(Nefes alır, nefes verir)
Hayatımı her zaman müzik ile kazanmadım.
Saygın bir (liberal arts) üniversitesiden mezun olduktan
beş yıl kadar sonra
bu benim işimdi.
3- Metrelik Gelin adıyla tanınan serbest çalışan bir canlı heykeldim.
ve insanlara işimin bu olduğunu söylemeyi seviyorum,
çünkü insanlar hep merak etmiştir
kimdir bu hilkat garibeleri gerçek hayatta?
Merhaba.
Bir gün kendimi beyaza boyadım, bir kutunun üzerine çıktım,
ayağımın yanına bir şapka veya kutu koydum
ve biri yanıma gelip kutuya para attığında
onlara bir çiçek uzattım ve çarpıcı bir göz teması kurdum.
Ve çiçeği almadıklarında
Hüzün ve özlem dolu bir jest yaptım
benden uzaklaşırlarken.
(Kahkahalar)
Böylece insanlarla derin karşılaşmalarım oldu,
en çok da haftalardır kimseyle konuşmamış
gibi görünen yalnız insanlarla
ve birlikte şehrin bir sokağında yakaladığımız
uzayan göz teması ile güzel bir an paylaşırdık,
ve biraz da aşık olurduk
Ve benim gözlerim derdi ki, "Teşekkür ederim. Seni görüyorum."
Onların gözleri derdi ki
"Beni hiç kimse görmüyor. Teşekkür ederim."
Bazen de tartaklanırdım.
Sokaktan geçen arabalardan bağıran insanlar olurdu
"Git bir iş bul!"
Ben de derdim ki "Bu benim işim."
Bu beni incitirdi çünkü beni korkuturdu
bir şekilde iş gibi olmayan, adil olmayan
ve utanılacak birşey yapıyor olabileceğim için.
Bu kutunun üzerinde müzik sektörü için nasıl gerçek
ve mükemmel bir eğitim aldığımın farkında değildim.
Ve aranızdaki ekonomi uzmanları için:
belki bilmek istersiniz: aslında öngörülebilir
bir kazanç sağlıyordum ki benim için şok ediciydi
sürekli müşterilerim olmadığı düşünüldüğünde,
ama salı günleri hemen hemen 60 dolar, cumaları da 90 dolar kazanıyordum.
Istikrarlıydı.
Ve bu sırada turdaydım ve grubum
the Dresden Dolls ile gece klüplerinde çalıyordum.
piyanodaki benim, bu da dâhi davulcumuz.
Parçaları ben yazdım ve sonunda
canlı heykel olmayı bırakmaya yetecek kadar para kazanmaya başladık
ve tura çıkmaya başladığımızda
insanlara olan bu direk bağlantımı
kaybetmek istemedim çünkü bunu çok seviyordum.
Böylece her konserimizden sonra imza verirdik,
hayranlarımızla buluşur onlarla muhabbet ederdik
ve insanlardan bize katılmalarını ve yardım etmelerini
istemeyi bir sanata dönüştürdük ve yerel müzisyenleri ve
sanatçıları bulurdum ve onlar konser salonunun girişine kurulurdu
ve yardım toplamak için şapkayı dolaştırırlardı
ve daha sonra içeri gelir ve sahnede bize katılırlardı
böylece sürekli değişen tuhaf sirk misafirlerimiz olurdu.
Ve Twitter ortaya çıktı
ve herşeye daha fazla sihir kattı çünkü artık
anında her yerde her şeyi isteyebilirdim.
Yani, çalışacak bir piyanoya ihtiyacım olurdu
ve bir saat sonra bir hayranımın evindeydim. Bu Londra'da.
Insanlar bize sahne arkasına evde yaptıkları yemekleri
getirirlerdi ve bizi besleyip bizimle yerlerdi. Bu Seattle'da.
Müzelerde veya dükkanlarda veya kamu alanlarında
çalışan hayranlarımız hemen el sallarlardı
son dakikada spontane ve bedava bir konser vermek istediğimde.
Bu Auckland'da bir kütüphane.
Cumartesi bu kutu ve şapka için bir tweet attım,
çünkü onları Batı kıyısından yanımda getirmek istemiyordum
ve Newport Beach'ten Chris ile birlikte belirdiler.
Chris hepinize merhaba diyor.
Bir keresinde "Melbourne'da nerede burun çaydanlığı alabilirim?"
diye tweet attım ve bir hastanede çalışan bir hemşire
o anda oturduğum cafeye bir tane getirdi.
ve ona bir smoothie aldım ve o cafede
oturup hemşirelik ve ölüm hakkında konuştuk.
Ve bu tür rastgele yakınlığı seviyorum, ve şanslı bir durum
çünkü sık sık couchsurfing yapıyorum.
