Moneyball filmini izleyenler
ya da Michael Lewis'in kitabını okuyanlar
Billy Beane'in hikâyesini bileceklerdir.
Yetenek avcılarının dediğine göre Billy müthiş bir oyuncu olabilirmiş.
Ailesine, onun bir yıldız olacağına inandıklarını söylediler.
Gerçekte olan ise sözleşmeyi imzaladığı sırada
bu arada Billy üniversiteye gitmek istediği için sözleşmeyi istememişti.
Üniversite gerçekte beni seven annemin yapmamı söylediği şeydi
ki ben de onu dinledim.
Ama Billy, pek başarılı olamadı, fazlasıyla zorluk çekti.
Birkaç kez takım değiştirdi, kariyerinin çoğunu amatör liginde geçirdi
ve sonunda kendini yönetimde buldu, Oakland Athletics'in genel müdürü oldu.
Bu odanın çoğunluğuna göre yönetimde olmak bir başarı olarak görülür
ki bende yönetimdeyim.
Sizi temin ederim profesyonel ligde oynamak isteyen bir çocuk için
yönetimde olmak bir başarı değil, başarısızlık öyküsüdür.
Bugün sizlerle konuşmak ve paylaşmak istediğim şey,
sağlık sistemimizin hastalar ve diğer kişilerle alakalı tahminlerinin
o yetenek avcılarının Billy Beane hakkındaki tahminleri gibi
kötü olduğudur.
Buna rağmen her gün
bu ülkedeki binlerce kişiye
bir şeylerin ön tanısı konuyor.
Hipertansiyon ön tanısı, bunaklık ön tanısı,
anksiyete ön tanısını duyuyoruz ve kesinlikle eminim ki
şu yeşil odada kendime bu tanıyı koydum.
Ayrıca subklinik durumlardan söz ediyoruz.
Subklinik aterosklerosis, yani subklinik atardamar sertleşmesi var.
Tabii ki muhtemelen kalp kriziyle bağlantılı.
En sevdiklerimden biri de subklinik akne.
İnternette subklinik akneyi aratırsanız kabarıklık, kızarıklık
ve iltihabınız yoksa tedavisi en kolay akne tipi olduğunu söyleyen
benim de bulduğum, bir site göreceksiniz.
Belki de bunun sebei aslında akneniz olmadığındandır.
Ben bütün bu durumlara bir ad koydum, başka bir ön tanı.
Bunlara mantıksızlık ön tanısı diyorum.
Beyzbolda oyun öncesinin ardından oyun gelir.
Sezon öncesinin ardından sezon gelir.
Fakat bu durumların çoğunda olay bu değil, yani en azından her zaman değil.
Yani çoğu vakada yağmur dolayısıyla ertelenme varmış gibi.
Genelde kansere dönüşmeyen
kanser öncesi doku bozulmaları var.
Ama yine de
örneğin subklinik osteoporozu, bir tür kemik erimesi hastalığını,
yani bir ön tanıyı ele alırsak
diğer türlü osteopeni olurdu,
sadece bir kemiğin kırılmasını önlemek için
270 kadını 3 yıl boyunca tedavi etmeniz gerekir.
Bu sayıyı
osteopeni tanısı konan kadınların sayısıyla çarpınca
çok fazla kadın için berbat bir durum ortaya çıkıyor.
Yani bu ön tanıları tedavi etmek için
kullandığımız ilaçların maliyeti ve yan etkisi göz önünde bulundurulunca
sağlık sektörüne her yıl 2 trilyon dolardan fazla para harcayıp
yine de ihtiyatlı bir tahminle, yılda 100.000 insanın
sahip oldukları hastalıklardan değil, onlara uygulanan tedavilerden
ve onların yol açtığı komplikasyonlardan dolayı ölmesi sürpriz değil.
Bu ülkede her şeyi medikal hâle getirdik.
Seyirciler arasındaki kadınlara
zaten biliyor oldukları kötü haberlerim var
ve bu hayatınızın her durumunun medikalleştiği.
Hayatınızın her alanı medikalleştirildi.
Birinci darbe, ergenliğe girdiğinizde oldu.
Artık her ay başınıza gelen ve medikalleştirilmiş bir şeyiniz var.
Bunun tedavi edilmesi gerekiyor.
İkinci darbe, hamile kaldığınızda oldu.
O da medikal hâle getirilmiş.
Yüksek teknolojili bir hamilelikten geçmelisiniz
yoksa bir şeyler ters gidebilir.
Üçüncü darbe, menopoz.
Hepimiz, milyonlarca kadına menopoz semptomları yüzünden
onlarca yıl hormon tedavisi uygulanıp
daha sonra Ulusal Sağlık Enstitüsü tarafından finanse edilen
büyük bir araştırmanın sonuçları ortaya çıkınca olanları hatırlıyoruz.
Araştırmaya göre
aslında o çoklukta hormon tedavisinin çoğu kadının üzerinde
iyiden çok kötü etkileri olabilirdi.
Her ihtimale karşı
salondaki erkekleri geçmek istemiyorum,
sonuçta ben de onlardan biriyim.
Bu salondaki herkese
ve başka yerlerde izleyen ve dinleyenlere çok kötü bir haberim var.
Hepinizin evrensel,
ölümcül bir durumu var.
Yani, bir dakikanızı ayırın.
Ölüm tanısı olarak adlandırılıyor.
Hepinizde var çünkü hepinizde risk faktörü var,
risk de yaşıyor olmak.
Ama size iyi bir haberim de var
çünkü bir gazeteci olduğum için mutlu, geleceğe yönelik sonları severim.
İyi haber, konuşmamın sonuna kadar hayatta kalabilirseniz,
herkes bunu başarabilecek mi bakacağız,
hayatta kalan öncesi olacaksınız.
