Δεν υπάρχουν κακά κουμπιά, μόνο κακοί άνθρωποι.
Πώς σας ακούγεται αυτό; ΟΚ;
[Μικρό πράγμα.]
[Μεγάλη ιδέα.]
[O Άιζαακ Μιζράχι μιλάει για το Κουμπί]
Κανείς δεν ξέρει ποιος εφηύρε το κουμπί.
Πρέπει να υπήρχε ήδη απ' το 2000 π.Χ.
Στην αρχή ήταν διακοσμητικό,
απλώς κάτι όμορφο που ραβόταν πάνω στα ρούχα.
Ύστερα, όμως, από 3.000 χρόνια,
κάποιος επιτέλους εφηύρε την κουμπότρυπα,
και τα κουμπιά ξαφνικά έγιναν χρήσιμα.
Το κουμπί και η κουμπότρυπα είναι πολύ μεγάλη εφεύρεση.
Όχι μόνο γλιστράει μέσα στην κουμπότρυπα,
αλλά βρίσκει και τη θέση του εκεί,
και έτσι νιώθεις σίγουρος ότι δεν πρόκειται ποτέ ν' ανοίξει.
Ο σχεδιασμός του κουμπιού δεν έχει αλλάξει πολύ απ' τoν Μεσαίωνα.
Είναι ένα απ' τα σχέδια, που έχουν αντέξει στον χρόνο.
Για μένα, τα καλύτερα κουμπιά είναι συνήθως στρόγγυλα.
Είτε είναι ένα κουμπί σαν θόλος μ' ένα μικρό στέλεχος,
είτε απλώς ένα στρόγγυλο πράγμα με πλαίσιο ή χωρίς πλαίσιο,
με δύο ή τέσσερις τρύπες.
Ακόμα πιο σημαντικό απ' το κουμπί, είναι η κουμπότρυπα.
Ο τρόπος που το καταλαβαίνεις αυτό είναι:
η διάμετρος και το πλάτος του κουμπιού,
μαζί με λίγη άνεση.
Πρωτού εφευρεθούν τα κουμπιά, τα ρούχα ήταν μεγαλύτερα.
Ήταν κάπως ακαθόριστα,
και οι άνθρωποι χάνονταν μέσα τους,
ή απλώς τυλίγονταν με κάτι.
Έπειτα, όμως, η μόδα ήρθε πιο κοντά στο σώμα,
αφότου ανακαλύψαμε χρήσεις του κουμπιού.
Κάποτε ήταν ο μόνος τρόπος να σταθούν τα ρούχα πάνω στο σώμα.
Πιστεύω ότι ο λόγος που τα κουμπιά άντεξαν τόσο στο χρόνο,
είναι, επειδή, στην ουσία κρατάνε τα ρούχα μας κλειστά.
Τα φερμουάρ σπάνε,
τα σκρατς κάνουν πολύ θόρυβο, και φθείρονται μετά από λίγο.
Αν ένα κουμπί βγει, απλώς το ξαναράβετε.
Το κουμπί μένει για πάντα εκεί.
Δεν είναι μόνο το πιο βασικό σχέδιο που έγινε ποτέ,
αλλά και μια ακραία δήλωση μόδας.
Όταν ήμουν μικρός, η μητέρα μου μού έπλεξε αυτό το όμορφο πουλόβερ.
Δεν μου άρεσε.
Μέχρι που βρήκα αυτά τα κουμπιά,
και μόλις τα κουμπιά μπήκαν στο πουλόβερ, το λάτρεψα.
Αν δεν έχετε καλό γούστο για να διαλέξετε ένα κουμπί,
αφήστε κάποιον άλλο να το κάνει, εντάξει;
Το εννοώ.