Polish 字幕

← Marcie Roth

获得嵌入代码
14种语言

Showing Revision 47 created 06/13/2021 by pomme_de_terre.

  1. W rogu widać przycisk nagrywania.
  2. Widać więc, że teraz się nagrywa,
  3. a ja zamierzam się wyciszyć.
  4. A ty kontynuuj i rób swoje intro.
  5. Dziękuję Marcie.
  6. Witam, jestem Marcie Roth
  7. i pracuję
    dla praw osób niepełnosprawnych
  8. przez całe moje dorosłe życie,
  9. a właściwie od kiedy byłam
    uczennicą szkoły średniej.
  10. Obecnie jestem dyrektorem wykonawczym i
    CEO Światowego Inst. Niepełnosprawności,
  11. i pracowałam
    przez lata w usługach
  12. dla ludzi mieszkających w domach opieki.
    Na początku mojej kariery
  13. z ludźmi w...
  14. dziećmi w środowisku szkolnym,
  15. ludźmi w rehabilitacji zawodowej,
  16. a następnie z ludźmi w
    środowiskach życia społecznego,
  17. a potem, po drodze, bardzo za-
    angażowałam się w prawa niepełnosprawnych
  18. i byłam bardzo zaangażowana w
    wczesne dni rzecznictwa
  19. zanim wprowadzono ADA.
  20. Odtąd pracowałam dla organizacji wspiera-
    jących niepełnosprawnych prawie zawsze.
  21. Dodatkowo do mojej
    własnej niepełnosprawności,
  22. jestem również rodzicem dwójki
  23. teraz dorosłych osób z
    niepełnosprawnością.
  24. Mój mąż jest także niepełnosprawny,
  25. i duża część mojej rodziny to również
    ludzie z niepełnosprawnością
  26. więc prawa osób niepełnosprawnych
    to tylko część
  27. wszystkiego, kim jestem i co robię.
  28. Spędzam od 2001 roku i następująco czas
  29. mocno skupiając się na tym, co dzieje się
    dla osób niepełnosprawnych
  30. przed, w trakcie i po katastrofach.
  31. I to jest szczególnie ostre
    skupienie mojej uwagi od tej pory
  32. i faktycznie, miałam okazję
  33. jako osoba mianowana w
    administracji Obamy
  34. spędzić około 8 lat w FEMA,
  35. ustanawiając w FEMA Biuro Koordynacji
    Integracji Osób Niepełnosprawnych,
  36. i budując kadrę ekspertów ds.
    niepełnosprawności,
  37. z tego samego stawu,
    wspierających gubernatorów
  38. i menedżerów ds. sytuacji kryzysowych,
    a w szczególności w angażowaniu
  39. osób z niepełnosprawnością i organizacji
    zajmujących się niepełnosprawnością
  40. w gotowość na wypadek
    kryzysowej sytuacji
  41. oraz w odbudowę po katastrofach
    i łagodzenia ich skutków.
  42. Ostatni element, odkąd jestem z
  43. Światowym Instytutem Niepełnosprawności
    od września zeszłego roku,
  44. moja koncentracja na globalnych
    prawach osób niepełnosprawnych jest
  45. czymś, w co miałam o wiele więcej
    okazję do aktywnego zaangażowania się
  46. i spędziłam ten czas,
    od momentu dołączenia do
  47. WID, budując proces planowania
    strategicznego
  48. i wspieraniu organizacji w
    w ustalaniu nowych priorytetów,
  49. przyglądając się
    misji organizacji
  50. i bardzo niedawno ustanawiając
    cztery szczególne obszary zainteresowania
  51. dla organizacji, kiedy idziemy naprzód.
  52. Dziękuję Marcie. Doskonale, okay
  53. Przepraszam, że mój sąsiad rozdrabnia
    dużo chrustu dzisiaj,
  54. więc to wydaje dodatkowy dźwięk
    za każdym razem gdy wyciszam,
  55. ale nie martwcie się, to nie będzie
    przeszkadzać w nagrywaniu.
