnahme, wo ich damals arbeitete,
kam eine Frau mit Wehen.
Die Nabelschnur war nicht ein-, sondern zweimal
um den Hals des Babys gewickelt.
Ich war die einzige Ärztin.
Ich hatte Angst.
Doch das durfte mich nicht aus der Bahn werfen.
Denn wir werden alle nervös.
Wir bekommen alle Angst,
aber es zählt, was wir als Nächstes tun.
Das erste Gefühl ist sekundär, doch vielleicht ein wichtiger Hinweis.
Es darf uns nicht aus der Bahn werfen,
darf nicht den inneren Monolog starten,
zu Panik und zum Tunnelblick führen.
So denkt man im Wahnsinns-Modus
und so lässt sich kein Problem lösen.
Bevor ich zur Geschichte zurückkehre:
Wie durchbricht man den Teufelskreis seiner Gedanken?
Dafür gibt es viele Taktiken.
Ich selbst fixiere mich am liebsten auf jemand anderen.
Ich versuche, die Person vor mir und mich selbst in ihrem Leben zu sehen:
Was braucht sie, wovor hat sie Angst, was kann ich für sie tun?
Das klingt jetzt vielleicht zu rosarot,
ist es aber nicht.
Studien zeigen,
wenn man sein Gehirn grundsätzlich auf Mitgefühl programmiert,
schaltet man Tunnelblick und inneren Monolog aus.
Man erweitert die Wahrnehmung, das Gehirn nimmt mehr Informationen auf,
sodass man mehr Möglichkeiten sieht und bessere Entscheidungen trifft.
Versuchen Sie es.
Verstehen Sie, dass Ihr innerer Monolog Sie aus der Bahn bringen kann.
Begreifen Sie, dass Sie sich nicht länger im Weg stehen,
wenn Sie den Teufelskreis Ihrer Gedanken durchbrechen.
Wie ging es mit dem Baby weiter?
Ich konzentrierte mich nicht auf meine Angst,
sondern darauf, was Mutter und Baby jetzt von mir brauchten.
Ich entfernte die Nabelschnur vom Hals des Babys
und es kam gesund und schreiend zur Welt, als der Vater vom Parkplatz hereinrannte.
"Sie haben einen Sohn, ich bin Dr. Darria.
Glückwunsch, wollen Sie die Nabelschnur durchschneiden?"
Für einen Moment übertönte das laute Schreien eines Neugeborenen
die normalen Geräusche der Notaufnahme: Piepser und Sirenen.
Aber da war noch etwas anderes.
Als ich das Zimmer der Mutter verließ,
bemerkte ich in der Nähe ein paar andere Patienten.
Trotz ihrer eigenen Probleme, deretwegen sie in der Notaufnahme waren,
wollten sie dem Baby die Daumen drücken.
Jetzt freuten sie sich mit.
Das passiert, wenn Sie vom Wahnsinns- in den Bereitschafts-Modus wechseln.
Andere merken es.
Sie wollen es, aber wissen nicht, wie --
sie brauchen nur ein Beispiel.
Das könnten Sie sein.
Beherrschen Sie die Hektik.
Aber hören Sie auf, sie "wahnsinnig" zu nennen.
Das können Sie eigentlich schon immer.
Aber jetzt ...
sind Sie bereit dazu.
Danke.
(Applaus)
Levanten la mano, y sean honestos
si han usado la frase "agobiado"
para describir su día, su semana, su mes.
Soy médica de urgencias,
y "agobiada" es una palabra que nunca me oirán usar.
Y tras hoy,
espero que Uds. dejen de emplearla también.
He aquí porque no puedo permitirme el uso de "agobiada"
para describir estar ocupada.
Porque cuando estamos en lo que me refiero como Modo Agobiado,
somos simplemente menos capaces de manejar el ajetreo.
Esto es lo que ocurre.
Sus hormonas del estrés aumentan y permanecen allí,
su función ejecutiva en la corteza prefrontal disminuye.
Eso significa que su memoria, su juicio, su control de impulsos se deterioran,
y las áreas del cerebro para la ira y la ansiedad están activadas.
¿Sienten eso?
Esta es la realidad.
Puedes estar ocupado como en la sala de urgencias
sin sentir que estés agobiado.
¿Cómo?
Al usar las mismas tácticas que usamos.
Todos nuestros cerebros procesan el estrés de manera fundamentalmente similar.
Pero cómo reaccionamos ante él
la investigación ha demostrado que es modificable,
ya sea el estrés de las emergencias o solo diario, o del día o día.
Ahora contrasten el Modo Agobiado
con cómo pienso en nosotros en urgencia: el Modo Preparado.
El Modo Preparado significa que lo que entra por esas puertas
ya sea un auto o múltiples autos en cadena,
o un paciente con dolor pectoral mientras está atrapado en un ascensor,
u otro paciente con un objeto atascado donde no debería estar.
Sé que que se mueren por saber más.
(Risas)
Incluso en esos días en que maldecirías o estamos tocados,
no tenemos miedo.
Porque sabemos que lo que sea que entra por esas puertas de urgencias
podemos manejarlo.
Estamos listos.
Ese es el Modo Preparado.
Nos hemos entrenado para ello,
y Uds. también pueden.
Así es cómo se hace.
Paso uno para ir del Modo Agobiado al Preparado
es priorizar sin descanso.
En Modo Agobiado, siempre está ocupado, siempre estresado,
porque reacciona a cada desafío con la misma respuesta.
Contrasten eso con el Modo Preparado,
donde clasificamos,
lo que significa que priorizamos por el grado de urgencia.
No es solo una buena manera de terminar sus listas de pendientes.
El trabajo del Dr. Robert Sapolsky
muestra que los individuos que no pueden diferenciar amenazas de no amenazas
y reaccionan a todo con la misma respuesta
tienen el doble del nivel de hormonas del estrés.
Es por eso por lo que está es la primera habilidad a aprender.
No puede ocuparse de todo a la vez,
pero no tiene que hacerlo.
Porque priorizamos.
Rojo: requiere atención inmediata.
Amarillo: urgente, pero no requiere atención inmediata.
Verde: urgencia menor.
Y centramos nuestros esfuerzos primero en los rojos.
Ahora escuchen esto.
Parte del problema del Modo Agobiado
es que están reaccionando a todo
como si fuera rojo.
Así que comiencen a priorizar correctamente.
Conozcan sus rojos.
Son lo más importante y donde podemos cambiar el rumbo.
Ahora, es fácil confudirse con el ruido,
pero lo más ruidoso no es siempre lo más rojo.
De hecho, mi paciente asmático grave está en mayor riesgo cuando está callado.
Pero mi paciente aquí, exigiendo que le traiga su crema para café de sabor,
es ruidosa, pero no está en rojo.
Les daré un ejemplo de mi propia vida.
La pasada primavera, mi casa se inundó,
mi hijo de un año estaba en urgencias,
debía recaudar fondos para la escuela de mi hijo de cuatro años
y el capítulo final de mi libro estaba fuera de plazo.
Irónicamente, ese era el capítulo sobre el estrés.
(Risas)
Mis tareas en rojo eran que mi hijo de un año mejorara
y terminar mi libro.
Eso era todo.
Recuerden, priorizar sin descanso.
¿La reparación de la inundación de la casa?
Bueno, una vez que nos detuvimos y estabilizamos el daño,
ya no era rojo.
Se sentía como rojo,
pero de hecho solo era ruido.
No, no realmente, era bastante ruidoso
esta imagen en el extremo derecho soy yo usando auriculares
para concentrarme en mi libro,
mientras el suelo se está secando mecánicamente a mi alrededor.
Conozcan sus rojos,
y no dejen que sus no-rojos los distraigan de ellos.
Por cierto, es liberador con una tarea verde,
de vez en cuando, ser capaz de recordarte a ti mismo:
"Esta es una tarea verde, nadie va a morir".
(Risas)
Está bien, si no es perfecto.
Hay un último nivel de priorización que usamos en los peores escenarios.
Y este es negro.
Aquellos pacientes por los que no podemos hacer nada.
Donde debemos seguir adelante.
Y aunque es desgarrador,
lo menciono
porque cada uno de Uds. tiene su propio equivalente a tareas negras en su vida.
Estos son los elementos que debe quitar de su lista.
Y creo que muchos de Uds. saben de lo que hablo.
Para mí, esto fue la recogida de fondos.
Tuve que renunciar.
Porque como sabemos en urgencias,
si tratas de hacerlo todo,
no tienes esperanza en salvar a tus rojos.
El paso dos para pasar del Modo Agobiado al Modo Preparado
es esperar y planificar para el agobio.
La mitad de manejar el agobio es cómo te preparas para él.
Así que si en el paso uno priorizamos,
paso dos, planificamos para hacer estas tareas más fáciles de realizar.
La ciencia muestra que cuántas más opciones tenemos,
más tiempo tomará cada decisión.
Y cuántas más decisiones tengamos que tomar, más exhausto está nuestro cerebro
y menos capaz de tomar buenas decisiones.
Es por esto que el paso dos
es tratar de encontrar maneras de reducir sus decisiones diarias.
Hay cuatro ejemplos sencillos que pueden usar en su estilo de vida.
Planificar.
Planifiquen las comidas semanales en el fin de semana,
de modo que cuando un miércoles a las 6 pm
y todos tengan hambre y pidan pizza,
no tengan que tomar decisiones para tener una comida saludable sobre la mesa.
Automaticen.
Nunca dejen nada para recordar que podrían automatizar,
ya sea que lo programe como una lista periódica o guardada, compras recurrentes.
Organicen.
Cuando se trata de hacer ejercicio,
organicen todo el equipo que necesite para una determinada actividad,
y listo,
para que no gasten energía buscando las cosas.
Y para disminuir las tentaciones,
para cualquier persona con antojos de azúcar.
¿Alguien?
Digan sí, adelante.
Esa es su propia forma de Modo Agobiado
y automedicación para el Modo Agobiado,
para detener el trabajo de su fuerza de voluntad.
Planifiquen de manera diferente.
Si un alimento está fuera de su alcance cercano,
y tienen que usar un taburete para alcanzarlo,
incluso si es chocolate,
los participantes de un estudio comieron un 70 % menos sin pensarlo.
Lo sé.
Dejen que repose durante un segundo.
(Risas)
Planifiquen para hacer elecciones que desean hacer más fáciles.
Lo que nos lleva al tercer paso para pasar del Modo Agobiado al Modo Preparado,
y eso es salir de sus mentes.
Vengan conmigo.
Una historia diferente.
Trabajo en una pequeña sala de emergencias por satélite
cuando una mujer está de parto.
Me doy cuenta que el cordón está en enrredado no una
sino dos veces alrededor del cuello del bebé.
Y soy el único médico.
Estaba asustada.
No podía dejar que eso me entorpeciera.
Porque, como ven, todos nos ponemos nerviosos.
Todos nos asustamos,
pero lo que haces después es lo que importa.
Esa primera sensación no es el problema.
Puede ser un indicio importante.
El problema viene cuando dejamos que nos entorpezca.
Cuando empieza ese monólogo interno
y nos ponemos en lo peor y empezamos a tener visión de túnel.
Así es cómo piensan cuando están en el Modo Agobiado
y no pueden resolver nada de esa manera.
Ahora prometo volver a la historia,
pero primero, ¿cómo salgo de mi propia mente?
Hay muchas tácticas que pueden haber escuchado,
pero para mí, creo, que es el mejor momento para enfocarme en alguien más.
Para hacerme ver deliberadamente a la persona ante mí,
verme en el panorama con ellos,
¿qué necesitan, a qué tienen miedo
y cómo puedo ayudar?
Esto puede sonar muy cálido y difuso para Uds.,
pero no lo es.
De hecho, la investigación demuestra que cuando preparan su cerebro
con lo que es, esencialmente, compasión,
interrumpimos la visión de túnel y el monólogo interno.
Amplían su percepción,
para que su cerebro pueda asimilar información más amplia,
para que vean más posibilidades y pueda tomar mejores decisiones.
Pruébenlo.
Sepan que su monólogo interno puede entorpecerlos.
Y dense cuenta que cuando salen de su propia mente,
se salen de su propio camino.
Bien, ¿qué le paso a ese bebé?
Me centré, no en mi miedo,
sino en la madre y el bebé y lo que necesitaban que hiciera.
Y quité el cordón del cuello del bebé,
y llegó un bebé sano que gritaba y pataleaba,
justo cuando el padre entraba corriendo desde el estacionamiento:
"Hola, tiene un hijo, soy la Dra. Darria
Felicidades, ¿quiere cortar el cordón?"
(Risas)
Y por un momento,
los fuertes gritos de un recién nacido
ahogaron los pitidos y sirenas que son sonidos normales de urgencias.
Pero también había algo más.
Porque cuando salí de la habitación de esa madre,
vi a varios de mis otros pacientes rondando cerca.
Me di cuenta de que a pesar de sus propios problemas
que los habían llevado a urgencias,
todos se habían unido para animar a este bebé.
Y ahora juntos compartieron la alegría.
Porque es lo que sucede cuando pasas el Modo Agobiado al Modo Preparado.
Los otros se dan cuenta.
Ellos también quieren, solo no saben cómo,
solo necesitan un ejemplo.
¿Cuál podrían ser Uds.?
Dominen el estrés.
Pero dejen de llamarlo agobio.
Siempre han tenido esa habilidad.
Pero ahora ...
están preparados.
Gracias.
(Aplausos)
دستتان را بالا ببرید و صادق باشید،
اگر از عبارت «مشغله دیوانه کننده»
برای ‌توصیف روزتان، هفته‌تان، ماه‌تان استفاده می‌کنید.
من یک پزشک اورژانس هستم،
و عبارت «مشغله دیوانه کننده» را هرگز از من نخواهید شنید.
و از امروز به بعد،
امیدوارم شما هم از آن استفاده نکنید.
اینجا دلایلی است که شما نمی‌توانید از«دیوانه کننده» استفاده کنید
برای توصیف مشغله‌تان.
چون وقتی ما در وضعیتی هستیم که من به آن می‌گویم مشلغه دیوانه کننده،
ما خیلی کمتر می‌توانیم مشغله را اداره کنیم.
اتفاقی که می‌افتد این است.
هورمون‌های استرس بالا می‌روند و همانجا می‌مانند،
عملکرد اجرایی شما در قشر جلوی مغز کم می‌شود.
که این به معنی زوال حافظه، قدرت قضاوت و حس کنترل است،
و بخش‌هایی از مغزتان که مربوط به عصبانیت و اضطراب هست فعال می‌شوند.
حسش می‌کنید؟
نکته اینجاست.
مشغله شما می‌تواند به اندازه یک واحد اورژانس باشد
بدون اینکه احساس مشغله دیوانه کننده داشته باشید.
چطور؟
با همان روشهایی که ما استفاده می‌کنیم.
مغز همه ما استرس را به روش‌های بنیادی مشابه پردازش می‌کند.
اما نحوه واکنش ما به آنها
بر طبق آنچه که تحقیقات نشان دادند قابل اصلاح است،
خواه ناگهانی باشد یا خواه استرس‌های روزمره و معمول باشد.
اکنون حالت مشغله دیوانه کننده را
با حالت آماده‌باشی که ما در اورژانس داریم مقایسه کنید.
حالت آماده‌باش یعنی هرچیزی که از آن درها وارد می‌شود
خواه ناشی از تصادف چندین خودرو باشد،
یا بیماری که درد قفسه سینه دارد در حالیکه در آسانسور گیر کرده،
یا بیمار دیگری که در جایی از بدنش چیزی گیر کرده که نباید گیر می‌کرد.
و شما می‌دانید که می‌میرید اگر نپرسید.
(خنده حضار)
حتی در روزهایی که قسم می خورید امکان ندارد اینطور باشد،
ما از آن نمی‌ترسیم.
چون می‌دانیم هر چیزی که از آن درهای دو لنگه اورژانس داخل می‌شود،
ما از عهده اش برمی‌آییم.
ما آماده هستیم.
حالت آماده باش این است.
ما برای آن آموزش دیدیم،
و شما هم می‌توانید آموزش ببینید.
با طی کردن این مراحل.
قدم اول رفتن ازحالت دیوانه کننده به حالت آماده است.
این برای تریاژیست که وقفه ای در کارش نیست.
درحالت دیوانه‌وار،دائم سرتان شلوغ است واسترس دارید
برای اینکه شما به هر چالشی به طور مشابه عکس‌العمل نشان می‌دهید.
این را با حالت آماده باش مقایسه کنید،
جایی که ما در تریاژ هستیم،
که به این معنی است که ما بر‌ اساس درجه اضطرار اولویت بندی می‌کنیم.
این فقط یک روش خوب برای انجام دادن لیست کارهای روزانه نیست.
که توسط دکتر رابرت ساپولسکی کار شده است
نشان می‌دهد که افراد نمی‌توانند بین تهدید و چیزی که تهدید نیست تمایز قایل بشوند
و به همه چیز با همان پاسخ مشابه واکنش نشان می‌دهند
که هورمونهای استرس را دوبرابر می‌کند.
به همین علت است که این اولین مهارتی هست که باید یاد بگیریم.
نمی‌توانید درآن واحد مراقب همه آنها باشید
اما مجبور هم نیستید.
زیرا ما تریاژ هستیم.
قرمز--تهدید کننده فوری زندگی.
زرد --جدی، اما تهدید کننده حاد زندگی نیست.
سبز --جزئی.
و ما تلاشمان را ابتدا روی قرمزها متمرکز می‌کنیم.
حالا این را گوش کنید.
قسمتی از مشکل در حالت دیوانه کننده است
که شما به همه چیز واکنش نشان می‌دهید
مشابه حالتی که وضعیت قرمز است.
بنابراین با رده بندی صحیح شروع کنید.
قرمزهای خودتان رو بشناسید.
آنها مهمترین‌ها هستند و جایی است که شما باید بیشترین واکنش را نشان بدهید.
راحت است که بوسیله پارازیت سر در گم شد،
اما چیزی که پر سر و صدا ترین است همیشه قرمزترین نیست.
در حقیقت، بیمارِ من که دچار آسم حاد است وقتی ساکت است بیشتر در معرض خطر هست.
اما بیمار من در این طرف، از من می‌خواهد برایش خامه با طعم قهوه ببرم،
او پر سر و صدا است، اما قرمز نیست.
مثالی از زندگی خودم برایتان می‌زنم.
بهار گذشته، خانه‌ من را سیل گرفت.
یک سال بود که من در اورژانس بودم،
قرار بود برای مدرسه دوران چهار سالگی‌ام کمک مالی جمع آوری کنم
و نگارش فصل آخر کتابم خیلی طولانی شده بود.
شاید اغراق نباشد، فصلی بود که مملو از استرس بود.
(خنده حضار)
وظایف قرمز من در یک سال بعدی بهتر شدند
و من کتابم را تمام کردم.
همین بود.
به یاد داشته باشید، تریاژ بصورت بی‌وقفه است.
خانه سیل زده تعمیر شد؟
خب، برای یک مدت ما توقف کردیم و خسارت را تثبیت کردیم،
دیگر قرمز نبود.
فقط به عنوان قرمز احساس می‌شد،
اما در واقع فقط سروصدا بود.
نه، نه، واقعاً کاملا پر سروصدا بود،
تصویر سمت راست من هستم که گوشبند پوشیدم
تا روی کتابم تمرکز کنم،
در حالی که کف اتاق در اطرافم به صورت مکانیکی در حال خشک شدن است.
قرمزهای خود را بشناسید،
و اجازه ندهید که غیرقرمزها شما را از آنها دور کنند.
اتفاقا، یک کار سبز به معنی رهایی است
هرچند وقت یکبار، به خودتان یادآوری کنید،
«این یک کار سبز است. هیچ کس قرار نیست بمیرد.»
(خنده حضار)
اشکالی ندارد اگر بی‌عیب نباشد.
اکنون یک سطح نهایی تریاژ وجود دارد که در بدترین سناریوها استفاده می‌کنیم.
و آن سیاه است.
آن دسته از بیمارانی که نمی‌توانیم برایشان کاری بکنیم.
جایی است که باید رد بشویم.
و اگرچه که آزار دهنده است،
من به آن اشاره کردم،
زیرا هریک از شما کارهایی معادل کارهای سیاه درزندگی خودتان دارید.
این‌ها مواردی هستند که شما باید از لیست خود حذف کنید.
و فکر کنم که خیلی از شما می‌دانید که دارم در چه مورد حرف می‌زنم.
کار سیاه برای من، جمع آوری کمک مالی بود.
مجبور بودم کناره‌گیری کنم.
زیرا همان‌طور که در اورژانس می‌دانیم،
اگر سعی می‌کنید همه کارها را انجام دهید،
امیدی برای نجات قرمزهایتان ندارید.
مرحله دوم برای رفتن از حالت دیوانه کننده به حالت آماده باش
انتظار و طراحی برای شلوغی است.
نیمی از کنترل شلوغی این است که چطور برایش آماده شده باشید.
پس اگر در مرحله اول ما رده‌بندی می‌کنیم،
مرحله دوم، ما انجام ساده‌تر آن کارها را طراحی می‌کنیم
علم به ما نشان می‌دهد که ما گزینه‌های بیشتری داریم،
بنابراین هرچه هر تصمیم طولانی‌تر شود.
و هرچه که تصمیمات بیشتری بگیریم، مغزمان بیشتر خسته می‌شود
و توانایی کمتری برای گرفتن تصمیمات خوب دارد.
به همین دلیل است که مرحله دوم
در مورد یافتن روش‌هایی برای کاهش تصمیم‌های روزانه است.
اینجا چهار مثال آسان هست که می‌توانید درسبک زندگی روزانه‌تان استفاده کنید.
برنامه داشتن.
کل وعده‌های غذایی هفته‌تان را در آخرهفته تعیین کنید،
بنابراین وقتی که ساعت ۶ عصر چهارشنبه است
و همه گرسنه‌اند و درخواست پیتزا می‌کنند،
شما قصدی برای تهیه یک غذای سالم روی میز ندارید.
خودکار بودن.
هرگزهیچ چیز را رها نکنید که یادتان بندازد می‌توانید خودکار باشید،
چه یک کار تکراری باشد و چه غیر تکراری و چه خریدهای مکرر.
مرتب کردن.
وقت ورزش که می‌شود،
تمام تجهیزات مورد نیاز برای یک فعالیت خاص را در کنار هم می‌گذارید،
حاضر و آماده،
پس انرژی خودتان را صرف پیدا کردنش نمی‌کنید.
و وسوسه‌ها را کاهش می‌دهید،
برای هرکسی که هوس مصرف قند دارد.
هر کسی؟
بله بگو، جلو برو.
این خود نوعی از شکل شلوغی دیوانه کننده است
و خود درمانی برای حالت شلوغی دیوانه کننده،
اما نیروی اراده‌تان را از کار بندازید.
به شیوه متفاوتی طراحیش کنید.
اگر غذایی در دسترس نیست،
برای رسیدن به آن، باید از چهارپایه استفاده کنید،
حتی اگر شکلات باشد،
شرکت کنندگان در مطالعه بدون فکر کردن در مورد آن ۷۰ درصد کمتر غذا خوردند.
من می‌دانم.
به آن اجازه بده کمی بنشیند.
(خنده حضار)
انتخابهایی که دوست دارید انجام بدهید را طوری طراحی کنید که آسانتر شود.
که ما را به مرحله سوم گذاراز حالت شلوغی دیوانه واربه حالت آماده باش می‌برد،
که آن خروج از سرتان است.
با من بیا.
داستان متفاوت.
من در یک اورژانس اقماری کوچک کار می‌کنم،
وقتی یک خانم دچار درد زایمان می‌شود.
تشخیص می‌دهم که بند نافش نه یکبار
بلکه دو بار دور گردن نوزاد گره خورده.
و من تنها دکتر آنجا هستم.
من ترسیده بودم.
اما نمی‌توانستم اجازه بدهم که مرا از دور خارج کند.
چون، شما می‌بینید، همه ما عصبی می‌شویم.
همه ما می‌ترسیم،
اما کاری که شما در ادامه انجام می‌دهید مهم است.
اولین چیزی که احساس می‌شود مشکل نیست.
این می‌تواند یک علامت مهم باشد.
مشکل وقتی پیش می‌آید که بگذاریم ما را از دور خارج کند.
وقتی که گفتگوهای درونی شروع می‌شود
و ما فاجعه به بار می‌آوریم و جوانب امر را در نظر نمی‌گیریم.
این نحوه تفکرتان است وقتی شما در حالت شلوغی هستید،
و شما نمی‌توانید چیزی را با این روش حل کنید.
حالا قول می‌دهم که به داستان برگردم،
اما اول، چطور می‌توانم از فکر و خیال بیرون بیایم؟
تکنیکهای زیادی هست که ممکن است بشنوید،
اما برای من، بهترین شیوه وقتی است که فعالانه تمرکزم را روی شخص دیگری می‌گذارم.
بصورت حساب شده خودم را مجبور می‌کنم که به شخصی که جلویم است نگاه کنم،
خودم را با آنها در صحنه ببینم
آنها به چه نیاز دارند، آنها از چه می‌ترسند
و چطور می‌توانم کمک کنم؟
این ممکن است برای شما با حرارت و مبهم به نظر برسد،
اما اینطور نیست.
درحقیقت،تحقیقات نشان می‌دهد وقتی عقلتان را دراولویت می‌گذارید
با چیزی که در اصل ترحم است،
ما نادیده گرفتن جوانب و گفتگوهای درونی را از بین می‌بریم.
شما درکتان را گسترش می‌دهید،
در واقع مغز شما می‌تواند اطلاعات گسترده‌تری را دریافت کند،
بنابراین شما احتمالات بیشتری را می‌بینید و می‌توانید تصمیمات بهتری بگیرید.
امتحانش کن.
آگاه باشید که گفتگوهای درونی می‌تواند شما را از دور خارج کند.
و متوجه باشید که وقتی از فکر و خیال بیرون می‌آیید،
شما از راه خودتان خارج می‌شوید.
حالا چه اتفاقی برای آن کودک افتاد؟
من بر روی ترس خودم تمرکز نکردم،
بلکه روی مادر و بچه و کاری که لازم بود برایشان انجام بدهم تمرکز کردم.
