Dit vind ik zo'n mooi feit dat ik ooit ergens heb gelezen,
dat één van de dingen die bijdroegen aan het succes van homo sapiens
als soort
is ons gebrek aan lichaamshaar --
dat onze onbehaardheid, onze naaktheid,
samen met onze uitvinding van kleding,
ons het vermogen geeft onze lichaamstemperatuur te moduleren
en ons daardoor in staat stelt in eender welk klimaat te overleven.
We kunnen inmiddels niet zonder kleding meer.
Het is meer dan alleen nuttig,
nu is het communicatie.
Alles dat we kiezen om aan te trekken is een vertelling,
een verhaal over waar we zijn geweest,
wat we aan het doen zijn,
wie we willen zijn.
Ik was een eenzaam kind.
Het was niet makkelijk vriendjes te vinden om mee te spelen
en ik maakte daardoor veel van mijn eigen spel.
Ik maakte veel van mijn speelgoed zelf.
Het begon met ijsjes.
Er was een Baskin-Robbins in mijn thuisdorp,
ze serveerden er ijsjes van achter de toog
uit van die enorme, 20-liter kartonnen dozen.
Iemand vertelde me -- ik was acht jaar oud --
iemand vertelde me dat als de dozen op waren,
ze die uitwasten en achterin bewaarden
en dat als je erom vroeg ze je er een gaven.
Het kostte me weken om moed te verzamelen,
maar ik vroeg het en ze deden het -- ze gaven me er een.
Ik ging naar huis met die mooie kartonnen doos.
Ik zocht een manier om iets te doen met dit exotische materiaal --
metalen ring, boven en onder.
In gedachten speelde ik er wat mee en ik dacht: wacht even --
mijn hoofd past in dit ding.
(Gelach)
Ja, ik knipte er een gat in,
deed er wat acetaat in
en maakte mezelf een ruimtehelm.
(Gelach)
Ik moest een plaats vinden om die helm te dragen,
dus ik vond een koelbox een eindje van huis.
Ik duwde hem naar huis
en in de logeerkamer van mijn ouders
bouwde ik hem om tot ruimteschip.
Ik begon met het controlepaneel in karton.
Ik knipte een gat voor een radarscherm
en zette een zaklamp eronder om het te verlichten.
Ik zette er een scherm op dat ik tegen de achtermuur zette --
en toen dacht ik dat ik echt slim was --
zonder toestemming verfde ik de achterkant van de kast zwart
en zette er een sterrenveld op
dat ik verlichtte met kerstlichtjes die ik op zolder vond
en ik vertrok op een aantal ruimtemissies.
Een paar jaren later
kwam de film 'Jaws' uit.
Ik was te jong om hem te mogen zien, maar ging mee in de Jaws-koorts,
zoals heel Amerika in die tijd.
Er was een winkel in mijn stad dat een Jaws-kostuum in de etalage had
en mama heeft me denk ik horen vertellen tegen iemand
hoe fantastisch ik dat kostuum vond,
want een aantal dagen voor Halloween
blies ze me van mijn sokken door me dat 'Jaws'-kostuum te geven.
Ik besef dat het eigenlijk niet kan voor mensen van een bepaalde leeftijd
om te klagen dat kinderen tegenwoordig geen idee hebben hoe goed ze het hebben,
maar laat me je een willekeurige set tonen
van instapmodel-kostuums die je nu online kan kopen...
... en dit is het 'Jaws'-kostuum dat mijn mama voor me kocht.
(Gelach)
Dit is een papierdun haaiengezicht
en een slabber van vinyl met de poster van 'Jaws' erop.
(Gelach)
En ik vond het te gek.
Een aantal jaren later
nam mijn papa me mee naar de film 'Excalibur'.
Ik kreeg hem zover me 2 keer mee te nemen
en dat was heel wat, want het was een KNT-film.
Het was niet het bloed, de ingewanden of borsten
waardoor ik hem nog eens wou zien.
Dat hielp wel --
(Gelach)
Het was het harnas.
De harnassen in 'Excalibur' waren bedwelmend mooi voor mij.
Dit waren letterlijk ridders in een glanzend gepolijst harnas.
Bovendien droegen de ridders in 'Excalibur' hun harnas overal.
Altijd -- ze droegen het bij het avondeten en in bed.
(Gelach)
Ik dacht: lezen ze mijn gedachten?
Ik wil ook altijd een harnas dragen!
(Gelach)
Dus ik nam mijn favoriete materiaal,
de ideale motivator,
gegolfd karton,
en maakte een harnas voor mezelf,
compleet met nekschild en een wit paard.
Misschien vertel ik het te mooi:
hier is een foto van wat ik maakte.
(Gelach)
(Applaus)
Dit is het eerste harnas dat ik maakte geïnspireerd door 'Excalibur'.