  56. Ok, więc pierwsze pytanie jest
    o przeszłości.
  57. Opowiedz o pierwszym wspomnieniu,
    gdy zdałaś sobie sprawę, że istnieją
  58. problemy z dostępnością, dyskryminacja,
    lub brak integracji.
  59. Jaka jest twoja osobista historia
    lub związek
  60. z Amerykańską Ustawą o Niepełnosprawności?
    Co pamiętasz
  61. z dnia, w którym została podpisana,
    jeśli odpowiednio?
  62. I jaki to miało wpływ na
    Ciebie i na innych?
  63. Pamiętaj, aby stuknąć coś
    aby kamera przesunęła się na Ciebie
  64. zanim zaczniesz.
  65. Po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z
    niepełnosprawności w bardzo młodym wieku.
  66. Miałam najlepszego przyjaciela w
    pierwszej klasie, miał na imię Gregory,
  67. i on i ja byliśmy
    po prostu wspaniałymi przyjaciółmi.
  68. Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu,
  69. a potem nagle
    pewnego dnia, Gregory zniknął,
  70. i nie wiedziałam co się z nim stało
    albo gdzie poszedł
  71. i dopiero wiele lat później
  72. dowiedziałam się, że Gregory
    miał zespół Downa,
  73. i został usunięty
    z mojej klasy przedszkolnej,
  74. i pierwszej klasy, jak sądzę,
    w tym momencie,
  75. i najwyraźniej został wysłany
    do jakiejś innej szkoły.
  76. A utrata jego przyjaźni
    była dość zaskakująca
  77. i nie rozumiałam, wiecie,
    gdzie on poszedł.
  78. Patrząc z powrotem, to jakoś osobliwe,
    że nie udało nam się zostać przyjaciółmi.
  79. Bo on nie wyprowadził się, tylko
    przestał chodzić do mojej szkoły.
  80. Ale, ja...
  81. Pamiętam, że byłam zdezorientowana,
    a potem przez następne kilka lat,
  82. mieszkałam w mieście, które było również
    siedzibą organizacji Save the Children,
  83. i zawsze byłam bardzo zainteresowana
    pracą, jaką wykonuje Save the Children,
  84. i ze wstydem muszę przyznać,
    że moje najwcześniejsze zaangażowanie
  85. w pracę humanitarną było,
    wiesz, bardzo charytatywne podejście,
  86. i spędziłam dużo czasu w dzieciństwie
    zbierając pieniądze dla Save the Children,
  87. i angażując się w inne działania
    które były bardzo zgodne z
  88. modelem dobroczynności i litości, a na
    pewno nie z modelem
  89. tworzenia przestrzeni, wspierania i
    podnoszenia innych osób niepełnosprawnych.
  90. Początek mojej niepełnosprawności
    nastąpił dopiero wiele lat później,
  91. ale kiedy byłam w liceum,
    miałam wymóg, aby robić,
  92. nawet nie pamiętam,
    jak to się teraz nazywa,
  93. Praca społeczna! Przepraszam.
  94. Miałam okazję robić, albo miałam
    obowiązek wykonywania pracy społecznej,
  95. i zacząłam, to był rok
    pierwszego Dnia Ziemi
  96. i zacząłam od kruszenia szkła
    w lokalnym centrum recyklingu,
  97. i okazało się, że
    to było naprawdę nudne,
  98. ale wielu moich kolegów z klasy, było
    wolontariuszami
  99. w państwowej instytucji
    dla osób niepełnosprawnych.
  100. Przyłączałam się do nich raz w tygodniu i
    patrząc na to z perspektywy czasu,
  101. to było dość szokujące, że mając
    13 lat,
  102. zostałam przydzielona jako nauczycielka
    w klasie liczącej 30 dorosłych
  103. którzy nigdy nie mieli okazji
    uczęszczać do szkoły, a teraz mieli
  104. 13-letnią nauczycielkę raz w tygodniu.
