Daar was eens 'n koning in Indië, 'n maharadja,
wat vir sy verjaardag verordende
dat alle stamhoofde een-koning-waardige gift moes bring.
Sommige het fyn kant, sommige het mooi swaarde,
sommige het goud.
Aan die einde van die ry wag 'n kreukelig ou man
wat 'n lang voetreis gemaak het vanaf sy dorp aan die see.
Toe dit sy beurt was, vroeg die prins: "Wat is jou geskenk vir die koning?"
Die ou man ontvou stadig sy hand waarin 'n pragtige zeeschelp skool,
vol met pers, geel, rooi en blou kringe.
Die prins het gesê:
"Is dit 'n koning waardig? Wat is dit nou vir geskenk?"
Die ou man kyk stadig na hom op en sê:
"Lange reis ... onderdeel van 'n geskenk."
(Gelag)
Ek gee julle so direk ook 'n geskenk,
'n geskenk wat volgens my die verspreiding waardig is.
Voor ek dit doen, neem ek jou mee
op my lang reis.
Soos die meeste van julle
begin ek my lewe as kind.
Begin jy jou lewe ook as kind?
Jong gebore?
Ongeveer die helfte.... OK....
(Gelag)
En die res? Volwassene gebore?
Ek wil julle moeder wel eens sien!
Oor onmoontlik gepraat!
As kind was ek altyd gefassineer deur die onmoontlike doen.
Vandag is 'n dag waar ek al jare na uitkyk,
want vandag gaan ek probeer
die onmoontlike te doen waar julle by sy,
hier by TEDxMaastricht.
Ek sal begin
met die einde te verklappen:
Ik ga jullie bewijzen
dat die onmoontlike nie onmoontlik is.
En ek eindig met 'n geskenk dat die verspreiding waardig is:
ek laat jy sien dat jy in jou lewe die onmoontlike kan doen.
In my strewe om die onmoontlike te doen,
het ek ontdek dat daar twee dinge is wat vir almal dieselfde wees:
Almal het vrese
en almal het drome.
In my strewe om die onmoontlike te doen,
het ek ontdek dat daar drie dinge is wat ek deur die jare heen gedoen het
wat me in staat gestel het die onmoontlike te doen:
trefbal,
Superman
en die muskiet.
Dat sy my sleutelwoorde.
Nou weet jy waarom ek die onmoontlike doen in my lewe.
Nou neem ek jou mee op my reis, die lang wandeling,
van angs na drome,
van woorde na swaarde,
van trefbal
na superman
na die muskiet.
Ek hoop jy te laat sien
hoe jy die onmoontlike kan doen in jou lewe.
4 Oktober 2007.
my hart is wedrenne, my knieë bewe
toe ek die toneel opstapte
in Sanders Theatre
op Harvard University
om die Ig Nobelprys vir medisyne 2007 in ontvangs te neem
vir 'n mediese-onderzoeksdocument waarvan ek mede-outeur was,
genaamd 'Sword Swallowing...
...and its Side Effects'.
(Gelag)
Dit was gepubliseer in 'n tydskrif dat ek nooit gelees het,
die British Medical Journal.
Vir my was dat 'n onmoontlike droom wat uitkom,
'n onverwagte verrassing vir iemand soos ek;
dit was 'n eer om nooit te vergeet nie.
Dit was egter nie die mees onvergeetlike oomblik van my lewe.
Op 4 Oktober 1967
leed dit benoud, skaam, maer sulletje
aan ernstige vrese.
Toe hy hom voorberei die toneel op te stappe,
ging sy hart tekere
en knik sy knieë.
Hij deed zijn mond open om te praten,
maar die woorde wou net nie daar nie uit.
Hy staan daar bevry te huil,
verlam deur die paniek,
aangegryp deur die angs.
Dat benoud, skaam, maer sulletje
leed aan ernstige vrese.
Hy was bang in die donker,
had hoogtevrees,
was bang van spinnekoppe en slange
Iemand hier bang van spinnekoppe en slange?
Ja, 'n paar mense ...
Hy was bang van water en van haaie,
bang van dokters en susters en tandartse,
van naalde en boor en skerp voorwerpe.
Maar die ergste van alles was sy vrees vir
mense.
Dat benoud, skaam, maer sulletje
was ek.
Ek was bang vir mislukking en vir verwerping,
lae selfbeeld, minderwaardigheidskompleks,
en iets waarvan ons toe nie eens geweet dat jy daarvoor kon inskryf:
sosiale angsversteuring.
Omdat ek die vrese het, is ek altyd geboelie en geslaan.