و بند ناف را از دور گردن بچه آزاد کردم،
و یک بچه درحالیکه که جیغ و لگد میزد به دنیا آمد،
درست وقتیکه پدر از پارکینگ به داخل می‌دوید،
«سلام، شما یک پسردارید، من دکتر داریام.
تبریک می‌گم، دوست دارید بند ناف را ببرید؟»
(خنده حضار)
و برای یک لحظه،
گریه‌های شدید یک نوزاد
لابلای صدای بوق و آ‌ژیرهایی که دراورژانس طبیعی هستند گم شد.
اما چیز دیگری هم وجود داشت.
چون وقتی از اتاق مادر بیرون آمدم،
چندین بیمار دیگر را دیدم که در آن حوالی منتظرم بودند.
ناگهان متوجه شدم که با وجود مشکلات خودشان
که آنها را به اورژانس کشانده بود،
همه آنها به خاطر آن بچه داخل اتاق جمع شده بودند.
و اکنون آنها باهم در شادی شریک بودند.
زیرا این همان اتفاقی است که وقتی ازحالت شلوغی به حالت آماده باش می‌روید، می‌افتد.
دیگران متوجه می‌شوند.
آنها هم آن را می‌خواهند، فقط نمی‌دانند چگونه،
آنها فقط به یک الگو نیاز دارند.
که می‌تواند شما باشید.
مشغله داشته باشید.
اما آنرا دیوانه کننده ننامید.
شما همیشه این توانایی را داشتید.
اما اکنون...
شما آماده هستید.
متشکرم.
(تشویق)
Levez la main, et soyez honnête,
si vous avez déjà qualifié de « vie de fou »
votre journée, semaine, mois.
Je suis médecin-urgentiste,
et « une vie de fou » est un terme que vous ne m'entendrez jamais prononcer.
Après aujourd'hui, j'espère que vous cesserez de le dire aussi.
Voici pourquoi vous ne devriez pas vous utiliser « c'est la folie »
en décrivant votre occupation.
Car lorsque nous nous trouvons en mode « vie de fou »,
nous sommes moins capables de gérer l'occupation.
Voici ce qu'il se passe.
Votre hormone du stress augmente et se stabilise
et votre fonction exécutive dans le cortex préfrontal décline.
Votre mémoire, votre jugement, votre contrôle des impulsions se détériorent
et les zones cérébrales de la colère et de l'anxiété s'activent.
Ressentez-vous cela ?
Voilà ce qu'il en est.
Vous pouvez être aussi occupé qu'un service d'urgence
sans avoir l'impression d'être surchargé à mort.
Comment ?
En utilisant les mêmes tactiques que nous.
Notre cerveau traite similairement le stress de manière fondamentale.
Mais des recherches ont montré
que notre façon d'y réagir est modifiable,
qu'il s'agisse d'une urgence ou tout simplement d'un stress quotidien.
Contrastons le mode « vie de fou »
avec notre façon de faire aux urgences, le mode « Prêt ».
Le Mode « Prêt » signifie que tout ce qui entre par ces portes,
que ce soit un carambolage
ou un patient avec une douleur thoracique
alors qu'il était coincé dans un ascenseur
ou un autre patient avec un objet coincé là où il ne devrait pas l'être.
Lorsque vous savez que mourez d'envie d'en savoir plus ?
(Rires)
Même les jours où vous jureriez vous êtes fait avoir,
nous n'avons même pas peur.
Nous savons que tout ce qui entre par la double porte des urgences,
nous pourrons le gérer. Nous y sommes préparés.
C'est cela le mode « Prêt ».
Nous y avons été entraînés,
et vous pouvez l'être, vous aussi.
Voici comment.
Première étape à franchir du mode « Fou » au mode « Prêt »
est de trier sans relâche.
En mode « Fou », vous êtes toujours pourchassé et stressé,
parce que vous réagissez à tous les défis de la même manière.
Comparez cela avec le mode « Prêt »,
où nous trions,
autrement dit nous donnons la priorité par degré d'urgence.
Ce n'est pas seulement une manière astucieuse de rédiger votre to-do list.
Les travaux du Dr Robert Sapolsky
montrent que les personnes qui ne peuvent pas différencier
la menace de la non menace et qui réagissent à tout uniformément
ont un niveau d'hormones de stress deux fois plus élevé.
C'est pourquoi cette compétence est la première à apprendre.
On ne peut pas s'occuper de tout à la fois,
et vous n'avez pas à le faire.
Parce que nous trions.
Rouge : immédiat, danger de mort
Jaune : sérieux,
Vert : mineur.
Nous concentrons nos efforts d'abord sur les rouges.
Écoutez bien.
Une partie du problème du mode « Fou »
est que vous réagissez comme si tout était rouge
Commencez donc par faire un tri correct.
Connaissez vos rouges.
Ce sont vos priorités sur lesquelles vous focaliser.
Il est facile de se méprendre à cause du bruit,
mais le plus bruyant n'est pas souvent le plus rouge.
D'ailleurs, mon patient asthmatique sévère est le plus en danger quand il est calme.
Mais ma patiente, là, exigeait que je lui amène un café crème aromatisé,
elle est bruyante, mais elle n'est pas rouge.
Je vais vous donner un exemple tiré de ma propre vie.
Au printemps, ma maison a été inondée, mon enfant d'un an admis aux urgences.
Je devais faire une collecte de fonds pour l'école de mon aînée
et le dernier chapitre de mon livre était plus qu'en retard.
Non sans ironie, c'était le chapitre sur le stress.
(Rires)
Mes tâches rouges étaient que mon enfant d'un an aille mieux
et finir mon livre.
C'était tout.
Souvenez-vous, triage implacable.
La réparation de ma maison inondée ?
Eh bien, une fois que nous avions arrêté et stabilisé les dégâts,
ce n'était plus du rouge.
Ça ressemblait au rouge,
mais en fait, c'était juste du bruit.
Non, non vraiment, c'était assez bruyant,
sur la photo à droite c'est moi portant des bouchons d'oreille
pour me concentrer sur mon livre,
alors qu'on est en train de faire sécher bruyamment le sol autours de moi.
Connaissez vos rouges,
et ne laissez pas vos non-rouges vous distraire.
D'ailleurs, une tâche verte est libératoire
quand de temps en temps on se souvient :
« C'est une tâche verte. Il n'y a pas mort d'homme. »
(Rires)
Ce n'est pas grave si ce n'est pas parfait.
Il y a un dernier niveau de triage
que nous utilisons dans les pires scénarios : le noir.
Les patients pour lesquels il n'y a rien que nous puissions faire.
Où nous devons aller de l'avant.
Et même si c'est déchirant,
je le mentionne,
parce que chacun a son équivalent de tâches noires dans la vie.
Il s'agit des points à éliminer de votre liste.
Je pense que beaucoup d'entre vous savent de quoi je parle.
Pour moi, c’était la collecte de fonds.
J'ai dû me retirer.
Parce que, comme nous le savons aux urgences,
quand on essaye de tout faire,
on n'a aucun espoir de sauver nos rouges.
Deuxième étape pour passer du mode « Fou » au mode « Prêt »,
il faut prévoir et concevoir pour la folie.
La moitié de la gestion de la folie dépend de votre préparation.
Donc, étape une, on trie, étape deux, on conçoit pour faciliter
l’accomplissement de ces tâches.
La science nous montre que plus nous avons d'options,
plus chaque décision est longue à prendre.
Plus nous avons de décisions à prendre, plus notre cerveau s'épuise,
moins il est capable de prendre de bonnes décisions.
C'est pourquoi cette deuxième étape
consiste à trouver des moyens de réduire vos décisions quotidiennes.
Voici quatre notions à utiliser dans votre vie quotidienne.
Planifiez.
Planifiez vos repas pour toute la semaine et le week-end,
de sorte que lorsqu'il est mercredi à 18 heures
et que tout le monde est mort de faim et demande une pizza,
vous n'avez aucune décision à prendre pour avoir un repas sain sur la table.
Automatisez.
Ne laissez jamais rien de côté que vous pourriez automatiser -
si c'est récurrent, que ce soit des choses à faire ou des achats, planifiez-les.
Regroupez.
Si vous faites du sport,
rangez tout le matériel nécessaire pour l'activité ensemble,
chargé et prêt à l'utilisation,
pour que vous ne dépensiez pas d'énergie à le chercher.
Réduisez les tentations,
pour tous ceux qui ont des envies de sucre.
Quelqu'un ?
Dites oui, allez-y.
C'est en soi la forme du mode « Fou » et son automédication
de soumettre votre volonté à la tentation ?
Concevez autrement.
Si un aliment est hors de portée immédiate,
de sorte que vous devez utiliser un tabouret pour l'atteindre,
même si c'est du chocolat,
les participants à l'étude ont consommé 70% en moins sans y prêter attention.
Je sais.
Laissons agir cela une seconde.
(Rires)
Concevez pour rendre plus faciles les choix que vous souhaitez prendre.
Ce qui nous amène à la troisième étape
pour passer du mode « Fou » au mode « Prêt ».
Pour cela, vous devez sortir de votre tête.
Je travaillais dans une petite salle d'urgence satellite,
quand une femme dont le travail a commencé a été admise.
J'ai réalisé que le cordon ombilical était enroulé non pas une fois,
mais deux fois autour de cou du bébé.
Et j'étais l'unique médecin.
J'avais peur.
Mais je ne pouvais pas laisser cette peur me distraire.
Parce que, voyez-vous, nous devenons tous nerveux.
Nous avons tous peur, mais, c'est votre réaction suivante qui compte.
Le premier sentiment n'est pas le problème,
c'est peut-être un signe important.
Le problème arrive si on se laisse distraire,
quand ce monologue interne démarre,
qu'on imagine le pire et notre vision devient étroite.
C'est ainsi que vous pensez quand vous êtes en mode « Fou »,
et vous ne pourrez rien résoudre dans cet état.
Maintenant, je promets de revenir à l'histoire,
mais d'abord, comment sortir de ma tête ?
Il existe de nombreuses tactiques connues.
Pour moi, ce qui marche le mieux,
c'est de me concentrer activement sur quelqu'un d'autre.
Pour me faire délibérément voir la personne en face de moi,
me voir dans l'arène avec mes patients --
de quoi ont-ils besoin, de quoi ont-ils peur,
et comment puis-je aider ?
Cela peut sembler trop chaud et flou pour vous,
mais ce n'est pas le cas.
En fait, la recherche montre que lorsque vous amorcez votre cerveau
avec ce qui est, essentiellement, de la compassion,
nous perturbons cette vision étroite et notre monologue interne.
Vous élargissez votre perception,
pour que votre cerveau puisse assimiler une information plus large,
pour voir plus de possibilités et ainsi prendre de meilleures décisions.
Essayez-le.
Sachez que votre monologue intérieur peut vous faire dérailler.
Et réalisez que lorsque vous sortirez de votre tête,
vous le ferez d'une façon qui vous est propre.
Qu'est-il arrivé donc au bébé ?
Je ne me suis pas concentrée sur ma peur
mais sur la mère et le bébé et sur ce que je devais faire.
J'ai déroulé le cordon du cou du bébé,
et un bébé sain, criant et donnant des coups de pied est né,
au moment où le père est entré en courant du parking.
« Bonjour, vous avez un fils,
je suis le Dr Darria, félicitations vous voulez couper le cordon ? »
Et pendant un instant,
les forts cris d'un nouveau-né ont noyé les bips et les sirènes
et tous les sons usuels aux urgences.
Mais il y avait aussi autre chose.
Parce que quand je suis revenue de la chambre de cette mère,
j'ai vu plusieurs de mes autres patients flânant à proximité.
J'ai soudain réalisé que malgré leurs propres problèmes
qui les ont amenés aux urgences,
ils s'étaient tous réunis pour encourager ce bébé.
Ils ont partagé cette joie ensemble.
Parce que c'est ce qu'il se passe
lorsque vous passez du mode « Fou » au mode « Prêt ».
D'autres le remarquent.
Ils le veulent aussi, ils ne savent tout simplement pas comment,
ils n'ont besoin que d'un exemple.
Ce qui pourrait être vous.
Gérez vos occupations.
Mais cessez de les nommer « folie ».
Vous avez toujours eu cette capacité.
Mais maintenant...
vous êtes prêt.
Je vous remercie.
(Applaudissements)
תרימו את הידיים ותהיו כנים
אם אי פעם השתמשתם בכינוי ״עסוק בטירוף״
לתאר את היום שלכם, השבוע שלכם, החודש שלכם.
אני רופאה בחדר המיון,
ו ״עסוק בטירוף״ זה ביטוי שלעולם לא תשמעו אותי משתמשת בו.
ואחרי היום,
אני מקווה שגם תפסיקו להשתמש בזה
זו הסיבה שאתם לא יכולים להרשות לעצמכם להשתמש בביטוי ״טירוף״
לתאר את התעסוקה שלכם.
בגלל כשאנחנו במה שאני מתייחסת אליו כמצב מטורף,
אנחנו פשוט פחות מסוגלים לטפל בעיסוקים.
הנה מה שקורה.
הורמוני הלחץ שלכם עולים ונשארים שם
התיפקוד הניהולי שלכם בקליפת המוח הקדמית בירידה.
זה אומר שהזיכרון, השיפוט , ושליטת הדחפים שלכם מתדרדרת,
ואזורי המוח לכעס וחרדה פועלים
אתם מרגישים את זה?
הנה העניין.
אתם יכולים להיות עסוקים באותה מידה כמחלקת חירום
בלי להרגיש שאתם עסוקים בטירוף.
איך?
על ידי שימוש באותן דרכים שאנו משתמשים.
המוחות שלנו כל מעבדים מתחים בדרכים בסיסיות דומות.
אבל איך אנחנו מגיבים לזה
הוכח על ידי מחקר להיות ניתנים לשינוי,
אם זה מקרה חירום או סתם לחץ יום יומי, יומיומי.
עכשיו לעומת מצב עסוק בטירוף
עם איך אני חושבת עלינו במצב מוכן במיון חרום.
מצב מוכן פירושו כל מה שנכנס דרך הדלתות האלה,
בין אם זה תאונה מרובת מכוניות,
או חולה שסובל מכאבים בחזה כשנתקע במעלית,
או מטופל אחר עם משהו תקוע איפה שזה לא צריך להיות.
כשאתם יודעים שאתם מתים לשאול.
(צחוק)
אפילו בימים ההם שבהם הייתם נשבעים שמותחים אתכם,
אנחנו לא מפחדים מזה.
כי אנחנו יודעים שבכל מה שנכנס דרך הדלתות הכפולות האלה,
אנחנו יכולים לטפל.
אנחנו מוכנים.
זה מצב מוכן.
התאמנו לזה,
וגם אתם יכולים.
הנה איך.
צעד ראשון ללכת ממצב רוח מטורף למצב רוח מוכן
הוא למיין ללא פשרות.
במצב רוח מטורף אתם תמיד עסוקים, תמיד לחוצים,
מכיוון שאתם מגיבים לכל אתגר עם אותה תגובה.
לעומת זאת במצב רוח מוכן,
בזה שאנחנו ממיינים,
מה שאומר שאנחנו מסדרים עדיפויות לפי דרגת דחיפות.
זו לא סתם דרך נחמדה כדי לעשות את רשימת המטלות שלכם.
עבודה מאת ד"ר רוברט סאפולסקי
מראה שאנשים שאינם יכולים להבדיל בין איום לאי איום
ומגיבים לכל דבר עם אותה תגובה
יש כפול מרמת הורמוני הלחץ.
ולכן זו המיומנות הראשונה ללמוד.
אתם לא יכול לטפל בכולם בבת אחת,
אבל אתם לא חייבים.
מכיוון שאנחנו ממיינים.
אדום -מסכן חיים מידי.
צהוב - רציני, אבל לא מסכן חיים מידי.
ירוק - פחות דחוף.
ואנחנו ממקדים את מאמצינו תחילה על האדומים.
עכשיו שמעו את זה.
חלק מהבעיה במצב רוח מטורף
זה שאתם מגיבים לכל דבר
כאילו הוא אדום.
אז התחלו עם דירוג נכון.
דעו מה האדומים שלכם.
הם מה שהכי חשוב והיכן שאתם הכי יכולים להזיז את המחט.
עכשיו קל להתבלבל מרעש,
אבל מה שהכי רועש זה לא תמיד מה שהכי אדום.
למעשה, המטופל האסתמטי החמור שלי הוא הכי בסיכון כשהוא שקט.
אבל המטופל שלי כאן, תובעת שאני אביאלה קרם לקפה בטעם,
היא רועשת, אבל היא לא אדומה.
אני אתן לכם דוגמא מהחיים שלי.
באביב האחרון הבית שלי הוצף,
הילד בן השנה שלי היה במיון,
הייתי אמור לעשות התרמה לבית הספר של ילדתי בת ​​הארבע
והפרק האחרון בספרי היה מעבר למאוחר.
אולי לא באופן אירוני, זה היה פרק הלחץ.
(צחוק)
המשימות האדומות שלי היו לשפר את המצב של הילד שלי
ולסיים את הספר שלי.
זה היה זה.
זכרו, דרגו ללא רחמים.
תיקון שיטפונות הבית?
ובכן, ברגע שהפסקנו וייצבנו את הנזק,
זה כבר לא היה אדום.
זה הרגיש אדום,
אבל זה היה רק ​​רעש.
לא, לא באמת, זה היה די רועש,
בתמונה זו בצד ימין אני לובשת אטמי אוזניים
להתרכז בספר שלי,
בזמן שהרצפה מתייבשת סביבי.
דעו את האדומים שלכם,
ואל תתנו לדברים הלא האדומים שלכם להסיח את דעתכם מהאדומים.
אגב, משימה ירוקה היא משחררת
מדי פעם, להיות מסוגלים להזכיר לעצמכם,
"זו משימה ירוקה. אף אחד לא ימות. "
(צחוק)
זה בסדר אם זה לא מושלם.
עכשיו יש דרגה שלישית אחרונה שאנחנו משתמשים בתרחישים הגרועים ביותר.
והיא דרגה שחורה.
אותם חולים שעבורם אין שום דבר שאנחנו יכולים לעשות.
ועלינו להמשיך הלאה.
ולמרות שזה כואב
אני מזכירה את זה,
מכיוון שלכל אחד מהם יש משימות שחורות שוות ערך בחייהם.
אלו הם פריטים שאתם חייבים להוריד מהרשימות שלכם.
ואני חושב שרבים מכם יודעים על מה אני מדברת.
בשבילי זה היה ההתרמה.
הייתי צריכה לפרוש.
כי כפי שאנחנו יודעים במיון,
אם אתם מנסים לעשות הכל,
אין לכם תקווה להציל את האדומים שלכם.
שלב שני לעבור ממצב מטורף למצב מוכן
זה לצפות ולהתארגן לטירוף.
חצי מהטיפול לטירוף זה איך אתם מתכוננים לטירוף.
אז אם בשלב הראשון אנחנו ממיינים,
בשלב שני, אנו מתכננים להפוך את המשימות האלה קלות יותר לביצוע.
המדע מראה לנו שככל שיש לנו יותר אפשרויות,
כל החלטה נמשכת זמן רב יותר.
וככל שעלינו לקבל יותר החלטות, כך המוח שלנו מותש יותר
והוא פחות מסוגל לקבל החלטות טובות.
וזו הסיבה שהשלב השני
עוסק במציאת דרכים לצמצום ההחלטות היומיומיות שלכם.
להלן ארבע דוגמאות קלות שאתם יכולים להשתמש באורח החיים היומי שלכם.
תתכננו
תכננו את ארוחות השבוע שלכם בסוף השבוע,
כך שכשזה יום רביעי בשעה 18:00
וכולם רעבים ורוצים פיצה,
אין לכם החלטות לקבל כדי להשיג ארוחה בריאה על השולחן.
תיצרו אוטומציה.
לעולם אל תשאירו משהו לזכור שאתם יכולים לעשות אוטומטית,
בין אם זה לארגן את זה כתזכורת חוזרת או ברשימה שמורה, או רכישות חוזרות ונשנות.
תמקמו.
כשמדובר בפעילות גופנית,
אחסנו את כל הציוד הדרוש לכם לפעילות מסוימת יחד,
טעון ומוכן,
כך שאתם לא מבזבזים אנרגיה בחיפוש אחר זה.
והתקטינו את הפיתויים,
לכל מי שיש תשוקות לסוכר.
מישהו?
תגידו היי, קדימה.
זה צורה אחרת למצב רוח מטורף
ותרופות עצמית למצב מטורף,
אבל תפסיקו לעבוד על כוח הרצון שלכם.
תכננו אחרת.
אם אוכל מחוץ להישג ידכם,
בצורה כזאת שאתם צריכים להשתמש בשרפרף כדי להגיע אליו,
אפילו כשזה שוקולד,
משתתפי המחקר אכלו 70 אחוז פחות בלי לחשוב על זה.
אני יודעת.
תן לזה לשבת לרגע.
(צחוק)
תכננו כדי לבצע את הבחירות שאתם רוצים קלות יותר.
מה שמביא אותנו לשלב השלישי בלעבור ממצב מטורף למצב מוכן,
וזה לצאת מהחשיבה שלכם.
תצטרפו אליי.
סיפור אחר.
אני עובדת במיון קטן,
כשאישה נכנסת ללידה.
אני מבינה שחבל הטבור נעטף לא פעם אחת
אלא פעמיים סביב צוואר התינוק.
ואני הרופאה היחידה.
פחדתי.
אבל לא יכולתי לתת לזה להכשיל אותי.
כי אתה מבין, כולנו נלחצים.
כולנו מפחדים,
אבל מה שאתם עושים אחרי זה זה מה שחשוב.
התחושה הראשונה הזו אינה הבעיה.
זה יכול להיות סימן חשוב.
הבעיה באה כשאנחנו נותנים לזה להכשיל אותנו.
כאשר המונולוג הפנימי מתחיל
ואנחנו הרוסים ואנחנו מתחילים לקבל את ראיית המנהרה.
ככה אתם חושבים כשאתם במצב רוח מטורף,
ואתם לא יכולים לפתור שום דבר ככה.
עכשיו אני מבטיחה לחזור לסיפור,
אבל קודם, איך אני יוצאת מהחשיבה שלי?
יש הרבה טקטיקות שאתם עשוים לשמוע,
אבל בשבילי, אני מוצאת את זה הכי טוב לשים את המיקוד שלי באופן פעיל במישהו אחר.
לגרום לעצמי בכוונה לראות את האדם שמולי,
לראות את עצמי בזירה איתם -
מה הם צריכים, ממה הם חוששים
ואיך אוכל לעזור?
זה אולי נשמע כמו הרבה חמים ונעים לכם,
אבל זה לא.
למעשה, מחקרים מראים שכשאתם ממקדים את המוח שלכם
במה שהוא, בעצם, חמלה,
אנו משבשים את הראייה הזו והמונולוג פנימי.
אתם מרחיבים את התפיסה שלכם,
כך שהמוח שלכם יכול ממש להכניס מידע רחב יותר,
כך שתראו אפשרויות נוספות ותוכלו לקבל החלטות טובות יותר.
תנסו את זה.
דעו כי המונולוגים הפנימיים שלכם יכולים לפגוע בכם.
ותבינו שכשאתם יוצאים מהראש שלכם,
אתם מפסיקים להפריע לעצמכם.
עכשיו מה קרה לתינוק ההוא?
התרכזתי לא בפחד שלי,
אלא על האם והתינוק ומה שהם היו צריכים שאעשה.
והורדתי את חבל הטבור מהצוואר של התינוק,
ותינוק בועט וצורח הגיע,
בדיוק כשהאב רץ פנימה מהחניון,
"היי, יש לך בן, אני ד"ר דריה.
מזל טוב, אתה רוצה לחתוך את חבל הטבור? "
(צחוק)
ולרגע,
זעקותיו החזקות של התינוק
העלימו את הצפצופים והאזעקות שהם הצלילים הרגילים של החדר המיון.
אבל היה גם משהו אחר.
כי כשחזרתי מהחדר של אותה האמא,
ראיתי כמה מהמטופלים האחרים שלי בקרבת המקום.
הבנתי פתאום שלמרות הבעיות שלהם
שהובילו אותם לחדר המיון,
כולם התאגדו לטובת התינוק הזה.
וכעת הם יחד חולקים בשמחה.
כי זה מה שקורה כשאתם עוברים ממצב מטורף למצב מוכן.
אחרים מבחינים.
גם הם רוצים את זה, הם פשוט לא יודעים איך,
הם רק צריכים דוגמה אחת.
שיכולה להיות אתם.
תקחו בעלות על העיסוק.
אבל אל תקראו לזה טירוף.
תמיד הייתה לכם את היכולת הזו.
אבל עכשיו...
אתם מוכנים.
תודה לכם.
(מחיאות כפיים)
अपना हाथ उठाओ और मुझे सच बताओ
क्या आपने कभी 'बहुत सारे काम' शब्द का इस्तेमाल किया है?
अपने दिन के बारे में बात करने के लिए, आपका सप्ताह, आपका महीना।
मैं एक डॉक्टर हूँ जो आपातकालीन कक्ष में काम करती है
और मैंने कभी 'बहुत सारे काम' वाक्यांश का उपयोग नहीं किया हैl
और आज के बाद
मुझे उम्मीद है कि आप भी इसका इस्तेमाल बंद कर देंगे
आप अपने काम का वर्णन करने के लिए 'व्यस्त' का उपयोग नहीं कर सकते हैं
क्योंकि
अगर हम साधारण चीजों को व्यस्त बताते हैं
तो हम वास्तविक व्यस्त को संभाल नहीं पाएंगे
आइए देखें कि क्या होता है
शरीर में स्ट्रेस ’हार्मोन बढ़ते रहते हैं
आपके दिमाग का 'प्रीफ्रंटल कॉर्टेक्स' ठीक से काम करना बंद कर देता है
जब ऐसा होता है तो आपकी सोचने की क्षमता में गिरावट आती है
दिमाग को गुस्सा आने लगता है और कभी-कभी आपको डर भी लगता है
क्या आपने कभी ऐसा महसूस किया है?
बात यह है कि
आप 'आपातकालीन विभाग' जितना व्यस्त हो सकते हैं
व्यस्त महसूस किए बिना
जानना चाहते हैं कैसे?