  105. Nie muszę dodawać, że nauczyłam się więcej
    od nich niż oni ode mnie,
  106. ale mieliśmy dużo zabawy i wielu z nich
    stało się przyjaciółmi
  107. wzdłuż reszty mojej drogi.
  108. Niestety, niektórzy z nich
    już nie żyją,
  109. ale jest kilka osób, które
    są nadal bardzo ważną częścią mojego życia
  110. i na szczęście, udało im się
  111. wyzwolić się z
    tej państwowej instytucji.
  112. I tak, oni i wielu innych
    wiele mnie nauczyli,
  113. ale te dla mnie prawdziwie przełomowe
    doświadczenie było kiedy pracowałam w tej
  114. inst. państwowej, to była moja pierwsza płatna
    praca w służbach dla niepełnosprawnych,
  115. a ja zostałam zatrudniona do pracy
    w czymś, co nazywano "domkiem"
  116. dla 40. kobiet z
    niepełnosprawnością intelektualną,
  117. i ten "domek" był na
    pięknym terenie,
  118. ale kobiety mieszkały w budynku,
    20 po jednej stronie, 20 po drugiej,
  119. i do moich obowiązków należało
  120. pomaganie im w kąpieli i
    ubieraniu się oraz jedzeniu.
  121. Wiele z nich nie było w stanie
    samodzielnie się odżywiać.
  122. Niektóre dlatego, że po prostu nigdy nie
    dostały na to szansy,
  123. a inne z powodu ich
    niepełnosprawności fizycznej
  124. i z braku jakiegokolwiek rodzaju przysto-
    sowanych przyborów lub innego sprzętu.
  125. Więc kiedy karmiłam ludzi,
    rutyna była taka sama każdego dnia.
  126. Pojawiał się talerz,
    i były
  127. 3 kopce jedzenia na talerzu.
  128. Jeden kopiec był zawsze brązowy,
    jeden kopiec był zawsze zielony,
  129. i jeden kopiec był zawsze biały.
  130. Wiesz, mięso, warzywa,
    i skrobia.
  131. I, wiecie, wiem, że ludzie lubią
    jeść swoje posiłki na różne sposoby.
  132. Codziennie był też deser,
  133. galaretka, albo lody, albo coś
    innego, znowu zawsze w kopcu.
  134. I tak spędzałam czas z każdą z tych
  135. osób, które miały swój posiłek
  136. i w jakiś sposób pracowały razem,
  137. próbując dowiedzieć się
    czy wolą
  138. zjeść najpierw swój deser?
  139. Niektórzy ludzie lubili to robić.
  140. Czy woleli
  141. trochę z brązowego kopka i trochę
  142. białego na tym samym widelcu?
  143. Czy nie chcieli, aby ich jedzenie
    się dotykało?
  144. I wiecie, ja tak
    pracowałam tam i z powrotem
  145. z nimi, aby spróbować i dowiedzieć się, co
  146. są ich preferencje i wpadałam w kłopoty
  147. bo spędzałam na tym zbyt dużo czasu
  148. i w końcu zostałam przeniesiona
  149. na inne stanowisko, bo brałam za dużo
  150. czasu dając ludziom szansę na zrobienie
  151. jakich wyborów i wyrażenia
    pewnych preferencji.
  152. Więc to było niezwykle przełomowe i w
  153. wiele sposobów, wiecie, te
    wczesne, wczesne
  154. doświadczenia naprawdę
    całkowicie napędzały
  155. kim jestem i w co wierzę
    przez te wszystkie lata.
  156. Jeśli chodzi o Ustawę o
    Amerykanach z niepełnosprawnością,
  157. miałam bardzo bliskie
    osobiste doświadczenie
  158. z tym, co wtedy nazywało się
  159. "prawo publiczne 94142" Ustawa o Edukacji
  160. Wszystkich Niepełnosprawnych,
    później przemianowana na
  161. Individuals with Disabilities Act
    (Ustawa o osobach niepełnosprawnych), IDEA
  162. i miałam bardzo osobiste, rodzinne
  163. doświadczenie z IDEA i stałam się świadoma
  164. inicjatyw legislacyjnych i jak IDEA
  165. została właśnie uchwalona.
