Είμαστε όλοι παγιδευμένοι
μέσα στο ίδιο μας το μυαλό,
τα πιστεύω κι οι γνώσεις μας για τον κόσμο είναι περιορισμένα
απ' αυτήν την άποψη,
που σημαίνει ότι παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας.
Σωστά; Οπότε να 'μαστε σ' αυτή την ατελείωτη πηγή δεδομένων.
Υπάρχουν άπειρα πράγματα που μπορούμε να σκεφτούμε,
αλλά διορθώνουμε και σβήνουμε.
Διαλέγουμε τι θα σκεφτούμε, σε τι θα εστιάσουμε.
Επινοούμε ένα παραμύθι,
για να βγάλουμε νόημα
κι όλοι κάνουμε λάθος.
Προσπαθούμε όλοι να προσανατολιστούμε με τις χαλασμένες πυξίδες μας
κι ο καθένας έχει το φορτίο του,
όμως τα ίδια τα παραμύθια είναι απόλυτα πειστικά.
Όλοι το κάνουμε αυτό
και πολλά απ' τα παραμύθια που ζούμε δεν είναι καν δικά μας.
Τα πρώτα τα κληρονομούμε απ' τους γονείς μας
που έχουν τα δικά τους στρεβλά πιστεύω,
τη δική τους απογοήτευση, τη δική τους ζωή που δεν έζησαν.
Καλώς ή κακώς τα κουβαλάμε όλα αυτά
και μετά βγαίνουμε στον κόσμο
και σκεφτόμαστε ότι για να αγαπηθούμε πρέπει να είμαστε πετυχημένοι
ή ότι πάντα οι ανάγκες των άλλων έρχονται πρώτες,
ή ότι έχουμε ένα μεγάλο μυστικό που δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε.
Κι είναι ψέματα, είναι παραμύθι
και θα ανησυχούσαμε λιγότερο για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι
αν συνειδητοποιούσαμε πόσο σπάνια το κάνουν.
(Γέλια)
Πιστεύω ότι η μαγεία είναι καλή αναλογία για το πώς αλλάζουμε την πραγματικότητα
και μπερδεύουμε το παραμύθι με την αλήθεια,
και είχα μια εικοσαετή καριέρα στην Αγγλία
διεξάγοντας μεγάλα ψυχολογικά πειράματα στην τηλεόραση
και τώρα είναι στο Netflix.
Έχω και παράσταση.
Θα ανεβάσω την πρώτη μου παράσταση που λέγεται «Μυστικό».
Απλά σας το λέω. Δεν σας πιέζω.
(Γέλια)
Θα γίνει φέτος.
Και προσπαθώ να κάνω κάτι καινούργιο με τον πνευματισμό,
που είναι η ύποπτη τέχνη της χειραγώγησης της σκέψης.
Αυτό το είδος τηλεπάθειας ήταν στο απόγειό της
το 1930.
Γι' αυτό είμαι ντυμένος έτσι,
με ρούχα που δεν αρμόζουν στην περίσταση.
Υπήρχε μια παράσταση, γνωστή ως «Προφητική Παράσταση».
Σ' αυτή την παράσταση κάποιοι απ' το κοινό,
όπως ξέρω ότι κάνατε,
έγραφαν ερωτήσεις κρυφά,
το είδος των ερωτήσεων που θα κάνατε σε ένα μέντιουμ,
έβαζαν την ερώτηση σε έναν φάκελο, τον σφράγιζαν
κι απ' έξω έγραφαν τα αρχικά τους
και σε ποια θέση περίπου κάθονταν.
Μετά, το μέντιουμ, έπαιρνε ένα φάκελο κάθε φορά,
δεν τον άνοιγε,
αλλά προσπαθούσε να μαντέψει τι ερώτηση βρισκόταν μέσα.
Κι αν την έβρισκε, προσπαθούσε να την απαντήσει
για το άτομο που την έγραψε.
Η παράσταση έγινε γρήγορα γνωστή.