उसी उपकरण का उपयोग करके जो हम उपयोग करते हैं
हर किसी का मन एक समान तरीके से स्ट्रेस महसूस करता है
लेकिन हम इस पर कैसे प्रतिक्रिया करते हैं
यह आपात स्थिति या दैनिक गतिविधियों के आधार पर
एक व्यक्ति से दूसरे व्यक्ति में भिन्न होता है
अब अपने 'व्यस्त' के बारे में सोचें
और इसकी तुलना आपातकालीन कक्ष से करें
जो कोई भी मदद के लिए दरवाजे से आता है - हमें तैयार रहना होगा
चाहे वह मल्टीपल कार पाइलअप हो,
या कोई ऐसा व्यक्ति जिसकी छाती में दर्द हो, जो लिफ्ट में फंस गया हो
या कोई ऐसा व्यक्ति जिसके पास कोई चीज अटकी हुई हो, वह चीज स्टेक नहीं होनी चाहिए
कोई व्यक्ति जिसके पास कोई चीज अटकी हुई हो, वह चीज स्टेक नहीं होनी चाहिए
(हंसी)
उन दिनों भी जब आप कसम खा सकते हैं कि आपको इस बारे में झूठ बोला जा रहा है
हम डरे नहीं
क्योंकि हम जानते थे कि जो भी आएगा
हम उसे संभाल सकते हैं
हम उसके लिए तैयार है
इसे रेडी मॉड कहा जाता है
हमें इस तरह की स्थितियों के लिए प्रशिक्षि ट्रेनिग किया गया है
आप इस तरह के ट्रेनिग भी प्राप्त कर सकते हैं
इस तरह से -
पहला कदम - हमें व्यस्त मोड से तैयार मोड में जाना चाहिए
जैसे कि हम एमरजेंसी रूम में करते हैं
व्यस्त मोड में हम हमेशा तनाव में रहते हैं
क्योंकि हर चुनौती की एक ही प्रतिक्रिया होती है
रेडी मोड में
जहां हम ट्राइएज करते हैं,
इसका अर्थ है कि हम तात्कालिकता के आधार पर चीजों को प्राथमिकता देते हैं
इस तरह से चीजें आसानी से हो जाती हैं
डॉ। रॉबर्ट सैपॉल्स्की के शोध से पता चलता है कि
जब लोग अंतर नहीं कर सकते कि क्या खतरा है और क्या खतरा नहीं है
और हर स्थिति पर समान प्रतिक्रिया दें
उनका स्ट्रेस दोगुना हो जाता है।
यही कारण है कि पहला कौशल यह है
कि हम एक साथ सब कुछ का ध्यान नहीं रख सकते हैं
और हमें करना भी नहीं चाहिए
क्योंकि हम ट्राइएज करते हैं।
लाल का मतलब है जानलेवा या तत्काल ध्यान
पीला - गंभीर, लेकिन जीवन के लिए खतरा नहीं।
हरा - मामूली।
पहले हमें अपना ध्यान रेड्स पर करना चाहिए
अब यह सुनिए
'व्यस्त मोड' की समस्या यह है कि
आप हर चीज पर प्रतिक्रिया करते हैं
जैसे कि यह एक लाल स्थिति है
इसलिए सही तरीके से ट्राई करना शुरू करें।
अपने रेड्स को पहचानो
वे सबसे महत्वपूर्ण है और उस से, आप सबसे अधिक लाभ प्राप्त कर सकते हैं
अब शोर से भ्रमित होना आसान है
लेकिन शोर हमेशा लाल नहीं होता है।
मेरे 'एस्थमैटिक' रोगी को सबसे अधिक खतरा तब होता है जब वह शांत होता है
लेकिन यह व्यक्ति जो कॉफी माँग रहा है - शोरगुल है,
लेकिन लाल नहीं है
मैं आपको अपने जीवन से एक उदाहरण दूंगी।
पिछले वसंत में, मेरे घर में बाढ़ आ गई थी,
मेरा एक साल का बच्चा इमरजेंसी रूम में था
मुझे एक फंडरेसी करनी थी मेरे चार साल के बच्चे के स्कूल के लिए
और मैंने अपनी पुस्तक लिखना समाप्त नहीं किया था
अंतिम अध्याय स्ट्रैस पर था
(हंसी)
मेरे लाल कार्य यह थे - मेरे बीमार एक वर्षीय बच्चे को ठीक करने
और मेरी पुस्तक लेखन समाप्त करें
बस इतना ही
याद रखें, लगातार ट्राइएज।
बाढ़ के कारण घर की मरम्मत?
जब क्षति बंद हो गई
वह अब एक लाल काम नहीं था
यह लाल लगा,
लेकिन यह वास्तव में सिर्फ शोर था।
नहीं, नहीं, वास्तव में, यह काफी शोर था,
दाईं ओर देखें - मैं इस तस्वीर में इयरप्लग पहन रही हूं।
अपनी पुस्तक पर ध्यान देने के लिए
मैं अपनी किताब पढ़ रही हूं जब फर्श सुखाया जा रहा है
अपने 'लाल' को पहचानो
अन्य रंगों को आपको विचलित करने की अनुमति न दें
वैसे, कभी-कभी एक ह रे रंग का कार्य मजेदार होता है
और मन को कुछ राहत देता है कि
कोई मरने वाला नहीं है
(हंसी)
अगर हर काम पूरी तरह से नहीं हुआ है तो ठीक है
अब एक अंतिम ट्राइएज स्तर है कि हम सबसे खराब परिदृश्य में उपयोग करते हैं।
और वह है - काला ।
यह उन लोगों के लिए है जिन्हें हम बचा नहीं सकते
जहां हमें आगे बढ़ना चाहिए।
हालांकि यह बहुत मुश्किल है
मैं आपको यह बता रही हूं,
क्योंकि आप में से प्रत्येक के जीवन में काली कठिनाइयाँ हैं
ये ऐसी चीजें हैं, जिन्हें आपको अपने लिश्ट से निकालना होगा
और मुझे लगता है कि आप सभी जानते हैं कि मैं किस बारे में बात कर रहा हूं।
इस स्थिति में, मेरे लिए, यह फंडरेसी थी।
मैं कुछ नहीं कर सकती थी
क्योंकि जैसा कि हम ईआर में जानते हैं,
यदि आप सब कुछ करने की कोशिश करते हैं,
आप अपना लाल नहीं बचा सकते
दूसरा कदम
आपातकालीन स्थिति के लिए उम्मीद और डिजाइन करना
आपात स्थिति से निपटने का आधा हिस्सा उसकी तैयारी में है
तो अगर पहले कदम में हम ट्राइएज करते हैं,
दूसरे कदम में हमें यह देखना होगा कि इन कौशलों को आसान कैसे बनाया जाए
विज्ञान हमें दिखाता है अगर हमारे पास कई विकल्प हैं
तो निर्णय लेने में अधिक समय लगता है
जब हम बहुत सारे निर्णय लेते हैं तो हमारा मस्तिष्क बहुत थका हुआ महसूस करता है
और इस वजह से हम ठीक से सोच भी नहीं सकते
जिसके कारण यह दूसरा कदम
हमारे द्वारा प्रतिदिन किए जाने वाले निर्णयों को कम करने के बारे में है
यहां चार उदाहरण दिए गए हैं जिनका उपयोग आप अपनी दैनिक जीवन शैली में कर सकते हैं।
योजना
सप्ताहांत में अपने सप्ताह की खाने की योजना बनाएं
ताकि जब बुधवार आए
और छ: बजे को हर कोई पिज्जा चाहता है
आपको निर्णय लेने के लिए परेशान होने की आवश्यकता नहीं है
स्वचल
अपने अधिकांश काम स्वचालित होने दें
चाहे पुनरावृत्ति के रूप में शेड्यूल कर रहा हो या सहेजी गई सूची, या आवर्तक खरीद।
हर चीज को उसकी जगह पर रखें
जब व्यायाम की बात आती है,
सभी उपकरणों को एक साथ रखें
चार्ज और तैयार,
ताकि आप उसकी तलाश में समय और ऊर्जा बर्बाद न करें
और प्रलोभनों कम करें,
चीनी और मीठा से प्यार करने वालों के लिए
क्या यहाँ कोई ऐसा है?
चलो, बताओ बताओ
वह खुद एक क्रेजी मोड है
और क्रेजी मोड के लिए स्व-दवा,
लेकिन अपनी इच्छा शक्ति को चलाना बंद करें।
इसे अलग तरह से डिजाइन करें।
यदि चॉकलेट जैसा खाना शीर्ष शेल्फ पर है
और इस तक पहुंचने के लिए आपको एक स्टूल का उपयोग करना होगा
तब लोग इसे कम खाएंगे
यह एक अध्ययन कहता है
मैं कहती हूँ -
इसे हम पहले समझें
(हंसी)
विकल्पों को आसान बनाने के लिए हमें उन्हें अच्छी तरह से डिजाइन करना चाहिए
जो हमें तीसरे कदम में लाता हैं
अपने मन की मूर्खतापूर्ण बात को रोकने के लिए
मेरे साथ आओ।
अलग कहानी।
मैं एक छोटे से आपातका लीन कक्ष में काम कर रही हूँ
जब एक गर्भवती महिला आती है।
मुझे पता चला कि गर्भनाल बच्चे के गले
दो बार लपेटा था
आपातकालीन कक्ष में केवल मैं थी
मैं डर गई
लेकिन मैं डर नहीं सकती थी
हर कीसी को घबराहट महसूस होती है
हम अक्सर डर जाते हैं
डरने के बाद आप जो करते हैं वह महत्वपूर्ण है
यह पहली भावना समस्या नहीं है।
वह एक महत्वपूर्ण संकेत हो सकता है।
समस्या तब शुरू होती है जब हम डर को हम पर शासन करने देते हैं
जब हमारी आंतरिक बात शुरू होती है
और हम सोचते हैं कि हम जो कर रहे हैं वह कैसे गलत हो सकता है
हम उस 'पागल मोड' कहते हैं
और आप इस तरह से कुछ भी हल नहीं कर सकते।
कहानी पर वापस
लेकिन पहले, मैं कैसे निकलूं मेरे ही दिमाग से?
मस्तिष्क इतने सारे समाधान करता है
लेकिन मेरे लिए किसी और पर अपना ध्यान केंद्रित करना सबसे अच्छा लगता है।
मुझे रोगी के साथ संघर्ष में खुद को देखना पसंद है
उन्हें क्या चाहिए,
उन्हें क्या डर है
और मैं कैसे मदद कर सकती हूँ?
यह आपको मूर्खतापूर्ण लग सकता है
लेकिन ऐसा नहीं है।
अनुसंधान से पता चलता है कि
जब आप अपने मस्तिष्क को करुणा से भरते हैं
हम नकारात्मक सोच को रोकते हैं
आपको अपनी धारणा को व्यापक बनाना होगा
इस तरह से आपका मस्तिष्क अधिक जानकारी ले सकता है,
और बेहतर निर्णय ले सकता है
इसे आजमाएं
समझें कि नकारात्मक सोच आपको नुकसान पहुंचा सकती है
और जब आप यह बात अपने दिमाग से बाहर निकालेंगे
आप अपने आप को नुकसान से रोकते हैं
अब उस बच्चे का क्या हुआ?
मैंने अपने डर पर ध्यान केंद्रित नहीं किया,
इसके बजाय मैंने माँ और उसके बच्चे की मदद करने पर ध्यान केंद्रित किया
मैंने गर्भनाल को काट दिया
और एक स्वस्थ, मारने वाला बच्चा आया
उसी क्षण पिता पार्किंग क्षेत्र से भागते हुए आए
"हाय, बेटा हुआ है, मैं डॉ। दरिया हूँ।"
"बधाई हो, आप कॉर्ड काटना चाहते हैं? "
(हंसी)
और एक पल के लिए,
एक नवजात शिशु के मजबूत रोने
ने आपातकालीन कमरे में सभी तनाव को मिटा दिया
लेकिन वहाँ कुछ और था।
क्योंकि जब मैं उस मां के कमरे से बाहर आई
मैंने अपने कई मरीज़ों को उस माँ के कमरे के पास देखा
मुझे अचानक एहसास हुआ अपनी समस्याओं के बावजूद
वे बच्चे को प्रोत्साहित करने के लिए
आपातकालीन कक्ष में आए
और अब वे सभ खुश थे
क्योंकि वही होता है जब आप क्रेजी मोड से रेडी मोड में जाते हैं।
लोग नोटिस करते हैं
हालांकि वे भी ऐसा ही चाहते हैं वे नहीं जानते कि इसे कैसे प्राप्त किया जाए
उन्हें सिर्फ एक उदाहरण की जरूरत है।
और वह उदाहरण आप हो सकते हैं
'व्यस्त' को गले लगाओ
इसे पागलपन मत कहो
आपके पास हमेशा वह क्षमता थी।
पर अब ...
आप तैयार हैं।
धन्यवाद।
(तालियां)
Podignite ruku i budite iskreni,
ako ste upotrijebili frazu "ludnica"
kako biste opisali svoj dan, svoj tjedan, svoj mjesec.
Ja sam liječnica hitne pomoći,
a "ludnica" je izraz koji nećete nikad čuti kako koristim.
A nakon ovoga danas,
nadam se da ćete i vi to prestati koristiti.
Evo zašto si ne možete priuštiti korištenje "ludnice"
za opis svoje opterećenosti.
Jer kad smo u onome što nazivam stanjem ludnice,
jednostavno smo manje sposobni nositi se s opterećenjem.
Evo što se događa.
Vaši hormoni stresa rastu i ostaju visoki,
vaša izvršna funkcija u prefrontalnom korteksu opada.
Tada se vaše pamćenje, prosuđivanje i kontrola impulsa pogoršavaju,
a aktiviraju se područja mozga za ljutnju i tjeskobu.
Osjećate li to?
Evo u čemu je stvar.
Možete biti opterećeni kao hitna služba
bez osjećaja "ludnice".
Kako?
Upotrebom iste taktike koju koristimo.
Naš mozak obrađuje stres na slične temeljne načine.
Ali kako reagiramo na to
istraživanja su pokazala da to možemo mijenjati,
bilo da je riječ o hitnosti ili samo svakodnevnom, dnevnom stresu.
Za razliku od osjećaja ludnice,
u hitnim službama je potrebno stanje spremnosti.
Stanje spremnosti znači sve ono što dođe kroz ta vrata,
bilo da se radi o lančanom sudaru,
ili pacijentu koji osjeti bol u prsima dok je zaglavljen u liftu,
ili drugom pacijentu s predmetom zaglavljenim tamo gdje ne bi trebao biti.
Kad znaš da umireš od znatiželje.
(Smijeh)
Čak i onih dana kad biste se zakleli da se šale s vama,
ne bojimo se toga.
Jer znamo da se možemo nositi sa svime što dođe
kroz ta dvostruka vrata hitne.
Da smo spremni.
To je stanje spremnosti.
Prošli smo obuku za to,
a možete i vi.
Evo kako.
Prvi korak za prelazak iz ludnice u stanje spremnosti
je neumoljiva trijaža.
U ludnici ste uvijek zauzeti, uvijek pod stresom,
jer na svaki izazov reagirate istim odgovorom.
Za razliku od stanja spremnosti,
kad provodimo trijažu,
što znači da dajemo prednost prema stupnju hitnosti.
Ovo nije samo lijep način da načinite svoj popis obveza.
Rad dr. Roberta Sapolskog
pokazuje da pojedinci koji ne mogu razlikovati prijetnju od ne-prijetnje
i na sve reagiraju istim odgovorom
imaju dvostruku razinu hormona stresa.
Zbog čega je ovo prva vještina koju smo naučili.
Ne možete se brinuti za sve odjednom,
ali ni ne morate.
Jer provodimo trijažu.
Crveno -- neposredna životna opasnost.
Žuto -- ozbiljno, ali ne odmah opasno po život.
Zeleno -- manje važno.
I usredotočujemo svoje napore prvo na crveno.
Sad čujte ovo.
Dio problema u načinu ludnice
jest da reagiraš na sve
kao da je crveno.
Dakle, počnite ispravnom trijažom.
Upoznajte svoje crvene.
Oni su ono najvažnije i tu najviše možete pomaknuti kazaljku.
Lako je biti zbunjen bukom,
ali ono što je najglasnije nije uvijek ono što je najviše crveno.
Zapravo, moj teški astmatični pacijent je najviše u opasnosti kad je tih.
Ali moja pacijentica ovdje zahtijeva da joj donesem kavu s aromom,
ona je bučna, ali nije crvena.
Dat ću vam primjer iz vlastitog života.
Proljetos mi je kuća poplavila,
moj jednogodišnjak bio je na hitnoj,
trebala sam prikupiti sredstva za školu svoje četverogodišnjakinje,
a posljednje poglavlje moje knjige je jako kasnilo.
Možda nije ironično, to je bilo poglavlje o stresu.
(Smijeh)
Moje crveni zadatci bili su zdravlje mog jednogodišnjaka
i dovršetak moje knjige.
To je bilo to.
Sjetite se, neumoljiva trijaža.
Popravak poplavljene kuće?
Pa, nakon što smo zaustavili i stabilizirali štetu,
to više nije bilo crveno.
Izgledalo je kao crveno,
ali zapravo je to bio samo šum.
Ne, zbilja, bilo je jako bučno,
na slici sasvim desno ja nosim čepiće za uši
da se usredotočim na knjigu,
dok se pod mehanički suši oko mene.
Znajte što vam je crveno
i ne dopustite da vas ne-crveno odvrati od toga.
Usput, zelene zadaće su oslobađajuće.
S vremena na vrijeme se možete podsjetiti:
"To je zelena zadaća. Nitko neće umrijeti."
(Smijeh)
U redu je ako nije savršeno.
Postoji i zadnja razina trijaže koju koristimo u najgorim scenarijima.
A to je crno.
Oni pacijenti za koje ne možemo učiniti ništa.
Gdje moramo krenuti dalje.
Premda smo rastrgani.
Spominjem to,
jer svatko od vas ima svoje crne zadaće u životu.
To su teme koje morate maknuti sa svoga popisa.
I mislim da mnogi od vas znaju o čemu govorim.
Za mene je to bilo prikupljanje sredstava.
Morala sam odustati.
Jer kao što u Hitnoj znamo,
ako pokušaš obaviti sve,
nema nade da spasiš svoje crvene.
Drugi korak za prelazak iz ludnice u stanje spremnosti
je očekivati ​​i pripremati se za ludnicu.
Polovica reakcija u "ludnici" ovisi kako se pripremite za nju.
Pa, ako je prvi korak trijaža,
drugi korak je priprema da lakše izvršimo te zadatke.
Znanost nam pokazuje da što više mogućnosti imamo,
svaka odluka traje dulje.
I što više odluka moramo donijeti, naš mozak je iscrpljeniji
i manje je sposoban donositi dobre odluke.
Zbog toga i ovaj drugi korak
govori o pronalaženju načina za smanjenje svakodnevnih odluka.
Evo četiri jednostavna primjera koja možete koristiti u svakodnevnom životu.
Plan.
Isplanirajte vikendom obroke za čitav tjedan,
tako da kad je srijeda u 18h
i svi su gladni i traže pizzu,
ne trebate donositi odluke za staviti zdrav obrok na stol.
Automatizacija.
Nikada ne ostavljajte ništa za pamćenje što biste mogli automatizirati,
zabilježite ponavljanje, spremljeni popis ili redovitu kupovinu.
Smještaj.
Kada je riječ o vježbanju,
svu opremu koja vam je potrebna za određenu aktivnost spremite zajedno,
napunjenu i spremnu,
tako da ne trošite energiju tražeći.
I smanjite iskušenja
za svakoga koga vuče žudnja za šećerom.
Ima li takvih?
Recite "da", samo naprijed.
To je samo za sebe vrsta "ludnice"
ali i lijek za "ludnicu",
ali prestanite hraniti svoju volju.
Planirajte drugačije.
Ako hrana nije na dohvat ruke,
tako da morate koristiti stolicu da biste je dosegli,
čak i ako je čokolada,
sudionici studije jeli su 70 posto manje ne razmišljajući o tom.
Znam.
Pustite da vam to sjedne.
(Smijeh)
Planirajte kako biste olakšali izbore koje želite.
To nas dovodi do trećeg koraka za prelazak iz ludnice u stanje spremnosti,
a to je da izađeš iz svoje glave.
Dođi sa mnom.
Drugačija priča.
Radim u maloj, područnoj Hitnoj,
ulazi žena koja rađa.
Shvaćam da je vrpca omotana ne jednom
nego dvaput oko djetetova vrata.
A ja sam jedini liječnik.
Bila sam prestrašena.
Ali nisam mogla dopustiti da me to izbaci iz takta.
Jer, vidite, svi se nerviramo.
Svi se uplašimo,
ali važno je ono što radite sljedeće.
Taj prvi osjećaj nije problem.
To može biti važan znak.
Problem dolazi kad dopustimo da nas izbaci iz takta.
Kad započne taj unutarnji monolog
mislimo na najgore i počnemo dobivati ​​taj tunelski vid.
Tako mislite kad ste u stanju "ludnice",
a na taj način ne možete ništa riješiti.
Sada obećajem da ću se vratiti na priču,
ali prvo, kako da izađem iz vlastite glave?
Možete čuti mnoge taktike,
ali za mene je najbolje da se u trenutku aktivno usredotočim na nekoga drugog.
Da se namjerno natjeram da vidim osobu ispred sebe,
vidim sebe u areni s njima -
što im treba, čega se boje
i kako mogu pomoći?
Možda vam ovo zvuči kao vrlo toplo i nejasno,
ali nije.
Ustvari, istraživanje pokazuje da kad ispunimo svoj mozak
s onim što je, u biti, suosjećanje,
odbacujemo tunelski vid i unutarnji monolog.
Proširujete percepciju,
tako da vaš mozak može primiti šire informacije,
pa vidite više mogućnosti i možete donositi bolje odluke.
Probajte.
Znajte da vas vaš unutarnji monolog može izbaciti iz tračnica.
I shvatite da kad izađete iz vlastite glave,
sami se sebi sklanjate s puta.
Što se dogodilo s tom bebom?
Nisam se usredotočila na svoj strah,
nego na majku i dijete i ono što sam trebala učiniti.
Skinula sam pupčanu vrpcu s bebinog vrata
i stigla je zdrava, vrišteća, živahna beba,
baš kad je tata utrčao s parkirališta.
"Bok, imate sina, ja sam dr. Darria.
Čestitam, želite prerezati pupčanu vrpcu?"
(Smijeh)
I na trenutak,
snažni krikovi novorođenčeta
ugasili su zvučne signale i sirene, što su normalni zvukovi na Hitnoj.
Ali bilo je tu još nešto.
Jer kad sam se vratila iz sobe te majke,
ugledala sam nekoliko drugih pacijenata kako kruže u blizini.
Odjednom sam shvatila da unatoč vlastitim problemima
koji su ih doveli u hitnu,
svi su se zajedno udružili navijati za ovo dijete.
A sada su zajedno dijelili radost.
Jer to se događa kad prijeđete iz ludnice u stanje spremnosti.
Ostali to primijete.
I oni to žele, samo ne znaju kako,
potreban im je samo jedan primjer.
Koji biste mogli biti vi.
Vladajte zauzetošću.
Ali prestanite je nazivati ​​ludnicom.
Oduvijek ste imali tu sposobnost.
Ali sad ...
sad ste spremni.
Hvala vam.
(Pljesak)
Emelje fel őszintén mindenki a kezét,
aki mondta már, hogy "őrülten sűrű" napja,
hete vagy hónapja van!
Én a sürgősségin vagyok orvos,
és soha nem mondom, hogy "őrülten elfoglalt" lennék.
A mai nap után, remélem,
önök sem fogják ezt mondani.
Elmondom, miért nem engedhetjük meg maguknak,
hogy "őrülten" elfoglaltak legyünk.
Mert amikor "őrülten elfoglalt üzemmódban" vagyunk – ez saját kifejezés –,
akkor egész egyszerűen kevésbé tudjuk kezelni a feladatainkat.
Elmondom, mi történik:
A stresszhormonszintünk felmegy, és ott is marad,
a prefrontális agykéregben csökken a végrehajtó funkció.
Ez azt jelenti, hogy az emlékezet, az ítélőképesség és az impulzuskontroll
mind romlik, de a dühért és szorongásért felelős agyterületek felélednek.
Szokták ezt érezni?
Mondok valamit.
Lehetnek annyira elfoglaltak, mint mi a sürgősségin,
anélkül, hogy úgy éreznék, hogy őrülten elfoglaltak.
Hogyan?
Ugyanazokkal a taktikákkal, amiket mi is használunk.
Mindannyiunk agya alapvetően hasonlóan dolgozza fel a stresszt.
De a stresszreakcióink
a kutatások szerint alakíthatóak,
akár vészhelyzetekről, akár mindennapi stresszről van szó.
Állítsuk szembe az őrülten elfoglalt üzemmódot
a készenléti üzemmóddal, amiben szerintem a sürgősségi osztályon működünk.
A készenléti üzemmód azt jelenti, bármi jön át az ajtón,
legyen az tömegkarambol,
vagy valaki, aki liftben ragadva mellkasi fájdalmat tapasztalt,
vagy egy olyan beteg, akibe valami kellemetlen helyre szorult be valami.
Vallják be, megőrülnek a kíváncsiságtól!
(Nevetés)
Még az olyan napokon is, amikor esküdni mernénk,
hogy bolondot csinálnak belőlünk, akkor sem félünk.
Mert tudjuk, hogy akármi jön át a sürgősségi osztály dupla ajtaján,
azt tudjuk majd kezelni.
Tudjuk, hogy készen állunk.
Ez a készenléti üzemmód.
Erre képeztek ki minket,
és ezt önök is megtanulhatják.
Elmondom, hogyan.
Hogy átválthassunk az őrülten elfoglaltból a készenlétibe,
az első lépés a folyamatos triázsolás.
Őrült üzemmódban mindig elfoglaltak vagyunk és stresszelünk,
azért, mert minden kihívásra ugyanúgy reagálunk.
Ezzel szemben a készenléti üzemmódban
folyton triázsolunk,
azaz sürgősségi szempontból rangsoroljuk a feladatokat.
