Bir yerde okuduğum bir bilgi çok hoşuma gitmişti,
Homo sapiens'in bir tür olarak
başarısının arkasında
vücut tüyümüzün az olması yatıyormuş.
Tüysüzlüğümüz, çıplaklığımız,
giysiyi icat edişimizle birleşip,
vücut sıcaklığımızı değiştirmemizi sağlıyormuş
ve böylelikle her iklimde var olabiliyoruz.
Ve şimdi, kıyafet olmadan yaşayamayacağımız bir duruma evrildik
ve giysiler, fayda dışında
iletişim de sağlıyor.
Giymeyi seçtiğimiz her şey,
gittiğimiz yerler, yaptığımız şeyler
ve kim olmak istediğimiz hakkında
hikâye anlatıyor.
Ben yalnız bir çocuktum.
Oyun arkadaşı bulmakta zorlanırdım.
Bu nedenle kendi oyunlarımı yaratırdım.
Oyuncaklarımın çoğunu kendim yaptım.
Bu bir dondurmayla başladı.
Doğduğum şehirde bir Baskin-Robbins vardı,
ve tezgâhın arkasındaki dev
kapların içinden dondurma servis ederlerdi.
Biri bana dedi ki -- Sekiz yaşındaydım --
bu kaplarla işleri bittiğinde,
onları yıkayıp arkada tutuyorlarmış
ve eğer istersen sana bir tanesini veriyorlarmış.
Cesaretimi toplamam birkaç hafta aldı,
ama sonunda topladım ve bir tane verdiler.
Bir tane verdiler ve eve güzel bir kapla gittim.
Bu egzotik malzemeyle ne yapabileceğimi düşünmeye başladım,
metal halkalar, üstte ve altta.
Kafamda çevirmeye başladım, ve bir şey fark ettim,
"Bir saniye kafam bu şeye tam oturuyor."
(Gülüşmeler)
Evet, bir delik kestim,
ve biraz asetat kağıdı koydum
ve kendime bir uzay kaskı yaptım.
(Gülüşmeler)
Bu uzay kaskını giyebileceğim bir yere ihtiyacım vardı
ve evin yakınında bir buzdolabı kutusu buldum.
Eve kadar getirdim
ve ebeveynlerimin misafir odası dolabında,
onu bir uzay mekiğine dönüştürdüm.
Kartondan bir kontrol paneli yaparak başladım,
radar ekranı için bir delik kestim
ve altına fener koyarak aydınlattım.
Duvara dayanan bir görüş ekranı yerleştirdim --
işte çok zeki olduğumu düşündüğüm nokta --
izin almadan dolap duvarının arkasını siyaha boyadım
ve tavan arasından bulduğum Noel ışıklarıyla
yıldızlar yerleştirdim
ve uzay maceraları yaşamaya gittim.
Birkaç yıl sonra,
"Jaws" filmi vizyona girdi.
İzlemek için çok gençtim ama "Jaws" çılgınlığı
Amerika'daki herkes gibi beni de etkilemişti.
Vitrininde "Jaws" kostümü olan bir mağaza vardı
ve annem beni biriyle o kostümün ne kadar havalı
olduğunu konuşurken duymuş olacak ki,
Cadılar Bayramı'ndan birkaç gün önce,
bana o "Jaws" kostümünü vererek beni mutluluktan uçurdu.
Şimdi, belli bir yaşa gelmiş insanların,
şimdiki çocukların
ne kadar şanslı olduğu hakkında şikâyet etmesi biraz klişe
ama şimdi size internet üzerinden alabileceğiniz
rastgele bir çocuk kostümü örneği göstereyim.
Ve bu da annemin bana aldığı "Jaws" kostümü.
(Gülüşmeler)
Bu kağıt inceliğinde bir köpekbalığı yüzü
ve üzerinde "Jaws" posteri olan sentetik bir önlük.
(Gülüşmeler)
Ve ben buna bayılmıştım.
Birkaç yıl sonra
babam beni "Excalibur" filmine götürdü.
