Dzisiaj pokażę wam, jak ten tablet
i te gogle do wirtualnej rzeczywistości, które mam na sobie
całkowicie zrewolucjonizują edukację naukową.
Pokażę wam także, jak to może sprawić,
że każdy nauczyciel będzie dwa razy bardziej skuteczny.
Ale zanim wam pokażę jak to wszystko jest możliwe,
porozmawiajmy trochę o tym, czemu poprawa jakości edukacji naukowej
jest tak istotnie ważna.
Jeśli się nad tym zastanowić,
świat rozrasta się niewiarygodnie szybko.
A wraz z tym wzrostem pojawia się cała lista rosnących wyzwań,
wyzwań takich, jak chociażby globalne ocieplenie
rozwiązanie problemu głodu
i ograniczonego dostępu do wody
oraz uleczenie chorób.
A kto dokładnie pomoże nam rozwiązać te wszystkie wyzwania?
Cóż, w każdym stopniu są to ci młodzi studenci.
Jest to następne pokolenie młodych, bystrych naukowców.
I na wiele sposobów polegamy na nich,
że wymyślą nowe, wspaniałe innowacje aby pomóc nam
rozwiązać te wszystkie wyzwania, które są przed nami.
A więc parę lat temu, mój współzałożyciel i ja
uczyliśmy studentów uniwersytetu, takich jak ci,
tyle że studenci, których my uczyliśmy wyglądali bardziej tak.
(Śmiech)
I tak, właśnie taka jest rzeczywistość
na zdecydowanie zbyt wielu uniwersytetach na całym świecie:
Znudzeni, wycofani studenci
którzy czasami nawet nie są pewni,
dlaczego w ogóle uczą się danego tematu.
Zaczęliśmy się zatem rozglądać za nowymi, innowacyjnymi metodami uczenia,
jednak to, do czego doszliśmy było dosyć rozczarowujące.
Zauważyliśmy, że książki zmieniły się w e-booki,
tablice zastąpiono filmikami na YouTube'ie
a monologi w salach wykładowych zamieniano w MOOC --
masowe otwarte kursy on-line.
I jeśli się nad tym zastanowić,
to co my właściwie robimy,
to udostępniamy tę samą treść i ten sam format
dla większej liczby studentów.
co jest świetne, nie zrozumcie mnie źle, to jest naprawdę świetne --
ale metody nauczania są nadal mniej więcej takie same,
nic nowatorskiego.
Zaczęliśmy zatem szukać gdzie indziej.
Odkryliśmy, że symulatory lotów powtarzalnie okazywały się
dużo bardziej skuteczne, kiedy były używane w połączeniu
z prawdziwym treningiem lotniczym by wyszkolić pilotów.
Pomyśleliśmy zatem:
Czemu by nie zastosować tego w nauce?
Czemu by nie skonstruować wirtualnego symulatora laboratorium?
Cóż, zrobiliśmy to.
W zasadzie przystąpiliśmy do stworzenia w pełni symulowanego,
jeden do jednego, laboratoryjnego symulatora w wirtualnej rzeczywistości,
gdzie studenci mogliby wykonywać doświadczenia
z równaniami matematycznymi,
które symulowałyby, co by się zdarzyło w rzeczywistym laboratorium.
Ale nie tylko proste symulacje --
stworzylibyśmy zaawansowane symulacje
z najlepszymi uniwersytetami, jak MIT
aby wprowadzić przełomowe badania nad nowotworami dla tych studentów.
I nagle, uniwersytety mogły zaoszczędzić miliony dolarów
przez umożliwienie studentom przeprowadzenia wirtualnych doświadczeń
zanim wejdą do prawdziwego laboratorium.
A to nie wszystko; teraz mogliby również zrozumieć --
nawet na poziomie molekularnym, wewnątrz urządzenia --
co dzieje się w urządzeniach.
I wtedy mogliby też nagle przeprowadzać
niebezpieczne doświadczenia w laboratoriach.
Na przykład, także tutaj
uczenie się o bakterii Salmonella, co jest istotnym tematem
którego wiele szkół nie może nauczać z powodów bezpieczeństwa.