    I wtedy zacząłam
  166. być bardziej świadoma pracy
  167. która jest wykonywana.
    A było to jeszcze w latach 70.,
  168. kiedy pracowano nad innymi
  169. inicjatywami legislacyjnymi, 504,
    przejście
  170. Ustawy o Rehabilitacji, a następnie
  171. po którym nastąpił protest 504
    w San Francisco, aby wprowadzić
  172. przepisy w życie.
    To naprawdę
  173. przykuło moją uwagę i między małymi
  174. kawałkami informacji, które
    tam otrzymywałam
  175. i pracą, którą wykonywałam,
  176. a potem stając się pełnoetatową adwokatką
  177. chodzącą do pracy dla
    centrum niezależnego życia
  178. w 1982, wtedy stałam się
    bardzo zaangażowana
  179. w zmiany systemowe i jak rozwijać
  180. polityki, jak organizować, jak wspierać
  181. prawa i głosy oraz preferencje
  182. innych ludzi, a ponieważ mieszkałam w
  183. Connecticut i oryginalny autor od
  184. Ustawy o Amerykanach
    z Niepełnosprawnością,
  185. pierwszy raz ustawa została wprowadzona
  186. był Senator Weicker z Connecticut i
  187. Senator Weicker, ojciec
    wspaniałego młodego człowieka
  188. który miał zespół Downa.
  189. Senator Weicker był bardzo zaangażowany w
  190. adwokacji społeczności niepełnosprawnych w
  191. Connecticut, a potem miałam niesamowitą
  192. okazję pojechać do Bostonu i zeznawać
  193. na jednym z głównych
    przesłuchań Kongresu...
  194. przesłuchań terenowych w sprawie
    ustawy o Amerykanach z
  195. Niepełnosprawnością. Więc
    wiecie oczywiście, że
  196. za pierwszym razem, ustawa
    nie przeszła
  197. ale byliśmy bardzo,
    bardzo podekscytowani
  198. i w przejściu ADY,
    w okresie, w którym
  199. ustawa została ponownie
    wprowadzona i głosowania
  200. były organizowane,
    pamiętam, że mieliśmy
  201. stosy i stosy oraz stosy jasnych
  202. różowych pocztówek
    i organizowaliśmy
  203. ludzi w całym stanie do rozwoju,
  204. do podpisania tych pocztówek
    wspierających
  205. przejście ADY i wtedy wiecie, że to
  206. był rodzaj wspaniałego, ale może trochę
  207. mylącego doświadczenia,
    my faktycznie mieliśmy
  208. sukces. Ustawa została uchwalona!
    I ja
  209. pamiętam, że myślałam,
    "Oh, cóż, to nie było takie trudne"
  210. To znaczy, wiecie, musieliśmy
    podejść do tego dwa razy
  211. ale to nie było aż
    takie trudne.
  212. Weźmy się za jakieś
    kolejne przepisy!"
  213. Więc okazało się,
    że to nie było takie proste
  214. jak mi się wydawało.
    To nie było tylko o
  215. gorących różowych
    pocztówkach, spotkaniach i
  216. o marszach. To wszystko pomogło,
    ale nawet to
  217. czasami w dzisiejszych czasach,
    to nie wydaje się
  218. być wystarczające, aby zmienić politykę.
  219. Więc to jest moja najwcześniejsza
    podróż do 1990 roku.
  220. Dziękuję Marcie. Okay,
    idziemy do
  221. teraźniejszości. Więc tylko dla twojej
    wiadomości, mam
  222. kolejny wywiad o 14:00, więc będziemy
  223. mieli jeszcze 3 sekcje:
    teraźniejszość
  224. przyszłość i wezwanie do działania.
  225. Więc tylko po to, aby widzieć
    o ramie czasu. Dziękuję
  226. OK, więc teraźniejszość, czy ADA
  227. zrobiła różnicę? Opowiedz nam o swoim
  228. momencie "aha", który
    powiedział ci, że ADA robi
  229. lub nie robi różnicy i w jakim
  230. stopniu na podstawie twoje pasji i obszaru
  231. ekspertyzy, widzisz lub nie widzisz
  232. wpływu ADY?