És ez nem csak arra jó, hogy kipipáljuk tennivalóinkat.
Dr. Robert Sapolsky kutatásai szerint azoknak az embereknek,
akik nem tudnak különbséget tenni veszélyes és nem veszélyes dolgok között,
és így mindenre ugyanúgy reagálnak,
kétszeres a stresszhormonszintje.
Ezért ez az első képesség, amit meg kell tanulnunk.
Nem tudunk egyszerre mindent megoldani,
de nem is kell.
Mert rangsorolunk.
Piros – közvetlen életveszély.
Sárga – súlyos, de nincs közvetlen életveszély.
Zöld – kisebb problémák.
Először a pirosakra koncentrálunk.
De gondolják végig:
az őrülten elfoglalt üzemmóddal az a baj,
hogy mindenre úgy reagálunk,
mintha az piros lenne.
Ezért kezdjük a helyes rangsorolással.
Azonosítsuk be, mi az, ami piros.
Ezek a legfontosabbak, és tetteink itt számítanak a leginkább.
Persze a zaj könnyen összezavarhat minket,
de nem mind piros, ami hangos.
Sőt, a súlyos asztmás betegem akkor van igazán bajban, ha csendben van.
De a másik beteg amott meg ízesített kávétejszínért óbégat,
jó hangosan, de ez attól még nem piros.
Saját életemből mondok egy példát.
Tavaly tavasszal betört a házamba az árvíz,
az egyéves gyerekem sürgősségire került,
a négyéves gyerekem iskolájának pénzgyűjtést kellett volna szerveznem,
és a könyvem utolsó fejezetét már rég le kellett volna adnom.
És ez a fejezet – minden irónia nélkül – persze a stresszről szólt.
(Nevetés)
Ezekből csak az egyéves gyerekem meggyógyítása
és a könyv befejezése volt piros feladat.
Ennyi.
Ne felejtsék, folyton rangsorolni kell!
És a házam árvíz utáni javítása?
Amint gátat szabtunk a további kárnak, és stabilizáltuk a helyzetet,
onnantól megszűnt piros lenni.
Pirosnak éreztük,
de ez már csak zaj volt.
De tényleg, amúgy elég zajos volt,
a jobboldali képen füldugót viselek azért,
hogy tudjak a könyvemre koncentrálni,
miközben körülöttem a padlót gép szárítja.
Ismerjék fel, hogy mi az, ami piros,
és ne hagyják, hogy a többi szín elvonja a figyelmüket.
Mellesleg zöld feladatoknál nagyon felszabadító érzés,
ha olykor emlékeztetjük magunkat arra, hogy:
"Ez csak egy zöld feladat. Senki nem fog meghalni!"
(Nevetés)
Nem baj, ha nem tökéletes.
Van még egy rangsorolási szint, amit a legrosszabb esetekben használunk.
És ez a fekete.
Ezt olyan betegeknél használjuk, akiken nem tudunk segíteni.
Ilyenkor tovább kell lépnünk.
Ez szívszaggató,
de azért említem meg,
mert mindenki életében vannak ilyen fekete feladatok.
Ezeket le kell venni a teendők listájáról.
Azt hiszem, sokan tudják, mire gondolok.
Nekem ez a pénzgyűjtés volt.
Ki kellett szállnom.
Mert a sürgősségin tudjuk,
ha megpróbálunk mindennel egyszerre foglalkozni,
akkor esélytelen megmenteni a pirosakat.
Az őrült üzemmódból a készenlétibe váltás második lépése az,
hogy számítani kell az őrületre, úgy kell tervezni, hogy őrület lesz.
Az őrület kezelése félig azon múlik, hogyan készülünk fel rá.
Tehát az első lépés a rangsorolás,
a második az, hogy megtervezzük a feladatok könnyebb megoldását.
Kutatások kimutatták, hogy minél több a választási lehetőség,
annál tovább tart dönteni.
És minél több döntést kell hoznunk, annál jobban kifárad az agyunk,
és annál kevésbé tudunk jó döntéseket hozni.
Ezért szól a második lépés arról,
hogyan tudjuk csökkenteni a napi döntésmennyiséget.
Mondok négy, a mindennapi élet során is használható könnyű példát.
Tervezzünk!
Hétvégén tervezze meg az egész heti menüt,
mert így, amikor szerdán este hatkor mindenki éhes,
és pizzát követel,
akkor nem kell azon gondolkozni, hogy milyen egészséges ételt tálaljunk.
Automatizáljunk!
Semmi olyat ne bízzon az emlékezetre, amit automatizálhat,
legyen ez ismétlődő feladat vagy lista, vagy valami, amit rendszeresen venni kell.
Csoportosítson!
Ha edzésről van szó,
akkor az összes szükséges eszközt tárolja egy helyen,
feltöltve és használható állapotban,
így nem kell energiát pocsékolni azok keresésére.
És csökkentsék a kísértést,
ha nagyon édesszájúak.
Magukra ismernek?
Vallják csak be!
Ez önmagában egyfajta őrült üzemmód,
és egyben megoldás is az őrült állapotra,
de ne támaszkodjanak az akaraterejükre!
Tervezzenek máshogy!
Ha az étel nincs közvetlen közelben,
például csak sámlin állva érik el,
még akkor is, ha csokiról van szó,
egy kutatás résztvevői 70 százalékkal kevesebbet ettek, gondolkodás nélkül.
Bizony.
Gondolják csak végig!
(Nevetés)
Tervezzenek úgy, hogy könnyebb legyen jól dönteni.
Ezzel elérkeztünk az őrült üzemmódból a készenlétibe váltás harmadik lépéséhez,
ami pedig az, hogy ne agyaljunk.
Ezt hallgassák meg!
Másik történet.
Kicsi, kihelyezett sürgősségin dolgoztam,
amikor egy vajúdó nőt hoztak be.
Észrevettem, hogy a köldökzsinór nemcsak egyszer,
hanem kétszer csavarodott a baba nyaka köré,
és én vagyok az egyetlen orvos.
Féltem.
De nem hagytam, hogy ez kizökkentsen.
Hiszen mindannyian idegeskedünk.
Mindannyian megijedünk, de az számít,
hogy ilyen helyzetekben mit teszünk.
Nem az az első érzés okoz gondot.
Viszont fontos jel lehet.
Akkor van gond, ha hagyjuk, hogy kizökkentsen minket.
Amikor megszólal a belső monológ,
és mindent sötéten látunk, és beszűkül a látómezőnk.
Őrült üzemmódban ilyen a gondolkodásunk,
és így semmit sem lehet megoldani.
Ígérem, vissza fogunk kanyarodni a történethez,
de először is: hogyan tudjuk abbahagyni az agyalást?
Sok taktikát hallhatnak ezzel kapcsolatban,
nekem az vált be, ha abban a pillanatban aktívan valaki másra koncentrálok.
Ha szándékosan odafigyelek az előttem lévő személyre,
ha vele együtt küzdök –
mire van szüksége, mitől fél,
és miben tudok én segíteni?
Lehet, hogy ez az egész kicsit elcsépelten hangzik,
de nem az.
Sőt, kutatások kimutatták,
hogy ha az agyunkban elsődlegesen az együttérzés kap teret,
akkor ezzel megzavarjuk a csőlátást és a belső monológot.
Így kitágul az észlelés,
és agyunk az információ szélesebb skáláját tudja befogadni,
ezzel több lehetőséget veszünk észre, és jobb döntéseket tudunk hozni.
Próbálják csak ki!
Ne felejtsék, hogy belső monológunk ki tud zökkenteni bennünket.
És rá fognak jönni, hogy ha abba tudják hagyni az agyalást,
akkor többre képesek.
Mi is történt azzal a kisbabával?
Nem a saját félelmemre koncentráltam,
hanem az anyára és a kisbabára, és hogy nekik mire volt szükségük.
Leszedtem a baba nyakáról a köldökzsinórt,
és a baba egészségesen, üvöltve, rúgkapálva világra jött,
épp, amikor az apa berohant a parkolóból.
"Jó napot, Dr. Darria vagyok, gratulálok, fia született!
Szeretné elvágni a köldökzsinórt?"
(Nevetés)
Akkor egy pillanatra
az újszülött hangos sírása
elnyomta a sürgősségin szokásos pittyegéseket és szirénákat.
De volt valami más is.
Amint kiléptem az anyuka szobájából, vissza a sürgősségi forgatagába,
akkor feltűnt, hogy a betegeim közül sokan ott ácsorognak a közelben.
Hirtelen rádöbbentem, hogy a saját bajuk ellenére,
ami miatt a sürgősségin kötöttek ki,
mind összegyűltek azért, hogy szorítsanak a kisbabának.
És most mind osztoztak az örömben.
Mert ide vezet, ha az őrült üzemmódból készenlétibe váltunk.
Másoknak is feltűnik.
És ők is erre vágynak, de nem tudják, hogy lehet elérni,
talán csak példára van szükségük.
És önök is szolgálhatnak példaként.
Vállalják fel, hogy elfoglaltak,
de felejtsék el az "őrült" jelzőt.
A képességük mindig is megvolt erre.
De most...
most készen állnak.
Köszönöm!
(Taps)
Angkat tangan Anda dan jujurlah,
jika Anda pernah menggunakan frasa "super sibuk"
untuk menggambarkan hari, minggu, atau bulan Anda.
Saya seorang dokter UGD,
dan "super sibuk" adalah frasa yang tidak akan pernah saya gunakan.
Dan setelah hari ini,
saya harap Anda juga akan berhenti menggunakannya.
Inilah alasan mengapa Anda tidak boleh menggunakan kata "super"
untuk mengungkapkan kesibukan Anda.
Saat kita berada di saat apa yang saya sebut Mode Super Sibuk,
kita menjadi kurang mampu mengatasi kesibukan itu.
Inilah yang terjadi.
Hormon stres Anda naik dan tetap tinggi,
fungsi korteks prefrontal Anda menurun.
Artinya ingatan, penilaian, dan kontrol impuls Anda memburuk,
lalu bagian otak untuk kemarahan dan kegelisahan aktif.
Apa Anda merasakannya?
Ini masalahnya.
Anda bisa sesibuk UGD
tanpa merasakan kalau Anda super sibuk.
Caranya?
Dengan taktik yang kami gunakan.
Otak kita memproses stres dengan cara yang mirip.
Tetapi cara kita mengatasi dan mengubahnya sudah ditunjukkan oleh penelitian,
baik itu darurat atau hanya stres harian.
Sekarang bedakan Mode Super Sibuk
dengan apa yang kami hadapi di UGD saat Mode Siap.
Mode Siap artinya apa pun yang datang dari pintu itu,
baik itu kecelakaan kendaraan,
atau pasien yang mengalami nyeri dada saat terjebak di lift,
atau pasien lain dengan benda menyangkut di tempat yang tidak seharusnya.
Anda pasti sangat penasaran.
(Tawa)
Bahkan pada saat Anda sedang ditindas,
kami tidak takut akan itu.
Karena kami tahu bahwa apapun yang muncul melalui pintu UGD itu,
kami yakin bisa mengatasinya.
Kami siap.
Itulah Mode Siap.
Kami terlatih untuk itu
dan Anda juga bisa.
Begini caranya.
Langkah pertama beralih dari Mode Super ke Mode Siap
adalah lakukanlah triase tanpa henti.
Dalam Mode Super, Anda selalu sibuk dan stres
karena Anda mengatasi setiap masalah dengan respon yang sama.
Bandingkan itu dengan Mode Siap.
Saat kita triase,
artinya kita memprioritaskan berdasarkan tingkat kepentingan.
Cara ini tidak hanya bagus dalam menyelesaikan tugas Anda.
Hasil penelitian Dr. Robert Sapolsky menyatakan
individu yang tidak bisa membedakan bahaya dari hal yang tak berbahaya
dan mengatasi semuanya dengan respon yang sama
akan memiliki tingkat hormon stres dua kali lipat.
Itulah alasan bahwa kemampuan pertama perlu dipelajari.
Anda tidak bisa mengerjakannya sekaligus,
Anda tidak harus melakukannya.
Karena kita punya triase.
Merah, kondisi segera mengancam hidup.
Kuning, kondisi serius, tapi tak seketika mengancam hidup.
Hijau, kondisi ringan.
Dan kita memfokuskan diri pada warna merah.
Coba dengarkan ini.
Sebagian masalah dari Mode Super
adalah Anda mengurus semuanya seakan itu warna merah.
Jadi, terapkan triase dengan benar.
Pahami warna merah Anda.
Itulah kondisi terpenting dan terbanyak yang dapat Anda ubah.
Mudah dibingungkan oleh kebisingan,
tetapi hal yang terbising tidak selalu yang paling merah.
Padahal, pasien saya dengan asma berat paling beresiko saat dia diam.
Tapi pasien lainnya, meminta saya membawakannya krimer kopi berperisa,
dia berisik, tapi tidak merah.
Contoh lainnya dari kehidupan saya.
Musim semi lalu, rumah saya kebanjiran,
anak saya yang berusia satu tahun di UGD,
saya harus mencari dana untuk sekolah anak saya berusia empat tahun
dan bab terakhir buku saya sudah terlambat.
Tidak ironi, karena bab itu tentang stres.
(Tawa)
Tugas merah saya adalah mengurus anak saya yang berusia satu tahun
dan menyelesaikan buku saya.
Itu saja.
Ingat, untuk selalu triase.
Perbaiki rumah yang kebanjiran?
Saat kerusakannya sudah berhenti dan stabil,
warnanya tidak lagi merah.
Rasanya seperti merah,
tapi sebenarnya itu hanya kebisingan.
Tidak juga, sesungguhnya cukup berisik,
gambar di kanan adalah saat saya memakai penutup telinga
agar saya fokus pada bukunya,
sementara lantainya sedang dikeringkan.
Pahami warna merah Anda
dan jangan biarkan apa yang bukan merah bagi Anda.
Lagi pula, membiarkan tugas hijau kadang dapat mengingatkan diri Anda,
"Itu hanya tugas hijau. Tidak ada yang akan mati."
(Tawa)
Tidak apa-apa jika tidak sempurna.
Ada juga satu tingkatan triase yang kami gunakan di kondisi terburuk,
dan itu adalah hitam.
Para pasien yang tidak bisa kami tangani.
Di saat kami harus berpindah.
Jika saya katakan meskipun rasanya menyakitkan,
Anda pasti memiliki tugas hitam di kehidupan Anda.
Ini adalah hal yang harus Anda hapus dari daftar.
Dan kebanyakan dari Anda mengerti apa maksud saya.
Bagi saya, daftar ini adalah penggalangan dana.
Saya harus mundur.
Seperti yang kita ketahui di UGD,
jika Anda mencoba melakukan semuanya,
Anda tidak memiliki harapan untuk menyelamatkan yang merah.
Langkah kedua untuk beralih dari Mode Super ke Mode Siap
adalah memperkirakan dan merancang secara super.
Sebagian cara mengatasi kegilaan ini adalah bagaimana Anda mempersiapkannya.
Langkah pertama kita lakukan triase,
di langkah kedua, kita membuat tugas itu menjadi lebih mudah dilakukan.
Sains menyatakan bahwa semakin banyak pilihan kita,
maka pengambilan keputusan semakin lama.
Dan semakin banyak keputusan yang dibuat, semakin lelah otak kita
dan kemampuan untuk membuat keputusan pun berkurang.
Pada langkah kedua ini
adalah tentang cara mengurangi keputusan harian Anda.
Ada empat contoh mudah yang dapat Anda gunakan sehari-hari.
Rencana.
Rencanakan makanan mingguan Anda di akhir pekan
agar pada Rabu pukul 6 sore saat semuanya lapar dan meminta pizza,
Anda tidak punya pilihan untuk membuat makanan sehat.
Otomatisasi.
Jangan tinggalkan apapun yang dapat Anda otomatisasikan,
baik itu jadwal, daftar tunggu, atau pembelian berulang.
Kelompokkan.
Ketika waktunya berolahraga,
simpan semua alat yang diperlukan untuk aktivitas tertentu di tempat yang sama
yang terisi daya dan siap pakai,
agar Anda tidak buang energi saat mencarinya.
Dan kurangi godaan,
bagi siapa pun yang tergoda oleh gula.
Adakah?
Katakan ya, silakan.
Itu adalah bentuk dari Mode Super
dan pengobatan untuk Mode Super
tapi, berhentilah menginginkannya.
Rancang hal yang berbeda.
Jika makanan ada di luar jangkauan,
sehingga Anda membutuhkan alat untuk meraihnya
walaupun itu coklat,
peserta akan makan 70% lebih sedikit tanpa memikirkannya.
Saya tau.
Sebentar.
(Tawa)
Rancanglah agar Anda dapat lebih mudah memilih.
Itu membawa kita ke langkah ketiga untuk beralih dari Mode Super ke Mode Siap,
dan itu ada di pikiran Anda.
Dengarkan saya
dengan cerita yang berbeda.
Saya bekerja di UGD satelit kecil,
lalu seorang wanita datang saat akan melahirkan.
Saya sadar bahwa tali pusat bayi itu melingkari lehernya tidak hanya sekali
tetapi dua kali.
Saat itu hanya saya satu-satunya dokter.
Saya takut.
Tetapi itu tidak boleh menggagalkan saya.
Anda tahu, kita semua gugup.
Kita semua takut,
tetapi yang penting adalah apa yang Anda lakukan selanjutnya.
Perasaan pertama bukanlah masalahnya.
Ini bisa menjadi pertanda penting.
Masalahnya muncul saat membiarkannya menjatuhkan kita.
Ketika monolog internal itu muncul
dan kita membuat bencana, lalu berpikiran sempit.
Itulah yang Anda pikirkan saat dalam Mode Super,
dan Anda tidak bisa menyelesaikan apa pun dengan cara itu.
Kini saya kembali lagi ke ceritanya,
pertama-tama, bagaimana saya keluar dari pikiran saya sendiri?
Ada banyak taktik yang mungkin Anda tahu,
tetapi bagi saya, yang terbaik adalah memfokuskan diri saya pada orang lain.
Saya sengaja melihat orang di depan saya,
melihat diri saya bersama mereka di arena,
apa yang mereka butuhkan, apa yang mereka takutkan
dan bagaimana saya membantunya?
Mungkin ini terdengar tidak jelas bagi Anda,
dan ternyata tidak.
Faktanya, penelitian menyatakan
jika Anda memfokuskan pikiran terhadap apa yang disebut belas kasih,
itu akan menghancurkan pikiran sempit dan monolog internal Anda.
Anda akan memperluas persepsi Anda,
sehingga otak Anda dapat menerima informasi yang lebih luas,
melihat banyak kemungkinan, dan membuat pilihan yang lebih baik.
Cobalah.
Ketahuilah bahwa monolog internal Anda dapat menggagalkan Anda.
Sadarilah ketika Anda keluar dari pikiran Anda sendiri,
artinya Anda keluar dari jalan Anda sendiri.
Kini apa yang terjadi pada bayi itu?
Saya tidak berfokus pada ketakutan saya,
tetapi pada ibu, bayinya, dan hal yang harus saya lakukan.
Saat tali leher bayi itu dilepaskan,
akhirnya bayi itu menjerit dan menendang,
tepat saat ayahnya berlari masuk dari tempat parkir,
"Anda memiliki seorang putra, saya dr. Daria.
Selamat, Anda ingin memotong tali pusarnya?"
(Tawa)
Untuk sesaat,
tangisan yang kuat dari bayi yang baru lahir
meredam suara sirine yang biasanya ada di UGD.
Tapi, ada hal lainnya.
Saat saya berjalan keluar dari kamar ibu itu,
saya melihat beberapa pasien sedang menunggu di dekat situ.
Tiba-tiba saya sadar bahwa walaupun mereka mempunyai masalah
yang membawa mereka ke ruang gawat darurat,
mereka semua hadir untuk bayi itu.
Dan mereka semua berbagi kegembiraan.
Itulah yang terjadi ketika Anda keluar dari Mode Super ke Mode Siap.
Orang lain melihatnya.
Mereka menginginkannya juga, tetapi tidak tahu caranya,
mereka hanya perlu satu contoh.
Anda bisa jadi contohnya.
Kuasai kesibukan itu.
Tapi berhentilah menyebutnya super.
Anda selalu memiliki kemampuan itu.
Tapi sekarang...
Anda siap
Terimakasih
(Tepuk tangan)
Alzate la mano, e siate onesti,
se avete mai usato l'espressione "follemente impegnato"
per descrivere la vostra giornata,
settimana o mese.
Sono un medico di pronto soccorso
e non mi sentirete mai usare quell'espressione.
Dopo oggi,
spero che smetterete di usarla anche voi.
Vi spiego perché non potete permettervi di usare il termine "folle"
per descrivere quanto siete occupati.
Quando siamo in quella che chiamo Modalità Follemente Impegnata,
siamo semplicemente meno in grado di gestire il nostro carico di impegni.
Ecco cosa accade.
I livelli degli ormoni dello stress aumentano
e rimangono alti,
con un declino nelle funzioni esecutive della corteccia prefrontale:
memoria, capacità di giudizio e controllo degli impulsi si deteriorano,
mentre le aree cerebrali preposte a rabbia e ansia si attivano.
Vi suona familiare?
Il fatto è che potete essere indaffarati quanto un pronto soccorso,
senza per questo sentirvi follemente impegnati.
In che modo?
Utilizzando le tecniche che usiamo noi.
I nostri cervelli elaborano lo stress tutti allo stesso modo,
ma alcune ricerche hanno dimostrato
che possiamo modificare la nostra reazione,
di fronte allo stress da emergenze o a quello delle attività quotidiane.
Paragonate la Modalità Follemente Impegnata
a quella adottata al pronto soccorso e che chiamo Modalità Pronta.
"Pronta" significa che qualunque cosa si presenti alle porte,
che sia di un incidente stradale multiplo,
un paziente con dolore al petto chiuso in un ascensore,
o qualcuno con un oggetto incastrato dove non dovrebbe essere
e morite dalla voglia di chiedere come ci è finito.
(Risate)
Anche quando ci sentiamo presi in giro,
affrontiamo tutto senza timore,
perché sappiamo che qualunque cosa arrivi alle porte del pronto soccorso,
noi siamo in grado di gestirla.
Siamo preparati.
Questa è la Modalità Pronta.
Ci siamo esercitati per attivarla
e potete riuscirci anche voi.
Ecco come.
Punto primo:
per passare da Folle a Pronta serve un triage costante.
In Modalità Folle, siete sempre occupati, stressati
perché reagite ad ogni sfida sempre allo stesso modo.
In Modalità Pronta, invece,
facciamo il triage,
ossia agiamo in base alle priorità dettate dall'urgenza.
Non è solo un bel modo per smaltire il da farsi.
Gli studi del dottor Robert Sapolsky
evidenziano che chi non riesce a distinguere tra pericolo e non pericolo
e reagisce sempre allo stesso modo in ogni situazione
ha livelli di ormoni dello stress due volte superiori alla media.
Quindi questa è la prima cosa da imparare:
non si può curare tutti allo stesso tempo
e non è neppure necessario,
perché applichiamo il triage.
Rosso: immediato pericolo di morte.
Giallo: grave, ma non in imminente pericolo di vita.
Verde: non grave.
Ci occupiamo prima dei codici rossi.
Sentite questa.
Parte del problema della Modalità Folle
è che si reagisce a tutto
come se si trattasse di un codice rosso.
Iniziate quindi con un corretto triage.
Individuate i vostri codici rossi.
Sono i più importanti, quelli dove potete fare maggiormente la differenza.
Ora, è facile farsi confondere dal rumore,
ma i casi più rumorosi non sempre sono anche i più urgenti.
Un paziente gravemente asmatico è più a rischio quando è silenzioso.
Mentre la paziente che pretende il latte aromatizzato per il suo caffè
è rumorosa, ma non in codice rosso.
Ecco un esempio dalla mia vita personale.
La scorsa primavera mi si è allagata casa,
mio figlio di un anno era al pronto soccorso,
avevo una raccolta fondi per la scuola di quello di 4 anni
ed ero in forte ritardo per la consegna dell'ultimo capitolo del mio libro.
Non a caso, forse, era proprio quello sullo stress.
(Risate)
I miei codici rossi erano la salute di mio figlio
e la fine della stesura del libro.
Niente altro.
Ricordate, sempre fare il triage.
L'allagamento?
Una volta fermata la perdita e stabilizzato i danni,
non era più un codice rosso.
Sembrava esserlo,
ma in realtà era solo rumore.
Davvero forte come rumore,
nella foto a destra mi si vede usare i tappi alle orecchie
per concentrarmi sul libro
mentre il pavimento viene asciugato meccanicamente.
Individuate i codici rossi
e non permettete a quelli che non lo sono di distrarvi.
A proposito, è anche liberatorio, in caso di codice verde,
ripetere a se stessi, di tanto in tanto:
"Questo è un codice verde. Nessuno morirà".
(Risate)
Va bene anche se non tutto è perfetto.
Ora, esiste un ultimo livello del triage che usiamo nei casi peggiori.
Il codice nero.
I pazienti per i quali non possiamo fare nulla.
I casi in cui dobbiamo andare oltre.
Anche se è straziante,
ne parlo
perché avete tutti nelle vostre vite compiti in codice nero.
Ci sono voci che dovete cancellare dalla vostra lista.
Credo che molti di voi sappiano di cosa sto parlando.
Nel mio caso, si trattava della raccolta fondi.
Dovevo rinunciare ad organizzarla.
Il pronto soccorso mi ha insegnato
che se si prova a fare tutto,
non si ha speranza di salvare i codici rossi.
Il secondo passo per andare dalla modalità Folle alla Pronta
è anticipare la follia e prepararsi ad affrontarla.
Con una buona preparazione siete già a metà dell'opera.
Quindi, il primo passo è il triage
e il secondo consiste nel prepararci per facilitarci i compiti.
La scienza ci mostra che più opzioni abbiamo,
più tempo impieghiamo per decidere.
Più decisioni prendiamo, più il nostro cervello si stanca
perdendo sempre più la capacità di decidere al meglio.
Ecco perché il secondo passo
consiste nel ridurre il numero delle decisioni quotidiane.
Ecco quattro facili consigli per la vita di ogni giorno.
Pianificate.
