'De Khan Academy staat het meest bekend
om haar collectie van video's
dus voordat ik verder ga
laat ik je een stukje montage zien
(Video) Salman Khan: Dus de schuine zijde van de driehoek zal nu vijf zijn.
De fossielen van dit dier komen alleen in dit deel van Zuid-Amerika voor --
een mooie strook hier zo --
en in dit deel van Afrika.
We kunnen de oppervlakte integraal berekenen
en de notatie is meestal een hoofdletter sigma.
Nationaal Parlement: Zij creëren de Commissie van Publieke Veiligheid
wat klinkt als een erg fijne commissie.
Let op, dit is een aldehyde
en het is een alcohol.
Begin te differentieren naar effector- en geheugencellen
Een melkweg. Hee, daar heb je nog een melkwegstelsel.
O kijk, daar heb je nog een melkwegstelsel.
En in dollars hebben zij hun 30 miljoen
opgeteld met de 20 miljoen dollar van de Amerikaanse fabrikant.
Als dit je niet versteld doet staan,
dan heb je geen emotie.
SK: We hebben nu ongeveer
2.200 video's
die alles omvatten van basis rekenkunde
helemaal tot aan vectorrekenen
en iets van de materie die jullie zojuist zagen.
We hebben een miljoen studenten per maand die de site bezoeken
en ongeveer 100.000 tot 200.000 video's per dag bekijken.
Maar waar we het hier over gaan hebben
is hoe we dit naar een hoger niveau gaan tillen.
Maar voordat ik dat doe,
wil ik eerst gewoon even kort iets zeggen over hoe ik hiermee ben begonnen.
Sommigen van jullie weten misschien
dat ik vijf jaar geleden een analist was bij een hedge fund.
En ik was in Boston
en ik gaf mijn nichtjes in New Orleans afstandsonderwijs.
En ik begon de eerste video's op Youtube te zetten,
eigenlijk gewoon als een leuke aardigheid,
gewoon als extraatje voor mijn nichtjes --
iets dat hen een opfrissertje of iets dergelijks kon bieden.
En zodra ik deze eerste video's op YouTube zette,
gebeurde er iets interessants --
eigenlijk gebeurden er een aantal interessante dingen.
Het eerste voorval was de respons van mijn nichtjes.
Ze vertelden me
dat ze me fijner vonden op Youtube dan in levende lijve.
En wanneer je je over de tweeslachtige aard van die opmerking heen zet,
merk je dat daar iets heel diepzinnigs in schuilt.
Ze maakten me duidelijk
dat zij de voorkeur gaven aan de geautomatiseerde versie van hun neef
boven hun daadwerkelijke neef.
Op het eerste gezicht lijkt dit onnatuurlijk
maar wanneer je er naar lijkt vanuit hun perspectief, is het heel zinvol.
Je bekomt dan een situatie
waarbij ze hun neef kunnen laten pauzeren en herhalen
zonder het gevoel dat ze mijn tijd verdoen.
Als ze iets moeten herhalen
dat ze een paar weken geleden hadden moeten leren,
of misschien een paar jaar geleden,
dan hoeven ze niet meer ongemakkelijk te voelen en het aan hun neef te vragen.
Ze kunnen gewoon naar de video's kijken. Als ze verveeld raken, kunnen ze verder gaan.
Ze kunnen het in hun eigen tijd en op hun eigen tempo bekijken.
En waarschijnlijk is het minst gewaardeerde aspect hiervan
de gedachte dat de allereerste keer,
de allereerste keer
dat je een nieuw begrip probeert te vatten
het laatste waar je op zit te wachten
een andere persoon is die zegt: "Begrijp je dit?"
En dat is wat er daarvoor gebeurde tijdens de interactie met mijn nichtjes.
Nu kunnen ze het gewoon doen
in de intimiteit van hun eigen kamer.
Er gebeurde nog iets anders:
ik zette de video's gewoon op YouTube --
Ik zag geen reden om het voor mezelf te houden
dus ik maakte ze beschikbaar voor andere mensen.
En toen begonnen mensen ze toevallig tegen te komen.
En ik kreeg enkele opmerkingen en een paar brieven
en allerlei soorten respons
van allerlei mensen van over de hele wereld.
En dit zijn er slechts enkele.
Deze is eigenlijk van een van de originele calculus video's.
En iemand schreef zomaar op YouTube --
het was een opmerking op YouTube:
"Eerste keer dat ik met een glimlach een som over afgeleide functies oploste."
Laten we hier eens pauzeren.
Deze persoon deed een som over afgeleide functies
en daarna moesten ze glimlachen.
En daarna in een reactie op diezelfde opmerking -- dit is op volgorde.