Beni aslında iki kere götürdü ki bu,
küçük bir şey değil çünkü bu film çok sert ve +18'di.
Ama tekrar görmek istememin nedeni
ne kan, ne cesaret, ne de çıplaklıktı.
Etkisi oldu --
(Gülüşmeler)
Giydikleri zırhtı.
"Excalibur"daki zırh benim için inanılmaz güzeldi.
Ayna gibi parlayan zırhlar giyen şövalyeler vardı.
Dahası, "Excalibur"daki şövalyeler her yere zırhlarıyla gidiyordu.
Her zaman -- akşam yemeğinde, uyurken.
(Gülüşmeler)
"Aklımı mı okuyorlar?
Ben de hep zırh giymek istiyorum!"
(Gülüşmeler)
Ve en sevdiğim malzemeye geri döndüm,
en kullanışlı el işi malzemesi,
katlanmış karton
ve kendi zırhımı yarattım.
Bir sürü boyun kalkanı ve beyaz bir at.
Yeterince anlattım,
işte yaptığım zırhın bir fotoğrafı.
(Gülüşmeler)
(Alkışlar)
Ve bu "Excalibur"dan ilham alıp
yaptığım ilk zırhtı.
Birkaç yıl sonra,
babamı bana gerçek bir zırh yapma konusunda ikna ettim.
Bir ay sonra,
beni kartondan çatı kaplama malzemesine terfi ettirdi,
ki hâlâ favori bağlama malzememdir,
POP perçinleri.
Dikkatlice, bir ay uğraşarak
bileşik kıvrımları olan eklemli bir
alüminyum zırh yaptık.
Nefes almam için kaska delikler açtık
ve Cadılar Bayramı'ndan hemen önce bitirdik ve okula giydim.
Bu konuşmada görselini gösteremeyeceğim
tek şey bu,
çünkü bu zırhın bir fotoğrafı bulunmuyor.
Onu gerçekten okulda giydim,
koridorlarda dolaşan yıllık fotoğrafçısı da vardı,
ama beni bazı nedenlerden dolayı asla bulamadı.
Okulda alüminyum zırh giymek hakkında
öngöremediğim şeyler vardı.
3. sınıf Matematik dersinde, sınıfın arkasında dikiliyordum.
Dikiliyordum
çünkü zırh oturmama izin vermiyordu.
(Gülüşmeler)
Bu, öngöremediğim ilk şeydi.
Sonra öğretmenim dersin ortasına doğru
endişeli bir bakış attı ve "İyi misin?" dedi.
Ben de, "Şaka mı bu? Ne iyisi?
Bir zırh giyiyorum! Hayatım en güzel -- "
Tam ne kadar harika hissettiğimi söyleyecekken,
sınıf sola doğru kaymaya başladı
ve uzun bir tünelden yok oldu
ve ben revirde uyandım.
Zırhın içinde sıcak çarpmasından
bayılmışım.
Uyandığımda da,
sınıfın önünde bayılmaktan utanmıyordum.
"Zırhımı kim aldı, zırhım nerede?" diye merak ediyordum.
Tamam, birkaç yıl ileriye gidelim,
arkadaşlarım ve ben Discovery Channel'da
"MythBusters" (Efsane Avcıları) programı için işe alındık.
Ve 14 yılda boyunca,
iş üzerinde deneysel metodoloji kurmayı ve
televizyonda onlar hakkında hikâyeler anlatmayı öğrendim.
Ayrıca kostümlerin
hikâye anlatımında önemli bir rol oynadığını işin başında öğrendim.
Kostümleri anlattığımız hikâyelere
espri, komiklik, renk ve öykü netliği katması için kullanıyorum.
Daha sonra "Çöp Bidonuna Dalış" adında bir bölüm yaptık
ve o zaman kostüm
benim için daha da derin bir anlam kazandı.
"Çöp Bidonuna Dalış" bölümünde,
cevaplamaya çalıştığımız soru:
Çöp bidonuna dalmak
filmlerde göstertildiği gibi güvenli mi?
