Dla 3 miliardów ludzi na całym świecie
owoce morza są istotnym źródłem białka i składników odżywczych.
Ale według ostatnich badań, nazbyt eksploatujemy 33% dzikich łowisk,
a kolejne 60% wykorzystujemy do granic możliwości.
W rzeczywistości ponad połowy owoców morza,
od ryb płetwowych i małży po wodorosty i algi,
nie łowi się w dzikich wodach.
Hoduje się je poprzez akwakulturę, czyli na farmach wodnych.
Jako jedna z najszybciej rozwijających się branży spożywczych,
akwakultura rośnie o około 5,8% każdego roku.
Jednak różne jej metody przynoszą różne korzyści i problemy,
a część z nich przypomina problemy,
które widzieliśmy już w rolnictwie przemysłowym.
Jak więc możemy uniknąć błędów, które popełniliśmy na lądzie?
Jakich metod używa się dziś w akwakulturze
i jak naprawdę wygląda zrównoważona hodowla na oceanie?
Jeden z najbardziej powszechnych sposobów uwzględnia wykorzystanie zagród z siatki
o powierzchni tysiąca metrów kwadratowych, w których hoduje się ryby.
Powszechnie stosuje się je u wybrzeży Chile i w norweskich fiordach.
Dla ryb, jak dla wielu zwierząt hodowlanych,
zagrody są za ciasne i stresujące.
Ryby produkują mnóstwo odpadów,
zanieczyszczając okolice
i szerząc choroby na dzikie gatunki.
Co gorsza, ryby nie potrafią w pełni wchłonąć antybiotyków
wykorzystywanych do zwalczania chorób
i wydalają je z powrotem do środowiska.
Zagrody z siatki są też podatne na ucieczki,
wyzwalając tym samym ogromną liczbę ryb, które konkurują o zasoby
i osłabiają lokalne pule genów genami przystosowanymi do niewoli.
Zbiegłe ryby mogą nawet zakłócić lokalny ekosystem jako gatunek inwazyjny.
Inne techniki,
na przykład przybrzeżne stawy do hodowli krewetek w Azji Południowej,
tworzą kolejne problemy ekologiczne.
Tak jak zagrody z siatki, stawy mogą szerzyć zanieczyszczenia i choroby.
Ich konstrukcja często niszczy też ważne ekosystemy,
takie jak namorzyny czy moczary,
które chronią wybrzeża przed sztormami,
są środowiskami życia wielu organizmów i absorbują mnóstwo gazów cieplarnianych.
Jednym z rozwiązań tych problemów jest hodowla ryb na lądzie
w całkowicie zamkniętym systemie.
Cyrkulacja i filtracja wody w zbiornikach może zapobiec zanieczyszczeniom.
Ale nawet w pełni zamknięte obiekty borykają się z inną poważną przeszkodą,
mączką rybną.
Około 10% owoców morza łowionych globalnie jest pożywieniem dla zwierząt,
w tym dla hodowlanych ryb mięsożernych.
Naukowcy pracują nad pokarmem dla ryb na bazie insektów i białek roślinnych,
ale obecnie wiele lądowych farm rybnych jest powiązanych z przełowieniem.
Wszystko to podaje w wątpliwość stosowanie zrównoważonej akwakultury,
ale innowacyjni farmerzy znajdują sposoby na odpowiedzialną hodowlę morską.
Obiecującym rozwiązaniem jest postawienie na dolną część łańcucha pokarmowego.
Zamiast wpychać duże mięsożerne ryby do zagród,
możemy pracować z naturalnym systemem oceanu,
by produkować ogromne ilości małży i wodorostów.
Takiej niewymagającej pracy flory i fauny nie trzeba w ogóle karmić.
Ponadto naturalnie polepsza jakość wody,
filtrując ją, gdy korzysta ze światła i substancji odżywczych w wodzie.
Absorbując dwutlenek węgla podczas fotosyntezy
farmy pomagają walczyć ze zmianą klimatu
i zmniejszać zakwaszenie okolicznych wód,
tworząc środowisko, w którym inne organizmy mogą się rozwijać.
Przejście na hodowle odnawiającą oceany
może zapewnić dobrą pracę dla nadbrzeżnych społeczności
oraz wspierać diety oparte na spożywaniu roślin i małży,
które wytwarzają bardzo niski ślad węglowy.
W zaledwie pięć miesięcy
4000 metrów kwadratowych oceanu może wyprodukować 25 ton wodorostów
oraz 250 tysięcy małży.
Z odpowiednią metodą dystrybucji,
wiele małych farm o wielkości stanu Waszyngton
mogłoby wykarmić całą planetę.
Takie farmy powstają już na całym świecie
i nowe pokolenie farmerów robi krok naprzód
do bardziej zrównoważonej przyszłości.
Prowadzone prawidłowo,
takie farmy regenerujące mogłyby pomóc naszym oceanom,
naszemu klimatowi oraz nam samym.