Uzun uzay yolculuğu insan bedeni için ciddi sonuçlar doğurur.
Sıfır yer çekimi kas ve kemik gelişimine zarar verir,
yüksek dozda radyasyon da geri döndürülemez mutasyonlara neden olur.
İnsan türünün uzaya açılmasını ciddi şekilde düşünürken
büyük bir soru hâlâ cevaplanamıyor.
Dünya'nın yörüngesinden çıkıp
yıldızlar arasında uzun süreli yolculuklara adım atsak da
uzayın aşırı şiddetli koşullarına adapte olabilir miyiz?
Bu durum insanların şiddetli durumlara adapte olduğu
ve insanüstü yetilerle evrildikleri ilk şey olmayacaktır.
Lazer görüşü ve görünmezlik gibi fantastik güçler değil
zor koşullarda sağ kalmamıza yarayacak fizyolojik adaptasyonlar.
Örneğin Himalaya Dağları'nda,
en üst yüksekliğin deniz seviyesinden dokuz km olduğu yerde,
bu iklime alışık olmayan bir insanda hipoksi semptomları baş gösterecektir,
diğer adıyla dağ tutması.
Bu yüksekliklerde insan vücudu genellikle ekstra kırmızı kan hücresi üretir,
kanın pıhtılaşması artar ve akışkanlığı engellenir.
Ancak Himalayalılar bu dağlarda binlerce yıl yaşadılar;
bu süreci es geçerek normal bir kan akışı sağlayacak
kalıcı mekanizmalarla evrildiler.
Bu örnekler insanların hayat kurtaran kalıcı yetiler geliştirebildiğine kanıt.
Fakat tüm insan popülasyonuna ilişkin doğal seçilim
yüz binlerce yıl sürebilir.
Son bilimsel ilerlemelerle insan adaptasyonunu
tek bir jenerasyona hızlandırabiliriz.
Uzay yolculuğuyla tür olarak gelişmek için
potansiyel olarak metotlar geliştirerek
kendimizi koruyucu yeteneklerle hızlı bir şekilde donatabiliriz.
Bu metotlardan deneme aşamasında olan biri gen terapisi,
şu an bunu genetik hastalıkları düzeltmek için kullanıyoruz.
Hızla gelişen gen düzenleme teknolojisi
bilim insanlarının insan genomunu doğrudan değiştirmesini
ve istenmeyen süreçleri durdurmasını veya yardımcı maddeler yapmasını sağlıyor.
Bu istenmeyen süreçlerden bir örnek
bedenlerimizin iyonlaştırıcı radyasona maruz kaldığı durum.
Dünya'nınki gibi atmosferik bir bariyer ve manyetik alan olmadan
çoğu gezegen ve uydular bu atom altı taneciklerle dolup taşıyor.
Neredeyse her şeyin içinden geçebiliyor
ve uzay keşifçilerine kanserli DNA hasarı bırakabiliyor.
Peki radyasyon konusunda durumu tersine çevirebilirsek?
İnsan cildi melanin adında bir pigment üretiyor,
bu da bizi Dünya'daki filtrelenmiş radyasyondan koruyor.
Melanin türler arasında pek çok şekilde görülebiliyor
ve melanin içeren bazı mantarlar da
bu pigmenti, radyasyonu kimyasal enerjiye çevirmede kullanıyor.
İnsan vücudunu korumaya çalışmaktan
veya hızla hasarı onarmaktansa
insanlar üzerinde çalışmalar yaparak
bu melanin bazlı enerji çevirme sistemlerini kendimize uyarlayabiliriz.
DNA'mız korunurken diğer yandan radyasyonu enerjiye çeviririz.
Kulağa bilim kurgu gibi geliyor
ama şu anki teknolojiyle bu aslında mümkün.
Ancak teknoloji tek engel değil.
Genetik yapımızda böyle radikal değişiklikler yapmanın
fiziksel ve etik sonuçları hâlâ tartışma konusu.
Radyason dışında,
uzay yolcuları için yer çekimsel güç varyasyonu da başka bir zorluk.
Bir uzay gemisi veya başka bir gezegende yapay yer çekimi yapmadıkça
astronotların sıfır yer çekiminde zaman geçireceklerini var sayıyoruz.
Dünya'da insan kas ve kemik hücreleri
yer çekiminin aralıksız baskısına yanıt veriyor
ve tekrar modelleme ve rejenerasyon süreçleriyle eski hücreleri yeniliyor.
Mars gibi sıfır yer çekiminde ise
insan kas ve kemik hücreleri bu işarete sahip olamayacak,
bu da osteoporoz ve kas atrofisi gibi sonuçlar doğuracaktır.
Peki hücreler için yapay bir sinyal nasıl sağlarız da
kas ve kemik kaybına karşı koyarız?
Bu da sadece spekülatif
ama vücudumuzda biyokimyasal olarak düzenlenmiş mikroplar
kas ve kemik tekrar modelleme işaret faktörlerini harekete geçirebilir.
Veya genetik düzenleme yapılarak
yer çekimi yokluğunda insanların bu sinyalleri üretmeleri sağlanabilir.
Radyasyona maruz kalma ve sıfır yer çekimi
uzay yolculuğunun acımasız koşullarında karşılacağımız sorunlardan sadece ikisi.
Ancak bunları etik olarak kullanmaya hazırsak
gen editleme ve mikrobiyal mühendislik
pek çok senaryoda adapte edilebilecek iki esnek araç.
Yakın gelecekte bu genetik araçları daha da geliştirerek
uzayda yaşamanın zorlu koşullarına ayarlanması söz konusu olabilir.