My także oczywiście sprawdzamy studentów
i potem przekazujemy nauczycielom pełną informację,
aby w pełni zrozumieli na jakim etapie są studenci.
Ale na tym nie poprzestaliśmy,
ponieważ zauważyliśmy, jak ważne znaczenie ma
zaangażowianie uczniów w lekcję.
Wprowadziliśmy więc projektantów gier
by stworzyli zabawne i wciągające historie.
Na przykład, w tej sytuacji,
w której uczniowie muszą rozwiązać tajemniczą sprawę morderstwa CSI
przy użyciu swoich podstawowych naukowych umiejętności.
Informacja zwrotna, jaką otrzymaliśmy po wprowadzeniu tego wszystkiego
była przejmująco pozytywna.
Tutaj mamy 300 studentów,
wszyscy żarliwie rozwiązują sprawę morderstwa CSI
jednocześnie ucząc się podstawowych umiejętności naukowych.
Co ja najbardziej w tym uwielbiam,
to naprawdę, gdy czasami student przychodzi potem do mnie,
zupełnie zaskoczony i nieco zmieszany,
i mówi "własnie spędziłem/am 2 godziny w tym wirtualnym laboratorium,
i... i nie wchodziłem/am na Facebooka."
(Śmiech)
Tak właśnie wciągające i pochłaniające to jest dla uczniów.
Więc, aby sprawdzić, czy to naprawdę działa,
Psycholog uczenia się przeprowadził badanie ze 160 studentami --
z Uniwersytetu Stanforda i Duńskiego Uniwersytetu Technicznego.
Podzielili oni studentów na dwie grupy.
Jedna z grup używała jedynie wirtualnych symulatorów laboratoriów,
druga, używała wyłacznie tradycyjnych metod nauczania,
A mieli oni tyle samo czasu.
Co ciekawe,
dali oni studentom test przed i po eksperymencie,
aby można było w jasny sposób zmierzyć uczenie się studentów.
Odkryli zaskakująco wysoki,
76-procentowy wzrost w skuteczności uczenia się w przypadku używania
wirtualnych laboratoriów w porównaniu z tradycyjnymi metodami nauczania.
Ale, co jeszcze ciekawsze,
druga część badania sprawdzała,
jaki był wpływ nauczyciela na uczenie się.
Okazało się, że
gdy połączono wirtualne laboratoria
z coachingiem i mentoringiem prowadzonymi przez nauczycieli
zaobserwowano 101-procentowy wzrost w skuteczności uczenia się,
co w efekcie podwaja wpływ nauczycieli
przy takim samym nakładzie czasu.
Więc parę miesięcy temu,
znowu zaczęliśmy się zastanawiać --
mamy teraz cudowny zespół złożony z psychologów uczenia się
i nauczycieli i naukowców i projektantów gier --
i zaczęliśmy się zastanawiać:
Jak możemy dotrzymać naszej obietnicy
by stale wymyślać edukację na nowo?
I dzisiaj jestem naprawdę zachwycony mogąc zaprezentować, co wymyśliliśmy
i nad czym bardzo ciężko pracowaliśmy.
Wyjaśnię pokrótce co to jest.
W zasadzie, biorę swój telefon --
większość studentów ma już smartphony -- i podłączam go
do tych gogli do wirtualnej rzeczywistości, do taniego rozwiązania.
I teraz, to co mogę zrobić, to
wkroczyć do tego wirtualnego świata.
Niektóre osoby z publiczności będą mogli sami tego sprówbować,
bo naprawdę jest to coś, czego trzeba spróbować
aby w pełni poczuć, jak naprawdę wciągające to jest.
To dosłownie tak, jakbym właśnie wszedł do wirtualnego laboratorium.
Widzicie mnie na ekranie?
Publiczność: Tak.
Michael Bodakaer: Świetnie! Wspaniale.
W zasadzie, właśnie zmieniłem swój telefon komórkowy
we w pełni symulowane laboratorium Ivy League za milion dolarów
z tym całym zdumiewającym sprzętem, z którym mogę oddziaływać.
Mogę, na przykład, złapać pipetę i użyć ją do eksperymentów.