  233. Tak więc ADA miała ogromny
  234. i rozległy wpływ
  235. i ważne jest dla mnie
  236. aby zacząć mówić
  237. o teraźniejszości, gdy zaczynamy
  238. z ADA 30 to jest naprawdę
    ważne, aby zacząć
  239. od tego, jak bardzo rzeczy absolutnie
  240. się zmieniły, wiecie, więc z
    pewnością niektóre z
  241. architektonicznych wysiłków
    usuwania barier,
  242. niektóre ze znaczących ulepszeń
  243. w równie skutecznej komunikacji,
  244. niektóre z wymagań wokół programów,
  245. wiecie, wszystkie te rzeczy
    znacząco się zmieniły
  246. większość - nie mogę nawet
    powiedzieć jaka większość czasu - często
  247. było wiele naprawdę wspaniałych
    inicjatyw na przestrzeni
  248. czasu, ale zawsze musieliśmy prowadzić
  249. nieustanną walkę, by nie
  250. nie pozwolić niczemu się wymknąć
  251. nie stracić żadnego rodzaju rozpędu
    w kierunku dostępności.
  252. Jeśli odwrócimy wzrok na minutę,
  253. nasze prawa zostaną nam odebrane.
  254. I z pewnością mogę mówić o
  255. tym dzisiejszym dniu
  256. i to, co mam do powiedzenia o tym, gdzie
  257. dziś jesteśmy, nie jest wspaniałe
  258. i dlatego chcę poświęcić
    trochę więcej czasu
  259. by wskazać na znaczący postęp
  260. w tak wielu aspektach codziennego życia
  261. w których możemy
  262. wskazać uchybienia w
    zakresie zgodności z ADA,
  263. egzekwowania prawa,
    ale często jest to
  264. w porównaniu do przykładów, gdzie
  265. to działa, więc kiedy transport
  266. nie jest dostępny, odzywamy się
  267. ponieważ znamy dobre i
  268. obiecujące praktyki, które
    zostały zastosowane
  269. dla dostępności transportu
  270. sprawiają, że niepowodzenia są
    o wiele bardziej rażące
  271. w mieszkalnictwie, w zatrudnieniach,
    w rodzajach
  272. urządzeń wspomagających,
    które są dostępne,
  273. uniwersalne zaprojektowanie
    miejsc i rzeczy
  274. wszystko to wskazuje na
    przykłady, gdzie
  275. robimy to dobrze, a
    w ostrym kontraście
  276. są obszary, w których jest robione
    rażąco źle.
  277. I muszę powiedzieć, że
    całkiem niedawno,
  278. prowadziłam
    zaangażowanie mojej organizacji
  279. w petycji do Amerykańskiego Departamentu
    Zdrowia i Usług Społecznych

  280. domagając się, aby osoby
    niepełnosprawne
  281. zostały natychmiast przeniesione z
    domów opieki i innych
  282. Miejscach Zgromadzenia z powodu
    strasznych okoliczności
  283. w tych miejscach
  284. z powodu Covid-19 i braku
  285. do zapewnienia odpowiedniej ochrony
  286. dla osób niepełnosprawnych
    w ustawieniach instytucjonalnych.
  287. ADA z powrotem w 1990 roku
  288. bardzo wyraźnie dała
    osobom niepełnosprawnym
  289. znaczące prawa, i...
