Jeśli powiem wam, że ta twarz wyraża pełnię szczęścia,
stwierdzicie, że zwariowałem?
Wcale bym się nie zdziwił,
bo za każdym razem jak patrzę na to "arktyczne selfie", mam dreszcze.
Chciałbym opowiedzieć wam historię tego zdjęcia.
Pływałem wtedy wokół Lofotów w Norwegii,
na kole podbiegunowym, gdzie
temperatura wody była bliska zamarznięcia.
Powietrze? Rześkie z temperaturą -10
dosłownie czułem jak krew próbuje odpłynąć mi z rąk, nóg, twarzy
żeby ogrzać organy wewnętrzne.
To było najzimniejsze miejsce jakie znam.
Ale pomimo sinych ust, zapadniętych oczu i odmrożonych policzków,
właśnie w tym miejscu odnalazłem pełnię szczęścia.
Kiedy mowa o bólu, psycholog Brock Bastian
użył świetnego określenia, pisząc:
"Ból to pewnego rodzaju droga do samoświadomości.
Powoduje w nas świadomość wszystkiego, co nas otacza.
Brutalnie przyciąga nas
do zmysłowego odczuwania świata, bardzo podobnie jak medytacja."
Jeśli dreszcze są formą medytacji, powinienem zostać zakonnikiem.
(śmiech)
Zanim dowiemy się dlaczego, spytam:
Czy ktokolwiek z was kiedykolwiek chciał surfować w lodowatej wodzie?
Chętnie pokażę wam
jak może wyglądać dzień z mojego życia.
(Muzyka)
(Video) Wiem, że szukamy świetnych fal,
ale chyba nikt nie wierzył, że wylądujemy aż tutaj.
Nie mogę przestać się trząść.
Jest mi tak zimno.
(Muzyka)
(Oklaski)
Chris Burkard: Tak więc, fotograf surferów.
Szczerze mówiąc nawet nie wiem, czy taki zawód istnieje.
Moi rodzice na pewno w to nie wierzyli,
kiedy mając 19 lat powiedziałem im, że rzucam pracę dla kariery moich marzeń:
błękit nieba, gorące, tropikalne plaże i całoroczna opalenizna.
Dla mnie to było to. Życie nie mogło być piękniejsze.
Harowałem jak wół, robiąc zdjęcia surferom w egzotycznych, turystycznych miejscach.
Ale pojawił się jeden problem.
Im więcej czasu spędzałem w tych egzotycznych miejscach,
tym mniej były one satysfakcjonujące.
Wyruszyłem szukając przygody, a zastałem jedynie rutynę.
Rzeczy takie jak wi-fi, TV, wyszukane jedzenie i wszechobecny zasięg komórkowy
były dla mnie pułapkami miejsc przepełnionych turystami
w wodzie i poza nią,
dlatego szybko poczułem się przytłoczony.
Pragnąłem nieznanego, wielkich przestrzeni
i tak wyruszyłem do miejsc, które inni zaszufladkowali jako
zbyt zimne, zbyt odległe, zbyt niebezpieczne do surfowania,
i to wyzwanie mnie zafascynowało.
Wyruszyłem na moją osobistą krucjatę przeciwko codzienności,
bo zrozumiałem jedną rzecz.
W każdej pracy,
nawet tej z pozoru najbardziej prestiżowej jak fotografowanie surferów,
istnieje ryzyko monotonii. Dlatego ja,
szukając mojej drogi ucieczki od monotonii, zrozumiałem:
Woda w oceanach jest ciepła jedynie na 1/3 całej powierzchni
i jest to jedynie to małe pasmo otaczające równik.
Więc jeśli mam znaleźć idealne fale,
prawdopodobnie stanie się to w jakimś zimnym miejscu,
gdzie wody są ciągle wzburzone,
i właśnie tam zacząłem szukać.
Podczas mojej pierwszej wyprawy do Islandii,
odkryłem, że dokładnie tego szukałem.
Zaniemówiłem z wrażenia, jak zobaczyłem piękno tamtejszej natury
a co najważniejsze, nie mogłem uwierzyć, że znaleźliśmy idealne fale
w tak odległej i surowej części świata.
Raz, kiedy wybraliśmy się na plażę,
całe wybrzeże pokryte było masywnymi bryłami lodu.
Tworzyły barierę pomiędzy nami a wodą, więc
przedzieraliśmy się przez nie jak przez labirynt,
po to żeby zrobić zdjęcia.
Kiedy tam dotarliśmy,
odsuwaliśmy na boki te bryły, żeby przedostać się do fal.
