Een chip, een dichter en een jongen.
Het is ongeveer 20 jaar geleden,
juni 1994, toen Intel aankondigde
dat er een fout zat
in het hart van hun Pentiumchip.
Diep in de code van het SRT-algoritme
om de noodzakelijke tussenquotiënten te berekenen
voor de iteratieve floating points van delingen --
ik weet niet wat dat wil zeggen, ik vond het op Wikipedia --
was er een gebrek en een fout
waardoor er een zekere kans was
dat het resultaat van de berekening fout zou zijn.
De kans was één op elke
360 miljard berekeningen.
Intel zei dus dat de gemiddelde spreadsheet
eens om de 27.000 jaar fout zou zijn.
Ze vonden het niet significant,
maar de gemeenschap stond op haar kop.
De techies zeiden dat dit gebrek
moest aangepakt worden.
Ze zouden niet lijdzaam toezien
hoe Intel hen die chips gaf.
Het was wereldwijd revolutie.
Mensen betoogden om te eisen --
oké, niet echt helemaal zo --
maar ze verhieven hun stem om te eisen
dat Intel het gebrek zou herstellen.
Intel zette 475 miljoen dollar opzij
om de vervanging van miljoenen chips te betalen, om het op te lossen.
In onze maatschappij werden miljarden
uitgegeven om een probleem op te lossen
dat zich eens om de 360 miljard berekeningen zou voordoen.
Nummer twee, een dichter.
Dit is Martin Niemöller.
Je kent zijn gedichten.
Op het toppunt van de Naziperiode
begon hij het vers te herhalen:
"Eerst kwamen ze de communisten halen,
en ik deed niets,
ik verhief mijn stem niet omdat ik geen communist was.
Dan kwamen ze de socialisten halen.
Dan kwamen ze de vakbondslui halen.
Dan kwamen ze de Joden halen.
En dan kwamen ze mij halen.
Maar er was niemand over om het voor me op te nemen."
Niemöller biedt een zeker inzicht
in het hart van de intelligentie.
We zouden het doorzicht kunnen noemen.
Het is een soort test:
herken je
een onderliggende dreiging en reageer je erop?
Kan je jezelf of je soort redden?
Blijkt dat mieren daar goed in zijn.
Koeien niet bepaald.
Zie je het patroon?
Zie je een patroon, herken je het
en doe je er iets aan?
Nummer twee.
Nummer drie: een jongen
Dit is mijn vriend Aaron Swartz.
Hij is een vriend van Tim.
Hij is een vriend van velen in dit publiek.
Zeven jaar geleden
zocht Aaron me op met een vraag.
Dit was kort voor ik mijn eerste TED Talk zou geven.
Ik was zo trots. Ik vertelde hem over mijn talk,
'Wetten die creativiteit verstikken'.
Aaron keek me aan
en was wat ongeduldig. Hij zei:
"Hoe ga je ooit de problemen oplossen waar je het over hebt?
Auteursrechtenbeleid, internetbeleid,
hoe ga je die problemen ooit aanpakken
zolang er fundamentele corruptie is
in de manier waarop onze overheid werkt?"
Ik was wat van slag hierdoor.
Hij deelde niet in mijn vreugde.
Ik zei: "Weet je, Aaron,
het is niet mijn domein."
Hij: "Bedoel je 'niet je academische onderzoeksveld' "?
Ik: "Ja, het is niet mijn academische onderzoeksveld."
Hij: "Maar als burger?"
Als burger.
Zo zat Aaron in elkaar.
Hij beweerde niet, hij stelde vragen.
Maar zijn vragen waren even duidelijk
als de knuffel van mijn kind van 4.
Hij zei tegen mij:
"Je moet er benul van krijgen.
Je moet er benul van krijgen, want
er zit een fout in het hart van het besturingssysteem
van deze democratie.
Het is geen fout die zich voordoet bij elke 360 miljardste beslissing,
maar elke keer,
bij elke belangrijke kwestie.
We moeten de koeiigheid van de politiek een halt toeroepen.
