၁၉၇၀ ဆယ္စုႏွစ္အခ်ိန္ကာလ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ဟုနန္ၿမိဳ႕တြင္ ကြၽန္မဟာ
ကိုယ္လက္ႀကံ႕ခိုင္ေရး တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္သူ တစ္ဦးျဖစ္ရန္ ၂ ႏွစ္ၾကာ သင္တန္းတက္ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မ ပထမတန္း တက္တုန္းက အစိုးရဟာ ကၽြန္မကို
အားကစားသမားေတြအတြက္ ျဖစ္တဲ့ အခမဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို
ေျပာင္းေ႐ႊ႕ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ က်ားေမေမက "မရဘူး"တဲ့။
ကၽြန္မရဲ႕ မိဘေတြဟာ သူတို႔လိုပဲ
ကၽြန္မကုိလည္း အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လာမွာကုိ လိုလားခဲ့ၾကတယ္။
ယဥ္းေက်းမႈေခတ္ေျပာင္းကာလရဲ႕ ေနာက္မွာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေနာက္မွာ
စိတ္ခ်မ္းသာရဖို႔ ေသခ်ာတဲ့ နည္းလမ္းဟာ တစ္ခုတည္းပဲ ရွိတယ္လို႔ သူတုိ႔ စြဲစြဲၿမဲၿမဲယုံၾကည္လာတယ္။
အဲ့ဒီ နည္းလမ္းက လုံၿခဳံၿပီး လစာေကာင္းတဲ့့ အလုပ္ပဲျဖစ္တယ္။
အလုပ္ကို ႀကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာက အေရးမႀကီးဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္က တ႐ုတ္ေအာ္ပရာဇာတ္ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ဖုိ႔ပါပဲ။
အဲ့ဒါက စိတ္ကူးထဲက စႏၵရားကိုတီးေနတဲ့ ကၽြန္မပါ။
ေအာ္ပရာဇာတ္ အဆိုေတာ္ တစ္ဦးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက
စၿပီး ဂြၽမ္းဘားကုိ ေလ့က်င့္ဖုိ႔ လုိတယ္၊
အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္မဟာ ေအာ္ပရာဇာတ္ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိသမွ်နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။
ေအာ္ပရာဇတ္ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ထံကုိ နဲ႔
ေရဒီယိုအစီအစဥ္ တင္ဆက္သူကိုေတာင္ စာေရးခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္လူႀကီးကမွ ဒီ စိတ္ကူးကို မႀကိဳက္ခဲ့ၾကဘူး။
ကၽြန္မ ေလးနက္မႈ ရွိခဲ့တာကို ဘယ္လူႀကီးမွ မယုံခဲ့ဘူး။
ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ကၽြန္မကို အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဟာ ကေလးေတြဆုိေတာ့
ကၽြန္မမွာလိုပဲ ဘာမွ လုပ္မေပးႏုိင္ခဲ့ၾကဘူး။
အသက္ ၁၅ ႏွစ္ ရွိလာခ်ိန္မွာ သင္ေပးဖုိ႔ သက္ႀကီးလြန္းတာကို ကၽြန္မ နားလည္လာတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္မီ မလာႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္မဟာ က်န္ရစ္ေနေသးတဲ့ ဘဝထဲမွာေတာ့ အက်န္တြင္
ဒုတိယတန္းစား စိတ္ခ်မ္းသာမႈကုိ ေတြ႕ရရင္ကုိပဲ
အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကြၽန္မ စုိးရိမ္မိေနခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလုိဆုိရင္ ဘယ္တရားမွ်တပါ႔မလဲ။
အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ အခြင့္အလမ္း တစ္ခုကုိ ရွာၾကံရန္ ကြၽန္မ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကၽြန္မကို သင္ေပးႏုိင္သူ ဘယ္သူမ ွမရွိဘူးတဲ့လား။ ေကာင္းၿပီ။
ကြၽန္မ စာအုပ္ေတြဆီကုိ အကူအညီ ေတာင္းမႈျဖင့္ စခဲ့ပါတယ္။
စာေရးဆရာမ်ား နဲ႔ ဂီတသမားေတြ ျဖစ္တဲ့ မိသားစုက ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ ["ဖူးေလရဲ႕ မိသားစုထဲက ေပးစာမ်ား"] ဆုိတာနဲ႔
မိဘအႀကံဉာဏ္ေတြ မရခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဗိုက္ဆာျခင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့တယ္။
ကြန္ျဖဴရွင္ယဥ္းအစဥ္အလာမ်ားကုိ ခံယူလုိက္နာတဲ့
အမွီအခိုကင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္မရဲ႕ လုိက္နာရမယ့္ နမူနာပဲလုိ႔ ကြၽန္မ ရွာေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ["ဂ်ိန္ ဧည့္ရ္"]
ဒီစာအုပ္ထဲကေနၿပီး ကြၽန္မဟာ ကေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သူ ျဖစ္ဖုိ႔ကုိ ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ ["Cheaper by the Dozen"]
အဲဒီ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေလ့လာဖို႔
စိတ္ကူးရအားတက္ လာခဲ့ပါတယ္။ ["စန္ေမာ္ရဲ႕ စာေပမ်ား" (ေခၚ ဧခို ခ်မ္)] [နန္ ဟြိဳက္ဂ်င္ ေရးေသာ "သမိုင္းမွ သင္ခန္းစာမ်ား"]
ကြၽန္မ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ေရာက္တယ္။
ဒီမွာ ဦးဆုံဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြက ဘာေတြလဲထင္ပါသလဲ။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွာ တားျမစ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြပဲေပါ့။
"ကမၻာေကာင္း"ဟာ တ႐ုတ္ ေတာင္သူလယ္သမားဘဝ အေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။
အဲဒီလုိ ဟာမ်ဳိးက ဝါဒျဖန႔္လုိ႔ ဘယ္အဆင္ေျပမလဲ။ သေဘာေပါက္ၿပီ။
သမၼာက်မ္းစာကေတာ့ စိတ္ဝင္းစားစရာ ေကာင္းေပမယ့္ ထူးဆန္းတယ္။
(ရယ္ေမာသံမ်ား)
အဲဒါက တျခားေန႔အတြက္ ေဟာေျပာစရာ အေၾကာင္းအရာပါ။
ဒါေပမယ့္ က်မ္းစာထဲက ပၪၥမ ပညတ္ခ်က္ဟာ ကၽြန္မကို ဗ်ာဒိတ္တစ္ခုကို ေပးခဲ့ပါတယ္။
"သင္၏မိဘကို ႐ိုေသစြာျပဳေလာ့။"
"႐ိုေသစြာျပဳ"လို႔ ကၽြန္မ ရြတ္ဆုိမိခဲ့ပါတယ္။
"အဲ့ဒါဟာ လံုးဝကုိ မတူလုိက္တာ၊ နာခံတာထက္ကုိ ပိုေကာင္းပါလား။"
ကြန္ျဖဴရွင္ အျပစ္ေထာင္ေခ်ာက္ထဲကေနၿပီး လြတ္ထြက္လာေစေရး နဲ႔
ကၽြန္မ မိဘေတြနဲ႔ အဆယ္အသြက္ ျပန္လည္ စတင္ေရး
ကိရိယာ ျဖစ္လာတယ္။
ယဥ္းေက်းမႈအသစ္ကို ထိေတြ႕လာရျခင္းဟာလည္း
ကၽြန္မရဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ခ်င့္ခ်ိန္လ်က္ စာဖတ္ျခင္း အစဥ္အလာအသစ္ တစ္ခုကို စေပးလုိက္တယ္။
အရာေတြကုိ ဖက္အမ်ဳိးမ်ဳိးမွ ျမင္လာေစပါတယ္။
ဥပမာ ဦးဆုံးမွာ ဒီေျမပုံဟာ အလကားပဲလို႔ ကၽြန္မထင္ခဲ့တယ္။