(Gülüşmeler)
Bölümün iki farklı parçası olacaktı.
Birisi, bir dublör ile binalardan hava yastığına atlama
alıştırması yapmaktı.
İkincisi de, deneyi gerçekleştirmeydi:
Bir çöp bidonunu doldurup içine atlayacaktık.
Bu elementleri görsel olarak ayırmak istedim
ve şöyle düşündüm:
"Alıştırma yaptığımız ilk kısımda, eşofman giymeliydik --
Eşofmanın arkasına 'Acemi Dublör' yazalım.
Alıştırma bunun için."
Ama ikinci kısım için, görsel olarak çarpıcı bir şey istedim --
"Biliyorum! Matrix'teki Neo gibi giyineceğim."
(Gülüşmeler)
Haight sokağına gittim.
Dize kadar olan tokalı güzel botlardan aldım,
eBay'den uzun ceket buldum.
Güneş gözlüğü takabilmek için lens takmak zorunda kaldım.
Deney çekimlerinin yapılacağı gün geldi
ve arabamdan bu kıyafetle indim
ve ekip bana baktı ...
ve kendilerini tutamayıp güldüler.
Böyle gülüyorlardı, "(Gülme sesi)."
Ve o an iki farklı şey hissettim.
Ekibimin bu kıyafeti
kesinlikle giymek istediğimi düşünüyor olması
yüzünden çok mahçup hissettim.
(Gülüşmeler)
Ama zihnimdeki yönetmene göre de
yüksek hızlı çekim ağır çekim oynatıldığında,
arkamdaki uzun ceket güzel gözükecek.
(Gülüşmeler)
"MythBusters" koşturmasında 5 yıl sonra
San Diego'daki Comic-Con'a davet edildik.
Comic-Con'u yıllardır biliyorum ama hiç gitmeye vaktim olmadı.
Burası devler ligiydi -- kostümün merkeziydi.
İnsanlar muhteşem kreasyonlarını göstermek için
dünyanın dört bir yanından San Diego'ya geliyor.
Ben de katılmak istedim.
Beni tamamen kapatacak olan özenle hazırlanmış bir kostüm
yapmaya karar verdim.
Böylece San Diego'daki Comic-Con'da isimsiz olarak dolaşacaktım.
Seçtiğim kıyafet ne mi?
Hellboy.
Kostümüm bu değil,
Hellboy'un kendisi.
(Gülüşmeler)
Ama en hatasız
Hellboy kostümünü yapabilmek için aylar harcadım,
botlardan kemerine, pantolonundan,
lanetli sağ eline kadar.
Protez Hellboy kafası ve göğsü yapan bir adam buldum
ve onları giydim.
Reçeteyle lens bile aldım.
Comic-Con'da kostümü giydim
ve içindeyken nasıl sıcak olduğunu siz anlatamam.
(Gülüşmeler)
Terliyordum! Bunu düşünmem gerekirdi.
Sırılsıklam terliyorum ve lensler gözlerimi acıtıyor
ve hiçbirini önemsemiyorum çünkü körkütük âşık oldum.
(Gülüşmeler)
Sadece kostümü giymek ve dolaşmak olayına değil,
kostüm giyilen bu topluluğa da âşık oldum.
Con'larda buna kostüm giyme denmiyor,
buna "cosplay" (kostümlü oyun ) deniyor.
Görünüşte, cosplay insanların film ve televizyondaki
favori karakterleri gibi giyinmesi anlamına geliyor.
ve özellikle anime,
ama bundan çok daha fazlası.
Bunlar sadece bir kostüm bulup giyen insanlar değil --
onları eziyorlar.
İstedikleri gibi büküyorlar.
Bu üretimlerde olmak istedikleri karaktere dönüştürüyorlar.
Süper akıllı ve dahiler.
Kendileri gibi oluyorlar ve bu çok güzel.
(Gülüşmeler)
Ama bundan da fazlası,
kostümlerin provasını da yapıyorlar.
Comic-Con'da veya diğer Con'larda,
etrafta yürüyen insanların resimlerini çekmezsiniz.
