Mountainbiken in Israël
is iets dat ik met grote passie
en betrokkenheid doe.
Op mijn fiets
voel ik verbinding
met de diepe schoonheid van Israël
en ik voel mij verenigd
met de geschiedenis van dit land
en de Bijbelse wet.
Voor mij
is fietsen een kwestie van empowerment.
Als ik de top van een steile berg
bereik in het midden van nergens,
voel ik me jong,
onoverwinnelijk, eeuwig.
Het is alsof ik verbinding maak met een erfenis
of met energie
veel groter dan mijzelf.
Je kunt mederijders zien
aan het eind van het beeld,
die met enige bezorgdheid naar me kijken.
Hier is nog een andere foto van hen.
Helaas kan ik hun gezichten niet tonen,
noch kan ik hun ware namen onthullen.
Dat is omdat mijn mederijders
jeugdige gedetineerden zijn,
overtreders,
die hun straf uitzitten in een jeugdgevangenis
op ongeveer 20 minuten rijden van hier.
Nou ja, zoals alles in Israël.
Ik rijd een keer per week met deze kinderen,
elke dinsdag, weer of geen weer, gedurende de laatste vier jaar.
Ze zijn een zeer groot deel van mijn leven geworden.
Dit verhaal begon vier jaar geleden.
De jeugdgevangenis waar ze opgesloten zitten,
bevindt zich toevallig precies in het midden
van een van mijn gebruikelijke trips.
Ze is omgeven door prikkeldraad,
elektrische hekken en gewapende bewakers.
Dus op een van deze ritten,
geraakte ik in de instelling
en ging op bezoek bij de directeur.
Ik vertelde de directeur
dat ik een mountainbikeclub wilde oprichten in deze plaats
en dat ik de kinderen wilde meenemen
van hier naar daar.
Ik vroeg hem: "Laten we een manier zoeken
waarbij ik 10 kinderen een keer per week zou kunnen meenemen
om samen te fietsen in de zomer op het platteland."
De directeur was heel geamuseerd.
Hij vertelde me dat hij dacht dat ik gek was.
Hij vertelde me:
"Deze plaats is een jeugdgevangenis. Deze jongens zijn zware overtreders.
Ze worden verondersteld opgesloten te zitten.
Het is niet de bedoeling dat ze naar buiten gaan."
Toch begonnen we erover te praten,
en van het een kwam het ander.
Ik zie mezelf niet
binnenstappen in een staatsgevangenis in New Jersey
en een dergelijk voorstel doen,
maar omdat we hier in Israël zijn,
zorgde de directeur ervoor dat het kon gebeuren.
Twee maanden later
bevonden we ons daarbuiten -
ik,
10 jeugdige gedetineerden
en Russ, een prachtige kerel
die een zeer goede vriend werd van mij
en mijn partner in dit project.
In de weken die volgden, had ik het enorme plezier
om deze kinderen te laten kennismaken
met de wereld van totale vrijheid,
een wereld die bestaat uit prachtige vergezichten
zoals deze -
Alles wat je hier ziet, is uiteraard in Israël -
ook ontmoetingen van dichtbij
met allerlei kleine dieren
in allerlei maten,
kleuren en vormen
en ga zo maar door.
Ondanks al deze pracht,
was het begin zeer frustrerend.
Elke kleine hindernis,
iedere kleine heuvel,
deed die kerels
in hun sporen stoppen en opgeven
Dat soort dingen gebeurde veel.
Ik kwam erachter dat ze het zeer moeilijk hadden
met het omgaan met frustratie en moeilijkheden -
niet omdat ze lichamelijk ongeschikt waren.
Dat is één reden waarom ze hier terecht waren gekomen.
Ik werd steeds meer en meer opgewonden,
want ik was er,
niet alleen met hen,
maar ook om te rijden en een team te vormen.
Ik wist niet wat te doen.
Laat me jullie een voorbeeld geven.
We gaan bergafwaarts in rotsachtig terrein
en de voorband van Alex
geraakt geklemd in een van deze gletsjerspleten hier.
Dus hij valt
en hij raakt lichtgewond.
Dat verhindert echter niet dat hij opspringt
en op en neer begint te springen op zijn fiets
en heftig vloekt.
Hij gooit zijn helm in de lucht.
Zijn rugzak vliegt in een andere richting.
Dan rent hij naar de dichtstbijzijnde boom
en begint takken af te breken en stenen te gooien
en te vloeken zoals ik nog nooit gehoord heb.
Ik sta daar gewoon,
te kijken naar deze scène
met compleet ongeloof,
niet wetend wat te doen.
Ik ben gewend aan algoritmen
en datastructuren
en supergemotiveerde studenten.
Niets in mijn achtergrond
heeft me voorbereid op omgaan
met een razende, gewelddadige adolescent
in het midden van nergens.
Je moet beseffen dat deze incidenten
niet gebeurden op handige locaties.
Ze gebeurden op plaatsen zoals deze,
in de woestijn van Judea
op 20 km afstand van de dichtstbijzijnde weg.