Pianificate tutti i pasti della settimana nel weekend,
così il mercoledì alle 18
quando tutti sono affamati e vogliono la pizza,
non avete decisioni da prendere per portare in tavola un pasto sano.
Automatizzate.
Non affidatevi solo alla memoria per cose che potete automatizzare,
segnandole come ricorrenti, salvandole in liste o come acquisti regolari.
Organizzate.
Per lo sport, ad esempio,
raggruppate l'attrezzatura a seconda dell'attività,
caricata e pronta,
così da non sprecare energie a cercarla.
Diminuite le tentazioni.
Mi rivolgo a chi cede alla voglia di zuccheri.
Nessuno?
Avanti, rispondete pure di sì.
Quella è già di per sé una forma di Modalità Folle
e di automedicazione per la Modalità Folle,
ma smettete di affidarvi alla forza di volontà.
Organizzatevi in modo diverso.
Se il cibo non è facilmente raggiungibile,
magari perché vi serve uno sgabello per prenderlo,
anche quando si tratta di cioccolata,
gli studi mostrano che se ne mangia il 70% in meno senza rendersene conto.
Lo so.
Riflettiamoci un momento.
(Risate)
Organizzatevi per rendere più facili le scelte che volete fare.
Siamo ora al terzo passo per andare dalla Modalità Folle a quella Pronta:
liberate la mente.
Seguitemi.
Altra storia:
sono al lavoro in un piccolo pronto soccorso periferico,
quando arriva una donna in travaglio.
Mi accorgo che il cordone ombelicale si è attorcigliato non una,
ma ben due volte attorno al collo del bambino.
E io sono l'unico medico presente.
Ero spaventata,
ma non potevo farmi distrarre dalla paura.
Perché, vedete, tutti ci agitiamo.
Tutti ci spaventiamo,
ma la cosa importante è quello che si fa dopo.
Quella prima sensazione non è il problema.
Può essere un'indicazione importante.
Il problema sorge se le permettiamo di sviarci.
Quando inizia quel monologo interiore,
ci fa vedere solo catastrofi e limita la nostra visuale.
In Modalità Folle si ragiona così
e non si riesce a risolvere nulla.
Prometto di tornare su quella storia,
ma prima: come si fa a liberare la propria mente?
Si sente parlare di diverse tattiche,
ma per me la cosa migliore è concentrarmi su qualcun altro.
Sforzarmi di vedere la persona che mi sta di fronte,
vedermi accanto a lei:
di cosa ha bisogno, di cosa ha paura
e come posso aiutarla?
Vi potrà sembrare un approccio troppo caloroso e benevolo,
ma non lo è.
Gli studi mostrano che se si predispone il cervello
a quella che è di fatto compassione,
è possibile interrompere il monologo interiore e la visione limitata.
Aumenta la percezione
e il cervello riesce effettivamente ad assimilare più informazioni
permettendoci di vedere più possibilità e prendere decisioni migliori.
Provateci.
Siate consapevoli
che il vostro monologo interiore può fuorviarvi
e che quando liberate la vostra mente,
smettete di esservi di intralcio.
Cos'è successo a quel bambino?
Mi sono concentrata non sulla paura,
ma sulla madre e sul bambino e su ciò che dovevo fare per loro.
Ho liberato il collo dal cordone ombelicale
ed è nato un bambino urlante e scalciante
proprio mentre il padre arrivava dal parcheggio
"Sono la dottoressa Darria, lei ha un figlio.
Congratulazioni, vuole tagliare il cordone ombelicale?"
(Risate)
E per un momento,
i forti vagiti di un neonato
hanno coperto i suoni e le sirene tipici di un pronto soccorso.
Ma c'era anche qualcos'altro.
Uscendo dalla stanza della madre,
ho visto molti altri miei pazienti che stavano lì vicino.
Ho improvvisamente realizzato che nonostante i problemi
che li avevano portati al pronto soccorso,
si erano tutti uniti a fare il tifo per quel bambino
e ora erano uniti nella gioia.
Succede questo quando si va dalla Modalità Folle a quella Pronta.
Gli altri se ne accorgono.
Vogliono farlo anche loro, ma non sanno come.
Hanno bisogno di un esempio.
Che potreste essere voi.
Accettate la frenesia di impegni,
ma smettete di chiamarla "folle".
Siete sempre stati in grado di farlo.
Ma ora...
siete pronti.
Grazie.
(Applausi)
自分の一日や週や月を
“めちゃくちゃ忙しい”と 言ったことがあれば
正直に手をあげてください
私は緊急救命室（ER) の医師ですが
私の口から“めちゃくちゃ忙しい”という 言葉を聞くことはないでしょう
そして今日を限りに
皆さんもその言葉を使わないことを 願っています
忙しさに“めちゃくちゃ”を 付けてはいけない
理由は何かと言うと
“めちゃくちゃ忙しい” 状態の時というのは
忙しさへの対応力が 下がっているためです
そういう時には
ストレスホルモンが 上昇したままになり
前頭前皮質の実行機能が 低下します
その結果 記憶力や判断力 衝動を制御する機能が弱まり
怒りと不安に関わる 脳の領域が活性化します
そう感じませんか？
でも 実は
めちゃくちゃ忙しいと 感じることなく
救急部門のような忙しさに 対応できるのです
どのようにでしょうか？
我々と同じ戦術を使うのです
脳は基本的にストレスを 同じように処理しますが
ストレスに対する行動は
緊急事態のストレスであれ 単なる日常のストレスであれ
改善可能であることが 研究で分かっています
では“めちゃくちゃ忙しい”状態と
ERでの“準備万端”状態を 比較してみましょう
“準備万端”状態では どんな患者が来てもOKです
多重衝突事故に遭った人や
エレベーターに閉じ込められて 胸が苦しくなった人
妙な所に異物を詰まらせた人など 受け入れる患者は様々です
どこに詰まったのか 気になるみたいね
（笑）
普通の人なら おかしくなりそうだと 言うような時でも
私たちが動じることはありません
なぜならERに どんな患者が入ってきても
対応可能なはずという
準備ができているからです
それが準備万端状態です
私たちが習得したこの姿勢は
皆さんも身に付けることが できるのです
その方法を説明します
“めちゃくちゃ”から“準備万端”へ 行くためのステップ１は
徹底的にトリアージすること
“めちゃくちゃ忙しい”状態は 常に忙しく ストレスを抱えた状態です
なぜなら あらゆる問題に対して 同じような反応をしているからです
準備万端状態と 比較してみましょう
トリアージをするとは
緊急度合いによって 優先順位をつけることです
単にTo Doリストを うまく片す方法ではありません
ロバート・サポルスキー博士の 研究によると
脅威と脅威ではないことの 区別をつけられなくて
あらゆることに同じ対応を してしまう人は
ストレスホルモンが ２倍になることが分かっています
ですから まずこのスキルを 学ぶことから始めるのです
全てに一度に対応は できませんが
そうする必要はないのです
トリアージをするからです
赤ー直ちに生命の危険性がある
黄ー重症であるが 今すぐの生命の危険性はない
緑ー軽症である
トリアージしたら まず「赤」に注力します
というのも
“めちゃくちゃ忙しい”状態の問題は
全てに対して 「赤」であるかのように
対応してしまうことだからです
まずは正しくトリアージをし
何が「赤」かを知りましょう
それこそ最も重要なことで 対応の成果が顕著に現れるところです
雑音に惑わされることが よくありますが
最もやかましいのが最も「赤」 というわけではありません
実際 ERにいる重症の喘息患者は 静かな時こそ一番危険な状態なのです
コーヒーに入れるクリームが ないと騒いでる患者は
やかましいですが 「赤」ではありません
私自身の例ですが
この春のこと 自宅が浸水し
１歳の息子は急病でERにいて
４歳の娘の学校での募金活動を 頼まれており
書いていた本の最終章の執筆が かなり遅れていました
偶然にも ストレスについての章でした
（笑）
ここでの「赤」タスクは １歳の息子の病気を治すことと
執筆を終わらせることでした
それだけです
徹底的にトリアージすることが 大切なのです
浸水の修理は？
被害が拡大しないように ひとまず応急処置をしたら
もはや「赤」ではありません
「赤」かとも思えたのですが
実際は単なる雑音でした
まさに かなりの騒音でした
写真で一番右にいるのが
執筆に集中するため 耳栓をしている私です
周囲では機械を使って 床を乾かしています
自分にとっての 「赤」を知りましょう
そして「赤」以外のものに 「赤」の邪魔をさせないこと
ところで 時々ですが 「緑」のタスクに
ホッとさせられる こともあります
「ああ『緑』だから 誰も死なずにすむ」と
（笑）
完璧でなくていいんです
実はもう一つ最悪な状況に使用する トリアージの区分があります
「黒」です
手の施しようがない 患者です
あきらめるしかありません
心が張り裂けそうになりますが
あえてお話しする理由は
皆さんの日常の生活にも 「黒」にあたるタスクがあるからです
このタスクはリストから 外さなければなりません
どのようなタスクか お分かりですね
私にとって それは募金活動でした
残念ながら断ったのです
ERにいる私たちは
全てをやろうとすると
「赤」を救えなくなると 分かっているからです
“めちゃくちゃ”から“準備万端”へ 行くためのステップ２は
“めちゃくちゃ忙しい”ことを 想定し備えることです
“めちゃくちゃ忙しい”のを乗り切ることの半分は いかに準備するかです
ステップ１でトリアージしたら
ステップ２ではタスクが簡単になるように 仕組むのです
選択肢が多いほど 決断に時間がかかることが
科学的に分かっています
そして決断することが多いほど 脳は疲れやすくなり
良い決断をすることが 難しくなります
だからこそステップ２では
日々の決断数を減らす方法を 探すことになります
毎日の生活で使える具体例を ４つ紹介しましょう
「計画すること」
週末に次の一週間の献立を 計画しましょう
そうすれば水曜日の夜６時に
腹ペコの家族が ピザを頼もうと言い出しても
迷わずにヘルシーな食事を 用意できるのです
「自動化すること」
自動化できることに 頭を使わないようにして下さい
定期的な予定の設定や リストの保存 定期購入などを活用しましょう
「置き場所をまとめること」
運動をする場合は
必要な道具などは一か所に 保管して
充電をして準備をしておきましょう
探す手間が省けます
「誘惑を減らすこと」
甘いものが好きな人は？
好きですよね
それ自体が“めちゃくちゃ”状態の 一つの形であり
“めちゃくちゃ”状態への 精神安定剤にする人もいますが
意思力に頼るのはやめましょう
環境を変えてしまいましょう
食べ物が手の届く範囲になければ
例えば踏み台を使わないと 届かない位置にあれば
チョコレートであったとしても
無意識に食べる量が７割も減った という研究があります
すごいですね
よく考えてみましょう
（笑）
良い選択がしやすい環境を 作りましょう
次は“めちゃくちゃ忙しい”から “準備万端”へのステップ３です
考えすぎるのをやめること
ついて来て下さいね
話が変わります
私は小さな急患診療所に 勤めています
女性が陣痛でやって来た時
へその緒が赤ちゃんの首に 一重どころか
二重に絡んでいることに 気づきました
医者は私一人しかいませんでした
不安でした
でも そのためにつまずくわけには いきませんでした
人間だれでも緊張して
不安になるものですが
大切なのは その後の行動なんです
初めの感情は問題ではなく
重要なことを示しているの かもしれません
問題なのはそこで 気がそれることです
頭の中でくよくよ考え始め
勝手に事を深刻化して 視野が狭まっていきます
“めちゃくちゃ”状態の時の 考え方です
その状態では何も 問題が解決しません
後でこの話に戻りますが
その思考から逃れるためには どうすればよいでしょうか？
様々な方法を聞いたことが あるかもしれませんが
私の場合は 他の誰かに積極的に 心を向けるのが一番効果的です
目の前にいる人に 意識して目を向けます
彼らと同じ土俵に立って
彼らは何を必要とし 何を恐れ
自分に何ができるかを考えます
よくある感情論に 聞こえるかもしれませんが
実際は違います
研究によると
脳が思いやりベースの思考になると
視野の狭さや考えすぎが 防げるのです
広く捉えられるようになり
脳は幅広く情報を 取り入れることができ
より多くの可能性に気付き より良い決断ができるのです
試してみて下さい
考えすぎが つまずかせることがあると 知っていて下さい
くよくよ考えないようにすることで
自分が自分の邪魔をする状況を 避けられるのです
あの赤ちゃんは どうなったのでしょうか？
不安な気持ちは忘れ
お母さんと赤ちゃん そして二人のために 自分がすべき事に集中しました
そして 首に絡まっていた へその緒をとることができました
大声で泣き 元気に動く 赤ちゃんが誕生した時にちょうど
駐車場からお父さんが 駆け込んで来ました
「男の子ですよ はじめまして 医師のダリアです
おめでとうございます へその緒を切りますか？」
（笑）
そしてしばらくの間
生まれたばかりの赤ちゃんの 力強い泣き声が
ER内に通常あふれる医療機器や サイレンの音をかき消しました
実は他にも 起きていたことが ありました
お母さんの部屋から出てきた時に
他の患者さん達が近くに 集まっているのを目にしました
彼ら自身も病気を抱えて ERに来ているにもかかわらず
この赤ちゃんを応援するために
みんなひとつになっているんだと 気づきました
そして一緒に喜びを 分かち合っていたのです
“めちゃくちゃ”から“準備万端”に 切り替えると こういう事が起こります
周囲の人も気づきます
自分も変わりたいと願っていても 方法がわからず
見習える人を必要としていて
それはあなたかもしれません
忙しさをものにし
“めちゃくちゃ忙しい”と 言うのはやめましょう
皆さんにも元々 そういう力はありましたが
今や
準備万端になったんですから
ありがとうございました
（拍手）
"미치게 바쁘다"라는 말을 한번이라도 해보셨다면,
솔직하게 손을 들어주세요.
여러분의 바쁜 하루, 한 주, 한 달을 설명하기 위해서요.
저는 응급실 의사입니다.
하지만 저는 "미치도록 바쁘다"는 말을 사용하지 않습니다.
오늘 이후로,
여러분도 사용하시지 않기를 바랍니다.
"미치게"라는 말을 사용해서
바쁜 것을 설명하면 안 되는 이유를 알려드리겠습니다.
우리는 미치게 바쁜 모드 일 때,
바쁜 것을 처리할 수 있는 능력이 떨어지게 됩니다.
다음과 같이 됩니다.
스트레스 호르몬이 상승하고, 떨어지지 않습니다.
전두엽의 실행기능이 저하됩니다.
즉, 기억력, 판단력, 충동 조절 능력이 저하됨을 의미합니다.
분노와 불안에 대한 뇌 영역이 활성화됩니다.
그렇게 느끼십니까?
중요한 것이 있습니다.
여러분은 응급실처럼 바쁘시면서도
미치게 바쁘지 않다고 느끼실 수 있습니다.
어떻게요?
우리가 하는 것과 같은 방법을 사용하는 것이죠.
우리의 뇌는 비슷한 방법으로 모든 스트레스를 처리합니다.
스트레스에 어떻게 반응하는지는
바꿀 수 있는 것으로 연구에 의해 밝혀졌죠.
비상 사태든, 매일 받는 일상적인 스트레스든요
미치게 바쁜 모드와
제가 생각하는 응급실의 준비 모드와 비교해봅시다.
준비 모드는 문으로 들어오는 모든 것에 준비된 겁니다.
다중 추돌사고든,
또는 엘리베이터에 갇혀서 가슴 통증이 있는 환자든,
들어가면 안 되는 곳에 물건이 꽂힌 환자일 수도 있죠.
그에 대해 묻고 싶으시겠죠.
(웃음)
장난치는 것처럼 힘든 날에도
두렵지 않습니다.
응급실 이중 문을 통해 들어오는 게 뭐든 간에
처리할 수 있으니까요.
우리는 준비 됐습니다.
그것이 준비 모드입니다.
그걸 위해 훈련해왔고,
여러분도 하실 수 있습니다.
방법은 다음과 같습니다.
미치게 바쁜 모드에서 준비 모드로 가는 첫 단계는
끊임없이 분류하는 겁니다.
미치게 바쁜 모드는 항상 바쁘고, 항상 스트레스를 받습니다.
모든 문제에 같은 대응을 하고 있기 때문이죠.
그에 반해 준비 모드는
식별해야 합니다.
긴급한 정도에 따라 우선순위를 정하는 것이죠.
단순히 할 일 목록을 완료하는 것이 아닙니다.
로버트 사폴스키 박사에 의하면,
위협과 위협이 아닌 일을 구분할 수 없는 사람은
모든 것에 같은 반응을 보이고,
스트레스 호르몬 수치가 두 배나 더 높다고 합니다.
그래서 가장 먼저 배워야 하는 기술입니다.
모든 것을 한 번에 처리할 수 없고,
그럴 필요도 없습니다.
우리가 순위를 매기니까요.
빨간색, 당장 생명이 위험함.
노란색, 심각하지만, 당장 생명이 위험하지 않음.
초록색, 경미함.
우선적으로 우리의 노력을 빨간색에 초점을 맞춥니다.
들어보세요.
미치게 바쁜 모드의 문제점은
모든 것에 대응한다는 겁니다.
마치 전부 빨간색인 것처럼.
그러니까 올바르게 분류부터 해보세요
빨간색을 아시는 거죠.
가장 중요한 것이고, 바늘을 많이 움직여야 하는 일입니다.
소음으로 혼란스러우실 수 있습니다.
하지만 가장 시끄러운 것이 항상 빨간색은 아니죠.
사실 심각한 천식 환자는 가장 위험할 때 조용합니다.
하지만 저 환자는 커피 프림을 가져다 달라고 요구합니다.
그녀는 시끄럽지만, 빨간색은 아니에요.
제 인생의 예를 들어 보겠습니다.
지난 봄에, 우리 집이 침수되었고
한 살짜리 아이는 응급실에 있었고
네 살짜리 아이 학교에서 기금 모금 행사를 하기로 되어 있었습니다.
그리고 제 책의 마지막 장은 기한을 많이 넘겼죠.
어쩌면 아이러니하게도, 스트레스에 관한 장이었습니다.
(웃음)
제 빨간 임무는 한 살짜리 아이를 낫게 하는 것이었고,
제 책을 마무리하는 거였습니다.
그게 다였습니다.
끊임없이 선별하는 것을 잊지 마세요.
집 홍수 수리요?
일단 피해를 멈추고 안정화시키고 나서는
빨간색이 아니었습니다.
빨간색인 것 같지만,
단지 소음이었죠.
아니, 사실 꽤 시끄러웠지만요.
맨 오른쪽에 있는 이 사진은 귀마개를 한 제 사진입니다.
책에 집중하기 위해서죠.
기계로 바닥을 건조하는 동안요.
빨간색을 아셔야 합니다.
빨간색이 아닌 것들이 방해하지 않도록 하세요.
초록색에서 벗어나려면,
가끔씩 자신에게 상기시켜야 합니다.
"저건 초록색 일이다. 지금 안 해도 아무도 안 죽어."
(웃음)
완벽하지 않아도 괜찮습니다.
최악의 상황일 때 하는 마지막 분류가 있습니다.
그것은 검은색입니다.
우리가 환자를 위해 아무것도 할 수 없습니다.
계속 나아가야 합니다.
속이 쓰리긴 하지만요.
말씀드리는 이유는,
여러분 삶에서도 비슷한 검은색 일이 있으시기 때문입니다.
이것들은 목록에서 빼야할 항목들이죠.
많은 분이 제가 무슨 말을 하는지 아실 겁니다.
제 경우 모금 행사였습니다.
저는 물러나야 했죠.
응급실에서는 아시다시피,
모든 것을 하려고 하면,
빨간색을 구할 수 없기 때문이죠.
미치게 바쁜 모드에서 준비 모드로 가는 두 번째 단계는
미친 것을 예상하고 설계하는 것입니다.
미친 것을 처리하는 것의 절반은 준비에 달렸습니다.
첫 단계에 선별하고,
두 번째에서는 쉽게 해낼 수 있도록 설계하는 것이죠.
연구에 의하면 더 많은 선택권을 가질수록
결정하는데 더 오래 걸린다고 합니다.
더 많은 결정을 내려야 할수록, 우리의 뇌는 더 지치게 되고,
좋은 결정을 내릴 수 있는 능력이 감소하게 되는 것이죠.
그래서 두 번째 단계는
일상적인 결정을 줄일 방법을 찾는 겁니다.
일상에서 사용하실 수 있는 네 개의 쉬운 예입니다.
계획하십시오.
주말에 일주일 식사 계획을 짜세요.
그럼 수요일 오후 6시에
모두가 배고파서 피자를 먹자고 하면
건강한 식사를 위해 따로 결정내리실 필요 없죠.
자동화하세요.
모든 것을 자동으로 하면 기억하실 필요가 없습니다.
예약 구매든, 반복 구매든, 저장된 목록이든 간에요.
같은 자리에 두세요.
운동에 관해서는
특정 활동에 필요한 모든 장비를 함께 보관하세요.
바로 준비됐죠.
물건 찾는데 에너지를 쓰지 않는 겁니다.
유혹을 떨쳐버리세요.
설탕을 항상 갈망하시는 분들요.
있으세요?
편하게 동의하세요.
그것도 미치게 바쁜 모드이자,
자가 치료법이기도 하죠.
정신력으로 버티시는 걸 그만두세요.
대신 다르게 설계하세요.
음식이 손에 닿지 않는다면,
의자를 사용해서 꺼내야 한다면,
그게 초콜릿이라도,
연구 참가자들은 그 생각도 못하고 70%나 적게 먹었습니다.
알아요.
그 생각을 잠시 둡시다.
(웃음)
쉽게 선택할 수 있도록 설계해보세요
미치게 바쁜 모드에서 준비 모드로 가는 세 번째 단계는
머리에서 비우는 겁니다.
절 따라오세요.
다른 얘기입니다.
저는 작은 위성 응급실에서 일하고 있었습니다.
산모가 진통으로 응급실에 왔습니다.
탯줄이 태아의 목에 한 번이 아니라
두 번이나 감겨 있었습니다.
의사는 저만 있었습니다.
저는 무서웠습니다.
하지만 좌절하게 둘 수 없었습니다.
아시다시피, 우리 모두 긴장하기 때문입니다.
우리 모두 무서워합니다.
하지만 중요한 건 여러분이 그 다음에 뭘 하느냐입니다.
처음 느끼는 감정은 문제가 아닙니다.
중요한 신호죠.
문제는 우리가 좌절하면서 포기할 때 생깁니다.
그 내면의 독백이 시작되면서
최악만 상상하고 주변을 보지 못하게 됩니다.
그것이 미치게 바쁜 모드일 때 생각하는 방식입니다.
그런 식으로 어떤 것도 해결할 수 없죠.
그 이야기로 다시 돌아오겠지만,
먼저 어떻게 제 머리 속에서 벗어날 수 있을까요?
여러 방법이 있지만,
저는 다른 사람에게 적극적으로 집중합니다.
의도적으로 제 앞에 있는 사람을 보고,
그들과 함께 있는 저를 보는 것이죠.
그들은 무엇이 필요하고, 무엇이 두려운가,
그리고 어떻게 도울 수 있는가?
이게 따뜻하고 모호하게 들릴지 모르지만
그렇지 않습니다.
사실 연구에 따르면, 뇌를 활성화해서
동정심을 가지면,
자기 자신에서 벗어나고 내면의 독백을 끝낼 수 있습니다.
인식을 넓히면
그래서 여러분의 뇌는 더 많은 정보를 얻을 수 있고,
더 많은 가능성과 더 나은 결정을 내리는 것이죠.
해보세요.
내면의 독백이 당신을 좌절하게 만든다는 것을 명심하세요.
자신의 머릿속에서 벗어나시려면
자기만 생각하시지 말아야 합니다.
그 태아는 어떻게 되었을까요?
저는 제 두려움에 집중하지 않았습니다.
산모와 태아, 그리고 제가 해야하는 일에 집중했죠.
아기의 목에서 탯줄을 제거하고,
건강한 울음소리와 함께, 아기가 태어났습니다.
그 때 주차장에서 아이의 아빠가 달려왔죠.
"안녕하세요, 아드님이시네요. 저는 다리아 의사입니다.
축하드립니다. 탯줄 자르실래요?"
(웃음)
그리고 잠시,
신생아의 힘찬 울음 소리로
응급실의 다른 신호음과 사이렌을 묻혀버렸죠.
그리고 또 다른 것도 있었습니다.
제가 산모 방에서 나왔을 때,
다른 환자 몇 명이 근처에서 서성거리는 것을 보았습니다.
저는 순간 깨닫게 된 게 응급실로 오게 된
그들 자신의 문제에도 불구하고
그들은 모두 함께 모여 아기를 응원했다는 것을요.
그리고 함께 기쁨을 나눴습니다.
미치게 바쁜 모드에서 준비 모드로 전환하면 이렇게 됩니다.
다른 사람들이 알아차립니다.
다른 사람도 원합니다. 방법을 모를 뿐이죠.
단지 하나의 예가 필요한 겁니다.
여러분일 수도 있어요.
바쁜 것을 소유하세요.
미치게 바쁘다고 하지 마세요.
여러분은 항상 해낼 능력을 가지고 계셨습니다.
하지만 지금...
준비되셨습니다.
감사합니다.
(박수)
Steek eens in alle eerlijkheid je hand op
als je ooit 'idioot druk' hebt gezegd
om aan te geven hoe je dag, je week of je maand is geweest.
Ik ben arts op de spoedeisende hulp
en 'idioot druk' is een uitdrukking die je mij nooit zult horen bezigen.
En na vandaag
hoop ik dat jullie het ook nooit meer zullen zeggen.
Ik ga jullie vertellen waarom je niet die term 'idioot' moet gebruiken
om aan te geven hoe druk je het hebt.
Als we in de idioot-drukmodus staan,
zijn we gewoonweg minder goed in staat om de drukte te hanteren.
Dan gebeurt er dit:
je stresshormonen-niveau stijgt en blijft hoog,
en de executieve functie van je prefrontale cortex loopt terug.
Je geheugen, je beoordelingsvermogen en je impulsbeheersing nemen daardoor af,
en de hersencentra waar boosheid en bezorgdheid zitten, worden geactiveerd.
Voel je dat dan?