Herkesin kendi odasına sahip olduğu ama wireless'in olmadığı
malikanelerde ve herkesin tuvaletsiz bir odada
yerde yattığı ama wireless'in olduğu
yasadışı punk evlerinde - ki kesinlikle daha iyi bir seçenek.
(Kahkahalar)
Ekibim bir keresinde aracımızı Miami'nin
gerçekten yoksul bir mahallesine çekti ve
öğrendik ki o akşamki ev sahibimiz
hala ailesiyle yaşayan 18 yaşında bir kızdı
ve ailesi Honduras'tan gelen yasadışı göçmenlerdi.
Ve o gece, tüm ailesi kanepelerde uyudular ve
ev sahibimiz annesiyle birlikte uyudu
biz yatakta yatabilelim diye.
Ve o gece yatarken düşünüyordum,
bu insanlar bu kadar az şeye sahip.
Bu adil mi?
Sabah annesi bize nasıl tortilla yapacağımızı
öğretti ve bana bir İncil vermek istedi
sonra beni yanına aldı ve bozuk İngilizcesiyle bana dedi ki
"Müziğin kızıma çok yardımcı oldu.
Burada kaldığınız için teşekkür ederim. Çok minnettarız."
Ve düşündüm ki, evet adil.
Bu, bu.
Birkaç ay sonra Manhattan'daydım,
ve kalacak bir yer için tweet attım ve gece yarısında
Lower East Side'da bir zil çalıyordum,
ve aklıma geldi, daha önce bunu hiç yalnız yapmamıştım.
Hep grubumla veya ekibimle yapmıştım.
Bu aptal insanların yaptığı bir şey mi? (Kahkahalar)
Aptal insanlar böyle mi ölüyor?
Ve fikrimi değiştirmeden önce kapı açıldı.
Kadın bir sanatçıydı, adam da Reuters için bir finans blogu yazarı
ve bana bir kadeh kırmızı şarap koyuyorlar
ve küvette banyo yapmamı öneriyorlar
ve böyle binlerce gecem oldu.
Sık sık couchsurf yapıyorum. Aynı zamanda sık sık izleyici sörfü de yapıyırum.
Bu ikisinin
aynı şey olduğunu düşünüyorum.
İzleyiciye doğru düşüyorsunuz
ve birbirinize güveniyorsunuz.
Bir kere benden önce çıkacak olan gruba çıkıp
izleyicilere yardım etmelerini sorup sormayacaklarını sordum
- ekstra para kazanmaları için - benim de sık yaptığım bir şey.
Ve her zamanki gibi grup heyecanlıydı ama
grupta bir kişi vardı
ve bana oraya çıkamayacağını söylüyordu
dilenmeye çok fazla benzediğini söylüyordu.
Ve bu korkuyu tanıdım, "Bu adil mi?" ve "Bir iş bul!" korkusu.
Aynı zamanda grubum gittikçe büyüyordu.
Büyük bir plak şirketiyle anlaştık.
Müziğimiz punk ile kabaret karması bir tarz.
Herkes için değil.
Senin için, belki.
İmzaladık ve bir sonraki albümümüzün çıkışına doğru bir heyecan var
ve albümümüz çıktığında ilk birkaç haftada 25,000 kopya sattı
ve plak şirketi bunu bir fiyasko olarak görüyor.
Ben düşündüm ki, "25,000, bu çok değil mi?"
Onlar dedi ki "Hayır, satışlar azalıyor, bu bir fiyasko."
Ve gittiler.
Tam bu sıralarda, bir konser sonrası imza atarken
bir adam geldi ve
elime 10 dolar verdi
ve dedi ki
"Özür dilerim, CD'ni arkadaşımdan çektim."
(Kahkahalar)
"Ama blogunu okuyorum ve plak şirketinden nefret ettiğini biliyorum.
Sadece sana bu parayı vermek istedim."
Ve bu sürekli olmaya başladı.
Ben konserlerden sonra dolaştırdığım yardım şapkası oldum,
ama artık fiziksel olarak orada durup insanlardan yardım alıyordum
ve açılış gurubundaki o adamın tersine
benim çok deneyimim olmuştu
Teşekkür ederim.
Ve bu anda karar verdim
Müziğimi mümkün olduğu her zaman
internette bedavaya sunacağım.
Yani Metallica burada, Napster, kötü;
Amanda Palmer burada, ve torrentlemeyi, indirmeyi
paylaşmayı destekleyeceğim ama yardım isteyeceğim
çünkü sokakta bunun işlediğini gördüm.
Böylece plak şirketimden yolumu savaşarak ayırdım ve
yeni grubum Grand Theft Orchestra ile olan yeni projemde
kitle fonlamasına (crowdfunding) döndüm.
ve kendimi yapmış olduğum binlerce bağlantıya bıraktım
ve kitlemden beni yakalamasını istedim.