Wat je niet ziet in deze foto
is dat ergens tussen deze fietsers daar,
er een tiener op een rots zit,
die zegt: "Ik ben niet van plan verder te gaan. Vergeet het maar.
Ik heb het gehad."
Nou, dat is een probleem
op de een of andere manier moet je deze kerel in beweging krijgen
want het wordt snel donker en gevaarlijk.
Het kostte me een aantal van dergelijke incidenten om erachter te komen wat ik moest doen.
In het begin was het een ramp.
Ik probeerde harde woorden en bedreigingen
en die brachten me nergens.
Dat is wat ze hun hele leven al gewend waren.
Op een gegeven moment ontdekte ik,
wanneer een kind als dit zo'n bui heeft,
je best zo dicht mogelijk
bij deze jongen blijft.
Dat is moeilijk,
want wat je echt wilt doen, is weggaan.
Maar dat is wat hij gewend is,
mensen lopen weg van hem.
Je moet dichtbij blijven,
uitreiken
en schouderklopjes geven
of hem een stuk chocolade geven.
Ik zei: "Alex, ik weet dat het verschrikkelijk moeilijk is.
Rust een paar minuten
en dan gaan we door. "
"Ga weg jij maniak, psychopaat.
Waarom breng je ons naar deze verdomde plek? "
Ik zeg: 'Rustig, Alex.
Hier is een stukje chocolade."
Alex zegt: "Arrrrggg!"
Je moet begrijpen
dat we op deze ritten voortdurend honger hebben -
en na de ritten ook.
Wie is Alex eigenlijk?
Hij is 17 jaar.
Toen hij acht was,
zette iemand hem op een boot in Odessa
en verscheepte hem naar Israël
helemaal alleen.
Hij belandde in het zuiden van Tel Aviv
en had niet het geluk
om opgehaald te worden door een [onduidelijk].
Hij zwierf door de straten
en werd een prominent bendelid.
Hij bracht de laatste 10 jaar van zijn leven
door op twee plaatsen -
de sloppenwijken en de staatsgevangenis,
waar hij de laatste twee jaar doorbracht
voordat hij uiteindelijk op deze rots daar zat.
Deze jongen
was waarschijnlijk misbruikt,
verlaten, genegeerd, verraden
door bijna elke volwassene die zijn pad kruiste.
Voor zo'n kind,
als een volwassene die hij leert te respecteren, dichtbij hem blijft
en niet van hem wegloopt
in welke situatie dan ook,
ongeacht hoe hij zich gedraagt,
is dat een enorme helende ervaring.
Het is een daad van onvoorwaardelijke acceptatie,
iets dat hij nooit meegemaakt heeft.
Ik wil een paar woorden zeggen over visie.
Toen ik vier jaar geleden dit programma begon,
had ik dit oorspronkelijke plan
om een team te creëren
van winnende underdogs.
Ik had een beeld van Lance Armstrong
in mijn hoofd.
Het kostte me precies twee maanden
van complete frustratie
om te beseffen dat deze visie
misplaatst was.
Er is een andere visie
veel meer belangrijk
en meer voor de hand liggend.
Het drong plotseling tot me door dat het doel
van deze ritten
het volgende moest zijn:
de kinderen blootstellen
aan slechts een ding: liefde,
liefde voor het land, voor de heuvel
en de afdaling,
voor alle ongelooflijke wezens die ons omringen -
de dieren, de planten,
De insecten,
liefde en respect
voor andere leden in je team,
in je fietsteam,
en vooral
liefde en respect voor jezelf.
Dat is iets
wat ze verschrikkelijk misten.
Samen met de kinderen
ging ik ook door een opmerkelijke transformatie.
Ik kom uit een meedogenloze wereld
van wetenschap en hoogwaardige technologie.
Ik dacht dat redeneren en logisch denken
en onophoudelijke drive
de enige manieren waren om dingen te laten gebeuren.
Voordat ik ging werken met de kinderen,
moest alles wat ik deed met hen
of iets dat ik met mezelf deed,
perfect zijn,
ideaal, optimaal.
Na enige tijd met hen gewerkt te hebben,
ontdekte ik de grote deugd van empathie
en flexibiliteit.
Ik was in staat om te starten vanuit een bepaalde visie
en als die visie niet werkte, gebeurde er niets.
Ik moest er enkel mee spelen, een beetje aanpassen
en met iets komen dat helpt, iets dat werkt.
Nu voelt dit meer aan als:
dit zijn mijn principes,
en als je er niet van houdt,
ik heb er andere.
(Gelach)
(Applaus)
Een van deze principes
is focus.
Voor elke rit
zitten we samen met de kinderen,
en geven we ze een woord
om over na te denken tijdens de rit.
Je moet hun aandacht richten op iets
omdat er zoveel dingen gebeuren.
Deze woorden zijn 'teamwerk'
of 'uithoudingsvermogen'
of zelfs ingewikkelde concepten
zoals 'toewijzing van middelen'
of 'perspectief', een woord dat ze niet begrijpen.