Een paar jaren later
overtuigde ik mijn pa om een echt harnas voor me te maken.
In ongeveer een maand
promoveerde hij me van karton
naar dak-aluminium genaamd 'flashing'
en één van mijn favoriete bevestigingsmaterialen:
popnagels.
In die maand bouwden we voorzichtig
een pak van aluminium bepantsering
met complexe bochten.
We boorden gaten in de helm, zodat ik kon ademen.
Het was net af voor Halloween en ik droeg het naar school.
Dit is het enige ding in deze talk
waarvan ik geen slide heb om te tonen,
want er bestaat geen foto van dit harnas.
Ik droeg het naar school,
er wandelde een jaarboekfotograaf door de gangen,
maar hij vond me nooit; je zult dadelijk begrijpen waarom.
Er waren dingen die ik niet had voorzien
over het dragen van een compleet harnas van aluminium op school.
Het derde uur wiskunde stond ik achteraan in de klas
en ik stond daar omdat het harnas me niet toeliet om te zitten.
(Gelach)
Dat was het eerste ding waar ik niet aan had gedacht.
Toen de leraar me aankeek, nogal bezorgd,
halverwege het lesuur, en vroeg: "Voel je je wel goed?",
dacht ik: "Ben je gek, voel ik me wel OK?
Ik draag een harnas! ik heb hier de tijd van mijn --".
Ik wil haar net vertellen hoe fantastisch ik me voel,
als de klas naar links begint te hellen
en verdwijnt in een lange tunnel,
en toen werd ik wakker bij de verpleegster.
Ik was flauwgevallen van oververhitting
door dat harnas.
Toen ik bijkwam,
was ik niet beschaamd omdat ik was flauwgevallen,
ik vroeg me alleen maar af: waar is mijn harnas?
OK, een heleboel jaren later
mochten wat collega's en ik een show maken voor Discovery Channel,
'MythBusters'.
En 14 jaar lang
leer ik al doende experimentele methodologieën te bouwen
en hoe verhalen erover te vertellen voor televisie.
Ook leer ik vrij snel
dat kostuums een belangrijke rol kunnen spelen bij verhalen.
Ik gebruik ze om humor, komedie, kleur
en begrijpelijkheid toe te voegen aan de verhalen die we vertellen.
We deden een aflevering die 'Dumpster Diving' heet,
en ik leer weer wat meer
over de diepere implicaties van wat kostumeren voor mij betekent.
In 'Dumpster Diving'
proberen we de vraag te beantwoorden:
is in een afvalcontainer springen
wel zo veilig als het in films lijkt?
(Gelach)
De aflevering zou twee aparte delen hebben.
Een deel over een stuntman die ons leert van gebouwen af te springen op een airbag.
Het tweede deel was de aanloop naar het experiment:
we zouden een container vullen en erin springen.
Ik wou visueel die twee elementen verdelen
en ik dacht:
wel, voor het trainingsgedeelte dragen we trainingspakken --
O! Laten we 'Stunt Stagiair' op de rug ervan zetten.
Dat is voor de training.
Maar voor het tweede deel wou ik iets visueel opvallends.
Ik weet het, ik spring als Neo van 'The Matrix'.
(Gelach)
Ik ging naar Haight Street.
Ik kocht mooie, kniehoge laarzen met gespen.
Ik vond een lange, vloeiende jas op eBay.
Ik vond een zonnebril, waaronder ik lenzen moest dragen.
De dag van het experiment komt
en ik stap uit de auto in dit kostuum,
de crew kijkt naar me ...
en begint hun gegiechel te bedwingen.
Ze doen zo -- (Gedempt proesten).
Ik voel 2 aparte dingen op dat moment:
ik schaam me dood
over het feit dat het voor mijn crew zo duidelijk is
dat ik als een kind zo blij ben met dit kostuum.
(Gelach)
Maar de producer in mijn hoofd herinnert me eraan
dat in het hogesnelheidsshot in slow-mo
die lange jas zo mooi achter mij zal wapperen.
(Gelach)
Na vijf jaren 'MyhtBusters'
worden we uitgenodigd op de San Diego Comic-Con.
Ik wist al jaren van Comic-Con maar had nooit tijd om te gaan.
Dit waren de grote competities -- het mekka voor kostuums.
Mensen vliegen erheen van heel de wereld
om hun prachtige creaties te tonen in San Diego.
En ik wou graag meedoen.
Ik besliste een groots kostuum in elkaar te steken
dat me volledige bedekte.
Ik zou anoniem over de vloer van San Diego Comic-Con wandelen.
Het kostuum dat ik koos?
Hellboy.
Dat is niet mijn kostuum,
dat is echt Hellboy.
(Gelach)
Maar ik werkte maanden
aan het meest schermechte Hellboykostuum,
van de laarzen, naar de riem en de broek
tot de hand van ondergang.