Het zit zo.
Je kunt het zo druk hebben als op een afdeling spoedeisende hulp,
maar dan zonder het gevoel dat je het idioot druk hebt.
Hoe dan?
Door onze aanpak te volgen.
Onze hersenen verwerken stress volgens een bepaald basispatroon.
Maar hoe we erop reageren,
kunnen we zelf beïnvloeden, zo blijkt uit onderzoek,
of het nu noodsituaties betreft of gewone, dagelijks optredende stress.
Vergelijk eens de idioot-drukmodus
met hoe ik ons op de SEH in de paraatmodus zie functioneren.
De paraatmodus houdt in dat wat er ook bij ons binnenkomt,
of het nu een kettingbotsing is
of een patiënt met pijn op de borst terwijl hij vastzat in de lift,
of iemand met een voorwerp op een plek waar het niet zou moeten zitten --
zoiets horen maakt je wel érg nieuwsgierig! --
(Gelach)
en zelfs op dagen dat je zou zweren dat je voor de gek wordt gehouden,
we zijn er niet bang voor.
Want we weten dat we alles wat door die dubbele deuren binnenkomt,
ook werkelijk aankunnen.
Dat we er klaar voor zijn.
Dat is de paraatmodus.
Daar hebben we op getraind
en jullie kunnen het ook.
Luister maar.
Stap één bij de switch naar de paraatmodus
is onophoudelijk triageren.
In de idioot-drukmodus ben je áltijd gestrest,
omdat je op iedere uitdaging op dezelfde manier reageert.
Vergelijk dat eens met de paraatmodus,
waarin we triage doen,
wat inhoudt dat we prioriteren naar urgentiegraad.
Dat is niet zomaar een truc om je doelijst af te werken.
Conclusie uit het werk van Robert Sapolsky
is dat wie geen onderscheid kan maken tussen wel en niet bedreigend,
en overal hetzelfde op reageert,
een twee keer zo hoog stresshormonenniveau heeft.
Daarom is dit de eerste vaardigheid die mensen moeten leren.
Je kunt niet iedereen tegelijk helpen,
maar dat hoeft ook niet,
want we triageren.
Rood -- er is onmiddellijk levensgevaar.
Geel -- ernstig, maar er is geen onmiddellijk levensgevaar.
Groen -- niet ernstig.
En we wijden onze inspanningen allereerst op de rode taken.
Nu komt het.
Een deel van het probleem bij de idioot-drukmodus
is dat je op alles reageert
alsof het rood is.
Begin daarom met correct triageren.
Weet welke situaties rood zijn.
Die zijn het belangrijkst, dáár kun je het meeste resultaat boeken.
Nu kan ruis je zomaar in de war brengen,
maar de heftigste ruis is niet altijd het roodst.
Zo loopt die ene zwaar astmatische patiënt het grootste risico als je hem niet hoort.
Maar die andere patiënt, die per se wil dat ik haar koffieroom kom brengen,
maakt wel een hoop lawaai, maar is niet rood.
Ik geef een voorbeeld uit mijn eigen leven.
Ik had een keer thuis een overstroming,
mijn kind van één was bij de SEH,
ik zou geld helpen inzamelen voor de school van mijn kleuter
en de deadline voor het slothoofdstuk van mijn boek was verstreken.
Misschien ging dat hoofdstuk niet toevallig over stress.
(Gelach)
De rode taken waren: mijn kind van één gezond krijgen
en mijn boek afronden.
Punt.
Weet je nog? Steeds blijven triageren.
En die lekkage in huis dan?
Nou, toen we eenmaal hadden gezorgd dat er geen nieuwe schade ontstond,
was het geen rode taak meer.
Hij voelde nog wel rood aan,
maar in feite was het niet meer dan ruis.
Nee, nee, het was wel een hoop lawaai.
Hier zie je mij helemaal rechts met oordoppen in,
gefocust op mijn boek,
terwijl de vloer om mij heen machinaal wordt gedroogd.
Weet wat je rode taken zijn
en laat je niet afleiden door de niet-rode taken.
Het is trouwens bevrijdend om bij een groene taak
jezelf zo nu en dan eens te kunnen voorhouden:
Dit is een groene taak. Hier gaat niemand dood.
(Gelach)
Het is niet erg als dit niet volmaakt wordt.
En dan is er één triageniveau dat we toekennen aan de ergste scenario's.
Dat is niveau zwart.
Dat zijn patiënten waar we niets voor kunnen doen,
terwijl we zelf dóór moeten.
Dat is hartverscheurend,
maar ik noem het toch,
omdat ieder van jullie in je leven wel van die zwarte taken heeft.
Dat zijn die dingen die je van je lijst moet schrappen.
Ik denk dat velen van jullie weten waar ik over praat.
Voor mij was het het geld inzamelen.
Dat moest ik loslaten.
Want zoals we weten bij de SEH:
als je álles probeert te doen,
kun je onmogelijk de rode situaties veiligstellen.
Stap twee bij de switch van de idioot-drukmodus naar de paraatmodus
is 'idioot druk' zien aankomen en daarop anticiperen.
'Idioot druk' goed hanteren,
is voor de helft een zaak van goed voorbereid zijn.
Waar stap een dus triageren is,
bedenken we bij stap twee hoe we die taken beter uitvoerbaar kunnen maken.
Onderzoek wijst uit dat hoe meer opties we hebben,
hoe meer tijd ieder besluit vraagt.
En hoe meer besluiten we moeten nemen, hoe meer ons brein uitgeput raakt,
waardoor het minder staat is goede beslissingen te nemen.
Daarom gaat deze tweede stap
over manieren om het aantal dagelijkse beslissingen te reduceren.
Hier zijn vier eenvoudige dingen die je in het dagelijks leven kunt doen.
Plannen.
Plan voor de hele week je maaltijden in het weekend,
zodat je woensdagavond om zes uur,
wanneer iedereen honger heeft en pizza wil eten,
geen beslissingen hoeft te nemen om een gezond maal op tafel te krijgen.
Automatiseer.
Voorkom dat je dingen moet onthouden terwijl je ze kunt automatiseren
door regelmatig optredende taken en aankopen in een rooster in te plannen.
Houd spullen bij elkaar.
Train je ergens voor,
berg dan de spullen die je gebruikt op één plek bij elkaar op,
opgeladen en klaar voor gebruik,
zodat het geen energie kost om het te zoeken.
En beperk verleidingen,
voor ieder die gedreven wordt door je suikerbehoefte.
Is hier zo iemand?
Zeg het dan maar.
Dat is ook een vorm van de idioot-drukmodus
en bijbehorende zelfmedicatie.
Maar hou op om dat allemaal op wilskracht te doen.
Bedenk iets anders.
Als etenswaren buiten bereik liggen,
zodat je ze alleen met een opstapje kunt pakken,
al gaat het om chocola,
dan eet je er vanzelf 70% minder van, zo bleek uit onderzoek met proefpersonen.
Ik weet dat ook.
Laat het maar eens doordringen.
(Gelach)
Organiseer de dingen zo, dat je de keuzes die je wilt maken, makkelijker maakt.
Dat brengt ons bij de derde stap van de switch van idioot druk naar paraat,
en dat is: ophouden met alle dingen te bedenken.
Luister maar.
Een ander verhaal.
Ik werk in een kleine SEH-dependance.
Er wordt een vrouw met weeën binnengebracht.
Ik besef dat de navelstreng niet eenmaal, maar tweemaal
om de nek van de baby zit gewonden.
En ik ben de enige arts.
Ik was bang.
Maar ik mocht me niet van de wijs laten brengen.
Weet je, we zijn allemaal wel eens nerveus.
We zijn allemaal wel eens bang,
maar het gaat erom wat je dán doet.
Dat primaire gevoel is niet het probleem.
Het kan een belangrijk signaal zijn.
Het wordt een probleem als het ons van ons stuk brengt.
Als die innerlijke monoloog begint
en we vrezen een ramp en we krijgen zo'n tunnelblik ...
Zo ga je denken in de idioot-drukmodus,
maar je kunt zo niks oplossen.
Ik ga dadelijk terug naar mijn verhaal,
maar eerst de vraag: hoe kom ik los van mijn gedachten?
Er doen veel benaderingen de ronde,
maar zelf vind ik het het beste om actief mijn aandacht op iemand anders te richten.
Om mezelf te dwingen naar die persoon vóór mij te kijken,
met wie ik samen in de arena sta.
Wat heeft die nodig, waar is die bang voor
en hoe kan ik die helpen?
Dit kan je misschien wollig in de oren klinken,
maar dat is het niet.
Uit onderzoek blijkt namelijk dat als je je brein instelt
op compassie, waar het hier in feite om gaat,
dan doorbreek je die tunnelblik en die innerlijke monoloog.
Je verbreedt je blikveld,
zodat je meer in de breedte informatie kunt opnemen,
en meer mogelijkheden kunt bedenken en betere beslissingen kunt nemen.
Probeer het maar.
Besef goed dat je innerlijke monoloog je kan laten ontsporen.
En besef dat als je je gedachten laat voor wat ze zijn,
dat je jezelf dan niet meer voor de voeten loopt.
En hoe liep het nu af met die baby?
In plaats van op mijn angst,
richtte ik mij op de moeder en de baby en op wat ik voor hen moest doen.
Ik haalde de navelstreng van de nek van de baby,
en een gezond, schreeuwend, spartelend kind werd geboren,
net toen de vader kwam binnenhollen.
"Ha, u hebt een zoon. Ik ben dr. Darria.
Proficiat! Wilt u de navelstreng doorknippen?"
(Gelach)
En een moment lang
overstemden de kreten van een pasgeborene
de piepjes en alarmsignalen die je normaal gesproken op de SEH hoort.
Maar dat was nog niet alles.
Toen ik uit de kamer kwam waar de moeder lag,
zag ik daar een paar andere patiënten van mij bij elkaar staan.
Ik besefte plotseling dat ze ondanks hun eigen problemen
waarvoor ze naar de SEH waren gekomen,
hier bij elkaar stonden om deze baby te verwelkomen.
En ze deelden hun vreugde met elkaar.
Want dat gebeurt als je switcht van de idioot-drukmodus naar de paraatmodus.
Anderen merken dat op.
Zij willen dat ook, ze weten alleen niet hoe,
en ze hebben maar één voorbeeld nodig.
En jij zou dat voorbeeld kunnen zijn.
Omarm de drukte --
maar noem het niet langer idioot druk.
Dit kon je altijd al,
maar nu …
ben je paraat.
Dank je wel.
(Applaus)
Levantem a mão e sejam honestos,
se já usaram a expressão "trabalhei como um louco"
para descreverem o vosso dia, a vossa semana, o vosso mês.
Eu sou médica do serviço de urgências,
mas "trabalhei como uma louca"
é uma expressão que vocês nunca me ouvirão usar.
E depois de hoje,
espero que vocês também deixem de a usar.
A razão por que vocês não podem usar "louco" de forma nenhuma
para descrever como estão atarefados
é porque, quando estamos no modo de "trabalhar como loucos",
somos menos capazes de dar conta das urgências.
O que é que acontece?
As hormonas do "stress" disparam e mantêm-se altas,
as funções executivas no córtex pré-frontal diminuem.
Isto é, a memória, o discernimento, o controlo dos impulsos deterioram-se,
e as áreas do cérebro para a raiva e para a ansiedade são ativadas.
Vocês sentem isso?
O que se passa é o seguinte.
Vocês podem estar tão ocupados como num serviço de urgências
sem sentirem que estão a trabalhar como loucos.
Como assim?
Usando as mesmas táticas que nós usamos.
O cérebro processa o "stress" de formas fundamentalmente parecidas.
Mas a investigação tem mostrado
que a forma de reagirmos a isso pode ser modificada,
seja nas urgências, seja só no "stress" diário, do dia-a-dia.
Agora comparem o modo Trabalhar como um Louco
com o modo como eu vos vejo nas urgências — no modo Pronto.
O modo Pronto significa que o que entra por aquelas portas,
quer seja um acidente de viação em cadeia,
ou um doente com dores no peito por ter ficado entalado num elevador,
ou outro doente com um objeto entalado onde não devia estar
— vocês estão a morrer com vontade de perguntar.
(Risos)
Mesmo nesses dias, quando podíamos jurar que nos estão a pregar uma partida,
nós não temos medo.
Pois sabemos que o que quer que entre pelas portas da sala de urgências,
nós conseguimos tratar.
Nós estaremos prontos.
Este é o modo Pronto.
Nós treinámos para isso,
e vocês também podem fazer isso.
É desta forma.
O primeiro passo para passar do modo Louco ao modo Pronto
é fazer uma triagem implacável.
No modo Louco estamos sempre ocupados, cheios de "stress",
porque reagimos a cada desafio com a mesma resposta.
Comparem com o modo Pronto,
em que fazemos uma triagem,
o que significa que estabelecemos as prioridades pelo grau de urgência.
Isto não é apenas uma boa forma de fazer a nossa lista de tarefas.
Um trabalho do Dr. Robert Sapolsky
mostra que as pessoas que não diferenciam
ameaças reais de ameaças que não são reais
e reagem a tudo da mesma maneira
têm o dobro da quantidade de hormonas do "stress".
É por isso que esta é a primeira competência a aprender.
Não podemos cuidar de todos ao mesmo tempo
mas não precisamos.
Porque fazemos uma triagem.
Vermelho — Risco de vida imediato.
Amarelo — Crítico, mas sem risco de vida imediato.
Verde — risco menor.
Concentramos os nossos esforços primeiro nos vermelhos.
Agora, ouçam isto.
Parte do problema no modo Louco
é que reagimos a tudo
como se fosse vermelho.
Comecem por fazer uma triagem correta.
Conheçam os vossos vermelhos.
Eles são os mais importantes, e onde poderão ver a diferença.
É fácil ficar confuso com os ruídos,
mas o que é mais barulhento nem sempre é o mais urgente.
Na verdade, o doente com asma grave corre mais risco quando está calado.
Mas a minha doente, que exige que eu lhe leve café com natas,
é barulhenta, mas não é um vermelho.
Vou dar um exemplo da minha vida.
Na primavera passada houve uma inundação lá em casa.
O meu filho de um ano estava nas urgências,
eu tinha de angariar fundos para a escola do meu filho de 4 anos
e o último capítulo do meu livro estava mais que atrasado.
Talvez não por ironia, era o capítulo sobre o "stress".
(Risos)
As minhas tarefas vermelhas eram que o meu filho de um ano melhorasse
e terminar o meu livro.
Mais nada.
Lembrem-se, uma triagem implacável.
A reparação da inundação da casa?
Bom, depois de a pararmos e de estabilizarmos os estragos,
isso deixou de ser um vermelho.
Parecia um vermelho,
mas era apenas ruído.
Não, a sério, era muito barulhento.
Aquela foto no canto direito sou eu, a usar auriculares
para me concentrar no meu livro,
enquanto o chão está a ser seco mecanicamente à minha volta.
Conheçam os vossos vermelhos
e não se distraiam com o que não é vermelho.
Aliás, uma tarefa verde é libertadora de vez em quando,
para nos lembrarmos
"Isto é uma tarefa verde. Ninguém vai morrer."
(Risos)
Está tudo bem se não for perfeito.
Há uma última fase na triagem, que nós usamos nas piores situações.
O preto.
São aqueles doentes por quem nada podemos fazer.
E temos de seguir em frente.
E embora isso seja doloroso,
falo disso porque cada um de nós
tem algo equivalente às tarefas pretas na nossa vida.
São os itens que temos de tirar da nossa lista.
Eu acho que a maioria sabe do que estou a falar.
Para mim, foi a angariação de fundos.
Eu tive de recusar.
Pois, como nós das urgências sabemos,
se tentamos fazer tudo,
não temos hipótese de salvar os vermelhos.
O segundo passo para passar do modo Louco ao modo Pronto
é prever e planear a loucura.
Meio caminho para lidar com a loucura é como nos preparamos para ela.
Se o primeiro passo é a triagem,
no passo dois projetamos a forma
de tornar essas tarefas mais fáceis de fazer.
A ciência mostra-nos que, quanto mais opções temos,
mais demoramos a tomar uma decisão.
E quanto mais decisões temos de tomar, mais exausto fica o nosso cérebro
e menor é a sua capacidade de tomar boas decisões.
É por isso que este segundo passo
trata de encontrar formas de reduzir a quantidade de decisões diárias.
Aqui estão quatro exemplos fáceis que podemos usar no dia a dia.
Planear.
Planear todas as refeições da semana no fim de semana,
de modo que, quando for quarta-feira às 6 da tarde,
e todos estiverem com fome, a pedir uma "pizza",
não tenham de tomar decisões para pôr na mesa uma refeição saudável.
Automatizar.
Nunca perder uma ocasião de se lembrarem que podem automatizar,
planificando as coisas recorrentes,
sejam tarefas para fazer ou lista de compras repetitivas.
Reorganizar os espaços.
Se fazem desporto,
armazenem todo o equipamento necessário para determinada atividade,
num mesmo espaço, preparado e pronto
para não gastarem energia à procura dele.
E diminuir as tentações,
para quem é movido pelo desejo de açúcar.
Alguém aqui?
Digam sim, vá lá.
Isso é a própria forma do modo Louco,
e automedicação para o modo Louco,
mas deixem de trabalhar na vossa força de vontade.
Projetem de forma diferente.
Se um alimento estiver fora de alcance,
de modo que é preciso usar um banco para lá chegar,
mesmo quando é chocolate,
os participantes num estudo comeram menos 70% sem dar por isso.
Eu sei.
Deixem isso assentar durante instantes.
(Risos)
Projetem para tornar mais fáceis as escolhas que gostariam de fazer.
O que nos leva ao terceiro passo
para passar do modo Louco ao modo Pronto,
que é sair da nossa cabeça.
Venham comigo.
Uma história diferente.
Estou a trabalhar numa pequena sala de urgências, satélite,
quando uma mulher entra em trabalho de parto.
Percebi que o cordão umbilical estava enrolado
não uma, mas duas vezes, em volta do pescoço do bebé.
Eu era a única médica.
Eu estava apavorada.
Mas não podia entrar em pânico.
Porque todos nós ficamos nervosos.
Todos nós ficamos com medo,
mas o que importa é o que fazemos depois.
Esse primeiro sentimento não é o problema.
Pode ser um sinal importante.
Os problemas aparecem quando entramos em pânico.
Quando o monólogo interior começa
e esperamos a catástrofe, começamos a ter uma visão estreita.
É assim que pensamos quando estamos no modo Louco,
e não conseguimos resolver nada nessa situação.
Agora, prometo voltar à história,
mas primeiro, como é que eu saio da minha própria cabeça?
Há várias táticas que vocês talvez conheçam,
mas para mim, a melhor forma que encontrei é concentrar-me noutra pessoa qualquer.
Obrigar-me a ver deliberadamente a pessoa que está à minha frente,
ver-me na arena com eles,
o que eles precisam, de que sentem medo
e como é que eu posso ajudar?
Isto pode parecer-vos um monte de palavras calorosas e confusas,
mas não é.
De facto, a investigação mostra que, quando preparamos o cérebro
com o que é, essencialmente, compaixão,
perturbamos essa visão limitada e o monólogo interno.
Ampliamos a nossa perceção,
e o cérebro pode captar informações mais amplas,
vemos mais cenários e podemos tomar decisões melhores.
Tentem.
O vosso monólogo interior leva-vos ao pânico.
Percebam que, quando saírem da vossa cabeça,
saem do vosso caminho.
O que aconteceu com aquele bebé?
Concentrei-me não no meu medo,
mas na mãe e no bebé e no que eles precisavam que eu fizesse.
Desenrolei o cordão do pescoço do bebé
e nasceu um bebé saudável, aos gritos e a espernear,
mesmo na hora em que o pai chegou do parque de estacionamento.
"Olá, é um rapaz, e eu sou a Dra. Darria.
"Parabéns! Quer cortar o cordão?"
(Risos)
E por instantes,
o choro potente de um recém-nascido
abafou os bips e as sirenes
que são os sons comuns num serviço de urgências.
Mas ainda há mais uma coisa.
Quando eu saí do quarto daquela mãe,
vi vários dos meus outros doentes ali por perto.
E, de repente, percebi que, apesar dos seus problemas,
que os tinham levado às urgências,
todos se tinham reunido para dar força àquele bebé.
E agora todos partilhavam a alegria.
Porque é isso que acontece
quando passamos do modo Louco para o modo Pronto.
Os outros percebem.
Também querem o mesmo mas não sabem como,
apenas precisam de um exemplo.
Que podem ser vocês.
Dominem o trabalho louco.
Mas deixem de lhe chamar "louco".
Vocês sempre tiveram essa capacidade.
Mas agora...
estão prontos.
Obrigada.
(Aplausos)
Levantem a mão e sejam sinceros
caso tenham usado o termo "supercorrido"
para descrever seu dia, semana ou mês.
Sou médica plantonista
e supercorrido é um termo que você nunca me verá usando.
E depois de hoje,
espero que vocês parem de usá-lo também.
Eis a razão de não poderem usar a palavra supercorrida
para descrever sua vida.
Porque quando estamos no que me refiro a "modo supercorrido",
estamos, simplesmente, menos capaz de lidar com a correria.
Acontece dessa forma:
os hormônios do estresse sobem e assim ficam,
nossa função executora no córtex pré-frontal cai.
Ou seja, nossa memória, discernimento e controle de impulsos se deterioram
e as regiões de raiva e ansiedade no cérebro são ativadas.
Vocês entendem isso?
E digo mais.
É possível estar tão ocupado quanto num setor emergencial
sem se sentir supercorrido.
Como?
Usando a mesma tática que nós.
Nosso cérebro processa o estresse de forma parecida.
Mas como reagimos a ele
é flexível, de acordo com pesquisas,
seja em situações de emergência ou do estresse cotidiano.
Compare o modo supercorrido
com o modo preparado, usado no pronto-socorro.
E significa que o que quer que chegue pela porta,
seja um acidente de carros grave,
ou um paciente preso no elevador com dores no peito,
ou outro paciente com um objeto fincado no corpo, onde não deveria estar.
E vocês estão loucos para saber onde.
(Risos)
Mesmo naqueles dias quando você jura estar em uma pegadinha,
nós não tememos,
pois sabemos que o que quer que chegue por aquelas portas da emergência,
nós podemos resolver.
Porque estamos preparados.
Este é o modo preparado.
Fomos treinados para isso
e vocês também podem ser.
Vou mostrar como.
Primeiro passo para ir de um ao outro é fazer uma triagem implacável.
No modo supercorrido, você está ocupado e estressado,
pois reage a todo desafio da mesma forma.
Compare com o modo preparado,
quando fazemos uma triagem,
ou seja, priorizamos os graus de urgência.
Não é só um jeito bom de fazer o que precisa ser feito.
O trabalho do Dr Robert Sapolsky
mostra que alguém que não sabe diferenciar uma ameaça de uma não-ameaça
e reage a tudo da mesma forma
tem o nível de estresse dobrado.
E é por isso que precisamos aprender essa habilidade primeiro.
Não é possível resolver tudo de uma vez,
e nem precisamos.
Por isso fazemos uma triagem.
Vermelho: ameaça imediata de morte.
Amarelo: urgente, mas não como o vermelho.
Verde: grau leve.
Priorizamos os esforços nos vermelhos.
Entendam isso.
Parte do problema no modo supercorrido
é reagir a tudo
como se fosse vermelho.
Então, comecem a fazer a triagem corretamente.
Identifiquem seus vermelhos.
Eles são o mais importante e aquilo que podemos mudar drasticamente.
É fácil se confundir com o barulho,
mas nem sempre o mais barulhento é o vermelho.
Na verdade, meu paciente com asma severa está em maior risco quando está quieto.
Mas minha paciente exigindo que eu traga um cafezinho,
ela é barulhenta, mas não é um vermelho.
Vou dar um exemplo pessoal.
Primavera passada, minha casa alagou,
meu filho de um ano ficou doente,
eu tinha de fazer um bazar para a escola da minha filha,
e o capítulo final do meu livro estava para lá de atrasado.
Coincidência ou não, o capítulo era sobre estresse.
(Risos)
Meus vermelhos eram:
cuidar do meu filho e terminar o meu livro.
Era isso.
Lembrem-se: triagem implacável.
E quanto ao alagamento em casa?
Bom, quando paramos e estabilizamos o dano,
não era mais vermelho.
Parecia ser vermelho,
mas, na verdade, era só barulho.
Sério, foi muito barulho,
essa sou eu, à direita na foto, usando tampões de ouvido
para me concentrar no meu livro,
enquanto o piso secava com o auxílio de máquinas a minha volta.
Identifiquem os seus vermelhos,
E não deixem que as outras cores distraiam vocês.
A propósito, é libertador quando uma tarefa verde surge,
vez ou outra, para nos lembrar:
"Essa é verde. Ninguém vai morrer".
(Risos)
Tudo bem se não está perfeito.
Existe ainda um último nível de triagem que usamos nos piores cenários:
o preto.
São os pacientes para os quais não há nada que possamos fazer,
mas precisamos seguir em frente.
E, apesar de ser angustiante,
menciono isso, porque cada um de nós tem suas tarefas pretas na vida.
São elas que devemos tirar da nossa lista.
E acredito que muitos sabem do que estou falando.
Para mim, foi o bazar da escola.
Tive que recuar.
Nós, no pronto-socorro, sabemos,
que se você tentar fazer tudo,
não há esperança de salvar os vermelhos.
Segundo passo para ir do modo supercorrido ao preparado,
é planejar e esperar pela correria.
Metade do caminho para lidar com a correria é se preparar para ela.
Fazemos a triagem no primeiro passo e facilitamos essas tarefas no segundo.
A ciência mostra que quanto mais opções temos,
mais demora nossa tomada de decisão.
E, quanto mais temos de decidir, mais o nosso cérebro fica cansado
e menos capaz de tomar boas decisões.
Por isso, no segundo passo precisamos achar maneiras
de diminuir as decisões diárias.
Aqui estão quatro exemplos fáceis de usar no dia a dia.
Planeje.
Planeje todas as refeições da semana no final de semana,
assim, quando for quarta-feira às 18h e todos estiverem famintos querendo pizza,
você não vai precisar decidir, pois terá uma comida saudável para servir.
