We beginnen in 1964.
Bob Dylan is 23. Zijn carrière
bereikt net haar hoogtepunt.
Hij wordt de stem van een generatie genoemd.
Hij brengt klassiekers uit
tegen een onmogelijk geacht tempo,
maar er is een kleine minderheid van andersdenkenden
die beweren dat Bob Dylan andermans liedjes steelt.
2004. Brian Burton, alias Danger Mouse,
neemt het 'Witte Album' van The Beatles
en combineert het met het 'Zwarte Album' van Jay-Z
om het 'Grijze Album' te maken.
'The Grey Album' wordt een instant sensatie online,
en de platenmaatschappij van The Beatles stuurt
talloze aanmaningen tot staking van
'onheuse concurrentie en verwatering van onze waardevolle eigendommen'.
'The Grey Album' is een remix.
Het is een nieuw medium op basis van oude media.
Het werd met de volgende drie technieken gemaakt:
kopie, transformatie en combinatie.
Zo remix je. Je neemt bestaande liedjes,
hakt ze in stukken, transformeert de delen
en combineert ze opnieuw
tot je een nieuw liedje hebt
dat duidelijk bestaat uit oude liedjes.
Volgens mij is dat niet alleen de basis van remixen.
Het is de basis van alle creativiteit.
Volgens mij is alles een remix,
en dat is volgens mij een betere visie op creativitiet.
Terug naar 1964. Even luisteren
waar sommige van Dylan's eerste songs vandaan komen.
We zetten ze hier naast elkaar.
Het eerste liedje dat je zal horen,
is 'Nottamun Town'. Een traditioneel folkdeuntje.
Daarna hoor je Dylans 'Masters of War'.
Jean Ritchie: ♫ In Nottamun Town, kijkt niemand uit, ♫
♫ kijkt niemand op, kijkt niemand neer. ♫
Bob Dylan: ♫ Komaan, Meesters van de Oorlog, ♫
♫ bouwers van de grote geweren, van de vliegtuigen des doods, ♫
♫ bouwers van de bommen.♫
Kirby Ferguson: Dat is dus dezelfde basismelodie
en structuur. De volgende is 'The Patriot Game'
van Dominic Behan. Daarnaast hoor je
'With God on Our Side' van Dylan.
Dominic Behan: ♫ Kom, jonge rebellen,♫
♫ luister naar mijn lied, ♫
♫ want vaderlandsliefde is een vreselijk iets. ♫
BD: ♫ Oh, mijn naam betekent niets, ♫
♫ mijn leeftijd nog minder, ♫
♫ het land waar ik thuishoor, heet het Midwesten. ♫
KF: In dit geval geeft Dylan toe
dat hij 'The Patriot Game' wellicht gehoord heeft, vergeten is,
en toen het weer opborrelde in zijn brein,
dacht hij dat het zijn lied was.
Tenslotte 'Who is Going to Buy You Ribbons',
nog een traditioneel folkdeuntje.
Daarnaast 'Don't Think Twice, It's All Right'.
Dit gaat meer over de tekst.
Paul Clayton: ♫ Het heeft geen zin te zitten zuchten, ♫
♫ schat, het heeft geen zin te zitten zwijgen. ♫
BD: ♫ Het heeft geen zin te zitten tobben, schat, ♫
♫ als je het nu nog niet weet, ♫
♫ en het heeft geen zin te zitten tobben, schat, ♫
♫ dat heeft het immers nooit. ♫
KF: Zo zijn er natuurlijk veel.
Naar schatting twee derde van de melodieën
die Dylan in zijn vroege songs gebruikte, waren geleend.
Dat is typisch voor folkzangers.
Dit is het advies van Dylans idool, Woody Guthrie.
"De woorden zijn het belangrijkste.
Maak je niet druk om de melodie. Kies er een,
zing hoog als zij laag zingen,
zing snel als zij traag zingen en je hebt een nieuwe melodie."
(Gelach) (Applaus)
Dat is precies wat Guthrie hier deed.
Ik weet zeker dat jullie het resultaat herkennen.
(Muziek)
We kennen dit melodietje, niet?
Eigenlijk niet.
Dat is 'When the World's on Fire', een oude melodie
die hier door de Carter Family wordt gebracht.
Guthrie paste het aan tot 'This Land is Your Land'.
Zoals alle folkzangers kopieerde Dylan melodieën,
transformeerde ze en combineerde ze met nieuwe teksten
die vaak samenraapsels waren
van ouder materiaal.
Amerikaanse auteurs- en patentwetten gaan in
tegen deze notie dat we voortbouwen op het werk van anderen.
Die wetten, zoals andere over heel de wereld,
gebruiken de nogal rare analogie van eigendom.
Creatief werk mag dan op eigendom lijken,
het is eigendom waar we allemaal op bouwen.
Creaties kunnen enkel wortel schieten en groeien
als de grond is voorbereid.