We moeten ons richten op
de 'fourmi' - formatische houding --
dat leer ik op het internet --
de appreciërende houding van de mier
waardoor we dit defect herkennen
en onze soort en onze demonen redden.
Als je Aaron Swartz kent,
weet je dat we hem verloren,
iets meer dan een jaar geleden.
Het was ongeveer zes weken
voor ik mijn TED Talk gaf.
Ik was zo dankbaar dat Chris
me had gevraagd om deze TED Talk te geven,
niet omdat ik dan voor jullie kon praten,
hoe leuk dat ook was,
maar omdat het me redde uit een uitzonderlijke depressie.
Ik kon de droefheid met geen woorden beschrijven.
Ik moest focussen.
Focussen op wat ik jullie zou zeggen.
Dat was mijn redding.
Maar na al de opwinding
en kracht die van deze gemeenschap uitgaat,
begon ik te verlangen naar een minder steriele,
minder academische manier van omgaan met deze dingen,
de dingen waar ik het over had.
We gingen ons richten op New Hampshire
als doel voor een politieke beweging,
omdat de voorverkiezing in New Hampshire
zo ongelooflijk belangrijk is.
De groep 'New Hampshire Rebellion'
begon te praten over hoe we
van deze corruptie het hoofdthema van 2016 konden maken.
Maar het was een andere ziel die mijn verbeelding prikkelde,
een vrouw, Doris Haddock, alias Oma D.
Op 1 januari 1999, 15 jaar geleden,
op haar 88ste, begon Oma D. aan een tocht.
Ze begon in Los Angeles
en ging te voet op weg naar Washington, D.C.,
met een bord op haar borst, waarop
'Hervorming campagnefinanciering'.
18 maanden later,
ze was toen 90,
kwam ze aan in Washington, met honderden in haar kielzog,
waaronder vele congresleden die met de auto
tot ongeveer 1,5 km buiten de stad waren gereden,
om samen met haar naar binnen te stappen. (Gelach)
Ik heb geen 13 maanden
om door het land te stappen.
Ik heb 3 kinderen die een hekel hebben aan wandelen,
en een vrouw die, zo blijkt,
het nog steeds niet leuk vindt als ik weg ben, mysterieus genoeg.
Dit was dus geen optie.
Maar mijn vraag was:
kunnen we Oma D. wat remixen?
Waarom geen tocht van niet van 5.200 kilometer,
maar van 290 km doorheen New Hampshire
in januari?
Dus op 11 januari,
de verjaardag van de dood van Aaron,
begonnen we aan een tocht die eindigde op 24 januari,
de geboortedatum van Oma D.
In totaal stapten 200 mensen met ons mee
van het bovenste naar het onderste punt van New Hampshire,
om te praten over deze kwestie.
Wat me verraste,
wat ik helemaal niet dacht aan te treffen,
was de passie en boosheid
bij iedereen met wie we over deze kwestie praatten.
Een enquête had ons geleerd dat 96 procent van de Amerikanen
het belangrijk vindt om de invloed
van geld op de politiek te beperken.
Politici en goeroes zeggen je
dat we er niets aan kunnen doen,
dat Amerikanen er niet om malen.
De reden is
dat 91 procent van de Amerikanen
denkt dat er niets aan te doen is.
De kloof tussen 96 en 91 procent
verklaart de politiek van berusting.
Tenslotte wil minstens 96 procent van ons
kunnen vliegen als Superman,
maar omdat tenminste 91 procent van ons geloven dat dat niet kan,
springen we niet van hoge gebouwen
telkens we die drang voelen.
Dat komt omdat we onze grenzen aanvaarden,
en zo is het ook met deze hervorming.
Maar als je mensen een gevoel van hoop geeft,
dan gaat dat absolute gevoel van onmogelijkheid wegsmelten.
Harvey Milk zei het al: als je ze hoop geeft,
geef je ze een kans, een manier om te bedenken
hoe verandering mogelijk is.
Hoop.
