Cześć, witajcie w szóstym odcinku „Jak siebie samego”.
Mam na imię Przemo, a tutaj mówię o tym,
w jaki sposób można samego siebie kochać, akceptować
i troszczyć się o siebie będąc singlem.
Ostatnio mówiłem o tym, żeby nie bać się swoich potrzeb,
i o tym, że warto jest uczyć się komunikować je innym ludziom.
Dzisiaj chcę trochę powiedzieć o tym,
w jaki sposób możemy ucieszyć się, że mamy potrzeby,
dlatego że wierzę, że Bóg dał je nam jako element naszej natury,
nie po to, żeby wystawić nas na próbę,
ale po to, żeby one przybliżały nas do Niego,
żebyśmy z każdym naszym brakiem zwracali się do Niego
i uczyli się współpracować z Nim w zaspokajaniu naszych potrzeb.
No dobrze, ale chyba wszyscy tutaj zgodzimy się,
że człowiek posiada różne potrzeby.
i że są rzeczywiście takie potrzeby religijne,
które zaspokoić może jakaś istota wyższa,
ale są też potrzeby biologiczne, takie jak np. potrzeba pożywienia
i te potrzeby człowiek już musi zaspokoić we własnym zakresie.
Wow, chwileczkę, nie o to mi chodzi.
Nie o to, nie o to, nie o to.
Oczywiście zgadzam się, że po osiągnięciu pewnego wieku
człowiek zaczyna pracować zarabiać pieniądze,
chodzić na zakupy do Biedronki, na obiad do McDonald's...
generalnie samemu zaspokajać swoje potrzeby.
I wcale nie twierdzę, że powinno być inaczej,
że teraz powinniśmy tylko cały czas się modlić
i czekać aż wszystko spadnie nam z nieba.
[muzyka]
Chodzi raczej o takie odkrycie,
że ostatecznie to Bóg jest źródłem wszelkiego dobra w naszym życiu.
I takie odkrycie naturalnie rodzi w nas wdzięczność,
a z kolei wdzięczność otwiera nas na kolejne dobre doświadczenia.
Wdzięczni możemy być za wiele rzeczy.
W sumie za każdą zaspokojoną potrzebę.
Możemy np. umówić się ze znajomymi na wspólne gotowanie obiadu...
Już samo przygotowywanie tego obiadu może być bardzo przyjemne.
[muzyka]
Zobaczcie jak to wygląda..., mmm... sosik, pepperoni.
[muzyka]
Mmm... pychota.
Można delektować się smakiem i w duchu dziękować Bogu za to,
że dał nam zmysł smaku i zdolności kulinarne,
że dał nam apetyt i tyle różnych fajnych rzeczy, które można zjeść.
Inną rzeczą, którą mogę zrobić jest wyjście na spacer w słoneczny dzień.
Mogę zatrzymać się na chwilę i cieszyć się słońcem,
delektować się tym, jak ogrzewa moją twarz,
po prostu cieszyć się chwilą...
Dla mnie każda potrzeba jest szansą na delektowanie się i na wdzięczność.
I myślę, że to jest dużo zdrowsze niż patrzenie na nasze potrzeby
wyłącznie jako na jakieś braki do uzupełnienia.
Dlatego że jak myślę o sobie jak o jakiejś maszynie,
którą teraz trzeba zatankować wodą, jedzeniem, doznaniami religijnymi,
jakimiś przyjemnościami, żeby wszystkie potrzeby były zaspokojone,
to po prostu odechciewa mi się żyć.
Przecież zawsze będzie nam czegoś brakować.
Zawsze zostanie jakaś niezaspokojona potrzeba,
dlatego dla mnie ważniejsze niż ten stan zaspokojenia
jest sam proces zaspokajania.
Ten proces, w którym staram się smakować to dobro, którego doświadczam,
i dziękować za nie Bogu.
Myślę, że w tej kwestii można dużo nauczyć się od małych dzieci.
Ostatnio, na końcu filmiku puszczałem wam
mojego małego chrześniaka, Magnusa Andersena.
Magnus ma tak, że jak ma jakąś potrzebę,
to ją po prostu komunikuje, zazwyczaj po prostu płacząc.