Mam swój E-gel, swój PCR i -- o, spójżcie tam,
mam swój sekwenator następnej generacji,
a tam mam nawet swój mikroskop elektronowy.
To znaczy, kto nosi przy sobie mikroskop elektronowy w kieszeni?
A tu mam swoje urządzenie,
Mogę przeprowadzać różne doświadczenia na tym urządzeniu.
A tam są drzwi,
mogę pójść do innych doświadczeń,
które mogę przeprowadzać w laboratoriach.
A tu mam swój tablet do nauki.
Jest to inteligentny tablet,
który pozwala mi czytać odpowiednią teorię.
Jak widzicie, mogę z nim oddziaływać.
Mogę oglądać wideo i widzieć odpowiednią treść
do doświadczeń, które właśnie przeprowadzam.
A tutaj jest Marie.
Ona jest moją nauczycielką -- moją asystentką w laboratorium --
i to ona prowadzi mnie przez to całe laboratorium.
Wkrótce
nauczyciele będą w stanie dosłownie teleportować się
do tego wirtualnego świata, w którym teraz jestem
i pomagać mi, prowadzić mnie przez ten cały eksperyment.
A teraz, zanim zakończę,
Chcę wam pokazać coś jeszcze lepszego, jak myślę --
coś, czego nie można nawet zrobić w prawdziwych laboratoriach.
To jest urządzenie PCR.
Rozpocznę teraz to doświadczenie.
Właśnie przed chwilą dosłownie się skurczyłem milion razy
do rozmiaru cząsteczki --
i naprawdę tak to czuję, musicie tego spróbować.
I teraz czuję jakbym stał wewnątrz urządzenia
i patrzę na całe DNA i widzę cząsteczki.
Widzę polimerazę i enzymy i tak dalej.
I widzę jak w tym przypadku,
DNA jest replikowane miliony razy,
jak to się dzieje w twoim organizmie w tym momencie.
I naprawdę czuję i rozumiem, jak to wszystko działa.
Mam nadzieję, że to daje wam trochę poczucia
jakie są możliwości w ramach tych nowych metod nauczania.
Chciałbym też podkreślić
że wszystko, co właśnie zobaczyliście działa również na iPadach i laptopach
bez gogli.
Mówię to, z bardzo ważnego powodu.
Żebyśmy naprawdę wzmacniali i inspirowali
następne pokolenie naukowców,
naprawdę potrzebujemy nauczycieli, którzy pokierują
wprowadzeniem nowych technologii do klas.
A więc na wiele sposobów
wierzę, że następny krok milowy w edukacji naukowej
już nie leży w gestii technologii,
a raczej w decyzji nauczycieli
aby iść do przodu i wprowadzać te technologie
do klas.
Mamy nadzieję, że więcej uniwersytetów i szkół i nauczycieli
będzie współpracować z firmami technologicznymi
aby realizować ten pełen potencjał.
I na koniec
chciałbym podzielić się z wami historią,
która naprawdę mnie inspiruje.
A jest to historia Jacka Andraka.
Niektórzy z was być może już go znają.
Jack wynalazł nowy, przełomowy, tani test na raka trzustki
w wieku 15 lat.
Kiedy Jack opowiada o tym, jak dokonał tego wielkiego przełomu,
wyjaśnia też, że jedna rzecz prawie powstrzymała go
przed dokonaniem tego przełomu.
A był to fakt, że nie miał on dostępu do prawdziwego laboratorium,
ponieważ był za mało doświadczony
by zostać wpuszczonym.
Wyobraźcie sobie, gdybyśmy mogli udostępnić
wirtualne laboratoria Ivy League za milion dolarów
wszystkim studentom takim jak Jack,
na całym świecie i dać im najnowsze, najlepsze,
najbardziej wyrafinowane urządzenia, jakie można sobie wyobrazić,
to by dosłownie sprawiło, że każdy naukowiec tutaj
podskoczyłby z podniecenia.
I wyboraźcie sobie, jak to wzmocniłoby i zainspirowało
całkiem nowe pokolenie młodych i bystrych naukowców,
gotowych, by wprowadzać ulepszać i zmieniać świat.
Bardzo dziękuję.
(Brawa)