Je kunt naar YouTube gaan en deze opmerkingen bekijken --
iemand anders schreef: "Hier hetzelfde.
Ik belandde in een natuurlijke roes en had de hele de dag een goed humeur.
Sindsdien herinner ik me
al van dit soort matrix tekst in de klas te hebben gezien
en hier zit ik nu met 'Ik kan kung fu.'"
En we krijgen veel van dit soort responsen.
Dit hielp mensen blijkbaar.
Maar toen, terwijl het kijkersaantal bleef groeien en groeien,
begon ik brieven van mensen te krijgen
en het werd steeds meer duidelijk
dat het eigenlijk meer dan een leuk aardigheidje was.
Dit is slechts een fragment
van een van die brieven.
Mijn twaalfjarige zoon heeft autisme
en hij heeft het zeer moeilijk met wiskunde.
We hebben alles geprobeerd,
alles bekeken en alles gekocht.
We kwamen toevallig jouw video over decimalen tegen en het werkte.
Daarna gingen we door met de angstaanjagende breuken. En opnieuw begreep hij het.
We konden het niet geloven.
Hij is zo opgewonden."
En je kunt je voorstellen,
hier zat ik dan als analist bij een hedge fund.
Het was erg vreemd voor me om iets te doen met maatschappelijke waarde.
Maar ik was opgewonden, dus ik ging door.
En toen begonnen een enkele andere dingen me te dagen.
Namelijk dat het niet alleen mijn nichtjes nu rechtstreeks van pas zou komen
of de mensen die me brieven schreven
maar dat deze materie nooit zou verouderen
en dat het hun kinderen zou helpen
of hun kleinkinderen.
Als Isaac Newton
YouTube video's had gemaakt over rekenen
zou ik het niet hoeven te doen.
In de veronderstelling dat hij er goed in was. Dat weten we niet.
Een ander voorval dat gebeurde --
en zelf tijdens dit moment zei ik: "Ok, misschien is het een mooie aanvulling.
Het is goed voor gemotiveerde studenten.
Het is misschien goed voor thuslerenden."
Maar ik wist niet dat het iets zou zijn
dat op de een of andere manier tot het klaslokaal zou binnendringen.
Maar toen begon ik brieven van docenten te krijgen.
En de docenten schreven me het volgende:
"We gebruiken jouw video's om het klaslokaal om te draaien.
Jij hebt de lessen gegeven, dus wat we nu doen... "
en dit zou morgen in elk klaslokaal in Amerika kunnen gebeuren
"... war ik nu doe is de de lessen als huiswerk opgeven.
En wat vroeger als huiswerk werd opgegeven,
laat ik de leerlingen nu in het klaslokaal doen."
En ik wil hier pauzeren om
even stil te staan bij
een aantal interessante dingen.
In de eerste plaats, wanneer die leraren dat doen
is er het duidelijke voordeel
dat hun leerlingen nu
van dezelfde voordelen van de video's kunnen genieten als mijn nichtjes.
Ze kunnen pauzeren, herhalen op hun eigen tempo,
wanneer het hun schikt.
Maar nog interessanter is het feit dat --
en dit is het onnatuurlijke wanneer je het hebt over technologie in het klaslokaal --
door het wegnemen van de algemene "one size fits all" benadering vooraan in de klas
en leerlingen thuis op hun eigen tempo een les te laten volgen,
wanneer je dan naar het klaslokaal gaat, ze hun werk laat doen,
de docent laat rondlopen,
waarbij de leerlingen daadwerkelijk kunnen op elkaar te reageren,
deze docenten technologie hebben gebruikt
om het klaslokaal te vermenselijken.
Ze hebben een fundamenteel onpersoonlijke ervaring --
30 kinderen met hun monden dicht,
die niet met elkaar mogen communiceren.
Een docent, ongeacht zijn/haar kwaliteiten
moet deze niet-gepersonaliseerde les geven
aan 30 leerlingen
met uitdrukkingsloze gezichten en lichtelijk vijandig --
en nu is het een menselijke ervaring.
Nu zijn ze daadwerkelijk met elkaar aan het communiceren.
Dus toen de Khan Academy eenmaal
Ik nam ontslag
en we veranderden in een echte organisatie --
we zijn een not-for-profit --
de volgend vraag is, hoe gaan we hiermee een stapje verder?
Hoe zorgen we ervoor dat wat deze docenten doen
hun natuurlijke manier van lesgeven wordt?
En dus is wat ik jullie nu hier laat zien,
dit zijn werkelijke oefeningen
die ik begon op te stellen voor mijn nichtjes.
De oefeningen waar ik mee begin waren veel simpeler.
Dit is een meer ontwikkelde versie ervan.