Πιστεύω ότι είναι ένδειξη της γοητείας
ενός ισχυρού προσώπου να προσφέρει εύκολες, απλές απαντήσεις
στα περίπλοκα ερωτήματα
και τις ανησυχίες της ζωής.
Ευχαριστώ όλους όσοι έγραψαν ερωτήσεις.
Δεν τις έχω δει. Ξέρω ότι κάποιος τις προσέχει.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Θα τα πάρω αυτά. Ευχαριστώ όσους συμμετείχαν.
Πρέπει να πω κάποια πράγματα πριν ξεκινήσω.
Με απόλυτη ειλικρίνεια,
πρώτα απ' όλα, δεν μπορώ να δω μέσα από φακέλους.
Είναι σφραγισμένοι μαύροι φάκελοι.
Θα ξέρετε αν γράψατε. Δεν μπορώ να δω από μέσα.
Δεύτερον και σημαντικό, δεν ξέρω κανέναν από εσάς
και κανείς δεν κάνει πως συμφωνεί.
Δεν πάει έτσι.
Τρίτον...
δεν πιστεύω καθόλου ότι έχω ιδιαίτερο χάρισμα να ψυχολογώ,
πόσο μάλλον να μαντεύω.
Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε.
Όχι.
(Γέλια)
Λοιπόν, αυτός.
Ωραία.
Αυτός έχει ενδιαφέρον. Υπάρχουν δυο-τρεις εδώ.
Θα ξεκινήσω μ' αυτόν.
Αυτός έχει ενδιαφέρον γιατί η γραφή είναι κυματιστή.
Ανεβοκατεβαίνει κάπως,
που συνήθως, όχι πάντα, σημαίνει
ότι το άτομο δεν ξέρει την απάντηση στην ερώτησή του,
οπότε είναι ερώτηση για το μέλλον, σωστά;
Υποδηλώνει αβεβαιότητα.
Θα έλεγα ότι την έγραψε γυναίκα.
Είναι δύσκολο να καταλάβω την ηλικία απ' το γραφικό χαρακτήρα,
υποθέτω γύρω στα 30, 40, θα το μάθουμε.
Λέει, και μια ερώτηση για το μέλλον,
λέει, «Τζ.Ν., κέντρο».
Οπότε είναι κάποια σ' αυτό το μεγάλο κεντρικό τμήμα.
Αν νομίζεις ότι εσύ το έγραψες αυτό,
μπορείς να κάνεις φασαρία;
Είναι δύσκολο να δω στο κέντρο.
Χαιρέτα μας.
Άρα, Τζ...
Τζέιν; Τζέσικα;
Τζέσικα: Ναι.
Ντέρεν Μπράουν: Ποιο είναι; Τζέσικα: Τζέσικα.
ΝΜ: Ήταν απλώς μια υπόθεση. Παρακαλώ, επιδοκιμάστε με σιγανά.
(Γέλια)
Θα το δεχτώ.
Τζέσικα, δεν θα ρωτήσω την ηλικία σου,
αλλά η ερώτησή σου είναι για το μέλλον;
Τζέσικα: Μμμ; ΝΜ: Ναι;
Τζέσικα: Ναι. ΝΜ: Ναι. ΟΚ.
Λοιπόν, τι ρώτησες; Τι ρώτησε η Τζέσικα για το μέλλον;
Το βρήκα; Είσαι μεταξύ 30 και 40;
Τζέσικα: Το δέχομαι.
(Γέλια)
ΝΜ: Είναι σημαντικό,
γιατί ρωτάμε διαφορετικά πράγματα ανάλογα με την ηλικία μας.
Πες ξανά «το δέχομαι».
Τζέσικα: Το δέχομαι.
ΝΜ: Είσαι απ' τη Βιρτζίνια; Τζέσικα: Ναι.
ΝΜ: ΟΚ, λοιπόν,
(Γέλια)
Πιστεύω ότι αυτή είναι μια γυναίκα
που θέλει να φύγει απ' τη Βιρτζίνια.