Amaç 100,000 dolara ulaşmaktı.
Hayranlarım neredeyse 1,2 milyon dolarla destekledi beni
ve bu şu ana kadarki en büyük kitle fonlamalı müzik projesi.
(Alkışlar)
Ve kaç kişi olduğunu görebiliyorsunuz.
Yaklaşık 25,000 kişi.
Ve medya hemen sordu "Amanda, müzik sektörü
düşüşte ve sen yasadışı paylaşımı destekliyorsun
Bu kadar insana nasıl müzik için para ödettin?"
Ve gerçek cevap, ben onlara ödetmedim, ben onlardan istedim.
Ve bu yardım rica etme eylemi sayesinde
onlarla bir bağlantı kurdum ve
insanlarla bağlantı kurduğunuzda, insanlar size yardım etmek istiyorlar.
Bir çok sanatçı için bu sezgilerine aykırı.
Onlar bir şey istemek istemiyorlar.
Ama bu kolay değil, istemek, sormak kolay değil.
Ve bir çok sanatçınun bununla bir problemi var.
İstemek sizi kırılgan yapar.
Ve Kickstarter kampanyam duyulduğunda internetten
çok fazla eleştiri aldım bu kitle fonlama
alışkanlığımı devam ettirdiğim için
özellikle de başka müzisyenlerden
bilet ve sevgi ve birkaç bira karşılığında
bize birkaç parça için sahnede katılmalarını istediğimde
ve bu oynanmış imaj bir websitesinde
ortaya çıktı.
Ve bu çok tanıdık bir şekilde beni incitti.
Insanlar "Bu tür yardım istemeye
iznin yok artık." diyen insanlar bana
sokakta arabayla geçip "Git bir iş bul" diyen insanları hatırlattı.
Çünkü onlar bizimle kaldırımda değildi,
ve onlar bizim aramızdaki - benim ve kitlem arasındaki -
değiş tokuşu göremiyorlardı - bu değiş tokuş
bizim için çok adil, onlar içinse yabancıydı.
Bu iş için pek de güvenli değil:
Bu Berlin'deki Kickstarter destekleyici partimde çekildi.
Gecenin sonunda soyundum ve vücuduma çizmelerine izin verdim.
Şunu söylemeliyim, böyle derin bir
yabancılara güvenme deneyimi yaşamak istiyorsanız
bunu tavsiye ederim,
özellikle de bu yabancılar sarhoş Almanlar ise.
Bu ninja ustası seviyesinde bir bağlantıydı
çünkü burada söylediğim aslında şuydu:
Size bu kadar güveniyorum.
Güvenmeli miyim? Gösterin bana.
Insanlık tarihinin çoğunda, müzisyenler,
sanatçılar, topluluğun bir parçası oldular,
dokunulamayan yıldızlar olarak değil, bağlayıcılar ve açıcılar olarak.
Şöhret bir sürü insanın sizi uzaktan sevmesidir,
ama serbestçe paylaşabildiğimiz
internet ve içerik
bizi geri çağırıyor.
Bu artık birkaç insanın sizi yakından sevmesi ve
bu insanların yeterli olmasıyla ilgili.
Bir sürü insanın aklı belirli bir
etiket fiyatı olmaması fikrinden dolayı karıştı.
Insanlar bunu öngörülemeyen bir risk olarak görüyor, ama
yaptıklarım: Kickstarter, sokak, kapı zili,
ben bunları risk olarak görmüyorum.
Ben bunları güven olarak görüyorum.
Bu değiş tokuşu sokak kadar kolay ve içgüdüsel yapan
internet araçları
ortaya çıkıyor.
Ama mükemmel araçlar eğer
birbirimizle yüzleşemezsek ve korkmadan verip alamazsak
bize yardım edemez
ve daha önemlisi
utanmadan soramazsak.
Müzik kariyerim internetten insanlarla
sokakta kutunun üzerinde karşılaştığım gibi
karşılaşmaya çalışmakla geçti
yani blog yazmak ve tweet atmak sadece tur tarihlerim için değil
ya da yeni müzik videom için, ama işimiz ve sanatımız
ve korkularımız ve akşamdan kalmalığımız
ve hatalarımız için, ve biz birbirimizi görüyoruz.
Ve bence gerçekten birbirimizi görebildiğimizde,
birbirimize yardım etmek istiyoruz.
Bence insanlar yanlış soruya kafalarını taktılar:
"Insanlara nasıl müzik için para ödetiriz?"
Peki ya şöyle sormaya başlasak:
"Insanların müzik için para ödemelerine nasıl izin veririz?"
Teşekkürler.
(Alkışlar)