Onlara şöyle dersin:
"Hey, kostümünü beğendim, resmini çekebilir miyim?"
Sonra onlara poza girmeleri için biraz vakit verirsiniz.
Kostümün kameranızda
harika gözükmesi için pozlarına çok çalışırlar.
Ve bunu izlemesi güzel.
Ve ben bunu ciddiye alıyorum.
Sonraki Con'larda,
Heath Ledger'in "Kara Şövalye"deki Joker rolünün paytak yürümesini öğrendim.
"Yüzüklerin Efendisi"ndeki Nazgûl kadar korkunç olmayı öğrendim
ve gerçekten de birkaç çocuğu korkuttum.
Chewbacca'nın yaptığı
kahkahayı öğrendim.
Sonra "Ruhların Kaçışı"ndaki Suratsız gibi giyindim.
Eğer "Ruhların Kaçışı" filmini ve yönetmeni Hayao Miyazaki'yi bilmiyorsanız
öncelikle, önemli değil.
(Gülüşmeler)
Bu bir başyapıt ve en iyi filmlerimden biri.
Film, terk edilmiş bir Japon eğlence parkındaki ruhlar dünyasında
kaybolan Chihiro adındaki bir kız hakkında.
Ve orada edindiği
birkaç arkadaşının yardımıyla dönüş yolunu bulur --
Haku adındaki esir bir ejderha
ve Suratsız adındaki yalnız bir iblis.
Suratsız yalnızdır ve arkadaş edinmek ister
ve bunu yapmanın yolunun onları kandırmak için
elinde altın üretmek olduğunu düşünür.
Ama bu hiç iyi gitmez
ve Chihiro onu koruyana,
kurtarana kadar
ipini koparmış gibidir.
Böylece bir Suratsız kostümü yaptım
ve onu Comic-Con'da giydim.
Ve çok dikkatli bir şekilde Suratsız'ın hareketlerini çalıştım.
Bu kostümde konuşmamaya karar verdim.
İnsanlar resim için izin istediğinde,
kafa sallayacaktım
ve ürkek bir şekilde yanlarında dikilecektim.
Resmi çekecekler
ve sonra elbisemin arkasından çikolata altın bozukluk
çıkaracaktım.
Fotoğraf işinin sonunda, onlara bunu gösterecektim.
İşte böyle.
Ve insanlar korkuyordu.
"Aman Tanrım! Suratsızın altını! Aman Tanrım, bu harika!"
Hissediyorum ve yürüyorum ve bu harika.
Ve yaklaşık 15 dakika içinde bir şey oluyor.
Birisi elimi tutuyor
ve bir bozukluk bırakıyor.
Belki hediyeme karşılık veriyorlardır diye düşündüm
ama hayır, bu dağıttığım bozukluklardan biri.
Nedenini bilmiyorum.
Ve devam ediyorum, biraz daha resim çekiyorum.
Ve sonra tekrar oluyor.
Bu kostüm içinde hiçbir şey göremiyorum.
Ağızdan görebiliyorum --
Ayakkabıları görebiliyorum.
Ne dediklerini duyabiliyorum ve ayaklarını görebiliyorum.
Birisi bana üçüncü kez bozukluk verince,
neler olduğunu öğrenmek istedim.
O yüzden daha iyi görebilmek için kafamı geriye eğdim
ve birisinin benden böyle uzaklaştığını gördüm.
Sonra kafama dank etti:
Suratsızdan altın almak uğursuzluktur.
"Ruhların Kaçışı" filminde
Suratsız'dan altın alanların başına uğursuzluk gelir.
Bu bir oyuncu-seyirci ilişkisi değil; bu cosplay.
Bizler, oradaki herkes,
bizim için önemli olan bir anlatıya kendimizi zerk ediyoruz.
Ve bunu kendimizin yapıyoruz.
İçimizdeki önemli bir şeyle iletişim kuruyoruz.
Ve kostümler kendimizi ortaya koyma biçimimizdir.
Teşekkürler.
(Alkışlar)