Ek is gelag en uitgeskel
en ek mag nooit met hulle mee te speel.
Oh, ja, daar was één spel waar ek aan mee kon doen:
trefbal --
en hulle het geweet me te raak.
Die boelies roep my naam,
en dan kyk ek, en dan sien ek die rooie balle
op supersoniese spoed op me afkom:
bam, bam, bam!
Ek onthou al die dae dat ek van skool na huis gestap
met 'n rooi gloeiende gesig en suizende, rooi ore.
In my oë brand trane
en in my ore brand hul woorde.
Wie ooit die gesegde
'Dreiging doen geen pyn' het versin,
verstaan daar niks van.
Woorde kan sny soos 'n mes.
Woorde kan steek soos 'n swaard.
Woorde maak wonde wat so diep is
dat jy hulle nie kan sien nie.
Ek was bang en woorde was my grootste vyand.
Dat hulle nog.
Maar ek het ook drome.
Ek het na huis, na my Superman-strokiesprente,
en ek las my Superman-boeke
en ek gedroom daarvan 'n superheld soos Superman te wees.
Ek wou veg vir waarheid en geregtigheid;
ek wou veg met skelms en Kryptonite;
ek wou die wêreld rondvlieg,
bomenslike dinge doen en mense red.
Ek was ook gefassineer deur werklike dinge.
Ek las het Guinness Book of World Records en die boek Ripley's Believe It or Not.
emand ooit die Guinness Book of World Records of Ripley's gelees?
Ek hou van die boeke!
Ik zag echte mensen echte prestaties leveren
en ek het gedink: dit wil ek ook.
As ek van die boelies
nie mee mag doen met hul speletjies,
wil ek ware wonderbaarlike prestasie neersit.
Ek wil iets waansinnig doen wat die boelies nie kan nie.
Ek wil my roeping en my doel te weet;
ek wil weet dat my lewe daar toe doen;
ek wil iets ongelooflik doen wat die wêreld verander;
ek wil bewys dat die onmoontlike nie onmoontlik is.
Ons spring na tien jaar later -
Dit was die week vir my 21ste verjaardag.
Daar gebeur op één dag twee dinge wat my lewe blywend sou verander.
Ek woon in Tamil Nadu, in Suid-Indië.
Ek was 'n sendeling daar
en my mentor, my vriend het my gevra:
"Het jy 'Thromes', Daniel?"
Ek het gesê: "Thromes? Wat is dit?"
Hy het gesê: "Thromes sy jou groot lewe doelwitte.
Hulle is 'n kombinasie van drome en doelwitte te bereik.
As jy kon doen wat jy wou, as jy kon gaan waar jy wou,
kon wees wie jy wil wees,
waar sou jy na toe gaan? Wat sou jy doen? Wie sou jy wees?"
Ek het gesê: "Dat kan ik nie! Ek is te bang! Ek het te veel vrese!"
Die nag het ek my rijstmat mee na die dak van die bungalow,
ek gaan lê onder die sterre
en kyk hoe die vlermuise en muskiete doen.
Ek kan net dink aan 'thromes' en drome en doelwitte,
en aan die boelies met hul trefballen.
'N paar uur later het ek wakker geword.
My hart gaan tekere, my knieë knik.
Hierdie keer was dit geen vrees nie.
Ek het stuiptrekkings in my hele liggaam.
Die volgende vyf dae was ek maar af en toe by bewustheid;
ek lag op my sterfbed te veg vir my lewe.
Die leek of my brein gesmelt deur die 40 grade koors.
Wanneer ek by bewussyn was gedink ek net aan thromes.
Ek het gedink: "Wat wil ek met my lewe?"
Uiteindelik, op die nag vir my 21ste verjaardag,
tydens 'n helder oomblik,
het ek besef iets:
ek besef dat die klein muskiet,
Anopheles Stephensi,
dat die klein muskiet
die minder dan 5 microgram weegde,
minder as 'n korrel sout,
dat die een man van 80 kilogram neer kan verduidelik,
dat my Kryptonite was.
Toe het ek besef dat dit nie die muskiet was,
maar die klein parasiet in die muskiet,
Plasmodium Falciparum, wat meer dan 'n miljoen mense per jaar dood.
Dan uitgedink ek dat dit nog kleiner was as dat,
al lyk dit vir my veel groter.
Ek het besef
dat vrees my Kryptonite was,
my parasiet,
wat my hele lewe had gestrem en verlam.
Daar is 'n verskil tussen vrees en gevaar.
Gevaar is regtig.
Angs is 'n keuse.
