"တစ်ခါတစ်ခါ ကံကြမ္မာဆိုတာက ဦးတည်ရာတွေ ပြောင်းပြောင်းနေတဲ့ သဲမုန်တိုင်းငယ်လိုပဲ။
သင်က ဦးတည်ရာ ပြောင်းပေမဲ့ သဲမုန်တိုင်းက သင့်နောက်ကိုလိုက်တယ်။
သင် ထပ်လှည့်ပေမဲ့ မုန်တိုင်းက လိုက်ညှိတယ်။
ဒါကထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်သွားတယ်၊
အရုဏ်မတက်ခင်လေးမှာ မရဏတရားနဲ့ အတူရှိတဲ့နိမိတ်ဆိုး အကတစ်ခုလိုပေါ့။
ဘာကြောင့်လဲ။ အကြောင်းက မုန်တိုင်းဟာ အဝေးကြီးကနေ တိုက်ခတ်တဲ့ဟာ မဟုတ်လို့ပါ။
မုန်တိုင်းဟာ သင်ပဲ။ သင့်အတွင်းဘက်က တစ်ခုပါ။"
ဒီစာကိုးက ဆယ်ကျော်သက် ဇာတ်လိုက်ရဲ့ ဝရုန်းသုန်းကာ အခြေအနေကို ဖမ်းစားတဲ့
Haruki Murakami ရဲ့ "Kafka on the Shore" ရဲ့ ပထမဆုံးအခန်းကပါ၊
နိုင်လိုမင်းထက်ပြုတဲ့ အဖေနဲ့ ကြမ္မာဆိုးကျတယ်လို့
ခံစားရတဲ့ မိသားစု ကျိန်စာ ကနေ လွတ်ဖို့ ကြံမိကြံရာဖြစ်ရာလုပ်ရာက
အကြိုက်ဆုံး စာရေးဆရာကို အစွဲပြုကာ "Kafka" လို့ နာမည်သစ်ပေးကာ အိမ်က ထွက်ပြေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပျောက်နေတဲ့ မိခင်ရဲ့ အမှတ်တရတွေက
နိုးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ဘဝကို ခြောက်လှန့်တဲ့ အိပ်မက်တွေနဲ့အတူ
ကျောအောင်ပြေးဖို့က ပိုခက်ခဲတာကို သက်သေပြနေတယ်။
ဂျပန်မှာ ၂၀၀၂ ခုနှစ်က ထုတ်ဝေပြီး သုံးနှစ် အကြာမှာ အင်္ဂလိပ်ဘာသာကိုပြန်ဆိုခဲ့တဲ့
"Kafka on the Shore" ဟာ အချိန် ခရီး၊ ဖုံးကွယ်နေတဲ့သမိုင်းတွေ၊
မှော်ဆန်တဲ့ အပလောကတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စာပေ ပဟေဠိ ဇာတ်လမ်းရှည်တစ်ပုဒ်ပါ။
စာဖတ်သူတွေဟာ စိတ်ကို ပြောင်းစေတဲ့ စိတ်ကူးသက်သက်၊ တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ နှစ်သက်ဖွယ်
ဇာတ်ကောင်တွေ၊ ချောက်ချားဖွယ် တိုက်ဆိုင်မှု တွေ ဆင်ထားပုံကိုရှာဖွေရာမှာ မွေ့လျော်တယ်။
Kafka ဟာ Satoru Nakata.လို့ အမည်ပေးထားတဲ့
အဖိုးအိုတစ်ဦးကို မဏ္ဍိုင်ပြုထားတဲ့ ဒုတိယ အခန်းတိုင်းကို ဇာတ်ကြောင်းပြောတယ်။
ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းမှာ ရခဲ့တဲ့ မေ့မြောခြင်းကနေ နိုးထပြီးနောက်မှာ
Nakata ဟာ စာဖတ်၊စာရေးနိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးပေမဲ့
ကြောင်တွေကို စကားပြောဖို့ လျှို့ဝှက်တဲ့ ဉာဉ်တစ်ခု ရရှိခဲ့တယ်ေ
ပျောက်နေတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို ခြေရာခံခိုင်းတော့
Kafka ရဲ့လမ်းနဲ့အပြိုင်ဖြစ်နေတဲ့ အန္တရာယ် လမ်းကြောင်း တစ်ခုပေါ်ကို သူ ပစ်ချခံရတယ်၊
မကြာခင်မှာ ဟောကိန်းတွေ အမှန်ဖြစ်လာတယ်၊
မတူတဲ့ရှုထောင့်တွေရဲ့ မုခ်ဝတွေ ပွင့်လာတယ်။ ငါးနဲ့ မျှော့တွေ ကောင်းကင်ကနေ ရွာချလာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်ကောင်နှစ်ကောင်ကို ဘာက ချည်နှောင်ပေးလဲ။
ဒါ သူတို့အချင်းချင်းကို ထိန်းချုပ် ပေးနိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခုလား။
မတူညီတဲ့ လောကတွေရဲ့ ပဋိပက္ခဟာ Haruki Murakami ရဲ့ လက်ရာမှာ တွေ့နေကျ အလျဉ်ပါ။
သူ့ဝတ္ထုရှည်နဲ့ဝတ္ထုတိုတွေဟာ မကြာခဏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွေ့အကြုံနဲ့
သဘာဝလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေတွေနဲ့
ဂျပန် သမိုင်း အကြားက ဆက်နွယ်မှုတွေကို ပုံတူသွင်းထားတယ်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်မှာ တိုကျိုမှာ မွေးဖွားခဲ့တဲ့
