Ulusal Ruh Hastalıkları Birliği 5 çocuktan 1'inin ciddi bir ruhsal hastalıktan
muzdarip olduğunu bildiriyor.
Bu çocuklar kendilerini izole ve yalnız hissediyor ve yardıma ihtiyaçları var.
Çoğu ebeveyn yardım etmek istiyor
ama bu çocuklar reddedilmekten, yargılanmaktan,
hatta ceza almaktan o kadar korkuyorlar ki
acılarını saklamak için yapabilecekleri her şeyi yapıyorlar.
Gülümsüyorlar.
Ebeveynlerine her şeyin yolunda olduğunu söylüyorlar.
Rehber öğretmenlerden kaçıyorlar,
çünkü onların ebeveynleri ile konuşmalarını istemiyorlar.
Böylece bu çocuklar
yardım için bize, yani en yakın arkadaşlarına dönüyorlar.
Doğrusu biz gençler, onlara nasıl yardım edeceğimizi bilmiyoruz.
Onlar için bir şeyleri gizliyor, ya da onlardan kaçıyor
veya onları görmezden geliyoruz.
onlara yalan söylüyor, onlarla yalan söylüyoruz
ya da büsbütün yoklarmış gibi davranıyoruz
ama arkadaşlarımız için en iyisini nadiren yapıyoruz.
Bu gerçeği yedinci sınıfta iken
en yakın arkadaşlarımdan birinin kendini kestiğini öğrendiğimde keşfettim.
Her ne kadar fark etmemiş gibi yapsam da mücadele ettiğini biliyordum.
Matematik dersindeyken bileğindeki yaralara benzeyen
çizgileri kâğıda çizdiğini fark ettim.
Gözlerindeki ızdırabın ve çaresizliğin farkına vardım.
Bütün cefasını fark ettim.
Fakat harekete geçmedim.
Ne yapacağımı bilmiyordum ve içimde bir mücadele hissettim.
Bu konu hakkında onunla mı konuşsam,
bir başkasıyla mı konuşsam
yoksa bütünüyle görmezden mi gelsem bilmiyordum.
Olaya yanlış bir yoldan yaklaşma korkumdan donakalmıştım.
Arkadaşım bir keresinde intihar gözetiminde hastaneye kaldırılmıştı.
Ansızın, içimdeki çatışmayı artık göz ardı edemeyeceğimi anladım.
Kendime bir söz verdim.
Onu kurtarmak istedim. Bir arkadaşa ihtiyacı vardı.
Okula döndüğünde, kendine zarar vermediğine emin olmak için
onu her gün kontrol etmeye başladım.
Ama iyiye gitmiyordu.
Onunla ilgilenmeye öylesine odaklandım ki kendimle ilgilenmeyi bıraktım.
Notlarım kötüye gidiyordu.
Yeterince uyumuyordum
ve benim için önemli olan şeylere olan ilgimi de yitirdim.
Bir yerden sonra, kendimi kesmeye başladım
çünkü onun iyileşmediğini biliyordum
ve bunun benim hatam olduğunu kendime inandırmıştım.
Ebeveynlerim kendimde olmadığımı fark etti.
Ama gerçeği onlardan sakladığıma emindim.
Ne kadar çok mesaj da silsem, Ne kadar çok resim de silsem
gerçeği ne kadar çok saklasam da
anne ve babam bir şeyler olduğunu biliyorlardı.
Bu noktada, herkesi uzaklaştırdım,
anne babamı, kız kardeşimi ve en yakın arkadaşlarımı.
Konuştuğum tek kişi bu arkadaşımdı.
Yardım için birbirimize güveniyorduk.
Ama ona nasıl yardım edeceğimi bilmiyordum o da kendine zarar vermeye devam ediyordu
Bu yüzden kendimi başarısız hissettim.
En sonunda, aşikâr olan bir şeyi fark etmeme yardımcı olan bir terapiste gittim
Kendime faydam dokunmadan o kıza yardım edemezdim,
Arkadaşımın acı çekmesinin benim hatam olmadığını fark ettim
kendine zarar vermesini engellemenin sorumluluğumda olmadığını da fark ettim.
Arkadaşımın mutluluğunun ve sağlığının benim sorumluluğumda olmadığını anladım.
Ona destek olabilirdim fakat onu iyileştirmeye hazırlıklı değildim.
Yeni bir bakış açısı edinmek zaman aldı ama daha iyi bir şekilde sonuçlandı.
Sonraki yıl, farklı bir okula gitti ve yeni arkadaşlar edindi
Ben de yeni arkadaşlar edindim. Zaman öyle geçti.
Şu sıralar, hiç olmadığım kadar iyi durumdayım
çünkü o yıl, önemli bir ders çıkardım.
Dostlarınıza yardımcı olmak için yapılacak en iyi şey, kendinize faydalı olmak.
Dostum için bile en iyisini düşünmeden önce
Kendimi çok kaptırmadan ona destek olabilmek için
güvende olduğumdan emin olmam gerekiyordu.
Onun mutluluğunun ve hayatta olmasının benim sorumluluğumda
olmadığının farkında olmak için kararlı olmam gerekiyordu.
Bu benim üstlenmem gereken bir yük değildi
bu benim tek başına yapabileceğim bir şey değildi,
arkadaşıma yardım etmeye hazır değildim.
Fark etmediğim şey buydu,
arkadaşımın daha kötüleşmesine ve, beni de kötüye sürüklemesine neden oldu.
Ama yerinde bir farkındalık ve kuvvetle arkadaşlarınıza destek olabilirsiniz.
Her durum farklıdır, bu yüzden de yardım istemeniz gerekir.
Hayatınızda bu durumlarla başa çıkmaya hazırlıklı olan yetişkinlere sorun.
Dostlarınıza destek olurken tek yapmanız gereken destek almak
çünkü taşıdığınız yük, sadece algılanan sorumluluk.
Bu sizin katlandığınız bir yük değil.
Yüklerinizden kurtulun.
Arkadaşlarımız yardım ararken sadece destek almak için bize sesleniyorlar
Onlara çare olmamız için seslenmiyorlar.
Bizim sorumluluğumuz onların mutluluğunu sağlamak,
onları iyileştirmek değil.
Sevildiklerini, kendimizi kaybetmeden farkettirmek
bizim sorumluluğumuz.
Yüklerimizden kurtulmak, bizleri dostlarımızı ihtiyaç duydukları
yardıma yönlendirebilmemiz için özgür kılar
Teşekkür ederim.
(Alkış)