Ik realiseerde me dat ik een keuze had:
Ek kon in vrees lewe en daaraan sterf die nag,
of ek kon my angs laat sterf
en kies vir my drome, as ek die moed gehad het om te lewe.
Daar is iets met op jou doodsbed lê en die dood in die oë sien
wat maak dat jy die lewe regtig wil lewe.
Ek besef dat almal dood gaan, maar dat nie almal regtig leef.
In die doodgaan, lewe ons.
Wanneer jy leer doodgaan,
leer jy regtig lewe.
Ek het besluit die nag my storie te verander.
Ek wou nie dood, dus ek doe 'n schietgebedje, ek het gesê:
"God, as U my 21 jaar laat word,
sal ek vrees my lewe nie meer laat beheers.
Ek sal my vrees laat sterf,
ek gaan kies vir my droom,
ek wil my opstelling te verander,
ek wil iets wonderbaarliks met my lewe doen,
ek wil my doel en my roeping vind,
ek wil weet dat die onmoontlike nie onmoontlik is."
Of ek die nag oorleef, sê ek nie, dat mag julle self dink.
(Gelag)
Die nag het ek 'n lys met my eerste 10 thromes:
ek wou die groot vastelande besoek,
die 7 wêreld sien,
'n aantal tale leer,
op 'n verlate eiland woon,
op 'n skip op die oseaan woon,
met 'n stam Indiane in die Amasone woon,
na die hoogste top in Swede klim,
die Mount Everest by sonsopkoms sien,
in die musiekwêreld in Nashville werk,
in 'n sirkus werk,
en uit 'n vliegtuig spring...
In die 20 jaar daarna het ek dat ook byna almal gedoen.
Elke keer as ek iets van my lys kon afvinken,
ek geskryf het daar direk weer 5 of 10 by, dus die lys gegroei net.
Die volgende sewe jaar gewoon het ek op 'n klein eiland op die Bahamas,
vir ongeveer sewe jaar, ja,
in 'n grasdak hut.
Ek was die enigste op die eiland wat, in 'n lende, met 'n spies jaagde
op haaie en stingrays,
en ek geleer het met haaie swem.
Dan het ek verhuis na Mexico
en van daaruit na Ecuador, na die Amasonebekken,
Pujo Pongo Ecuador, waar ek geleef met 'n stam
en bietjie vir bietjie het ek meer selfvertroue deur die thromes.
Ek gesoek die musiekwêreld op, eers in Nashville, toe in Swede.
Ek het na Stockholm, gewerk daar in die musiekwêreld
en bestyg daar die Kebnekaise, ver binne die Arktiese sirkel.
Ek het geleer die clownspak,
jongleren
en steltlopen,
fietsry op 'n eenwielfiets, vuurvreten en glas eet.
In 1997 het ek gehoor dat daar minder as 'n dosyn zwaardslikkers was
en ek het gesê: "Dit is iets vir my!"
Ek ontmoet 'n zwaardslikker en ek het hom gevra om 'n paar wenke.
Hy het gesê: "Ja, ek gee jou twee wenke
Ten eerste: dit is uiters gevaarlik,
hier is mense aan dood gegaan.
Ten tweede:
probeer het nie!"
(Gelag)
Dus het ek dit toe aan my lijstje thromes.
Ek geoefen elke dag, 10 tot 12 keer per dag,
vier jaar lank.
Ek het dit juis -
4 x 365 [x 12]
- Dat die ongeveer 13.000 keer is misluk,
voordat ek die eerste swaard deur my keel gekry in 2001.
Gedurende daardie tyd het ek 'n throme
om die grootste kenner op hierdie gebied ter wêreld te word.
Ek versamel dus elke boek, tydskrif, koerantberig
en elkeen mediese verslag, bestudeer die fisiologie en anatomie,
ek het met dokters en verpleegsters,
versamel al zwaardslikkers
in die Sword Swallowers Association International,
en het in twee jaar tyd 'n mediese verslag saam,
'Sword Swallowing and its Side Effects',
wat gepubliseer is in die British Medical Journal.
(Gelag)
Dank je.
(Applous)
Ek ontdek fassinerende dinge oor zwaardslikken.
Sommige dinge waar julle nog nooit oor het gedink, tot vandag!
As jy straks na huis gaan en jy sny jou steak met jou mes,
of met 'n swaard of jy 'bestek', sal jy hier nog eens aan dink.
Ek het uitgevind dat zwaardslikken is begin in Indië -
presies waar ek dit op my 20ste vir die eerste keer gesien het -
ongeveer 4000 jaar gelede, 2000 vir Christus.