Hoop is dat ene waarin wij, Aarons vrienden,
hem tekort deden, want we stonden toe dat hij
zijn gevoel van hoop verloor.
Ik hield van die jongen als van mijn zoon.
Maar we hebben hem tekort gedaan.
Ik hou van mijn land.
Dat zal ik niet tekort doen.
Dat zal niet gebeuren.
Dat gevoel van hoop zullen we vasthouden.
We zullen ervoor vechten,
hoe onmogelijk het gevecht ook lijkt.
Wat nu?
We begonnen aan deze mars met 200 mensen.
Volgend jaar zullen er 1000 zijn,
langs verschillende wegen,
die marcheren in januari
en in Concord samenkomen om deze zaak te vieren.
In 2016, voor de voorverkiezingen,
zullen er 10.000 door de staat marcheren,
en in Concord samenkomen om deze zaak te vieren.
Tijdens onze mars begonnen mensen in het hele land
te zeggen: "Kunnen wij hetzelfde doen
in onze staat?"
Dus startten we een platform, G.D.Walkers,
Granny D. Walkers (Oma D.-Stappers).
Over het hele land zullen Granny D.-stappers
opstappen voor deze hervorming. Nummer één.
Nummer twee: op deze mars
was één van de stichters van Thunderclap, David Cascino,
bij ons
en zei: "Wat kunnen we doen?"
Zij ontwikkelden een platform
dat we vandaag aankondigen
en waardoor we kiezers verzamelen
die deze hervormingsidee genegen zijn.
Waar je ook bent,
binnen of buiten New Hampshire,
je kan je opgeven en rechtstreeks informatie krijgen
over de standpunten van kandidaten over dit punt,
zodat je kan kiezen voor wie je stemt
in functie van
wie deze mogelijkheid realiteit zal laten worden.
En dan nummer drie, het moeilijkste.
We leven in de tijd van de Super PAC.
Gisteren kondigde Merriam aan dat Super PAC
in het Merriam-Webster-woordenboek zal staan.
Het is nu een officieel woord in het woordenboek.
Dus op 1 mei, op May Day,
proberen we een experiment.
We gaan proberen om een Super PAC te lanceren
die een einde maakt aan alle Super PACs.
Dat werkt ongeveer zo.
Het afgelopen jaar werkten we samen
met analisten en politieke experts
om de kost te berekenen
om genoeg stemmen te behalen in het Congres van de VS
voor een fundamentele hervorming.
Wat is dat getal? Een half miljard? Een miljard?
Wat is het getal?
Wat het ook is,
we zorgen voor een soort kickstart --
want KickStarter mag je niet voor politiek gebruiken --
van een eerste campagne van onderuit,
waarbij mensen kleine bedragen van een dollar geven
die afhangen van heel ambitieuze doelen.
Als die doelen zijn bereikt,
richten we ons tot de grote dollarleveranciers
en vragen hen om bij te dragen
tot de vorming van een SuperPac die nodig is
om dit pleit te winnen,
om de manier te veranderen waarop geld politiek beïnvloedt,
zodat op 8 november,
en dat is, zo ontdekte ik gisteren,
de dag waarop Aaron 30 zou zijn geworden,
op 8 november
zullen we vieren dat 218 volksvertegenwoordigers
en 60 senatoren in de Senaat
hun steun hebben gegeven aan dit idee
van fundamentele hervorming.
Gisteren hoorden we over wensen.
Dit is mijn wens.
Eén mei.
Mogen de idealen van één jongen
een natie verenigen rond een cruciaal idee
dat we één volk zijn,
het volk aan wie een overheid beloofd was,
een overheid die, zo was beloofd,
zou afhangen van de mensen alleen.
De mensen, zo leerde Madison,
dat waren de rijken niet méér dan de armen.
Eén mei.
Hopelijk word je lid van deze beweging,
niet omdat je politicus bent,
niet omdat je expert bent,
niet omdat dit je domein is,
maar omdat je een burger bent.
Dat heeft Aaron mij gevraagd.
Ik vraag het jullie nu.
Zeer hartelijk dank.
(Applaus)