(เสียงดนตรี)
(เสียงปรบมือ)
(เสียงดนตรี)
(เสียงปรบมือ)
(เสียงดนตรี)
(เสียงปรบมือ)
คริส แอนเดอร์สัน: พวกคุณเยี่ยมมาก
สุดยอดไปเลย
(เสียงปรบมือ)
คุณคงไม่ได้ฟังแบบนี้ทุกวันแน่ๆ
(เสียงหัวเราะ)
อัสแมน จากเรื่องที่เขาว่ากันคือ
คุณเรียนการเล่นกีตาร์
ด้วยการดู จิมมี่ เพจ บน YouTube
อัสแมน ริเอซ: ใช่ครับ นั่นคือเพลงแรก จากนั้นผมก็
นั่นเป็นสิ่งแรกที่ผมเรียน
จากนั้นผมก็เริ่มขยับไปเรียนรู้สิ่งอื่นๆ
ผมเริ่มที่จะดู คาคิ คิง บ่อยมาก
และเธอก็มักจะพูดถึง เพรสตัน รีด ว่าเป็นฮีโร่ของเธอ
เพราะงั้นผมก็เลยเริ่มดูวิดีโอของเขา
แล้วมันก็เหมือนฝันมากที่ตอนนี้เรามาอยู่..
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
คริส: ท่อนที่เพิ่งเล่นไป
เป็นเพลงของเขาที่คุณหัดมาก่อน... มันเกิดขึ้นได้ยังไง?
อัสแมน: ผมไม่เคยหัดมันมาก่อน
แต่เขาบอกผมว่าเราจะเล่นมันบนเวที
ผมค่อนข้างคุ้นเคยกับมัน ก็เลยเป็นเหตุว่า ทำไมผมถึงสนุกมากตอนที่ได้ลองเล่น
แล้วในที่สุดมันก็เกิดขึ้น ดังนั้น...
(เสียงหัวเราะ)
คริส: เพรสตัน จากสายตาคุณ
ผมหมายถึง คุณแต่งมันขึ้นมาซัก 20 ปีแล้ว ใช่มั้ยครับ?
คุณรู้สึกยังไงที่มีใครบางคนแบบนี้
ที่มาเอางานของคุณไปแล้วทำได้ขนาดนี้?
เพรสตัน รีด: มันเหลือเชื่อเลยครับ
และผมก็รู้สึกภูมิใจ รู้สึกเป็นเกียรติมาก
เขาเป็นนักดนตรีที่ยอดเยี่ยม และมันก็เจ๋งมาก
(เสียงหัวเราะ)
คริส: ผมเดาว่า ผมคิดว่าพวกคุณคงจะ ไม่มีอีกซักท่อนเล็กๆให้เราฟังแล้วใช่มั้ยครับ?
ทำได้มั้ย? เล่นด้วยกันได้มั้ยครับ? มีอย่างอื่นให้เราดูอีกมั้ยครับ?
เพรสตัน: เราไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยครับ
คริส: ไม่มีเหรอครับ ให้ผมบอกอะไรคุณหน่อยมั้ย
ถ้าคุณมีอีกซัก 30 ถึง 40 วินาที
และคุณมีอีก 30 ถึง 40 วินาที
และถ้าเราได้ชม ผมคิดว่า...
ผมรู้สึกว่า พวกเราอยากจะได้ฟังอีกสักหน่อย
และถ้ามันเกิดแย่มากขึ้นมาจริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
(เสียงปรบมือ)
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงดนตรี)
(เสียงปรบมือ)