In die laaste 150 jaar sy zwaardslikkers gebruik
deur die mediese wetenskap
by die ontwikkeling van starre endoskoop in 1868
deur Dr. Adolf Kussmaul, in Freiburg, Duitsland;
in 1906 die elektrokardiogram in Wales;
om slikstoornissen en die spysverteringstelsel te bestudeer;
bronchoscopen, dat soort dinge.
Maar in die laaste 150 jaar
weet ons van honderde beserings en dosyne doodmaak...
Dit is die rigiede endoskoop wat ontwikkel deur Dr. Adolf Kussmaul.
Ons ontdek dat daar die afgelope 150 jaar 29 mense het gesterf,
waaronder hierdie zwaardslikker in Londen wat sy hart deurboor met sy swaard.
Ons het uitgevind dat daar elke jaar
3 tot 8 ernstige beserings optree deur zwaardslikken.
Ek weet dit, want ek kry die oproepe.
Ek het daar net twee gehad,
'n uit Swede en een uit Orlando, net die afgelope weke,
zwaardslikkers wat in die hospitaal lê met beserings.
Dit is dus uiters gevaarlik.
Ek het daar ook agter dat zwaardslikken
2 tot 10 jaar verg om onder die knie te kry
vir baie mense.
Maar die mees fassinerende ontdekking
was hoe zwaardslikken leer om die onmoontlike te doen.
Ek sal jou 'n geheim verklappen:
staar jy nie blind op die 99.9% wat onmoontlik is.
Rig jou op die 0.1% wat moontlik is en vind uit hoe jy dit moet doen.
Laat ek jou mee op reis neem deur die gees van 'n zwaardslikker.
'N swaard sluk vereis gees-over-materie-meditasie,
skerp konsentrasie en uiterste akkuraatheid
om interne organe te isoleer en outomatiese reflekse te bemeester
deur versterkte brain synopsis, deur herhaal spiergeheugen
deur die bewus meer as 10.000 keer te oefen.
Laat ik je nu mee op reis nemen door het lichaam van een zwaardslikker.
Om 'n swaard te sluk
moet ek die lem oor my tong laat gly,
die kokhalsreflex onderdruk in die servikale slukderm,
'n draai van 90 grade sien te maak deur die strotklepje,
dan deur die cricopharyngeus boonste slokdarmsfincter,
die peristaltic refleks onderdruk,
en die lem in die bors laat glip
tussen die longe.
Op hierdie punt moet ek eintlik
my hart eenkant skuif.
As jy baie goed kyk,
sien jy die hart klop met my swaard,
want die leun teen die hart aan
met slegs die 3 millimeter slokdarmweefsel tussenin.
Iets wat jy nie eerlik.
Dan langs die sternum laat glip,
verby die onderste slokdarmsfincter,
die maag in en daar die kokhalsreflex onderdruk
en heeltemal af tot die duodenum.
Makkie.
(Gelag)
As ek verder sou gaan,
sou ek by my Fallopiusbuise uitkom.
Julle vrou verduidelik dat nog wel uit...
Mense sê dan teen me:
"Dit moet wel 'n hoop moed verg om jou lewe te waag,
om jou hart met 'n swaard weg te stoot..."
Nee. Wat regtig moed verg,
is om as bang, skaam, maer sulletje
mislukking en verwerping te waag,
openhartig te wees
en jy trots in te sluk
en hier vir 'n Versameling vreemdelinge
jou storie te vertel oor jou vrese en drome,
n die gevaar te loop jouself letterlik en figuurlik te beseer.
Weet jy - dankie.
(Applous)
Die werklike merkwaardige is,
dat ek altyd iets besonders in my lewe wou doen
en nou doen ek dit.
Maar die werklike spesiale is nie
dat ek 21 swaarde gelyktydig kan sluk,
of 6 meter onder water in 'n bak met 88 haaie en strale
vir Ripley's Believe It or Not,
of tot 800 grade verhit vir Stan Lee's Superhumans
as 'n man van staal '
- En dat ding was regtig heet!
Of dat ek 'n motor trok met 'n swaard vir Ripley's,
of vir Guinness,
of tot die finale van America's Got Talent het,
of die 2007 Ig Nobelprys vir medisyne gewen.
Nee, dit is nie die regtig merkwaardige.
Dat mense dink, maar dit is nie.
Dit regtig merkwaardige
is dat Goed dat benoud, skaam, maer sulletje,
wat hoogtevrees het,
wat bang was van water en haaie
en dokters en verpleegsters en naalde en skerp voorwerpe
en van praat vir mense,
en dat hy my nou die wêreld rondom laat vlieg
op 10 kilometer hoogte,
skerp voorwerpe sluk onder water in bak met haaie,
en praat vir dokters en verpleegsters en publiek soos julle in die hele wêreld.