Νομίζω ότι εξετάζεις σχέδια,
αν τα πράγματα πάνε καλά ή όχι για να φύγεις.
Δείξε μου τα χέρια σου.
Απ' την άλλη για να δω τα νύχια σου.
Πιστεύω ότι έχεις φάρμα
και το να φύγεις εξαρτάται από το αν θα πουληθεί η φάρμα σου ή όχι.
Σωστά;
Τζέσικα: Απολύτως. Αυτή είναι η ερώτηση.
ΝΜ: Ωραία. Ευχαριστώ. Είναι ωραία ερώτηση!
Ποια ήταν η ακριβής ερώτηση; Τι έγραψες;
Τζέσικα: «Θα πουλήσω τη φάρμα;»
ΝΜ: Αν θα πουληθεί η φάρμα;
Ωραία, κοίτα, είναι ωραία ερώτηση αν κάνεις το μέντιουμ,
επειδή είναι για το μέλλον,
άρα μπορώ να σου απαντήσω με ναι ή όχι.
Δεν έχεις τρόπο να το εξακριβώσεις.
Κι είναι επικίνδυνο,
αν πω ναι ή όχι, θα μείνει κολλημένο στο μυαλό σου
και θα αρχίσει να επηρεάζει τις αποφάσεις σου.
Είναι επικίνδυνο. Παρ' όλα αυτά...
(Γέλια)
Ναι, νομίζω ότι θα πουληθεί η φάρμα,
γιατί νομίζω ότι είσαι απ' τα άτομα
που παίρνουν αυτό που θέλουν με ωραίο τρόπο.
Όταν υπάρχει κάτι που θες, τείνεις να αφοσιώνεσαι σ' αυτό
εις βάρος κάτι άλλου
που ξέρεις ότι πρέπει να αφοσιωθείς περισσότερο.
Συμφωνείς;
Είσαι μορφωμένη, έζησες λίγα χρόνια στην...
Πες γρήγορα «ναι». Τζέσικα: Ναι.
ΝΜ: Όχι. Τζέσικα: Όχι.
ΝΜ: Καλιφόρνια; Μπέρκλεϊ; Κάνω υπόθεση, αλλά...
Τζέσικα: Πήγα στο Μπέρκλεϊ. Σταμάτα να το κάνεις αυτό!
ΝΜ: Άρα το βρήκα.
Α, πήγες και στην Ινδία πρόσφατα.
Συμβαίνει κάτι εκεί πέρα. Ναι ή όχι;
Τζέσικα: Ναι, μόλις γύρισα απ' την Ινδία.
ΝΜ: Εγώ λέω ναι, όμως δεν θέλω να το πω λες κι είναι γραμμένο στα αστέρια,
επειδή δεν είναι και πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη.
ΝΜ: Κάθησε. Ευχαριστώ. Ας δούμε άλλη ερώτηση.
(Χειροκρότημα)
Α.Χ., επίσης στο κέντρο; Α.Χ.
Θα έλεγα ότι είναι άντρας, λίγο μεγαλύτερος, ίσως γύρω στα 50.
Α.Η., σήκω πάνω αν νομίζεις ότι είσαι εσύ.
Α.Η., μικρόφωνο στον κύριο παρακαλώ.
Δες στην κάμερα, όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Δείτε αυτό! Ακίνητος. Μην κουνηθείς.
Μείνε τελείως ακίνητος.
Στέκεσαι; Πού είσαι;
Άντρας: Στέκομαι. Δεν είμαι κοντός.
ΝΜ: Ωραία.
Τώρα άλλαξες.
Έκανες κάτι όταν σηκώθηκες.
Ναι ή όχι; Έβαλες κάτι εδώ,
δεν το κάνεις τώρα, αλλά το έκανες όταν σηκώθηκες,
έχει να κάνει με το αριστερό σου πόδι, ναι ή όχι;
Άντρας: Ναι.
ΝΜ: Μας έδωσε ξεκάθαρο μήνυμα όταν σηκώθηκε.