  290. Nawet gdy zakwestionowano je w 1999 roku,
    sprawa Olmsteada,
  291. która była sprawą z Georgii,
    i dwie kobiety
  292. które... Lois i Elaine, Lois Curtiss
  293. niesamowita kobieta, którą miałam
  294. przyjemność bycia w wielu
  295. okazjach, dwie z nich
  296. domagały się, by mieć prawo do życia w
  297. najbardziej zintegrowanym środowisku,
    odpowiednim do ich potrzeb
  298. i decyzja, sprawa poszła
  299. całą drogę do Sądu Najwyższego
  300. i ja byłam wśród tych, którzy
  301. spali na schodach
    Sądu Najwyższego
  302. w noc przed rozpatrzeniem ich sprawy
  303. i byłam wśród
  304. ludzi, którzy świętowali przed
  305. Sądem Najwyższym w dniu, gdy
    ta decyzja przyszła
  306. na korzyść prawa Lois i Elaine,
  307. i praw tysięcy,
    dziesiątek tysięcy,
  308. milionów osób niepełnosprawnych
  309. do życia w najbardziej
    zintegrowanym środowisku
  310. odpowiednim do ich potrzeb.
  311. Biorąc pod uwagę, że jesteśmy 21 lat
    po tej decyzji,
  312. wczoraj Amerykańska
    Unia Praw Cywilnych
  313. złożyła petycję,
    a Światowy Instytut
  314. Niepełnosprawności dołączył
    do wielu innych
  315. organizacji niepełnosprawnych w
    wniesieniu tej petycji
  316. domagającej się,
    by osoby niepełnosprawne
  317. zostały natychmiast przeniesione
  318. z tych środowisk zbiorowych.
  319. Dziesiątki tysięcy ludzi zmarło w
  320. w ciągu ostatnich stu dni, ludobójstwo
  321. osób niepełnosprawnych z powodu
  322. niepowodzeń w realizacji
  323. decyzji Olmsteada,
    i niepowodzeń naszego
  324. rządu, aby zapewnić rodzaj wsparcia
  325. i usług, które umożliwiają
  326. osobom niepełnosprawnym
  327. żyć bezpiecznie i ze wsparciem, którego
  328. potrzeba w społeczności
  329. i, co bardzo irytujące, nasze ciągłe
  330. nieustające wezwania do
  331. osób niepełnosprawnych, aby być
  332. odpowiednio obsłużonym w tych...
  333. w katastrofach zostały zignorowane,
  334. a wniosek jest taki,
    że ponownie w ciągu
  335. ostatnich sto dni dziesiątki
    tysięcy ludzi z
  336. niepełnosprawności zginęły.
    I kiedy zostałam
  337. wezwana, mówiąc, że to byli
  338. ludzie z niepełnosprawnością, miałam
  339. rozmowy z wieloma starszymi
  340. urzędnikami państwowymi, którzy,
    się pytali dlaczego
  341. mówisz o osobach niepełnosprawnych?
  342. i wiesz, to byli starzy ludzie z
  343. podstawowymi warunkami życia
    w domach opieki
  344. i w placówkach opieki długoterminowej.
  345. Cóż, nie idziesz do domu opieki
  346. dlatego, że jesteś stary,
    idziesz do domu opieki
  347. ponieważ masz niepełnosprawność i
  348. wsparcie i usługi, których
    potrzebujesz, aby pozostać
  349. w społeczności nie zostały ci zapewnione.
  350. I zdecydowana większość,
    niektórzy powiedzieliby, że wszystkie
  351. zgony w placówkach zbiorowych, to
  352. osoby niepełnosprawne, większość z nich
  353. czarni i brązowi oraz ludzie żyjący w
  354. ubóstwie. A niepowodzenia Amerykanów
  355. z Ustawą o Niepełnosprawności,
  356. decyzją Olmsteada i woli naszego rządu
  357. do monitorowania i
    egzekwowania tego prawa
  358. i ustawy o rehabilitacji mają
  359. katastrofalny wpływ na to,
    gdzie jesteśmy dzisiaj.
  360. I śmierć wielu z naszego rodzeństwa.
  361. Bez żadnego końca w zasięgu wzroku.
  362. Dziękuję Marcie. Ok, więc dalej
    do przyszłości.
  363. Wraz z pracą, którą wykonujesz,
  364. Widziałaś wiele okresów
    w postępie i barierach.