Maar het paradigma hier is dat we zo veel oefeningen genereren als je nodig hebt,
tot je het concept begrijpt
tot je tien uit tien haalt.
De Khan Academy video's zijn vrij beschikbaar,
Je krijgt aanwijzingen, de stappen voor het probleem
als je niet weet hoe je er uit moet komen.
Maar dit is het paradigma, het lijkt een heel simpel iets:
tien uit tien goed, dan ga je door.
Maar het is wezenlijk anders dan wat op dit moment in klaslokalen plaatsvindt.
In een traditionele klaslokaal,
krijg je wat huiswerk,
huiswerk, les, huiswerk, les,
en dan krijg je een toets die een momentopname weergeeft.
En of je bij die toets nu 70 procent, 80 procent,
90 procent of 95 procent scoort,
de klas gaat door met het volgende onderwerp.
En zelfs van de leerling die 95 procent scoorde,
wat was de 5 procent die hij/zij niet onder de knie had?
Misschien wisten ze niet wat er gebeurt als je iets ophaalt tot het nulpunt.
En dan borduur je daarop voort tijdens het volgende begrip.
Dat is vergelijkbaar met
je voorstellen hoe je leert fietsen
waarbij ik je misschien van tevoren uitleg geef
en ik je voor twee weken met de fiets achterlaat.
En na na twee weken kom ik terug en zeg
"Nou, laat ons eens kijken. Je hebt moeite met het afdraaien naar links.
Je stopt niet goed.
Je bent voor 80 procent een fietser."
En dan stempel ik een grote 8 op je voorhoofd
en zeg ik: "Hier heb je een eenwieler."
Hoe belachelijk dat ook mag klinken,
dat is precies wat op dit moment in onze klassen gebeurt
En het idee is dat je vooruitpoelt
en ziet hoe goede leerlingen ineens beginnen te falen in algebra
en ineens beginnen te falen in rekenen
ondanks het feit dat ze slim zijn en goede docenten hebben.
En het is meestal omdat hun kennis gatenkaas is
die gedurende hun hele basisopleiding verder uitgebouwd is.
Dus: in onze model
leer je wiskunde op de manier dat je alles leert
zoals de manier waarop je leert fietsen.
Met vallen en opstaan.
Oefen zolang als nodig, tot je het volledig beheerst.
Het traditionele model
straft je voor experimenteren en falen,
maar het verwacht geen volledige beheersing.
Wij moedigen je aan om te experimenteren. Wij moedigen je aan om te falen.
Maar we verwachten volledige beheersing.
Hier is nog een van de modules
Dit is driehoeksmeting.
Dit is het verschuiven en omkeren van functies.
En het past allemaal bij mekaar.
We hebben er nu een 90-tal.
Je kan nu naar de site gaan. Gratis, ik probeer niets te verkopen.
Maar het algemene idee is dat het allemaal binnen dit kennisoverzicht past.
Dat knooppunt bovenaan rechts, gaat letterlijk over het optellen met één cijfer.
Zoiets als 1+1=2
En het paradigma is: telkens je 10 op 10 haalt
duwt het je verder in de richting van meer en meer geavanceerde modules.
Hoe verder we dus afdalen in dit kennisoverzicht,
hoe meer we te maken krijgen met hogere rekenkunde.
Meer naar beneden, leer je meer en meer
over algebra.
De idee is dat we van hieruit alles kunnen leren,
tenminste, alles wat binnen dit
kader geplaatst kan worden.
Je kan je dus inbeelden dat we vanuit dit kennisoverzicht,
het is iets waaraan we werken,
komen tot logica, programmeren,
grammatica, genetica.
Alles vertrekken vanuit dat eerste knooppunt,
als je dit en dat weet,
ben je klaar voor het volgende concept.
Nu, dat werkt misschien goed voor een individuele leerling
en ik moedig in de eerste plaats iedereen aan om dit te doen met je eigen kinderen
maar daarnaast ook om het bij jezelf te proberen.
Het zal voor verandering zorgen in wat er zich aan tafel afspeelt.
Wat we willen doen, is de logische conclusie gebruiken van de
omgekeerde klas
waarover die eerste lesgevers me e-mailden.
Wat ik je hier toon
zijn de actuele gegevens uit een pilootproject uit het Los Altos schooldistrict
waarbij men twee 5th en twee 7th grade klassen nam
en hun oude wiskunde-curriculum overboord gooide.
Deze kinderen gebruiken geen tekstboeken.
Zij krijgen geen one-size-fits-all lessen
Ze volgen de Khan Academy
voor de helft van hun wiskunde lessen.
Ik wil hier duidelijk stellen: we zien dit niet als een volledige wiskundeopleiding.
Wat het doet, en dat is wat er in Los Altos gebeurt,
het maakt tijd vrij.