Ρίξε το βάρος σου στα αριστερά και πες «ναι».
Άντρας: Ναι.
ΝΜ: Βγάλε το χέρι απ' την τσέπη, ρίξε το βάρος σου στην άλλη πλευρά,
κράτα το μικρόφωνο με το δεξί και πες «ναι».
Άντρας: Ναι.
ΝΜ: Έχεις εξάρθρωση
στο μεγάλο δάχτυλο του αριστερού σου ποδιού;
Άντρας: Ναι.
ΝΜ: Ευχαριστώ πολύ. Κάθησε.
Μπορώ να έχω το μικρόφωνο; Θα αλλάξω μικρόφωνο τώρα.
Μπορώ να έχω ένα μικρόφωνο;
Ευχαριστώ πολύ. Βάλτε το εκεί.
Θα αλλάξω μικρόφωνο, επειδή,
ελπίζω να με ακούτε ακόμη.
Θα δέσω τα μάτια μου.
Θα το κάνω τώρα για να μην έχω ενδείξεις όταν σηκωθείτε.
Δεν βλέπω πού βάλατε τα χέρια σας.
Δεν βλέπω πώς αντιδράτε σ' αυτά που λέω.
Δεν βλέπω τι κάνουν αυτοί που κάθονται δίπλα σας.
Βοηθά πολύ αν ξέρουν την απάντηση στην ερώτηση.
Δεν θα έχω πλεονεκτήματα,
αλλά παραδόξως,
αυτό με αποδεσμεύει
και θέλω να αποδεσμεύσει κι εσάς.
Αν κάποιοι δεν γράψατε ερώτηση,
αλλά θα θέλατε να είχατε γράψει,
μπορείτε να συμμετέχετε.
Το νόημα του να γράψετε την ερώτηση είναι ότι
διατυπώνεται στο μυαλό σας ωραία, ξεκάθαρα και συνοπτικά.
Οπότε αν σκεφτείτε μια ερώτηση,
κάντε την σαφή και συνοπτική, δώστε τη σ' εμένα
και θα προσπαθήσω να τη βρω χωρίς να έχετε γράψει τίποτα.
Φτιάξτε ερωτήσεις, αλλά στείλτε μου και το όνομά σας.
«Με λένε», τάδε
και «τι έχει το πόδι μου», ή ό,τι ερώτηση κι αν ήταν.
Οπότε, όνομα κι ερώτηση.
Υπάρχει ήδη κάποιος, υποθέτω ότι είσαι μπροστά,
γιατί το όνομά σου είναι σαφές.
Νιώθω ότι είσαι στο κέντρο, μπροστά.
Λοιπόν... Άλαν;
Νιώθω ότι υπάρχει ένας Άλαν.
Είσαι κοντά στο μπροστινό μέρος, νομίζω κάπου στο κέντρο.
Σε νιώθω κάπου εκεί πέρα.
Υπάρχει ένας άντρας, γύρω στα 60, κάτι τέτοιο.
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Έχεις μικρόφωνο; Ωραία.
Πες «σταμάτα» όταν φτάσω σ' εσένα, για να ξέρω πού είσαι,
πού να κοιτάξω.
Άλαν: Σταμάτα.
ΝΜ: Είσαι Αιγόκερως; Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Ο Άλαν σκέφτεται κάτι.
Ακούσατε την επιφυλακτικότητα στη φωνή του;
Θα είναι κάτι πολύπλοκο.
Νομίζω ότι... Ξαναπές «ναι».
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Είτε θα είναι,
όχι δεν είναι.
Είναι πρόσβαση, είναι κωδικός ή πρόσβαση σε κάτι.
Ναι ή όχι; Σκέφτεσαι κάτι που έχει να κάνει με κωδικό;
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Κωδικό πρόσβασης ή κάτι τέτοιο;
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Τέλεια!
(Γέλια)
Σ' αυτή την περίπτωση, θα είμαι σύντομος.