Je weet wel, perspectief,
een cruciaal belangrijke
levensstrategie
die mountainbiken je echt kan leren.
Ik vertel kinderen
als ze worstelen met een klim
en het gevoel hebben dat ze het niet meer aankunnen,
dat het echt helpt om de nabije obstakels te negeren
en je hoofd op te heffen en rond te kijken
en te zien hoe het uitzicht zich om je heen ontplooit.
Het stuwt je letterlijk naar boven.
Dat draait perspectief om.
Je kunt ook terugkijken in de tijd
en beseffen dat je al
steilere bergen hebt veroverd.
Dat is hoe ze het gevoel van eigenwaarde ontwikkelen.
Laat me jullie een voorbeeld geven van hoe het werkt.
Je staat met je fiets en het is begin februari.
Het is erg koud, het is een regenachtige dag,
het motregent
het is koud en kil
en je staat in, laten we zeggen, Yokneam.
Je kijkt naar de lucht en door de wolken
zie je het klooster op de top van de Muhraka.
Daar moet je naartoe klimmen
en je zegt: "Ik geraak daar onmogelijk."
En toch, twee uur later
sta je op het dak van een klooster,
besmeurd met modder,
bloed en zweet.
En je kijkt neer op Yokneam,
alles is zo klein.
En je zegt: "He, Alex. Kijk eens naar deze parkeerplaats waar we begonnen zijn.
Het is zo groot.
Ik kan niet geloven dat ik het deed.
Dat is het punt
waarop je begint te houden van jezelf.
We spraken over
deze speciale woorden die we hen leerden.
Aan het eind van elke rit, zitten we samen
en delen momenten
waarin die speciale woorden van de dag
opdoken en een verschil maakten.
Deze discussies
kunnen zeer inspirerend zijn.
In een van hen, zei een van de kinderen ooit:
"Toen we aan het rijden waren op deze bergkam
met uitzicht op de Dode Zee -
hij heeft het over deze plek hier -
werd ik herinnerd
aan de dag, toen ik mijn dorp verliet in Ethiopië
en samen met mijn broer wegging.
We liepen 120 km
totdat we Soedan bereikten.
Dit was de eerste plaats waar we water en voorraden konden krijgen."
Hij vertelt verder en iedereen kijkt naar hem als een held,
waarschijnlijk voor de eerste keer in zijn leven.
Hij zegt: - want ik heb ook vrijwilligers die met mij meerijden,
volwassenen, die daar zitten
en naar hem luisteren.
Hij zegt: "En dit was nog maar het begin
van onze beproeving
totdat we uiteindelijk in Israël uitkwamen.
En pas nu," zegt hij:
"begin ik te begrijpen waar ik ben,
en ik vind het eigenlijk leuk."
Ik herinner mij dat toen hij dat zei,
ik kippenvel voelde op mijn lichaam
omdat hij het zei met op de achtergrond het Moab-gebergte.
Dat is waar Joshua naar beneden kwam
en de Jordaan overstak
en het volk van Israël leidde naar het land Kanaän
3000 jaar geleden
in dit laatste gedeelte
van de reis uit Afrika.
Dus het perspectief,
context en geschiedenis
spelen een belangrijke rol
in de manier waarop ik mijn ritten
met de kinderen plan.
We bezoeken kibboetsen
die werden opgericht door overlevenden van de Holocaust.
We verkennen ruïnes
van Palestijnse dorpen
en we bespreken hoe ze ruïnes werden.
We gaan door de vele overblijfselen
van de joodse nederzettingen, zoals Nabatic,
en Kanaänitische nederzettingen -
drie, vier, vijfduizend jaar oud.
En door deze wandtapijten,
die de geschiedenis van dit land voorstellen,
krijgen de kinderen,
wat waarschijnlijk het belangrijkste
van waarde is in het onderwijs:
het inzicht dat het leven complex is.
Er is geen zwart-wit.
Door het waarderen van de complexiteit,
worden ze meer tolerant,
en tolerantie leidt tot hoop.
Ik rijd met deze kinderen een keer per week,
elke dinsdag.
Hier is een foto van vorige week dinsdag - minder dan een week geleden -
en ik rijd morgen ook met hen.
In ieder van deze ritten
eindig ik altijd op een van deze ongelooflijke locaties
om het prachtige landschap in mij op te nemen.
Ik voel me gezegend en gelukkig
dat ik leef.
Ik voel elke vezel
in mijn pijnlijke lichaam.
Ik voel me gezegend en gelukkig
dat ik 15 jaar geleden
de moed had om af te treden
van mijn vaste aanstelling aan de New York Universiteit
en terug te keren naar mijn land
waar ik deze ongelooflijke ritten kan maken
met deze groep van problematische kinderen
afkomstig uit Ethiopië,
Marokko en Rusland.
Ik voel me gezegend en gelukkig
dat elke week, elke dinsdag
en eigenlijk elke vrijdag,
ik nog eens
in het merg van mijn botten
de essentie van het leven in Israël op de rand, kan vieren.
Dank je.
(Applaus)