آیا شما از گربه سیاه میترسید؟
آیا در محیط بسته چتر باز میکنید؟
چه احساسی در مورد عدد ۱۳ دارید؟
حتی اگر به این ها باور نداشته باشید
به احتمال قوی با چند تا از این خرافات آشنا هستید.
واقعا چی شد که مردم سراسر جهان
به تخته میزنن،
یا از قدم گذاشتن روی ترک پیاده رو پرهیز میکنن؟
خب، با این که هیچ کدوم پایه و اساس علمی ندارن
بسیاری از این باور ها و اعمال خاص عجیب
مبدأهایی به اندازه خودشون عجیب و خاص دارند.
با توجه به اینکه اون ها شامل دلایل ماوراطبیعی میشن
جای تعجب نداره که بسیار از خرافات ریشه در مذاهب داره.
برای مثال، عدد ۱۳ مرتبط به شام آخر کتاب مقدس هست،
جایی که مسیح با ۱۲ حواریون خودش شام خورد
درست قبل از دستگیری و به صلیب کشیده شدنش.
این ایده ی استنتاج شده که حضور ۱۳ نفر دور میز بدشانسی هست
وعاقبت به اینکه ۱۳ به طور کلی عدد منحوسی هست گسترش یافت.
حالا این ترس از عدد سیزده، تریسکایدِکافوبیا نامیده میشه،
عمومیت داره که بسیاری از ساختمانها در سراسر جهان طبقه ۱۳ رو
با رفتن شماره طبقه ۱۲ به ۱۴ رد میکنن.
البته، بسیاری از مردم داستان شام اخر رو درست تلقی میکنند
اما خرافات دیگر از سنت های مذهبی ریشه میگیره که
تعداد کمی از مردم به اون ها باور دارن یا حتی به خاطر میارن.
به تخته زدن از فرهنگ باستانی و فولکلور هندواروپاییها میاد
یا حتی مردم قبل از اون ها
کسانی که معتقد بون درختها خونه ارواح بودند.
و لمس درخت رو موجب مطالبه ی محافظت
یا دعای خیر ارواح داخلش میدونستن.
و به نحوی،
این سنت مدت های مدید بعد از بین رفتن باور به ارواح داخل درخت باقی مونده
بسیاری از خرافات رایج فعلی درکشورها از روسیه تا ایرلند
تصور میشه که از مذاهب بت پرستی که مسیحیت جایگزینشون شده باقی موندن.
اما همه خرافات مذهبی نیستن.
برخی فقط مبتنی بر تصادف های ناگوار هستند.
برای مثال، بسیاری از ایتالیایی ها از عدد ۱۷ میترسن
به این دلیل که حروف اعداد رومی اون XVII میتونه با چینش دیگری کلمهvixi و شکل بده
که به معنی"زندگی من تمام شده" هست.
همینطور کلمه ای که برای عدد ۴ به کار میره
تقریبا هم صدا با کلمه مرگ هست
در لهجه ی کانتونی؛
مثل زبان هایی مانند ژاپنی و کره ای
که وام گرفته از اعداد چینی هستن.
از اون جایی که کلمه عدد یک همصدا با کلمه "حتما" هست.
کلمه عدد ۱۴ همصدا به عبارت"باید بمیره" هست
بسیاری ازاعداد هستند که هتل های بین المللی و آسانسور ها باید ازشون پرهیز کنند.
و باور کنید یا نه
بسیاری از خرافه ها واقعا معنی میدن
یا حداقل تا زمانی که ما هدف اصلی اون هارو فراموش کنیم.
برای مثال صحنه های تئاتر شامل پرده های نقاشی بزرگ بودن
که به دست مسئولین صحنه که با سوت به هم خبر میدادن بالا و پایین میشدند.
و حواس پرتی ناشی از شنیدن سوت دیگران موجب حادثه میشد.
اما تابو ضد سوت زدن در پشت صحنه هنوز هم وجود داره
با اینکه مدت هاست مسئولین صحنه از هدست بیسیم برای صحبت استفاده میکنند.
یا روشن کردن ۳ سیگار با یک کبریت
واقعا موجب بدشانسی میشه اگر شما سرباز و در سنگر باشید
جایی که کمی طولانی ترشدن روشن بودن کبریت میتونه توجه تک تیر انداز دشمن رو جلب کنه
بیشتر سیگاری ها دیگه نیاز نیست نگران تک تیراندازها باشن
اما این خرفه هنوز هم وجود داره.
پس چرا مردم این تکه های فراموش شده مذاهب
اتفاق ها و نصایح
تاریخ مصرف گشته و هنوزهم باور دارن؟
آیا این ها به کلی غیر منطقی نیست؟
خب،بله،اما برای بسیاری از مردم
خرافات بیشتر بر مبنای عادات فرهنگی هستن تا باور های آگاهانه.
در نهایت، هیچ کس با دونستن اینکه نباید از زیر نردبان بره یا در فضای بسته
سوت نزنه به دنیا نیومده
اما اگر در پروسه رشد بارها به شما از جانب خانواده این موارد تذکر داده بشه
این احتمال به وجود میاد که شمارو اذیت کنند
حتی به وجود اینکه شما متوجه میشید منطقاً هیچ چیز بدی پیش نمیاد.
و از اون جا که کارهای مثل ضربه زدن به چوب نیازمند تلاش زیادی نیست
تبعیت کردن از خرافه گاهی راحت تر از ممانعت از انجامش هست.
به علاوه، خرافات گاهاً به نظر میاد که عمل میکنن
شاید شما بارهایی که گل زدید(موفق شدید) در حالی که جوراب شانستون و پوشیده بودید
به یاد بیارید. این فقط تعصب دهنی ما در کارهست.
و احتمالش خیلی ضعیفه که دفعات متعددی که گل نزدید(موفق نشدید) درحالی که
همون جورابو پوشیده بودید و به یاد بیارید.
اما باور به این که اون ها وجود دارند میتونه واقعا باعث عملکرد بهتر شما بشه
با دادن این تصور به شما که اراده ی بزرگ تری بر این اتفاق حکم فرماست.
پس در شرایطی که اعتماد میتونه تفاوت ایجاد کنه،مثل ورزش
خرافات احمقانه، ممکنه در نهایت اون قدر هم احمقانه نباشن.