Dit vind ek werklik merkwaardig.
Ek wou nog altyd die onmoontlike doen -
Dank je.
(Applous)
Dankie.
(Applous)
Ek wou die onmoontlike doen en nou doen ek dit.
Ek wou iets besonders doen en die wêreld verander
en nou doen ek dit.
Ek wou nog altyd oor die wêreld reis en bomenslike dinge doen
en lewens te red: nou doen ek dit.
En weet jy wat?
Daar sit nog altyd 'n klein stukkie van dat kind sy groot droom
diep in my.
(Gelag) (Applous)
Ek wou nog altyd my doel en roeping vind,
en nou weet ek dit.
Maar, wat dink jy?
Dit is nie met die swaarde, nie met my sterk kante.
Dit is uiteindelik met my swakhede, my woorde.
My doel en roeping is die wêreld te verander
deur die vrees te oorkom,
één swaard gelyktydig, één woord gelyktydig,
één mes gelyktydig, één lewe tegelyk,
om mense te inspireer superhelde te wees
en die onmoontlike in hul lewe te doen.
My doel is om ander hulle s'n te help vind.
Wat is jou doel?
Wat is jou roeping?
Waarvoor is jy hier?
Ek glo dat ons almal geroep is tot heldhaftigheid.
Wat is jou superkracht?
Op 'n wêreld van meer as 7 miljard mense
is daar nog geen dertig zwaardslikkers meer in die wêreld,
maar daar is maar één jy.
Jy is uniek.
Wat is jou storie?
Wat maak jou anders?
Vertel jou storie,
ook al is jy stem dun en wankelrig.
Wat is jou thromes?
As jy alles kon doen, almal kon wees, oral kon gaan -
Wat sou jy doen? Waar sou jy wees?
Wat sou jy doen?
Wat wil jy met jou lewe doen?
Wat is jou groot drome?
Watter drome het jy as kind? Weet jy dit nog?
Dit was vas nie dit, of wel?
Wat was jou wildste drome
wat jy so vreemd en vaag gevind?
Volgens my sien wat drome daar glad nie so raar meer uit nou.
Wat is jou swaard?
Elkeen van julle het 'n swaard,
'n tweezijdig swaard van vrese en drome.
Slik jou swaard, wat dit ook is.
Volg jou drome, dames en here,
dit is nooit te laat om te word wat jy wil.
Die boelies met hul trefballen, die ouens wat gedink
dat ek nooit die onmoontlike sou doen,
wat het ek maar één ding te sê:
Dankie.
Want sonder skurke geen superhelde.
Ek is hier om te bewys dat die onmoontlike nie onmoontlik is.
Dit is uiters gevaarlik. Ek kan daarvan doodgaan.
Geniet dit.
(Gelag)
Ek het julle hulp nodig, hiermee.
Publiek: Twee, drie.
Dan Meyer: Nee, nee, nee. Julle moet help tel. Almal, OK?
(Gelag)
Ken jy die woorde? OK? Tel met me mee, gereed?
'N.
Twee.
Drie.
Nee, dit is twee, maar jy snapt dit wel.
Publiek: Een.
Twee.
Drie.
(Gegil)
(Applous)
DM: Ja!
(Applous) (Gejoel)
Dankie.
Dankie, dankie. Heel hartlik dank.
En namens my maag ook.
Ek sê al, ek het die onmoontlike doen en nou het ek dit gedoen.
Maar dit was nie die onmoontlike, dit doen ek elke dag.
Die onmoontlike was dat benoud, skaam, maer sulletje
sy angs sou behandel, hier op hierdie TEDx-toneel sou staan
en die wêreld sou verander, één woord gelyktydig,
één swaard gelyktydig, één lewe tegelyk.
As ek jou anders laat dink;
as ek jou het doen glo dat die onmoontlike nie onmoontlik is;
as ek jou het laat besef dat jy die onmoontlike in jou lewe kan doen,
dan sit my werk daarop, en begin dit joune nou pas.
Stop nooit met drome. Stop nooit met glo.
Dank jou vir jou geloof in my
en vir die deel van my droom.
En dit is my geskenk:
Die onmoontlike is nie...
Publiek: Onmoontlik.
Lang reis ... onderdeel van 'n geskenk.
(Applous)
Dankie.
(Applous)
(Gejoel)
Gasvrou: Dank je, Dan Meyer, wow!