Automatize.
Nunca se esqueça de algo que você pode automatizar,
seja programando lista de compras ou eventos recorrentes.
Organize.
Quando for se exercitar,
guarde junto todos os equipamentos necessários para a atividade,
carregados e prontos,
então você não gasta energia procurando.
E diminua as tentações.
Essa é para aqueles mais "formigas".
Alguém?
Vamos, digam "sim".
É uma forma natural nossa e automedicamentosa para o modo corrido,
mas que impede a nossa força de vontade.
Planeje diferentemente.
Se alguma comida não está ao alcance,
talvez na parte mais alta do armário,
mesmo que seja chocolate,
foi comprovado que comemos 70% menos, sem nem percebermos.
Incrível, não é?
Pausa para reflexão.
(Risos)
Planeje as escolhas que você deseja fazer mais facilmente.
O que nos leva para o terceiro passo, do modo supercorrido para o preparado,
que é sair da nossa cabeça.
Venham comigo.
Outra história.
Estou trabalhando numa salinha do PS,
quando entra uma mulher em trabalho de parto.
Noto que o cordão umbilical está enrolado duas vezes ao redor do pescoço do bebê.
E sou a única médica lá.
E estou com medo.
Mas não posso deixar isso me paralisar.
Porque todos nós ficamos nervosos.
Todos ficamos assustados,
mas como reagimos a isso é o que importa.
A primeira sensação não é o problema,
ela pode ser um sinal importante.
O problema é deixarmos que ela nos paralise.
Quando o monólogo interno começa
e tudo vira uma catástrofe limitando nossa visão.
É assim que pensamos no modo supercorrido,
e não conseguimos resolver nada assim.
Prometo que volto para essa história,
mas primeiro: como eu saio da minha própria cabeça?
Vocês já devem ter ouvido várias táticas,
mas, para mim, a melhor forma é colocar o foco na outra pessoa.
Fazer com que eu enxergue a pessoa que está na minha frente,
que me veja em uma arena com ela:
o que ela precisa, o que ela teme e como posso ajudá-la?
Isso pode parecer um pouco confuso para vocês,
mas não é.
É comprovado que quando treinamos nosso cérebro
essencialmente, com compaixão,
acabamos com a visão limitada e o monólogo interno.
Expandimos nossa percepção,
então o cérebro consegue absorver mais informação,
para que vejamos mais possibilidades e tomemos decisões melhores.
Experimentem.
Entendam que o monólogo interno pode paralisar vocês.
E percebam que quando vocês conseguem sair de sua cabeça,
saem do seu próprio caminho.
E o que aconteceu com aquele bebê?
Eu não me concentrei no medo,
mas no que a mãe e o bebê precisavam.
E, ao tirar o cordão umbilical do pescoço, um bebê saudável, berrando, veio o mundo,
ao mesmo tempo que o pai entrou correndo.
"Oi, você é pai, sou a Dra. Darria. Parabéns, quer cortar o cordão umbilical?"
(Risos)
E, por um momento,
o choro alto do recém-nascido
abafou todo o barulho do pronto-socorro.
Mas havia outra questão.
Porque quando saí daquela sala,
vi vários outros pacientes circulando ali.
Eu percebi que apesar dos problemas
que os fizeram ir até aquele pronto-socorro,
eles se uniram para torcer pelo bebê.
E, agora, estavam unidos pela alegria.
É isso que acontece quando vamos do modo supercorrido ao preparado.
É perceptível.
Os outros também querem, só não sabem como fazer,
só precisam de um exemplo,
que pode ser você.
Apoderem-se da correria.
Mas parem de chamá-la de "supercorrida".
Vocês sempre tiveram essa habilidade.
Mas, dessa vez...
vocês estão preparados.
Obrigada.
(Aplausos)
Поднимите руку, только честно,
если вы когда-либо употребляли фразу «безумно занят»,
чтобы описать свой день, неделю или месяц.
Я врач отделения скорой помощи,
и вы никогда не услышите от меня словосочетание «безумно занята».
И с сегодняшнего дня,
я надеюсь, вы тоже перестанете его использовать.
Я объясню, почему вы не можете использовать слово «безумно»,
чтобы описать насколько вы заняты.
Когда мы в состоянии, которое я называю Режим Безумной Занятости,
мы просто менее способны справиться с занятостью.
Вот что происходит:
уровень гормонов стресса повышается,
а способность к деятельности в префронтальной коре снижается.
Это означает, что ваши память, суждение, контроль побуждений ухудшаются,
а зоны мозга, ответственные за гнев и тревогу, активируются.
Чувствуете?
Вот в чём дело.
Вы можете быть так заняты, как в отделении скорой помощи,
но без ощущения, что вы безумно заняты.
Как?
Используя приёмы, которые применяем мы.
Мозг обрабатывает стресс для всех одинаково,
но наша реакция на стресс,
как показывают исследования, поддаётся изменению,
вне зависимости от того, экстренная это ситуация или ежедневный стресс.
А теперь давайте сравним Режим Безумной Занятости
с Режимом Готовности, как у нас в отделении скорой помощи.
Режим Готовности значит: с чем бы мы ни столкнулись —
с аварией из нескольких машин,
или с пациентом с болью в груди, застрявшим в лифте,
или с другим пациентом, у которого что-то застряло там, где не следует,
и вам ужасно интересно узнать как.
(Смех)
Даже в те дни, когда вы готовы поклясться, что над вами злостно подшутили,
нам не страшно,
потому что мы знаем: с чем бы нам ни пришлось столкнуться,
мы справимся.
Мы готовы.
Это и есть Режим Готовности.
Мы этому научились,
и вы тоже можете.
Вот как:
шаг первый перехода в Режим Готовности —
постоянное определение приоритетов.
В Безумном Режиме вы всегда заняты и напряжены,
потому что вы реагируете на каждую проблему одинаково.
Сравните с Режимом Готовности,
где мы определяем приоритеты,
то есть действуем в зависимости от степени срочности.
Это не просто удобный способ выполнить все задачи из списка дел.
Работа доктора Роберта Сапольски
показывает, что у личностей, не умеющих отличить угрозу от её отсутствия
и реагирующих на всё одинаково,
уровень гормонов стресса повышен в два раза.
Вот почему это первое, чему нужно научиться.
Вы не можете сразу обо всём позаботиться,
да это и не нужно.
Потому что мы определяем приоритеты.
Красный — немедленная угроза жизни.
Жёлтый — серьёзная, но не немедленная угроза жизни.
Зелёный — незначительная угроза.
И мы сосредоточиваем усилия сначала на красных сигналах.
А теперь послушайте.
Отчасти проблема Безумного Режима
в том, что вы реагируете на всё так,
как будто это красный сигнал.
Итак, начните с правильного определения приоритетов.
Научитесь выявлять красные.
Они самые важные — в них вы можете коренным образом повлиять на ситуацию.
Шум всегда сбивает с толку,
но самое шумное не всегда самое важное.
Напротив, мой пациент с тяжёлой астмой в наибольшей опасности, когда он притих.
А пациентка, требующая, чтобы я принесла ей ароматизированные сливки для кофе, —
шумная, но это не красный сигнал.
Я приведу вам пример из своей жизни.
Прошлой весной мой дом затопило,
моего годовалого ребёнка увезла скорая.
Я должна была собирать средства для школы четырёхлетней дочери
и безнадёжно не успевала дописать последнюю главу своей книги.
Может неспроста, главу о стрессе.
(Смех)
Моими приоритетами были здоровье моего годовалого ребёнка
и моя книга.
Всё.
Помните — постоянно определяйте приоритеты.
Ремонт дома после затопления?
Когда проблема была остановлена и ситуация стабилизирована,
это уже не был красный сигнал.
Он казался красным,
но на самом деле это был просто шум.
И шум, надо сказать, очень приличный.
На фотографии справа — я в берушах
работаю над книгой,
в то время как вокруг меня происходит механическая откачка воды.
Учитесь определять красные сигналы
и не позволяйте остальным сигналам отвлекать вас.
Кстати, это такое облегчение, когда задача зелёная,
время от времени напоминать себе:
«Это зелёная задача. Никто не умрёт».
(Смех)
И не обязательно доводить её до совершенства.
Есть ещё один уровень приоритетности — при наихудшем варианте развития событий.
Это чёрный сигнал.
Это те пациенты, для которых мы ничего не можем сделать.
Когда нужно двигаться дальше.
И, хотя сердце кровью обливается,
я говорю об этом,
потому что у каждого есть подобные чёрные задачи в жизни.
Это задачи, которые нужно удалить из списка дел.
Я думаю, многие из вас знают, о чём я говорю.
Для меня, такой задачей был сбор средств.
Я отказалась от неё.
Потому что, как мы в скорой знаем,
если пытаться выполнять все задачи,
то не удастся спасти красные сигналы.
Шаг второй перехода из Безумного Режима в Режим Готовности —
ожидать и готовиться к безумству.
Полдела справиться с безумством — это подготовится к нему.
Итак, шаг первый — приоритеты,
шаг второй — подготовка, которая облегчает выполнение задач.
Научно доказано, что чем больше у нас выбора,
тем дольше процесс принятия решений.
А чем больше решений нам надо принять, тем больше устаёт наш мозг,
и тем менее он способен принимать правильные решения.
Вот почему второй шаг
заключается в том, чтобы найти способы уменьшить ежедневное принятие решений.
Вот четыре простых примера, которые, можно использовать в повседневной жизни.
Планируйте.
Планируйте питание на всю неделю с выходных,
чтобы, когда в среду в 6 часов вечера
все, голодные и злые, требуют пиццу,
вам не надо было принимать решение о том, как накормить семью здоровым ужином.
Автоматизируйте.
Не старайтесь запомнить то, что можно автоматизировать, —
сохраняйте повторяющиеся списки дел или покупок.
Группируйте.
Если речь идёт о спорте,
храните весь спортивный инвентарь для определённого спорта в одном месте,
заряженный и готовый,
чтобы не тратить силы на сборы.
И уменьшайте соблазны —
это для тех, кто имеет тягу к сладкому.
Есть такие?
Ну давайте, признавайтесь.
Это является разновидностью Безумного Режима
и самолечением в Безумном Режиме,
но перестаньте использовать силу воли.
Разработайте другой подход.
Если еда находится в недоступном месте,
например, вам нужно встать на табуретку, чтобы её достать,
даже если это шоколад,
участники исследования ели на 70 процентов меньше, даже не задумываясь об этом.
Представляете?
Подумайте об этом.
(Смех)
Планируйте так, чтобы вам было легче делать желаемый выбор.
Вот мы и подошли к третьему шагу перехода от Безумного Режима к Режиму Готовности —
вам нужно перестать зацикливаться на своих мыслях.
Послушайте.
Другая история.
Я работаю в маленьком пригородном отделении скорой помощи,
и привозят роженицу.
Я обнаруживаю, что пуповина обмотана не один раз,
а дважды вокруг шеи ребёнка.
И я — единственный врач.
Мне было страшно.
Но я не могла позволить страху парализовать меня.
Потому что, вы знаете, мы все бывает нервничаем.
Нам всем бывает страшно,
но важно то, что вы сделаете дальше.
Первое ощущение — не проблема.
Оно может быть важным сигналом.
Проблема — когда мы не можем действовать.
Когда начинается внутренний монолог,
и мы воображаем всякие ужасы, и поле зрения сужается.
Так мы думаем в Безумном Режиме,
и в этом режиме мы не можем решить никакую проблему.
Я обещаю вернуться к истории,
но сначала давайте посмотрим, как перестать зацикливаться.
Есть много приёмов,
но для меня лучше всего сосредоточиться в этот момент на ком-то ещё.
Сознательно заставить себя увидеть перед собой человека,
увидеть себя в ситуации с ним —
что ему нужно, чего он боится
и чем я могу помочь?
Это может звучит как сентиментальная чушь,
но это не так.
Исследования показывают, что, когда вы подготавливаете мозг
по сути, сочувствием,
вы разрушаете узкое видение ситуации и внутренний монолог.
Вы расширяете восприятие,
и ваш мозг может активно воспринимать более обширную информацию,
так что вы видите больше возможностей и можете принимать лучшие решения.
Попробуйте.
Помните, что внутренний монолог может сбить вас с толку.
И поймите, что когда вы перестанете зацикливаться на своих мыслях,
вы перестанете себе мешать.
Так что же случилось с ребёнком?
Я сосредоточилась не на своем страхе,
а на матери и ребёнке, и на том, что им было нужно.
Я сняла пуповину с шеи ребёнка,
и здоровый, кричащий, бьющий ножками малыш родился,
как раз когда его отец вбежал с парковки.
«Здравствуйте, я доктор Даррия.
Поздравляю с сыном, хотите перерезать пуповину?»
(Смех)
И на мгновение
громкий крик новорождённого
заглушил сигналы и сирены — обычные звуки отделения скорой помощи.
Но произошло кое-что ещё.
Когда я вышла из палаты роженицы,
я увидела нескольких из моих пациентов рядом с палатой.
И я внезапно поняла, что, несмотря на собственные проблемы,
которые привели их сюда,
они все собрались вместе, поболеть за этого ребёнка.
И теперь они вместе разделили эту радость.
Вот что происходит при переключении с Безумного Режима в Режим Готовности.
Другие люди это замечают.
Они тоже так хотят, только не знают как,
им просто нужен пример.
И вы можете его подать.
Примиритесь с занятостью,
но перестаньте называть её безумной.
Вы всегда умели это делать,
но теперь...
вы готовы.
Спасибо.
(Аплодисменты)
Räck upp handen, och var ärlig,
om du har använt frasen "galet upptagen"
för att beskriva din dag, din vecka, din månad.
Jag är läkare på akutmottagningen,
och "galet upptagen" är en fras du aldrig kommer höra mig använda.
Och efter idag,
hoppas jag att även du slutar använda den.
Detta är varför du inte har råd att använda "galet"
för att beskriva att du är upptagen.
För när vi är i vad jag hänvisar till som "galet upptagen"-läget
är vi helt enkelt mindre kapabla att hantera upptaget.
Här är vad som händer.
Dina stresshormoner stiger och stannar där,
Din verkställande funktion i det prefontala cortexet sjunker
Det betyder att ditt minne, ditt omdöme, din impulskontroll försämras,
och hjärnområdena för ilska och ångest aktiveras.
Känner du det?
Så här är det.
Du kan vara lika upptagen som en akutmottagning
utan känslan av att vara galet upptagen.
Hur?
Genom att använda samma taktiker vi använder.
Våra hjärnor bearbetar stress på samma grundläggande sätt.
Men hur vi reagerar på den
har genom forskning visat sig kunna modifieras.
Vare sig det är nödsituationer eller bara vardaglig, dag-in, dag-ut stress.
Skilj nu på "galet upptagen"-läget
och hur jag ser oss på akuten - i redo-läge.
Redo-läge betyder att vad som än kommer in genom de dörrarna,
vare sig det är en seriekrock,
eller en patient med bröstsmärta som är fast i en hiss,
eller en annan patient med ett föremål fast där det inte borde vara.
När du vet att du verkligen vill fråga.
(Skratt)
Även de dagar du kunde svära på att du höll på att bli lurad
är vi inte rädda.
För vi vet att vad som än kommer in genom akutens dubbeldörrar,
kan vi hantera.
Vi är redo.
Det är redo-läget
Vi har tränat inför det,
och det kan du också göra.
Detta är hur.
Steg ett från galet-läge till redo-läge
är att obevekligen triagera.
I galet-läget är du alltid upptagen, alltid stressad,
för att du reagerar på varje situation på samma sätt.
Skilj på det och redo-läget
där vi triagerar,
vilket betyder att vi prioriterar utifrån medicinsk angelägenhetsgrad.
Detta är inte bara ett bra sätt att göra klart din att göra-lista.
Arbete av dr Robert Sapolsky
visar att individer som inte kan skilja på hot och icke-hot
och reagerar likadant på allt,
har dubbelt så hög nivå av stresshormoner.
Därför är det här är den första färdigheten att lära sig.
Du kan inte ta hand om alla på samma gång,
men det behövs inte heller.
Eftersom vi triagerar.
Röd - direkt livshotande.
Gul - allvarligt, men inte direkt livshotande.
Grön - smärre.
Och vi fokuserar först på de röda.
Hör nu detta.
En del av problemet med galet-läget
är att du reagerar på allt
som om det är rött.
Så börja med att triagera korrekt.
Ha koll på dina röda.
Det är de som är de viktigaste och där du kan göra mest skillnad.
Det är enkelt att bli förvirrad av buller,
men det som är mest högljutt är inte alltid det som är mest rött.
Faktum är att min svårt astmatiska patient är i störst fara när han är tyst.
Men min patient här borta, som kräver att jag ger henne smaksatt kaffegrädde,
hon är högljudd men hon är inte röd.
Jag ska ge er ett exempel från mitt eget liv.
Förra våren blev mitt hus översvämmat,
min ettåring var på akuten,
jag skulle ha haft en välgörenhetsgala på min fyraårings skola
och det sista kapitlet på min bok var mer än försenat.
Kanske inte ironiskt, det var kapitlet om stress.
(Skratt)
Mina röda uppgifter var att få min ettåring frisk
och att avsluta min bok.
Det var det.
Kom ihåg, triagera obarmhärtigt.
Reparationen för husöversvämningen?
Tja, när vi hade stoppat och stabiliserat skadan,
var den inte längre röd.
Den kändes röd,
men det var egentligen bara buller.
Nej, nej allvarligt, det var ganska bullrigt,
Denna bild längst åt höger är jag med proppar i öronen.
för att fokusera på min bok,
under tiden som golvet mekaniskt torkades runt om mig.
Håll koll på dina röda,
och låt inte dina icke-röda distrahera dig från dem.
Förresten, det är befriande med en grön uppgift
för att ibland kunna
påminna dig själv:
"Det där är en grön uppgift. Ingen kommer att dö."
(Skratt)
Det är okej om det inte är perfekt.
Det finns en sista triagenivå som vi använder i de värsta scenarierna.
Och det är svart.
De patienter som vi inte kan göra något för.
Där vi måste gå vidare.
Och fastän det känns hemskt,
nämner jag det,
för att ni har era egna motsvarigheter till svarta uppgifter i era liv.
Det är saker som du måste ta bort från din lista.
Och jag tror att många av er vet vad jag pratar om.
För mig var det välgörenhetsgalan
Jag var tvungen att ta ett steg tillbaka.
För som vi på akuten vet,
om man försöker göra allt,
har man inget hopp om att rädda sina röda.
Steg två från galet-läget till redo-läget
är att förvänta sig galet och konstruera för galet.
Hälften av att hantera galet är hur du förberederdig inför det.
Så om vi triagerar på steg ett,
konstruerar vi för att göra de uppgifterna enklare i steg två.
Vetenskap visar oss att ju fler val vi har,
desto längre tid tar varje beslut.
Och ju fler beslut vi måste fatta, desto mer uttröttad blir vår hjärna
och desto mindre kapabel är den att fatta bra beslut.
Därför handlar steg två
om att hitta sätt att minska dina dagliga beslut.
Här är fyra enkla exempel på hur du kan använda det i vardagen.
Planera.
Planera alla veckans måltider på helgen,
så att klockan sex på onsdag kväll
när alla är hungriga, arga och frågar efter pizza,
har du inga beslut att ta för att duka fram en hälsosam måltid på bordet.
Automatisera.
Lämna aldrig något åt minnet som du skulle kunna automatisera,
vare sig det är att schemalägga inköp som frekventa eller i en lista för sparat.
Lokalisera.
Gällande träning,
förvara all utrustning du behöver för en viss aktivitet tillsammans,
laddade och redo
så att du inte lägger energi på att leta efter den.
Och minskad frestelse
för någon som drivs av sockersug.
Någon?
Säg aye, varsågod.
Det är i sig självt en form av galet-läge
och självmedicinering för galet-läget,
men sluta fresta på din viljestyrka.
Konstruera på ett annat sätt.
Om mat är utom räckhåll
så att du behöver använda en pall för att nå den,
även när det gäller choklad,
åt studiedeltagare 70 procent mindre utan att tänka på det.
Jag vet.
Låt det sjunka in i en sekund.
(Skratt)
Konstruera för att förenkla de val du vill göra.
Vilket tar oss det tredje steget från galet-läget till redo-läget
och det är att komma ut ur ditt huvud.
Kom med mig.
En ny berättelse.
Jag arbetar på en filial till en akutmottagning
när en kvinna kommer in för förlossning.
Jag inser att navelsträngen är virad runt barnets hals,
inte en, utan två gånger.
Och jag är den enda läkaren.
Jag var rädd.
Men jag kunde inte låta det få mig ur balans.
Ni förstår, alla blir nervösa.
Alla blir rädda,
men det är vad du gör efter det som spelar roll.
Den första känslan är inte problemet.
Det kan vara ett viktigt tecken.
Problemet kommer när vi låter det få oss ur balans.
När den inre monologen börjar
och vi katastrofierar och vi får sådant där tunnelseende.
Det är så du tänker när du är i galet-läge,
och du kan inte lösa något på det sättet.
Jag lovar att återkomma till berättelsen,
men först, hur kommer jag ut ur mitt eget huvud?
Det finns många taktiker du kanske får höra.
Men jag finner det bäst att aktivt lägga mitt fokus på någon annan.
Att medvetet få mig själv att se personen framför mig,
se mig själv i arenan med dem -
vad behöver de, vad fruktar de
och hur kan jag hjälpa?
Detta kanske låter lite för varmt och gosigt för dig,
men det är det inte.
Faktum är, forskning visar att när man instruerar sin hjärna,
med vad som huvudsakligen är medkänsla,
avbryter vi tunnelseendet och den inre monologen.
Du breddar din uppfattning,
så att din hjärna faktiskt kan ta in vidare information,
då kan du se fler möjligheter och kan ta bättre beslut.
Testa det.
Ha koll på att din interna monolog kan få dig att spåra ur.
Och inse att när du kommer ut ur ditt huvud
är du inte längre i vägen för dig själv.
Vad hände nu med bebisen?
Jag fokuserade, inte på min rädsla,
utan på mamman och bebisen och vad de behövde mig för.
Och fick bort navelsträngen
och en friskt skrikande, sparkande bebis kom ut
precis när pappan sprang sprang in från parkeringen,
"Hej, du har en son, Jag är dr Darria.
Gratulerar, vill du klippa navelsträngen?"
(Skratt)
Och under ett ögonblick
dränkte den högljudda gråten av en nyfödd,
pipen och sirenerna som är de vanliga ljuden på akuten.
Men det var något annat också.
För när jag gick tillbaka från den där mammans rum
såg jag flera av mina andra patienter i närheten.
Jag insåg plötsligt att, trots deras egna problem,
som hade fört dem till akutmottagningen,
hade de alla gått ihop för att heja på denna bebis.
Och nu delade de alla glädjen.
För det är vad som händer när du går från galet-läget till redo-läget
Andra märker det.
Det vill också ha det, de vet bara inte hur,
de behöver bara ett exempel.
Det kan vara du.
Äg det upptagna.
Men sluta kalla det för galet.
Du har alltid haft den förmågan.
Men nu...
är du redo.
Tack så mycket.
(Applåder)
Dürüst olun ve eğer "deli meşgul" ifadesini
gününüzü, haftanızı ya da ayınızı tarif etmek için
kullandıysanız elinizi kaldırın.
Ben bir acil servis doktoruyum
ve beni hiç "deli meşgul" ifadesini kullandığımı duyamazsınız.
Bugünden sonra da umarım siz de kullanmayı bırakırsınız.
Meşguliyetinizi tanımlamak için "deli" kelimesini kullanamamanızın sebebi
Deli Meşgul Mod olarak adlandırdığım durumdayken
meşguliyetinizle daha az başa çıkabilmeniz.
Olan şey şu:
Stres hormonlarınız artıyor ve orada kalıyor,
prefrontal korteksinizdeki yürütücü işleviniz azalıyor.
Bu da hafızanızın, sağduyunuzun, dürtü kontrolünüzün bozulması
ve beyninizdeki öfke ve kaygı bölgesinin aktif olması anlamına geliyor.
Bunu hissediyor musunuz?
Konu şu:
Deli meşgul olduğunuzu hissetmeden
bir acil servisi gibi meşgul olabilirsiniz.
Nasıl mı?
Bizim kullandığımız yöntemleri kullanarak.
Beynimiz stresi benzer ve asli şekilde işliyor.
Ama ona verdiğimiz tepki araştırmalar tarafından
acil ya da günlük stres olmasına göre değişebilir olarak gösteriliyor.
Deli Meşgul Mod'un aksine
acil serviste olduğumuz gibi Hazır Mod var.
Hazır Mod, o kapılardan ne gelirse gelsin
zincirleme kaza
ya da asansörde kaldığı sırada göğüs ağrısı çeken bir hasta
ya da sıkışmaması gereken bir yere sıkışmış bir ögeye sahip bir hasta.
Sormak için can attığınızı biliyorum.
(Gülüşmeler)
Aşağılandığınıza yemin edeceğiniz o günlerde bile
biz bundan korkmuyoruz.
Çünkü o acil servis kapılarından ne gelirse gelsin
başa çıkabileceğimizi,
hazır olduğumuzu biliyoruz.
Bu, Hazır Mod.
Bunun için eğitim gördük
ve siz de yapabilirsiniz.
İşte bunun nasıl olacağı:
Deli Mod'dan Hazır Mod'a geçmenin ilk adımı
inatla triaj yapmaktır.
Deli Mod'da her zaman meşgul ve streslisiniz
çünkü her zorluğa aynı yanıtla tepki veriyorsunuz.
Aciliyet derecesine göre öncelik vermemiz anlamına gelen
triyaj yaptığımız Hazır Mod'la bunu karşılaştırın.
Bu, sadece yapılacaklar listenizi bitirmenin güzel bir yolu değil.
Dr. Robert Sapolsky'nin araştırması
tehdidi, tehdit olmayandan ayıramayan
ve her şeye aynı yanıtla tepki veren bireylerin
stres hormonlarının düzeyinin 2 kat daha fazla olduğunu gösteriyor.
Öğrenilecek ilk becerinin triaj olmasının sebebi bu.
Hepsine birdenbire özen gösteremezsiniz
ama yapmak zorunda değilsiniz.