Ölüm ön tanısını ben uydurdum.
Başkasının sözünü kullandıysam özür dilerim.
Bence ben uydurdum.
Ama hayatta-kalan-öncesini ben uydurmadım.
Bu, belli bir kanser destek grubunun,
risk faktörü bulunan
fakat daha kanser olmamış herkese
verdiği bir isim.
Siz birer hayatta kalan öncesisiniz.
Sabah burada HBO vardı, Mark Burnett hala seyircilerin arasında mı?
''Pre-vivor'' adında
bir realite şovu önermek isterim.
Bir hastalığınız çıkarsa adadan ayrılıyorsunuz.
Ama sorun şu ki
bu olayı tamamen teşvik eden
bir sistemimiz yok.
Bu sistemin her adımında hep yaptığımız şeyi yapmayı
ve herkese bir ön tanı koymayı
ve bazen gerçek hastalığın tanısını koymayı seçtik.
Doktor-hasta ilişkisiyle başlayalım.
Doktorların çoğu hizmet başına ücret alarak çalışmakta.
Yani daha fazla test yapıp daha fazla ilaç yazmaları için teşvik ediliyorlar.
Hastalar geliyor ve bir şeyler yapılmasını istiyorlar.
Bizler Amerikalıyız, öylece duramayız,
harekete geçmek zorundayız, sonuç olarak ilaç istiyorlar.
Tedavi istiyorlar, senin durumun bu, böyle tedavi edilir, denmesini istiyorlar.
Eğer bu doktor istediğini vermezse
başka doktora gidiyorsun.
Bu doktorun işi için iyi değil.
Daha da kötüsü,
sonunda birisi hastalık tanısı koyar da önceki doktor o testi istememiş olursa
mahkemeye verilirsiniz.
Belirtileri genişleterek tedaviye uygun kişi sayısını
sürekli arttırmaya çalışan ilaç firmalarımız var
çünkü belli ki kâr getiriyor.
Hayatta kalan öncesi terimini uyduranlar gibi destek grupları var.
Bu gruplar daha çok insanın risk altında veya hasta olduğuna inanmasını
böylece görünürlüklerini arttırmayı
ve daha fazla bağış toplamayı istiyorlar.
Gazetecilerin genelde yaptıklarının aksine
bütün bunlar belirli oyuncuları
suçlamakla ilgili değil.
Hepimiz sorumluyuz.
Ben de sorumluyum.
Ben Yankee taraftarıyım,
yani iş yapman gereken en iyi şeye gelince
destekleyebileceğim en kötü tarafı tutuyorum.
Teşekkürler.
Ama herkes sorumlu.
Ben tıp okudum
ve "Nasıl Şüpheci Bir Şekilde Düşünülür"
ya da "Nasıl Test İstenmez" diye derslerimiz yoktu.
Yapman gerekenin bunlar olduğu bir sistemimiz var.
Bu teşvikleri anlamam için gazeteci olmam gerekti.
Ekonomistler kötü insanın olmadığını,
yalnızca kötü teşvikçiler olduklarını söyler.
Aslında bu doğru.
Çünkü iş medikal teknolojiye gelince yarattığımız şey
aslında Düşler Tarlası filmi gibi bir şey.
Her köşe başına bir MR cihazı yerleştirirseniz
herkesin robotik cerrahi ile tedavi edilmesi gerektiğini söyleyip
her hastaneye bir robot koymuş olursunuz.
İnşa ettiğiniz takdirde insanların geleceği bir sistem oluşturduk.
Fakat insanlara huysuzca
gelmeleri gerektiğini söyleyebilir,
gelmeleri gerektiğine ikna edebilirsiniz.
Gazeteci olunca benim de problemin bir parçası olduğumu
ve aslında hepimizin bu problemin bir parçası olduğumuzu anladım.
Her risk faktörünü medikalleştiriyor, amacı insanları korkutmak olmasa da
genelde bunu başaran hikayeler
yazıyor ve yazdırıyordum.
Ama bunun bir çözümü var.
Geçen hafta dahiliye doktoruna gittim
ve bana bu salondaki herkesin
bedavaya söyleyebileceği bir şey söyledi
ama tabii ayrıcalığım olduğu için
ben para ödedim.
Kilo vermem gerekiyormuş.
Haklı, yıllardır yüksek tansiyonum var.
Babama tanı konduğu aynı yaşta çıktı ve gerçek bir hastalık.
Hipertansiyon-öncesi gibi bir ön tanı değil,
gerçek hipertansiyon, yüksek tansiyon.
Doktorum haklıydı
ama bana obezite ön tanısı veya diyabet ön tanısı
ya da ona benzer bir tanı falan koymadı.
Şu Statin'i içmeye başlasan iyi olur,
kolesterolünü düşürmen lazım demedi.
Bunun yerine dedi ki ''Git kilo ver,
daha sonra gel ve beni gör ya da arayıp nasıl gittiğini söyle." dedi.
Bana göre bu
ileriye doğru bir adımdır.
Bu arada Billy Beane de
en son transfer ettiği
gerçekten başarılı olan çocuktan aynı şeyi öğrendi.
Önemli olan boksörler gibi her seferinde atak yapmak,
her atışı çitlerin üzerinden atmak değil.
Yankee gibi pahalı takımlar bu tarz oyuncuları seviyorlar.
Bu çocuk ona, gözün işte o tip oyuncuların üstünde olmalı
ve çıkıp koşmak yerine yürümeyi seven oyuncular bulmalısın, dedi.
Çünkü skoru yürüyerek yapmak en az koşmak kadar iyidir.
Sağlık sistemimizde de
bu doğru atış mı
yoksa biraz bekleyip sıradaki atışı mı yapmalıyız
diye düşünmeliyiz.
Teşekkürler.