Ik vond iemand die een Hellboy hoofd en borst maakte
en ik deed het aan.
Ik liet zelfs lenzen op sterkte maken.
Ik droeg het op Comic-Con
en ik kan je niet vertellen hoe heet het was in dat kostuum.
(Gelach)
Zweten! Ik had het kunnen weten.
Ik zweet me onnozel, de lenzen doen pijn aan mijn ogen,
maar het maakt niet uit, want ik ben smoorverliefd.
(Gelach)
Niet alleen op het proces van het kostuum daar te dragen,
maar op al de anderen in hun kostuums.
Het heet ook niet kostumeren op Cons,
het heet 'cosplay'.
Ogenschijnlijk betekent cosplay mensen die zich verkleden
als hun favoriete karakter uit film of televisie
en vooral uit anime,
maar het is zoveel meer dan dat.
Dit zijn niet gewoon mensen die een kostuum vinden en dragen --
Ze maken het zich eigen.
Ze buigen het naar hun wil.
Ze veranderen ze naar karakters die zij in die producties willen zijn.
Ze zijn super slim en geniaal.
Ze laten zich gaan en het is prachtig.
(Gelach)
Maar meer dan dat,
ze oefenen met hun kostuums.
Op Comic-Con of een andere Con,
neem je niet zomaar foto's van de rondwandelende mensen.
Je gaat erheen en zegt:
"Hey, leuk kostuum, mag ik een foto nemen?"
Dan geef je hen tijd om een pose aan te nemen.
Ze hebben daar hard aan gewerkt
om hun kostuum er goed te laten uitzien.
Het is zo mooi om te zien.
En ik neem dit ter harte.
Op volgende Cons
leer ik Heath Ledgers' schuifelende loopje van de Joker uit 'The Dark Knight'.
Ik leer hoe een enge Ringwraith te zijn uit 'Lord of the Rings',
en ik maak zelfs enkele kinderen bang.
Ik leerde die "hrr hrr hrr" --
die hoofdlach van Chewbacca.
Daarna verkleedde ik me als No-Face van 'Spirited Away'.
Als je 'Spirited Away' niet kent en zijn regisseur, Hayao Miyazaki,
ten eerste: graag gedaan.
(Gelach)
Dit is een meesterwerk en een van mijn favoriete films.
Het gaat over een klein meisje, Chihiro genaamd, die verdwaalt
in de geestenwereld van een Japans pretpark.
Ze vindt haar weg eruit
met de hulp van een paar vrienden die ze maakt --
een gevangen draak, Haku,
en een eenzame demon, No-Face.
No-Face is eenzaam en wil graag vrienden maken.
Hij denkt dat de beste manier is ze naar hem toe te lokken
en goud in zijn hand te tonen.
Maar dat werkt niet zo goed,
dus uiteindelijk gaat hij als een dolle tekeer
tot Chihiro hem vindt
en hem redt.
Ik maakte dus een No-Facekostuum
en droeg het op Comic-Con.
Ik oefende heel specifiek op zijn gebaren.
Ik nam me voor om in het kostuum helemaal niet te spreken.
Als mensen me zouden vragen voor een foto
zou ik knikken
en verlegen naast hen gaan staan.
Ze zouden een foto nemen
en ik zou geniepig een gouden munt uit mijn mantel toveren,
een chocolade gouden munt.
Op het einde van het fotoproces zou ik het doen verschijnen.
Ah, ah, ah! -- Zo.
De mensen flipten.
"Wow! Goud van No-Face! Mijn god, dit is zo cool!"
Ik wandel daar rond en ik voel me fantastisch.
Na ongeveer 15 minuten gebeurt er iets.
Iemand grijpt mijn hand
en geeft het muntje terug.
Ik denk even dat ze me een geschenk teruggeven,
maar nee, het is één van mijn weggegeven muntjes.
Ik weet niet waarom.
Ik ga verder, neem nog wat foto's.
En dan gebeurt het opnieuw.
Begrijp wel, ik zie niets binnenin dit kostuum.
Ik zie door de mond --
ik kan mensen hun schoenen zien.
Ik hoor wat ze zeggen en ik zie hun voeten.
De derde keer dat ze me een muntje teruggeven,
wil ik weten hoe of wat.
Dus ik hef mijn hoofd om beter te zien
en wat ik zie is iemand die dit doet.
Dan begrijp ik het:
het brengt ongeluk om goud aan te nemen van No-Face.
In de film 'Spirited Away'
loopt het slecht af met mensen die goud aannemen van No-Face.
Dit is geen toneelspeler-publiekrelatie;
dit is cosplay.
Wij allen, op die vloer,
injecteren ons in een verhaal dat iets betekent voor ons.
En we maken het ons eigen.
We maken contact met iets belangrijks binnenin ons.
De kostuums zijn hoe we onszelf onthullen
aan elkaar.
Dankjewel.
(Applaus)