Çünkü öncelik belirleme yapıyoruz.
Kırmızı- acilen hayati risk içeren.
Sarı- ciddi ama hayati risk içermeyen.
Yeşil- önemi az.
Çabalarımızı önce kırmızıya odaklıyoruz.
Şimdi bunu dinleyin.
Deli Mod'daki problemin bir parçası
her şeye sanki kırmızıymış gibi tepki vermeniz.
Bu yüzden doğru bir şekilde triaj yapmaya başlayın.
Kırmızılarınızı bilin.
Kayda değer bir şey yaptığınız ve en önemli olan şeyler onlar.
Gürültüden kafanızın karışması çok kolay.
Ama en gürültülü olan her zaman en kırmızı olan değildir.
Aslında ağır astımlı hastam sessizken daha çok risk altında oluyor.
Ama ona aromalı kahve sütlüğü getirmemi isteyen hastam
gürültülü ancak kırmızı değil.
Size kendi hayatımdan bir örnek vereyim.
Geçen baharda evimi su bastı,
1 yaşındaki çocuğum acil servisteydi,
4 yaşındaki çocuğumun okulu için para toplanan bir etkinlik düzenlemeliydim
ve kitabımın final bölümü gecikmenin de ötesindeydi.
Belki ironik olmayan bir şekilde bu, stresli olan bölümdü.
(Gülüşmeler)
Kırmızı görevlerim 1 yaşındaki çocuğumu iyileştirmek
ve kitabımı bitirmekti.
Bu kadardı.
Unutmayın inatla triaj yapın.
Evi onardık mı?
Bir anlığına durup hasarı saptadığımızda
artık bir kırmızı değildi.
Kırmızı hissettirdi ama aslında sadece gürültüydü.
Hayır, hayır gerçekten oldukça gürültülüydü.
Fotoğrafta en sağdaki benim,
zemin makine ile kurutulurken
kitabıma odaklanmak için kulak tıkacı takmışım.
Kırmızılarınızı bilin
ve kırmızı olmayanların dikkatinizi dağıtmasına izin vermeyin.
Bu arada yeşil bir görevle kendinize
"Bu bir yeşil görev, kimse ölmeyecek" diye
ara sıra hatırlatabilmeniz özgürleştirici.
(Gülüşmeler)
Eğer mükemmel değilse sorun yok.
En kötü durumlarda kullandığımız son bir triaj seviyesi var.
Siyah.
Yapabileceğimiz hiçbir şeyin olmadığı hastalar.
Yola devam etmemiz gereken yer.
Yürek burkan bir şey olmasına rağmen bundan bahsediyorum
çünkü her biriniz hayatınızda kendi eşdeğer siyah görevlerinize sahipsiniz.
Bunlar listenizden çıkarmanız gereken ögeler.
Birçoğunuzun neyden bahsettiğimi bildiğini sanıyorum.
Benim için siyah görev para toplanan etkinlikti.
Geri adım atmak zorundaydım.
Çünkü acil servistekilerin bildiği gibi eğer her şeyi yapmaya çalışırsak
kırmızılarımızı kurtarmak için umudumuz olmaz.
Deli Mod'dan Hazır Mod'a geçmenin ikinci adımı
deliyi beklemek ve onun için plan yapmak.
Deli ile başa çıkmanın yarısı onun için nasıl hazırlandığınızdır.
Yani ilk adımda triaj yapıyoruz,
ikinci adımda bu görevleri yapması kolay olacak şekilde düzenliyoruz.
Bilim, bize ne kadar çok seçeneğimiz varsa
her bir kararın o kadar çok zaman alacağını gösteriyor.
Ne kadar çok karar vermemiz gerekiyorsa beyinlerimiz o kadar çok yoruluyor
ve daha az iyi kararlar verebiliyor
bu yüzden ikinci adım
günlük seçimlerimizi azaltmak için yollar aramakla alakalı.
İşte günlük yaşamınızda kullanabileceğiniz dört kolay örnek:
Plan yapmak.
Bütün haftanın yemeklerini hafta sonunda planlayın ki
çarşamba günü saat akşam 6'da
herkes aç, sinirli ve pizza isterken
masaya sağlıklı bir yemek getirilmesi için karar vermenize gerek olmasın.
Otomatikleştirin.
Yinelenen veya kaydedilmiş liste olarak zamanlayıp planladığınız
veya yinelenen satın alma işlemleri gibi
otomatikleştirebileceğiniz hiçbir şeyi hatırlamaya bırakmayın.
Yan yana yerleştirin.
Egzersiz yapacağınız zaman
yapacağınız aktivite için ihtiyacınız olan bütün ekipmanları
şarj edilmiş ve hazır olarak yan yana muhafaza edin.
Böylece onları aramak için enerji harcamazsınız.
Çok fazla kanmayın.
Tatlı krizinde olan birisi var mı?
Kimse yok mu?
Buyurun evet diyin.
Bu Deli Mod'un kendi biçimi
ve kendi kendini tedavi etme şekli
ama iradenizi tutmayı bırakın.
Farklı şekilde düzenleyin.
Bir yiyecek doğrudan ulaşılamaz ise
örneğin ulaşmak için bir alet kullanmanız gerekiyorsa
çikolata bile olsa
araştırma katılımcıları hiç düşünmeden %70 daha az yedi.
Biliyorum.
Bir saniyeliğine bunu düşünelim.
(Gülüşmeler)
Daha kolay hâle getirmek istediğiniz kararlar için düzenleyin.
Bu da bizi Deli Mod'dan Hazır Mod'a geçirecek 3. adıma götürüyor:
Kafanızdan sıyrılın.
Benimle gelin.
Bu farklı bir hikâye.
Küçük, uydu kent bir acil serviste çalışıyorum.
Bir kadın doğum sancısıyla geldiğinde
kordonun bebeğin boynuna bir değil
iki kez dolandığını fark ettim.
Oradaki tek doktor benim.
Korkmuştum.
Ama bunun beni raydan çıkarmasına izin veremezdim.
Çünkü görüyorsunuz hepimiz geriliriz,
hepimiz korkarız
ama önemli olan sonrasında ne yaptığınız.
İlk his sorun değil.
Önemli bir işaret olabilir.
Problemin bizi raydan çıkarmasına izin verdiğimizde,
iç monolog başladığında, felaket senaryoları kurduğumuzda
ve o sınırlı bakış açısına sahip olduğumuzda sorun başlıyor.
Deli Mod'dayken böyle düşünürsünüz
ve hiçbir şeyi bu şekilde çözemezsiniz.
Hikâyeye geri döneceğiz
ama önce kendi kafamdan nasıl sıyrılırım?
Duyabileceğiniz bir sürü yöntemi var
ama benim için başkasına odaklandığım an en iyisi oluyor.
Bilerek karşımdaki kişiyi görmemi sağlamak,
kendimi onlarla birlikte sahada görmek,
neye ihtiyaçları var, neyden korkuyorlar
ve onlara nasıl yardım edebilirim?
Bu, kulağınıza çok huzur verici gelmiş olabilir
ama öyle değil.
Aslında araştırmalar, beyninizi olan şeye,
temelde şefkate hazırladığınızda
o sınırlı bakış açısını ve iç monoloğu engellediğimizi söylüyor.
Algınızı açıyorsunuz
böylece beyniniz daha kapsamlı bilgiler alıyor
ve daha çok olasılık görüp daha iyi kararlar veriyorsunuz.
Deneyin.
İç monoloğunuzun sizi raydan çıkarabileceğini bilin.
Kendi kafanızdan sıyrıldığınızda
kendi yolunuzdan da sıyrıldığınızı fark edin.
Peki o bebeğe ne oldu?
Korkuma değil
anneye, bebeğe ve ne yapmama ihtiyaçları olduğuna odaklandım.
Bebeğin boynundan kordonu çıkardım
ve sağlıklı, bağıran, tekmeleyen bir bebek
tam da babası park yerinden içeriye koşmuşken doğdu.
"Merhaba bir oğlunuz oldu, ben Dr. Darria.
Tebrik ederim, kordonu kesmek ister misiniz?"
(Gülüşmeler)
Bir anlığına
yeni doğanın güçlü ağlaması
acil servisin normal sesleri olan bipleri ve sirenleri bastırdı.
Ama başka bir şey daha vardı.
Çünkü o annenin odasından çıktığımda
birkaç hastamın yakınlarda gezindiğini gördüm.
Onları acil servise getiren
kendi problemlerine rağmen
bu bebeği desteklemek için bir araya geldiklerini fark ettim.
Şimdi de hep birlikte sevincini paylaştılar.
Çünkü Deli Mod'dan Hazır Mod'a geçtiğinizde olan şey bu.
Diğerleri fark eder.
Onlar da ister, sadece nasıl olacağını bilmezler.
Bir örneğe ihtiyaçları vardır.
Bu da siz olabilirsiniz.
Meşguliyeti sahiplenin.
Ama ona deli demekten vazgeçin.
Bu beceriye hep sahiptiniz.
Ama şimdi hazırsınız.
Teşekkür ederim.
(Alkış)
如果你曾经用过“忙疯了”这个字眼
来形容你的一天、一周、一个月，
请诚实地举起你的手。
我是一名急诊室医生，
你从来不会听到我说 “忙疯了”。
今天之后，
我希望各位也不会再用这种说法。
为什么你不能用 “疯狂”
来形容你的忙碌？
因为当我们处于所谓的 “疯狂忙碌模式”中时，
我们只不过是 更难以驾驭这种忙碌。
在这种情况下：
你的应激激素会升高 并且居高不下，
你的前额叶皮质的 执行控制能力会下降。
这意味着你的记忆、判断 和自制能力都会变差，
而和愤怒、焦虑有关的 大脑区域则会被激活。
你们感受到了吗？
重点是，
你能够像急诊室人员一样忙碌，
但却不会有忙疯了的感觉。
怎么才能做到呢？
通过使用和我们一样的诀窍。
我们的大脑都用相似的 基本方式处理压力。
但是研究显示，
我们对压力的反应 是可以改变的，
不管是应对紧急情况， 还是日常的压力。
那么将 “疯狂忙碌状态”，
和我心目中急诊室的状态—— “准备就绪状态” 进行对比。
准备就绪状态意味着 不管有什么从门外进来，
无论是连环车祸的伤员，
困在电梯内的胸痛病人，
还是身体某个部位出现了 不该出现的东西的患者，
我知道你们非常想问细节。
（笑声）
哪怕是那些你会发誓说 自己被整惨了的日子，
我们也不会害怕。
因为我们知道， 无论从急诊室门外进来什么，
我们都能够应付。
我们准备好了。
这就是准备就绪模式。
我们是被训练出来的，
而你也可以做到。
下面我要介绍一些方法。
从疯狂模式到就绪模式的第一步，
是不厌其烦地进行分类。
在疯狂模式下， 你总是很忙，很有压力，
是因为你对每一个挑战 都做出了相同的回应。
相比起来，在就绪模式中，
我们会进行分类，
也就是根据紧急程度 确定优先顺序。
这不仅是一个能让你 完成待办事项的好方法。
罗伯特 · 萨泊斯基博士 （Robert Sapolsky）的研究表明，
那些无法区分威胁和非威胁，
并对所有事情 都做出相同反应的人，
他们的应激激素水平 是常人的两倍。
这就是为什么分类 是首先要学习的技能。
你无法同时处理好所有事情，
但你也没必要这样做。
因为我们可以分类。
红色——立即有生命危险。
黄色——严重， 但不会立即有生命危险。
绿色——轻度受伤。
我们首先重点处理 被标成红色的病人。
那么重点来了，
疯狂模式的部分问题在于，
你把所有事情当成了红色事项
来应对。
所以要从正确地分类开始，
了解你的红色事项。
这些是最重要， 也最能取得成效的部分。
这很容易和干扰弄混，
但是吵得最大声的 并不一定是最紧急的。
事实上，严重哮喘的病人在安静时， 生命反而最岌岌可危。
但在这边要求我 给她拿调味咖啡奶精的病人
虽然很吵闹，却情况并不紧急。
我给大家举一个我生活中的例子。
去年春天，我的房子被水淹了，
当时，我一岁的孩子在急诊室，
我还要为我四岁孩子的学校 筹办募捐活动，
并且我的书的最后一章 也已经逾期未交了。
讽刺的是，那一章是关于压力的。
（笑声）
我的红色任务 是让我一岁的孩子好起来，
并且完成我的书。
仅此而已。
记住，不断地分类。
修复被水淹的房子？
一旦我们止住漏水， 控制住损害，
它就不再是红色事项了。
它让人感觉很紧急，
但实际上只是干扰而已。
实话说，这种干扰真的非常吵，
右边的这张照片 是我戴着耳塞，
专注于完成我的书，
同时在用机器烘干我的地板。
了解你的红色事项，
并且不要让你的非红色事项 分散你的注意力。
顺便一提， 绿色任务能让你感到解脱，
偶尔能提醒一下自己，
“那只是绿色任务， 没有人会死的。”
（笑声）
就算它不完美也没有关系。
还剩一个分类等级， 我们用它来表示最坏的情景。
黑色，
是指那些我们无能为力的病人。
我们必须放弃他们。
虽然这令人无比痛苦，
但我提到它，
是因为你们生活中 也同样有黑色任务。
这些是你必须 从待办清单中移除的事项。
我觉得很多人都知道我在说什么。
对我来说，这指的是募捐活动。
我必须放弃。
因为我们这样的 急诊室人员很清楚，
如果你试图完成每件事，
你就无望拯救你的红色病人。
从疯狂模式到就绪模式的第二步，
是去预测疯狂，并为其做出规划。
想要处理疯狂忙碌的事情， 一半在于你怎么做准备。
如果在第一步中， 我们将事情分类，
第二步，我们把这些任务 规划得更容易完成。
科学研究告诉我们， 当我们拥有的选择越多，
我们做出每个决定的时间就越长。
而当我们要做出的决定越多， 我们的大脑就越疲惫，
并且更难做出正确的决定。
这就是为什么第二步
是要找到办法减少 你在生活中面临的选择。
这里有四个简单的例子， 你可以尝试运用到自己的日常生活中。
计划。
在周末计划你接下来一周的饮食，
这样等到周三晚上六点，
大家都饿疯了， 嚷着要吃披萨的时候，
你无需做出选择 就能吃上一顿健康的晚餐。
自动化。
能够自动完成的东西 就没必要记住，
无论是日程表中的重复事项， 还是购物时的自动重复下单。
集中放置。
在健身的时候，
把所有要用的器材放在一起，
充好电，准备好，
这样你就不用浪费精力四处寻找。
还要抵制住诱惑，
如果你嗜好甜食的话。
有人是这样吗？
有吧。
甜食本身就是一种疯狂模式，
也是疯狂模式的自制解药，
但不要再挑战你的意志力了。
而是做出不同的规划。
如果某种食物不是触手可及，
比如要踩着凳子才能够到，
哪怕是巧克力，
研究中的被试者也少吃了 70%， 而且没有一直惦记这回事儿。
我知道，
你细细品一品。
（笑声）
通过规划，让你更容易做出 你希望的选择。
这就让我们来到了从疯狂模式 转变为就绪模式的第三步：
清除你脑海中的杂念。
我这里还有
另外一个故事。
我在一个小型的附属急诊室工作时，
进来了一位临产的女性。
我意识到孩子的脖子被脐带缠了
不止一圈，而是两圈。
我是唯一的当值医生。
我不由心生恐惧，
但我不能让它干扰我。
因为我们都会紧张，
我们都会害怕，
但关键的是你接下来的行动。
第一感觉不是问题。
它可以是重要的征兆。
当我们被这种感觉干扰， 才会出现问题。
当我们内心独白开始，
我们开始想象最坏情况， 我们的眼界开始变得狭窄。
这就是你在疯狂模式下的思考模式，
而它不能让你解决任何问题。
我保证等会儿会继续讲故事，
但首先，我该怎样 从脑海中清除杂念？
你可能听说过很多小技巧，
但对我来说，我觉得最有用的 是主动将注意力集中在别人身上。
故意让自己看见面前的人，
想象自己和他们处于同一个立场——
他们需要什么，他们害怕什么，
我能怎么帮助他们？
对你们来说， 这也许听起来很模糊，
但其实不是。
事实上，研究发现， 当你用同情心
诱导你的大脑时，
就能瓦解内心独白和狭窄眼界。
你拓宽了你的感知，
从而让大脑能接受更广泛的信息，
让你能看到更多可能性， 从而做出更好的决定。
试试看。
认识到你的内心独白会扰乱你，
还要意识到 当你消除这些杂念的时候，
你就能扫除自身的障碍。
那么那名婴儿后来怎么样了？
我没有关注我的恐惧，
而是专注于这位妈妈和宝宝， 以及她们需要我做些什么。
我把脐带从宝宝脖子上绕开，
一个健康哭闹着的宝宝呱呱坠地，
这时他的爸爸 刚好从停车场冲进来，
“你好，是一个男孩。 我是达莉亚医生。
恭喜你，你想要剪断脐带吗？”
（笑声）
那一刻，
一个新生儿有力的哭声，
盖过了急诊室司空见惯的 滴滴声和警报声。
但还不止这些。
当我走出那位母亲的房间时，
我看见有其它几位病人在附近徘徊。
我突然意识到， 虽然他们是因为各自的理由
来到了急诊室，
但他们都聚在了一起 为这个孩子加油。
而此时他们正在共同分享喜悦。
因为这就是你从疯狂模式 进入就绪模式时发生的事。
别人也会注意到，
他们也想要这种能力， 只是不知道该怎么做，
他们只是需要一个例子。
那可以是你。
掌控自己的忙碌状态，
但是不要再称它为疯狂。
你一直都有这种能力，
但是现在……
你准备好了。
谢谢。
（掌声）
請誠實地舉起你的手，
如果你用過「忙瘋了」這個詞
來形容你的一天、一週或一個月。
我是急診室醫生，
你從來不會聽到 我用「忙瘋了」這個詞。
今天過後，
我希望你們也停止使用它。
這是為什麼你不能用「瘋狂」
來形容你忙碌的程度：
當我們處於「瘋狂忙碌」模式時，
處理忙碌的能力會變差。
以下是發生的變化：
你的壓力荷爾蒙會升高， 並且持續那個狀態，
前額葉皮質的管控功能會下降。
這代表著，你的記憶力、 判斷力、自制力都會變差，
大腦裡憤怒和焦慮的區域會被觸動。
你們有感受到嗎？
重點是，
你可以像急診室人員一樣忙碌，
但不會感覺自己忙瘋了。
怎麼做到？
透過使用和我們一樣的技巧。
我們的大腦都使用 相似的基本方式處理壓力。
但是，我們應對壓力的方法，
研究顯示是可以改變的，
不管是緊急狀況還是日常的壓力。
現在我們拿瘋狂忙碌模式
來對照我們急診室的「就緒模式」。
就緒模式代表著， 不管是什麼從急診室的門進來——
不管是連環車禍傷者，
困在電梯時胸口痛的病人，
還是東西卡在不該在的地方的病人，
在你很想知道到底在哪的時候也是。
（笑聲）
即使某天你發誓自己被捉弄了，
我們也不會害怕。
因為無論什麼進入急診室雙開門，
我們知道自己都可以應付，
我們已經準備好了。
這就是就緒模式。
是我們訓練出來的，
你，也可以做到。
[瘋狂模式 就緒模式]
方法如下。
從瘋狂模式轉換到就緒模式，
第一步是不停地分類。
在瘋狂模式下， 你總是很忙，壓力很大，
這是因為你對全部挑戰 都作出一樣的回應。
相較之下，在就緒模式中，
我們會進行分類，
意思是根據緊急程度排出優先順序。
這不只是一個完成待辦清單的好方法。
羅伯·薩普羅斯基博士的研究顯示，
那些無法區分威脅和非威脅，
並且對所有事情作出一樣反應的人，
他們的壓力荷爾蒙水平高出兩倍。
這解釋了為什麼 分類是首要學習的技能。
你不能一次處理全部事情，
而且那是不必要的，
因為我們可以分類。
紅色——當下有生命危險。
黃色——嚴重， 但當下沒有生命危險。
綠色——輕微。
我們首先專注處理紅色事項。
現在，聽我說。
瘋狂模式其中一個問題是，
你會把所有事情當成紅色事項看待，
並作出反應。
所以，首先要正確地分類。
知道什麼事情屬於紅色，
那些是最重要並且改變最顯著的事情。
然而，我們很容易被噪音混淆，
最吵鬧的不一定是最緊急的。
事實上，嚴重哮喘病人 在安靜時是最危險的。
另外一個病人要求我拿咖啡奶精給她，
她很吵，但是她並不緊急。
給你一個我生活中的例子。
去年春天，我的房子淹水了，
我一歲的小孩進了急診室，
我還要為我四歲小孩的學校 籌辦募捐活動，
我寫的書最後一章已經遲交了。
諷刺的是，那一章是關於壓力的。
（笑聲）
我的紅色任務 是讓我的一歲小孩好起來，
並且完成我的書。
僅此而已。
要記得不停地分類。
修復淹水的房子？
一旦我們把損害停止並穩定下來時，
它不再是紅色的事項。
它感覺很緊急，
但事實上只是噪音。
真的非常吵。
在右邊的照片裡是帶著耳塞的我，
正在專注於完成我的書。
同時，機器正在烘乾我周圍的地板。
要知道你的紅色事項，
並且不要讓別的事項干擾你。
順帶一提，綠色事項 讓你感到自由自在，
偶爾可以提醒一下自己，
「這是綠色項目，沒有人會死的。」
（笑聲）
就算它不完美也沒有關係。
最後，剩下一個在最糟情況 會使用的分類等級。
那就是黑色。
那是指我們無能為力的病人。
我們必須繼續向前走。
雖然這令人感到痛苦，
我提到它是因為，
你們在生活中都有相似的黑色項目。
這些是你必須從待辦清單移除的。
我想你們知道我在說什麼。
對我來說，這指的是募捐活動。
我必須放棄。
因為急診室的我們都知道，
如果你嘗試完成每一件事，
你就沒辦法拯救紅色等級的病人。
從瘋狂模式轉到就緒模式的第二步是，
預料瘋狂並為它作出打算。
處理瘋狂，一半在於怎麼做好準備。
在第一步，我們分類，
第二步，我們把這些項目 變得更容易完成。
科學研究顯示，當我們有越多的選擇，
作出決定的時間會越長。
當我們要作出越多決定的時候， 我們的大腦會更疲勞，
就會更難作出正確的決定。
這就是為什麼在第二步，
目標是尋找辦法， 減少每天要做的決定。
這裡有四個簡單例子， 你可以用於日常生活中。
計劃。
在週末時計劃好下一週的飲食。
這樣的話，週三下午六點的時候，
當大家又氣又餓地要求披薩的時候，
你不用為了健康的一頓而作出抉擇。
自動化。
不需要記住能夠自動完成的事項。
把它安排為重複發生的事項、 列成清單，或是重複採購。
集中放置同類物品。
當運動的時候，
把你需要用到的器材放在一起，
充滿電並準備好，
這樣的話，你就不用花費精力去找它們。
還有，減少誘惑。
特別是對於有吃糖嗜好的人們。
這裡有嗎？
說一聲有，來吧。
它自身是瘋狂模式，
它也是能夠改變瘋狂模式的關鍵。
但是，不要再使用意志力。
要作出不一樣的計劃。
如果一個食物不是隨手可拿的，
例如，需要用到凳子才能搆得著，
即使那是巧克力，
研究參加者少吃了 70%， 連想都沒想。
我知道，
仔細想想它。
（笑聲）
計劃能夠把選擇變得更容易。
接下來是從瘋狂模式 轉成就緒模式的第三步，
它就是：專注在頭腦以外的事。
跟我來，
我有另一個故事。
我在一個附屬的小急診室工作。
當一個女人臨產的時候，
我發現臍帶在嬰兒的脖子 圍繞了不止一圈，
它圍繞了兩圈。
當時我是唯一的醫生。
我很害怕。
但我不能讓它阻擾我。
這是因為我們都會感到緊張，
我們都會感到害怕，
但是，更重要的是你接下來所做的。
第一個感覺並不是問題，
而是重要的徵兆。
我們被它干擾的時候， 問題就會產生。
我們會開始產生內心的獨白，
我們把它災難化，眼光變得狹隘。
這就是在瘋狂模式下的思考，
在這模式下，你無法解決任何事情。
回到我的故事，
首先，我是怎麼消除那些想法的呢？
你可能聽過許多技巧，
對我來說，積極專注在別人身上 是最有效的方法。
故意讓自己看見面前的人，
看見自己和他們在同一戰場上——
他們需要什麼，他們害怕什麼，
我怎麼可以幫上忙？
對你來說，這感覺也許很模糊不清。
但其實不是的。
事實上，研究顯示當你在腦內 優先看待同情心的話，
我們可以停止狹隘眼光和內心獨白。
你擴張自己的感知，
你的大腦可以接收更多資訊，
你可以看見更多的可能性， 並且做出更好的抉擇。
試試看吧。
要知道內心獨白會干擾你。
要意識到當你專注在頭腦以外的事，
你就可以改變自己。
之後，那個嬰兒怎麼了？
我並沒有專注於恐懼，
反而專注於母親、嬰兒和他們所需的。
我把臍帶從嬰兒的脖子繞開，
接著，一個健康哭鬧的嬰兒誕生了。
同時，他的父親剛從停車場趕來。
「你好，是一個男孩。 我是達里亞醫生。
恭喜，你想剪臍帶嗎？」
（笑聲）
那一瞬間，
新生嬰兒強烈的哭聲，
蓋過了嗶聲，警報聲等 急診室正常的聲音。
除此之外還有別的。
因為當我走出那位母親的病房時，
我看見幾位我其他的病人在附近徘徊。
我突然意識到，
不管是什麼原因把他們帶到急診室，
他們為了給這個嬰孩加油而團聚起來。
現在他們一起分享喜悅。
這就是當你從瘋狂模式 轉為就緒模式後所發生的事情。
其他人注意到了。
他們也想要這個能力， 但是不知道該怎麼做。
他們只需要一個榜樣。
那可以是你。
掌管自己的忙碌，
但是停止稱它為瘋狂。
你一直都有這個能力。
但是現在，
你準備好了。
謝謝。
（掌聲）