Adım Art Blaser, Los Angeles'ın güneyi
Orange, Kaliforniya'da yaşıyorum.
Ve ilk soru benim geçmişimle ve bir
engellilik derneği olan ADA'nın nasıl
farkına vardığımla ilgiliydi.
Benim durumum,1983'te engelli olana kadar
çoğu insandan daha az değil
ancak bazı bilgileri bilmeme rağmen,
omurilik felci geçirdim
ve bugün engelliyim
ve tamamen tekerlekli sandalye ile yaşıyorum.
Ve engellilik problemleri
ile karşılaştığımı
söyleyebilirim.
Büyük bir tanesi evime ulaşmak
ve daha basit bir tanesi ise işime ulaşmaktı.
Teoride kaldırım kesitlerinin 1995'te
olması gerekiyordu,
ancak pratikte öyle değillerdi.
Bugün onların, ADA'nın etkisinin
bir sembolü olduğunu düşünüyorum.
Şuan itibariyle ,bir çok şeye sahibiz
ancak, ADA'nın ruhu, ihtiyaçları
hakkında halka açık
olan insanların
mücadelesiydi.
Ve özellikle, yaşadığım yer Orange'ta
köşelerde kaldırım kesitleri vardı ve bu da
kampüsten yaklaşık beş blok ötede
yaşayabilmemin mümkün olduğu anlamına geliyordu.
Ayrıca, öğretmeyi mümkün kılan
bilgisayarlı bir ses de dahil olmak üzere
iyileşmeler ve uyumlarım vardı.
On yıllar önce var olmayan
türden şeylerdi.
Neyse ki, Kaliforniya'da bir profesör olarak,
iyi eyalet yasalarından
yararlanabildim.
Ancak bence onlar ADA'nın ruhu
tarafından zorlanıyorlardı.
ADA'nın iyi bir ruh noktası ve farklı
yapılara erişmeye çalıştıkları her gün
işe yaramaz bazı şeyler
için etkisini
görüyoruz.
Ve çoğu zaman,
diğer insanların deneyimi
bunun olmaması gerektiğini söylüyor,
ama aslında öyle.
Ancak büyük farklılık
insanların motive olması ve sonunda
her şeyin değişmesi ve uyum sağlamasıdır.
Bunu en çok,
1981'den beri,
eğitim verdiğim
Champman Üniversitesi'nde
fark ettim.
Ve, engelli değilken,
bugün öğretiyorum,
en azından engelli öğretimin bir çok
etkisini fark ettim.
Ve, ADA'nın var olduğunu bilerek
büyüyen bir çok öğrencim var
ve onlar büyük bir
fark yaratan ADA'nin
nesli olarak biliniyorlar.
İnsanlar engelliliği sahipleniyorlar ve
dünyayı daha iyi bir yer yapmak için çabalıyorlar.
Ve bir çok durumda başarılılar,
ancak bazılarında değiller.
Ancak bunun için sebepler var ve
bence sebepleri anlamak için
bir istek var.
Bence onlar, ayrıştırılmış insanları
önceliklendirmemizi ve tanımamızı,
insanların nerede ve nasıl yaşadıklarını
ve bakımevleri veya topluluk
ya da cemaat ortamlarının
eksiklikleri arasındaki kontrastı
tanımamızı istiyorlar.
Ve şuanki kriz olan Covid-19
ile yaşıyoruz ve
dünyada bakımevlerinde ölen bir çok insan var.
Buna ek olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin
koordinasyonun, Cuma günü bahsettiği,
on yıllardır devam ediyor. ancak bu, insanların
Engelli Amerikalılar Yasası (ADA) tarafından
garanti edilen
bir toplulukta yaşama
hakkını tehdit edecek.
Bence gördüğümüz talihsiz şeylerden biri,
bakımevleri reformuna
veya mülklerine doğru
ileri bir hareketin
olmamasıdır.
Cemaat merkezlerinde yaşamaya devam edemeyiz
ve bir dizi insan,
bu şeyin ne olduğu,
bağımsız yaşam merkezleri,
bağımsız yaşam hareketi,
Orange bölgesi ve Los Angeles için
bağımsız yaşam merkezi ile dahil olmak için
bir çok yönden ayrıcalıklı hissettiğim
bazı şeyler.
Ve önemli bir sorun
bakımevlerinden geçişler olmuştur.
Ve bu, bence sadece Birleşik Devletler için değil
ayrıca herhangi başka bir yer için de
çok önemli olan
çekirdeklerin yorumlanması dahil
büyük bir sorun olmaya devam edecek.
İngiltere, aşağı yukarı ölümler hakkında
yarısının bakımevlerindeki
insanlar olduğunun
farkına vardı.
Sorunun bir kısmının şu anda Covid-19
testi pozitif olan ve iyileşen bir çok
insan görebiliriz.
Ancak mükemmel bir şekilde
iyileşmediklerine dair
bir çok işaret var.
Benim gibi bir çoğunun felç geçirmesi,
multipl skleroza benzer bazı şeyler,
ve bir çok insan kendilerini
engelli olarak düşünmedi,
ama aslında
engellilik koşullarının çoğuna sahip.
Ve önümüzdeki yıllarda önemli bir faktör,
insanların engellilik iddia etmeleri ve
bunun aslında çoğumuzun
yaşam tarzının bir parçası
olduğunu keşfetmeleri
olacak.
Ve bu ortadan kalkabilecek bir şey
çünkü benim gibi insanlar için
hakları kabul ederek
dünyayı daha iyi
hale getirebiliriz,
bu, engellilikle birlikte gelmelidir.
Topluluk olarak atabileceğimiz
en büyük adım
eğitimdir.
Çünkü yaşamları boyunca
hepimizin dahil olduğunu
görebilirler.
Ve insan farklılıklarına
karşı gururlu ve olumlu
tutumları olan insanları
her iki boyutta da düşünürsek,
ilk başta dini kurumları tanıyorlarsa,
Engelli Amerikalılar Yasası (ADA)
ve Kelime Dağarcığı gibi
siyaset yoluyla engellerle
başa çıkmakta
zorlanabilirsiniz,
ancak, bu çok gereklidir
Kolejlerde ve üniversitelerde
bu programa, engelli mezunları vermemiz
gerektiğini biliyorum.
Fakat bir topluluk olarak
bence her şeyin medyayı etkilediğini düşünüyorum.
Bazen biz farklı şeyler görüyoruz,
fakat engelliliğin
engelliliğinde önemli bir artış var.
Neyse ki, engellilik ve görünürlük projesi,
medyanın bir dizi katılımı,
Rotherham Vakfı
gibi vakıf
projelerimiz var.
Fakat, gelecekte engelliliğin,
insanların olumlu
bir şekilde konuşacakları
ve başa çıkacaklarına dair bir dizi işaret var.
.