  365. Gdybyś mogła wybrać jedną rzecz
    do zmiany
  366. lub coś co musi się wydarzyć, aby był
    dostęp i równość
  367. - Wiem, że to trudne -
  368. jedną rzecz, aby były dostęp i równość
    obecne w życiu ludzi
  369. z niepełnosprawnością, co by to było?
  370. Jedna rzecz, która musi się wydarzyć:
  371. osoby niepełnosprawne mają
    ochronę praw obywatelskich przez prawo,
  372. i jedna rzecz, która
    musi się zdarzyć
  373. jest to, że ich prawa są monitorowane
  374. i egzekwowane bez wyjątku.
  375. Przestrzeganie prawa nie wystarczy,
    potrzebujemy uniwersalnego
  376. planu, który będzie
    standardem, potrzebujemy
  377. dostępność i dostosowanie
    były łatwo dostępne,
  378. ale musimy mieć
  379. monitorowanie i egzekwowanie.
  380. Każdy federalny dolar ma być
    być wydawany w
  381. zgodności z ustawą o rehabilitacji.
  382. pomiędzy tym, co Ustawa o rehabilitacji i
    ADA wymagają
  383. nie powinno być, żadnych zmartwień dla
    ludzi z ochroną praw obywatelskich
  384. by być wielokrotnie odmawianym
  385. i nie móc w pełni uczestniczyć
  386. w domu i życiu społecznym.
  387. Monitorowanie i egzekwowanie
    muszą być podłogą
  388. Mam sufit, ale egzekwowanie
    tych praw obywatelskich
  389. jest absolutnie podłogą.
  390. Dziękuję. Więc co możemy zrobić?
  391. Jakie kroki możemy jako członkowie
    społeczności podjąć właśnie teraz?
  392. Więc to, co możemy teraz zrobić to,
    wiecie, jedno
  393. z moich ulubionych powiedzeń, "Nigdy
    się nie poddawaj, nigdy nie ulegaj."
  394. Inne z moich ulubionych,
    "Nic o nas bez nas."
  395. My, jako liderzy społeczności niepełno-
    -sprawnych musimy trzymać się razem,
  396. Musimy skupić naszą pracę
    wokół ludzi
  397. którzy są wielokrotnie
    marginalizowani, wykluczani.
  398. Musimy być pewni, że nie marnujemy
  399. naszego czasu na walkę, i na
  400. rodzaje dziecinnego spornego
    zachowania, w którym
  401. niektórzy ludzie wciąż tkwią,
  402. my absolutnie musimy
    wyciągnąć rękę do przodu
  403. i wyciągnąć rękę do tyłu,
    trzymać się razem
  404. i kontynuować niestrudzenie
  405. aby pracować w kierunku realizacji
    celu
  406. że ADA została napisana wokół i tak
  407. wielu z naszego rodzeństwa
    walczyło tak bardzo
  408. o to. Straciliśmy garść z tych
  409. ciężko pracujących wizjonerskich liderów;
    wielu z nich
  410. zostało utraconych w ostatnich latach,
    niektórzy z nich
  411. zostali utraceni po drodze, mamy
  412. niesamowite dziedzictwo do opieki, mamy
  413. ogromne możliwości, aby pracować
    w tym kierunku,
  414. technologia ma potencjał do wyrównania
  415. pola gry, jeśli w rzeczywistości
    ludzie mają
  416. prawdziwy dostęp i Światowy Instytut ds.
  417. Niepełnosprawności i nasze zobowiązanie do
  418. pracy w partnerstwie z innymi
  419. organizacjami wiodącymi w
    zakresie niepełnosprawności i
  420. naszymi sojusznikami,
    aby uczynić społeczności
  421. silniejsze, bardziej odporne na całej
  422. skali społeczności,
    ponieważ kiedy robimy to dobrze
  423. dla osób niepełnosprawnych, myślę, że
  424. cała społeczność nie tylko korzysta
  425. ale jest silniejsza dzięki
    naszemu przywództwu,
  426. naszemu wkładowi,
    naszemu doświadczeniu w tym
  427. co jest potrzebne, aby codzienne życie
    działało dla wszystkich.
  428. Doskonale, dziękuję.