To było niesamowite doświadczenie, którego nigdy nie zapomnę
bo w tych surowych warunkach,
poczułem się, jakbym odnalazł jedno z ostatnich nienaruszonych miejsc,
gdzie odnalazłem spójność ze światem,
której nigdy bym nie znalazł na zatłoczonych plażach.
Złapałem bakcyla. Złapałem bakcyla. (Śmiech)
Zimna woda ciągle chodziła mi po głowie
i od tej pory
moja kariera skupiła się wokół takich miejsc.
Tak wylądowałem w Rosji, Norwegii Alasce, Islandii, Chile,
na Wyspach Owczych i w wielu miejscach po drodze.
Jednym z moich ulubionych aspektów podróży,
była trudność dostania się do tych miejsc:
godziny, dnie, tygodnie na Google Earth,
żeby ustalić położenie najbardziej odległego skrawka plaży lub rafy.
Po dotarciu na miejsce, okazywało się, że pojazdy są również oryginalne:
skutery śnieżne, 6-cio kołowe post sowieckie samochody,
czy kilka dziwnie podejrzanych przelotów helikopterem.
(Śmiech)
Helikoptery mnie przerażają, tak na marginesie.
Mieliśmy jedną, szczególnie kołyszącą przeprawę łódką
wzdłuż wybrzeża Wyspy Vancouver do tego rodzaju odległego miejsca,
gdzie na koniec wszyscy dostrzegliśmy niedźwiedzie
pustoszące nasz obóz.
Zabrały nasze jedzenie i kawałki namiotów, jasno dając nam
do zrozumienia, że jesteśmy gdzieś na końcu łańcucha pokarmowego
i to była ich miejscówka, nie nasza.
Dla mnie ta wyprawa była
świadectwem dzikości, którą dostałem rezygnując z tych turystycznych plaż.
Ale dopiero w Norwegii (śmiech)
nauczyłem się szanować zimno.
A więc to jest to miejsce
gdzie największe i najgwałtowniejsze sztormy na świecie
rozbijają swoje olbrzymie fale o brzeg.
Znajdowaliśmy się na maleńkim, odległym fiordzie na kole podbiegunowym.
Łatwiej jest tam spotkać owcę niż człowieka,
więc w razie potrzeby, nie było kogo prosić o pomoc.
Byłem w wodzie, gdzie robiłem zdjęcia surferom,
kiedy zaczął padać śnieg.
Zaraz potem temperatura zaczęła spadać.
Powiedziałem sobie, że nie ma mowy, żebym wyszedł teraz z wody.
Przejechałeś kawał drogi, czekając właśnie na to:
Mroźna pogoda i idealne fale.
Pomimo, że nie czułem nawet palca, którym miałem robić zdjęcia,
nie było mowy, żeby wyszedł.
Więc robiłem, co tylko mogłem, strząsnąłem to, nieważne
Ale w tym momencie poczułem,
jak wiatr pędzący przez dolinę uderzył mnie
i to, co wyglądało na lekko prószący śnieg szybko zmieniło się w śnieżycę
Zacząłem tracić orientację.
Nie wiedziałem, czy płynę do brzegu, czy oddalam się od niego
słyszałem tylko odległe odgłosy mew
i uderzenia fal.
Wiedziałem, że w tym miejscu utonęło wiele statków i uziemiono wiele lotów,
więc dryfując tam zacząłem czuć poddenerwowanie.
Tak naprawdę, byłem przerażony
(śmiech) i na skraju hipotermii
kiedy wreszcie moi przyjaciele pomogli mi wydostać się z wody.
Nie wiem, czy to było delirium, czy co,
ale powiedzieli mi późnej,
że przez cały czas nie schodził mi uśmiech z twarzy.
Tamta wyprawa
i pewnie całe to doświadczenie sprawiły, że zacząłem czuć,
że każda fotografia jest niezwykle cenna,
ponieważ nagle, w jednej chwili to było coś, na co musiałem zasłużyć.
Zrozumiałem, że całe to marznięcie nauczyło mnie czegoś:
W życiu nie ma skrótów do szczęścia.
Wszystko, co jest warte zachodu, będzie wymagało
odrobiny naszego cierpienia.
i to małe cierpienie, które włożyłem w zrobienie moich zdjęć
dodało im wartości znaczącej dla mnie o wiele więcej
niż tylko próby zapełnienia stron magazynów.
Widzicie, ja zostawiłem część siebie w tych miejscach
a w zamian dostałem
poczucie spełnienia, którego zawsze szukałem.
Więc wracając do tej fotografii.
Łatwo jest zobaczyć odmrożone palce i mokre pianki do nurkowania,
nawet wysiłek, żeby tylko tam dotrzeć.
Ale ja widzę przede wszystkim radość.
Dziękuję wam bardzo.
(Oklaski)