Murakami ဟာ အမေရိကန် ဂျပန်ကိုသိမ်းပိုက်မှု ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အလွန် ကာလမှာကြီးပြင်းခဲ့တယ်။
စစ်ရဲ့အရိပ်က သူ့ဘဝကို ဖိစီးနေပြီး ဒါက သူ့ရဲ့စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုကို လုပ်ပေးတယ်။
"Kafka on the Shore" ဟာ ဇီဝ တိုက်ခိုက်မှုတွေ၊ စစ် တစ္ဆေတွေနဲ့
ကလိမ်ကကျစ် ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုတွေကို အသားပေးပါတယ်။
Murakami ရဲ့ လက်ရာဟာ သမိုင်းဆိုင်ရာ ကာလတွေကို မှုန်ဝါးစေပြီး
ယဉ်ကျေးမှု အစဉ်အလာ ပေါင်းစုံကနေ ဆွဲယူထားတယ်။
အနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ဂျပန် ဓလေ့တွေကို ကိုးကားတာတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု လူးနေတယ်
စာပေကနေ၊ ဖက်ရှင်ကနေ အစားအသောက်နဲ့ တစ္ဆေ ပုံပြင်တွေအထိပါ။
သူဟာ ဂီတ ကိုးကားချက်တွေကိုလည်း ခုံမင်တယ်။ အထူးသဖြင့် "Kafka on the Shore" မှာပေါ့။
အိမ်ပြေး Kafka ဟာ ဆန်းပြားတဲ့ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ လမ်းတွေမှာ လှည့်လည်နေစဉ်
Led Zeppelin နဲ့ Prince တို့က သူ့ကို အဖော်ပြုပေးတယ်။
မကြာခင်မှာ သူဟာ သိမ်မွေ့ လှပတဲ့ ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်တိုက်တစ်ခုမှာ ခိုလှုံတယ်။
စာအုပ်ဟောင်းတွေကို လေ့လာရင်း၊ ဆန်းပြားတဲ့ ပန်းချီကားနဲ့
စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အသိခက်လှတဲ့ ပိုင်ရှင်ကို အာရုံပြုရင်း နေ့တွေကို ကုန်ဆုံးပေမဲ့
Schubert လို ဂန္ထဝင်ဂီတနဲ့ သူ့ကိုမိတ်ဆက်ပေးသူ
စာကြည့်တိုက်မှူးနဲ့လည်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ပါတယ်။
ဒီဂီတ ရသခံစားနိုင်စွမ်းက Murakami ရဲ့ လက်ရာကို ပိုပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားစေတာပါ။
သူဟာ မကြာခဏဆိုစလို ဒိဌအဖြစ်နဲ့ အိပ်မက်လောကကြားက မျဉ်းကိုကွေးကာ
သာမန်ဖြစ်မှုထဲမှာ ပုန်းခိုနေတဲ့ မှော်ဆရာကြီးလို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်။
ဒါဟာ မှော်ဆန်တဲ့ ဒီဌအဖြစ်ရဲ့ အဓိက အင်္ဂါရပ်တစ်ခုပါ။
စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်နဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့
ပြဿနာတစ်ရပ်ကနေ နည်းလမ်းတစ်ခုပေးတဲ့ ဒီမကြုံစဖူး အရေးအသားထဲက မှော်ဆန်မှုပါ။
ဒီအစား ဘဝကို ရှုပ်ထွေးစေတဲ့ နောက်ထပ် အရာတစ်ခုဖြစ်လာတယ်။
"Kafka on the Shore" မှာ
ဇာတ်ကာင်တွေဟာ အဆုံးမဲ့ ဝိဉာဉ်လောက ဦးတည်ရာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်၊
အချစ်နာကျနေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကနေ ကြောင်ဝိဉာဉ်တွေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ပုလွေအထိပဲ။
ဒီစိန်ခေါ်မှုတွေက လွယ်ကူတဲ့ အဖြေတွေကို မပေးဘူး။
ဒီအစား မျှော်လင့်မထားတယကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လူသား ဝိဉာဉ်ရဲ့ ကြံရည်ဖန်ရည်ရှိမှုမှာ
အံ့ဖွယ်ရာကို ချန်ထားပေးတယ်။
Kafka ဟာ မကြာခဏ ထူးဆန်းမှုထဲမှာ ဆိုင်းငံ့နေရဟန်ရှိပေမဲ့
သူ့ကို ရှေ့ကို ဆက်ကာဆက်ကာ တိုးစေတဲ့ သူ့တာဝန်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာတော့
သိမ်မွေ့မှုနဲ့ တည်ကြည့်မှုရှိပါတယ်။
တဖြည့်းဖြည့်နဲ့ သူ့ကိုယ်တွင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သူလက်ခံလာတယ်။
အဆုံးမှာတော့ သူ့အတွေ့အကြုံက စာဖတ်သူတွေကို ပဲ့တင်ထပ်စေတာက
ပို နက်နက်သွားလေ၊ ပို ရှာတွေ့လေလေတဲ့။