W prowincji Hunan, w 1970 roku
przez dwa lata szkolono mnie na gimnastyczkę.
Kiedy byłam w pierwszej klasie,
rząd chciał mnie przenieść do szkoły dla sportowców,
zagwarantowano pokrycie kosztów.
Ale moja "tygrysia mama" powiedziała "nie".
Rodzice chcieli,
żebym, jak oni, została inżynierem.
Po przetrwaniu rewolucji kulturalnej,
wierzyli, że istnieje tylko jeden sposób na szczęście:
bezpieczna i dobrze płatna praca.
Nieważne czy lubi się pracę, czy nie.
Ale moim marzeniem było zostać chińska śpiewaczką operową.
Tu gram na wyimaginowanym fortepianie.
Śpiewak operowy musi rozpocząć szkolenie za młodu,
nauczyć się akrobatyki.
Robiłam wszystko, żeby pójść do szkoły wokalnej.
Nawet napisałam do dyrektora szkoły
i gospodarza audycji radiowych.
Ale dorosłym nie spodobał się mój pomysł.
Nie wierzyli, że myślę o nim poważnie.
Moi przyjaciele mnie wspierali, ale byli dziećmi,
tak samo bezsilnymi jak ja.
W wieku 15 lat , wiedziałam, że jestem już za stara na szkolenie.
Moje marzenie nigdy się nie spełni.
Bałam się, że do końca życia
szczęście obywatela drugiej kategorii
będzie wszystkim, co osiągnę.
To takie niesprawiedliwe.
Byłam zdeterminowany, by znaleźć inne powołanie.
Nie mam żadnego mentora? Trudno.
Zaszyłam się w książkach.
Zaspokoiłam głód na rodzicielskie rady
tą książką napisaną przez rodzinę literatów i muzyków. ["Korespondencja rodziny Fou Lei"]
Znalazłem wzór do naśladowania kobiety niezależnej,
mimo że konfucjańska tradycja wymaga posłuszeństwa. ["Jane Eyre"]
A skuteczności nauczyła mnie ta książka. ["Fałszywa dwunastka"]
A do nauki za granicą zainspirowały mnie te pozycje.
["Complete Works Sanmao" (aka Echo Chan)] ["Lessons From History" Nan Huaijin]
Przybyłam do USA w 1995 roku.
Jakie książki przeczytałam najpierw?
Książki zakazane w Chinach, oczywiście.
"Łaskawa ziemia" jest o życiu chińskiej wsi.
To nie wygodne dla propagandy.
Biblia jest interesująca, ale dziwna.
(Śmiech)
Ale to temat na inny dzień.
Jednak piąte przykazanie mnie oświeciło:
"Czcij ojca swego i matkę swoją".
"Czcij" pomyślałam. "To tak rożne
i o niebo lepsze, niż bądź posłuszny".
Znalazłam narzędzia, żeby wydostać się
z pułapki konfucjańskiego poczucia winy
i zdefiniowałam na nowo relację z rodzicami.
Poznając nową kulturę, zaczęłam nałogowo czytać
studia porównawcze.
Oferują wiele ciekawych spostrzeżeń.
Na przykład uważałam, że taka mapa jest błędna,
bo chińscy uczniowie znają ją zupełnie inaczej.
Nigdy nie przyszło mi do głowy,
że Chiny niekoniecznie muszą być w centrum świata.
Mapa faktycznie przedstawia czyjeś poglądy.
Studia porównawcze nie są niczym nowym.
To standard w świecie akademickim.
Istnieją nawet rejony badań,
studia porównawcze religii i literatury.
Porównywanie i kontrastowanie dają badaczom
pełniejszy obraz tematu.
Pomyślałam, że jeśli studia porównawcze
sprawdzają się w badaniach, czemu nie spróbować tego w życiu.
Zaczęłam czytać książki parami.
Mogły dotyczyć ludzi...
["Benjamin Franklin" Walter Isaacson] ["John Adams" David McCullough]
Zaangażowanych w to samo wydarzenie,
albo znajomymi mającymi wspólne doświadczenia.
["Personal History" Katharine Graham] ["The Snowball: Warren Buffett and the Business of Life" Alice Schroeder]
Porównywałam podobne historie w różnych gatunkach.(Śmiech)
[Biblia Króla Jakuba] ["Baranek" Chrisopher Moore]
Lub podobne historie różnych kultur,
jak to zrobił Joseph Campbell w swojej wspaniałej pracy. ["Potęga mitu" Joseph Campbell]
Na przykład, Buddę i Chrystusa
poddano trzem kuszeniom.
Pokusy Chrystusa
były natury ekonomicznej, politycznej i duchowej.
Pokusy Buddy jedynie psychologicznej:
pożądanie, strach i obowiązek społeczny... Ciekawe.
Znajomość języka obcego, to także zabawa,
można czytać ulubione książki w dwóch językach.
["Droga Chuang Tzu" Thomas Merton] ["Tao Strumienia" Alan Watts]
Zamiast strat w tłumaczeniach dostrzegłam, jak wiele można zyskać.
Dzięki tłumaczeniom zdałam sobie sprawę,
że "szczęście" w chińskim oznacza dosłownie "szybką radość". Huh!
"Panna młoda" natomiast, "nową matkę". Oj oj.
(Śmiech)
Książki stały się dla mnie magicznym portalem, łączącym z ludźmi
z przeszłości i teraźniejszości.
Nigdy już nie będę się czuć samotna czy bezsilna.
Niespełnione marzenie to nic
w porównaniu do cierpień innych ludzi.
Zdałam sobie sprawę, że spełnianie się
nie jest jedynym celem marzeń.
Najważniejsze, aby odnaleźć źródło marzeń
miejsce gdzie rodzi się pasja, skąd pochodzi szczęście.
Może to sprawić nawet niespełnione marzenie.
Dzięki książkom jestem tutaj dzisiaj,
szczęśliwa, z jasnością celu w życiu,
zazwyczaj.
Niech książki będą z wami.
Dziękuję.
(Brawa)
Dziękuję. (Brawa)
Dziękujemy. (Oklaski)