Αν τον βρω,
θα ξέρουν όλοι τι είναι και πιθανώς εκατομμύρια κόσμος.
Θα τον αλλάξεις, έτσι;
Άλαν: Φυσικά.
(Γέλια)
ΝΜ: Ξαναπές «φυσικά». Άλαν: Φυσικά.
ΝΜ: Ωραία. Αν είναι λέξη, φαντάζομαι ότι είναι λέξη,
δες τον κωδικό γραμμένο μπροστά σου.
Μεγάλα καθαρά κεφαλαία γράμματα
κι ενώ τον κοιτάζεις, σκέψου ένα γράμμα κάπου στη μέση,
μην το πεις δυνατά,
απλώς σκέψου ένα γράμμα στη μέση.
Το σκέφτηκες; Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Εντάξει, μείνε σ' αυτό.
Το άλλαξες.
Άλλαξες γνώμη.
Νομίζω ότι κατέληξες σε,
νομίζω ότι είναι «B», σωστά;
Άλαν: Όχι.
Δεν κατέληξα.
ΝΜ: Τότε είναι «I»; Άλλαν: Σωστά.
ΝΜ: Όμως σκεφτόσουν Β. Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Άλλαξε γνώμη.
(Γέλια)
Λοιπόν, δες το γραμμένο.
Συνέχισε να το επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου.
Παίζεις ντραμς, έτσι;
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Βγάλτο απ' το μυαλό σου,
συγκεντρώσου σε ένα πράγμα.
(Γέλια)
Πρέπει να σας πουλήσω ένα παραμύθι.
Προσπαθώ να σας κάνω όλους να συγκεντρωθείτε
σε ένα πράγμα που θέλω να θεωρήσετε σημαντικό,
να αγνοήσετε άλλα πράγματα που θέλω
και μετά να βγάλετε ένα συμπέρασμα
για να πείσετε τον εαυτό σας για το τι κάνω.
Και πετυχαίνει γιατί είμαστε πλάσματα που πλάθουμε ιστορίες,
δηλαδή το κάνουμε κάθε μέρα.
Βγαίνουμε σ' αυτόν τον περίπλοκο κι αδιόρατο κόσμο
γεμάτο από περίπλοκους κι αδιόρατους ανθρώπους,
τους υποβαθμίζουμε σε αυτούς τους απλούς χαρακτήρες
που ταιριάζουν στο παραμύθι μας
και λέμε «Είναι ανασφαλής», «Είναι αλαζόνας», «Δεν είναι αξιόπιστοι».
Κι αυτά είναι απλώς παραμύθια, σαν αυτό ότι μπορώ να διαβάζω τη σκέψη.
Τώρα σκέφτεσαι να πουλήσεις την εταιρεία σου, σωστά;
Άλαν: Σωστά.
ΝΜ: Έχει να κάνει με το δέρμα;
Άλαν: Ναι.
Φροντίδα του δέρματος ή κάτι τέτοιο;
Άλαν: Ναι.
ΝΜ: Ο λόγος που μ' αρέσει να το κάνω αυτό
είναι επειδή μου θυμίζει να είμαι ζωντανός και σε εγρήγορση
για την πολυπλοκότητα του αληθινού,
ότι πάντα συμβαίνουν πράγματα που δεν ξέρουμε
και μπορούμε να είμαστε πιο συμπονετικοί με τον κόσμο,
επειδή αναγνωρίζουμε ότι υπάρχει φόβος πίσω απ' το άγχος
ώστε να μην το αντιμετωπίσουμε αμυντικά
κι αρχίζουμε να βλέπουμε την αλήθεια
κι αναγνωρίζουμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο για εμάς.
Ω!
Ο κωδικός σου. Πού είσαι; Πού είναι;
Άλαν: Εδώ πέρα.
ΝΜ: Σήκω πάνω. Ο κωδικός σου είναι «άριμπόι».
Α-ρ-ι-μ-π-ο-ι. Σωστά; Άλαν: Σωστά.
ΝΜ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)