Henry Ford zei ooit: "Ik heb niets nieuws uitgevonden.
Ik heb de ontdekkingen van anderen geassembleerd
waar eeuwen werk achter zat.
Vooruitgang heeft plaats als al haar factoren
klaar zijn en dan is ze onvermijdelijk."
2007. Het debuut van de iPhone.
Apple brengt ons deze innovatie ongetwijfeld vroeg,
maar haar tijd naderde omdat haar kerntechnologie
al decennia in evolutie was.
Dat is multi-touch, een toestel besturen
door het scherm aan te raken.
Hier introduceert Steve Jobs multi-touch
en maakt een voorspellende grap.
Steve Jobs: We hebben een nieuwe technologie uitgevonden
die multi-touch heet.
Je kan met meerdere vingers werken,
en reken maar dat we het gepatenteerd hebben. (Gelach)
KF: Maar dit is nochtans multi-touch in actie.
Dit is TED, ongeveer een jaar eerder.
Dit is Jeff Han, en dat is multi-touch.
Tenminste, het is hetzelfde beestje.
Even luisteren wat Jeff Han te zeggen heeft
over deze nieuwe technologie.
Jeff Han: Multi-touch-aanraking is niet iets helemaal nieuws.
Mensen als Bill Buxton
speelden er al in de jaren 80 mee.
De technologie is niet het spannendste,
maar wel de nieuwe toegankelijkheid ervan.
KF: Hij zegt openlijk dat het niet nieuw is.
Multi-touch als geheel is dus niet gepatenteerd.
Kleine deeltjes zijn dat wel,
en het is daar
dat we zien dat patentrecht zijn bedoeling tegenspreekt:
"de bevordering van nuttige bedrijvigheid".
Dit is de allereerste 'slide-to-unlock'.
Meer is er niet aan. Apple heeft het gepatenteerd.
Het is een software-patent van 28 pagina's.
Ik vat het samen. Spoiler alert: je telefoon activeren
door over een icoon te glijden met je vinger. (Gelach)
Ik overdrijf maar een beetje. Het is een breed patent.
Kan iemand dit idee bezitten?
In de jaren 80 waren er geen softwarepatenten
en Xerox was de pionier van de grafische userinterface.
Wat als zij pop-up-menu's hadden gepatenteerd,
schuifbalken, desktops met icoontjes die er als mappen uitzien,
en blaadjes papier?
Zou het jonge en onervaren Apple
de juridische aanslag hebben overleefd van een veel groter
en meer matuur bedrijf als Xerox?
Het idee dat alles een remix is,
klinkt als gezond verstand tot jij geremixed wordt.
Bijvoorbeeld ...
SJ: Picasso placht te zeggen:
"Goede artisten kopiëren. Grote artiesten stelen."
Wij hebben altijd
schaamteloos grote ideeën gestolen.
KF: Dit is in 1996. Dat is in 2010.
"Ik ga Android vernietigen omdat het een gestolen product is."
(Gelach)
"Mij is dit een thermonucleaire oorlog waard."
Anders gezegd: grote artiesten stelen, maar niet van mij.
(Gelach)
Gedragseconomen noemen dit verliesaversie.
We zijn sterk geneigd tot bescherming
van wat we als het onze zien.
We hebben geen aversie tegen het kopiëren
van wat anderen hebben, want dat doen we voortdurend.
Dit is het soort vergelijking dat we zien.
Onze wetten behandelen creatief werk fundamenteel als eigendom,
met enorme beloningen of schikkingen
bij gevallen van inbreuk, plus hoge advocatenkosten
om je te beschermen voor de rechtbank,
plus 'cognitieve vooroordelen' tegen wat als verlies ervaren wordt.
De som ziet er zo uit.
Dat zijn de laatste vier jaren van rechtszaken
in het rijk der smartphones.
Is dit het bevorderen van nuttige bedrijvigheid?
1983. Bob Dylan is 42 jaar,
en staat allang niet meer voor het culturele voetlicht.
Hij neemt een liedje op, 'Blind Willie McTell',
genoemd naar de blueszanger,
een reis door het verleden, door donkerder tijden,
maar ook simpeler tijden, toen muzikanten als Willie McTell
zich geen illusies maakten over wat ze deden.
"Ik pik ze van andere schrijvers
maar arrangeer ze op mijn manier."
Ik denk dat we dat meestal doen.
Onze creativiteit komt van buiten, niet van binnen.
We zijn niet zelfgemaakt. We zijn afhankelijk van elkaar.
Dat toegeven betekent niet dat we
mediocriteit en flauwe doorslagjes omarmen.
Het bevrijdt ons van onze misvattingen
en spoort ons aan om niet zoveel van onszelf te verwachten
en er gewoon mee te beginnen.
Hartelijk dank. Het was een eer om hier te zijn.
Dankuwel. (Applaus)
Dankuwel. Dankuwel (Applaus)
Dankuwel. (Applaus)