Jego rodzice z kolei mają tak, że chcą na te potrzeby odpowiadać.
Na początku jak on się urodził, to było im trudno,
bo nie wiedzieli, o co mu chodzi, kiedy płacze.
Czy jest głodny? Czy chce mu się pić? Czy chce mu się jeść?
Z czasem jednak nauczyli się jego sposobów komunikowania
i teraz umieją intuicyjnie odczytać, czego Magnus potrzebuje.
Myślę, że każdy z nas ma w sobie takie dziecko, które potrzebuje opieki,
i że to dziecko tak naprawdę nie potrzebuje wiele.
Ono potrzebuje jedzenia, picia, snu, odpowiedniej temperatury
i jakiegoś takiego fizycznego komfortu.
Myślę że to, czy to dziecko jest szczęśliwe czy nie
w głównej mierze zależy od nas samych.
Od tego, jakimi jesteśmy rodzicami dla tego dziecka w nas.
Czy jesteśmy takimi rodzicami, którzy zapominają o tym dziecku?
Albo nie chcą się o nie zatroszczyć?
Czy też jesteśmy takimi, którzy przyjmują to dziecko
i rzeczywiście troszczą się o jego potrzeby?
Trochę zmieniając temat... jak patrzę na dzieciaki moich przyjaciół,
to widzę ile radości sprawia im odkrywanie możliwości, które mają,
że same mogą coś zrobić.
Np. mogą same gdzieś sobie poraczkować, coś chwycić.
Mogą same sięgnąć do lodówki, sobie coś wyciągnąć.
I tych możliwości z wiekiem cały czas nam przybywa,
tak że w pewnym momencie jesteśmy już w stanie
nie tylko zatroszczyć się o siebie, ale też zatroszczyć się o innych ludzi.
I myślę, że w tym troszczeniu się o innych jest duża frajda,
w takim odkrywaniu, że jest we mnie źródło życia,
jest taka pozytywna energia, która jest tak duża,
że wystarcza nie tylko dla mnie, na zaspokojenie moich potrzeb,
ale może też być źródłem dla życia innych ludzi.
Im szersze jest to spektrum ludzi, z którymi dzielę moją pozytywną energię,
których potrzeby jakoś zaspokajam,
tym bardziej tę energię w sobie odczuwam
i tym bardziej jestem w kontakcie z tą Bożą dobrocią, która we mnie mieszka.
I bardziej czuję, że Bóg nie jest gdzieś daleko w niebie,
nie muszę Go błagać, żeby mnie tutaj jakoś zauważył, zatroszczył się o mnie,
ale że On mieszka we mnie.
Św. Augustyn pisał, że Bóg jest bliższy nas, niż my samych siebie.
Myślę, że właśnie przez to jest nam czasem tak trudno zauważyć Boga,
ale możemy poczuć Jego obecność.
Ja tę Jego obecność czuję szczególnie właśnie w tych momentach,
kiedy to dobro, które jest we mnie, staje się konkretem.
Kiedy staje się taką aktywną troską o mnie samego i o innych ludzi.
To tyle na dziś...
W komentarzach pod filmikiem możecie napisać,
jakie zaspokajanie potrzeb jest dla was osobiście
okazją do delektowania się i do dziękowania Bogu,
albo też jakie potrzeby jest wam trudno zaakceptować
i jakimi trudno wam się cieszyć.
Od przyszłego odcinka będę mówił
o potrzebach związanych z byciem istotą seksualną.
- Będzie o seksie? - Nie, nie będzie.
Będę mówił z własnego doświadczenia,
człowieka po trzydziestce, który od 10 lat żyje w celibacie,
który przez te 10 lat uczył się akceptować i kochać swoje potrzeby seksualne.
Jeśli to was interesuje to zapraszam do następnego odcinka,
a jeśli nie, to bardzo dziękuję za uwagę.
Było mi naprawdę bardzo miło do was mówić
i mam nadzieję, że to czym się z wami podzieliłem,
będzie dla was inspiracją i zachętą, żeby troszczyć się o siebie.
Dzięki. Cześć.
[muzyka]