တ႐ုတ္ကေလးေတြ ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းက ေျမပုံ ျဖစ္လုိ႔ပါ။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာရဲ႕ ဗဟုိခ်က္ ျဖစ္ဖုိ႔ မလုိအပ္ဘူး ဆုိတာကုိ
ကၽြန္မကို ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့ဘူး။
တကယ္ေတာ့ ေျမပုံဆုိတာ တစ္ဦးဦးရဲ႕ အယူအဆနဲ႔ပါ။
ႏႈိင္းယွဥ္ခ်င့္ခ်ိန္လ်က္ စာဖတ္ျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွမဆန္းပါဘူး။
သိပၸံပညာရွင္မ်ားရဲ႕ ေလာကထဲမွာ ပံုမွန္ လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ပါ။
ဘာသာေရး ႏႈိင္းယွဥ္ေရး၊ ၿပီးေတာ့ စာေပ ႏႈိင္းယွဥ္ေရး စသျဖင့္
သုေတသန နယ္ပယ္ေတြေတာင္ ရွိတယ္။
ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ျခင္း နဲ႔ တုိက္ဆုိင္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ပညာရွင္ေတြဟာ
အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကုိ ပိုၿပီးျပည့္စံုစြာ နားလည္လာႏုိင္ၾကတယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ႏႈိင္းယွဥ္ဖတ္ျခင္းက သုေတသနအတြက္ အက်ဳိးရွိတယ္ ဆုိရင္
ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ဘဝအတြက္ေကာ အက်ဳိးရွိမရွိႏုိင္ဘူးလား ကြၽန္မ စဥ္းစားမိတယ္။
အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္မဟာ စာအုပ္ ၂ အုပ္ကုိ ယွဥ္ဖတ္မႈကုိ စတင္ခဲ့ပါတယ္။
လူပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္း စာအုပ္ေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
[Walter Isaacson ေရးေသာ "Benjamin Franklin"] [David McCullough ေရးေသာ "John Adams"] --
အေျခအေန တစ္မ်ဳိးတည္းမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကသူေတြ
သို႔မဟုတ္ အေတြ႕အႀကဳံတူၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ႏိုင္ၾကတယ္။
[Katharine Graham ေရးေသာ "ကိုယ္ပိုင္ သမိုင္း"] [Alice Schroeder ေရးေသာ "ႏွင္းေဘာလုံး : Warren Buffett ႏွင့္ တစ္သက္သာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း"]
ကြၽန္မဟာ ပုံျပင္ တစ္ခုတည္းကို ေရးနည္းေရးဟန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေရးထားတာေတြလဲ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ -- (ရယ္ေမာသံမ်ား)
[သမၼာက်မ္းစာ: King James ရဲ႕ ဘာသာျပန္မူ] [Chrisopher Moore ေရးေသာ "သိုးသယ္"] --
သို႔မဟုတ္ မတူၾကတဲ့ ယဥ္းေက်းမႈေတြထဲက ဆင္တူပုံျပင္ေတြကိုလည္း ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ့ပါတယ္။
Joseph Campbellရဲ႕ အံ့ဩစရာ စာအုပ္ဆုိပါစုိ႔။ [Joseph Campbell ေရးေသာ "ဒ႑ာရီရဲ႕ တန္ခိုး"]
ဥပမာ ခရစ္ေတာ္ နဲ႔ ဗုဒၶ ႏွစ္ပါးစလံုးတို႔ဟာ
ျဖားေယာင္းမႈ ၃ မ်ိဳးကို ရင္ဆုိင္ျဖတ္ေက်ာ္ ခဲ့ၾကရတယ္။
ခရစ္ေတာ္အတြက္ ဆုိရင္ ျဖားေယာင္းမႈေတြဟာ
စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ နဲ႔ ၀ိညာဥ္ပုိင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္ၾကပါတယ္။
ဗုဒၶအတြက္ က်ေတာ့ ျဖားေယာင္းမႈေတြ အားလုံးဟာ စိတ္ပုိင္းနဲ႔ ဆိုင္ၾကပါတယ္-
တပ္မက္ျခင္း၊ ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္း၊ နဲ႔ က်င့္၀တ္မ်ား -- စိတ္ဝင္းစားစရာပဲ။
တကယ္လုိ႔ တျခားဘာသာစကားကို သိတယ္ဆုိရင္လည္း
အႀကိဳက္ဆုံး စာအုပ္ေတြကို ဘာသာစကား ၂မ်ိဳးျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ ေကာင္းပါလိမ့္မယ္။
[Thomas Merton ေရးေသာ "ႂကြမ္းတၨဳရဲ႕ နည္းလမ္း"] [Alan Watts ေရးေသာ "ေထာက္: ေရစီးေၾကာင္းလမ္း"]
ဘာသာျပန္မုိ႔လုိ႔ ဆံုး႐ံႈးမႈေတြ ရွိတာမွန္ေပမဲ့ ရယူႏုိင္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတာကို ကြၽန္မတုိ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။
ဥပမာ ဘာသာျပန္မႈမွတဆင့္ ကြၽန္မ သိနားလည္လာခဲ့တာက တ႐ုတ္လို "ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္း" ဆုိတဲ့ စကားလံုးကုိ
ပင္ကုိယ္ အဓိပၸာယ္ရင္းအတိုင္း ဆုိရင္ "ျမန္တဲ့ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း" လုိ႔ ျဖစ္ေနတယ္။ ဟာ့။
တ႐ုတ္လို "သတုိ႔သမီး"ဟာ အဓိပၸာယ္ရင္းအတိုင္း ဆုိရင္ "အေမအသစ္" တဲ့။ အို႔အို...
(ရယ္ေမာသံမ်ား)
စာအုပ္ေတြဟာ ကြၽန္မအတြက္ အတိတ္ေခတ္မ်ားတုန္းက နဲ႔ ပစၥဳပန္ေခတ္ထဲက လူေတြကုိ
ဆယ္သြက္ေပးတဲ့ မုခ္၀ႀကီးပါပဲ။
ကြၽန္မဟာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနပါကလား (သို႔) အားအင္ေတြ မရွိေတာ့ပါကလား ခံစားရမွာ မဟုတ္တာကုိ ကြၽန္မသိပါတယ္။
လူေတြ အမ်ားအျပား ခံစားခဲ့ၾကရတဲ့ ဒုကၡေတြနဲ႔ ႏႈိင္းၾကည့္္ရင္
ေႂကြမြ ပ်က္ျပဳန္းသြားတဲ့ အိပ္မက္ တစ္ခုဟာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္မွာေတာ့ အိပ္မက္တုိင္းဆီမွာ ျဖစ္လာရမယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္
ပါလာေလ့ မရွိတတ္တာကုိ ကြၽန္မ အခု ယံုၾကည္လာပါၿပီ
အိပ္မက္ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္မတို႔ကို
အိပ္မက္ေတရဲ႕၊ ခံစားစိတ္ေတြရဲ႕၊ ၿပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြရဲ႕
ရင္းျမစ္ေနရာနဲ႔ ထိေတြ႕ဆက္စပ္လ်က္ ရွိေနရန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေႂကြမြ ပ်က္ျပဳန္းသြားတဲ့ အိပ္မက္ကေတာင္ အဲဒါကုိ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီေန႔ ကၽြန္မ ဒီမွာရပ္ေနတယ္။
အခ်ိန္အမ်ားစုမွာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္
ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ အျမင္ျဖင့္ ျပန္ၿပီး အသက္ရွင္ ရပ္တည္ေနပါတယ္။
စာအုပ္မ်ား သင္တို႔ႏွင့္ အစဥ္ပဲ ရွိပါေစသတည္း။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္။
(လက္ခုပ္တီးသံမ်ား)
ေက်းဇူးပဲ (လက္ခုပ္တီးသံမ်ား)
ေက်းဇူးပဲ။ (လက္ခုပ္တီးသံမ်ား)