W styczniu 1953 silny przypływ wzburzył Morze Północne.
Ogromne fale zalały wybrzeże Holandii,
zabijając prawie 2000 ludzi.
54 lata później podobny sztorm zagroził temu regionowi.
Tym razem Holandia była przygotowana.
Kiedy woda wezbrała,
nowoczesne czujniki komputerowe uruchomiły procedury ratunkowe.
W ciągu 30 minut
dwa 240-metrowe stalowe ramiona zamknęły się,
zabezpieczając kanał.
Przy pomocy 680-tonowych przegubów kulowych
bariera przesuwała się zgodnie z wiatrem i falami.
Do rana po sztormie pozostały tylko niewielkie podtopienia.
Pierwsze uruchomienie zapory Maeslantkering
było wielkim sukcesem.
Jako jedna z największych na ziemi ruchomych konstrukcji,
ta zapora wodna jest cudem ludzkiej inżynierii.
Maeslantkering jest jednak tylko jedną częścią potężnego
systemu zapór i tam, znanego jako Plan Delta,
najbardziej złożonego projektu przeciwpowodziowego na świecie.
Gospodarka wodna Holandii ma bardzo długą historię.
Kraj leży w delcie trzech dużych europejskich rzek
i prawie ćwierć jego terytorium znajduje się poniżej poziomu morza.
Te warunki geograficzne narażają region na częste powodzie.
Z tego powodu pierwsze niderlandzkie organy administracyjne
były nieformalnymi "radami wodnymi", koordynującymi projekty przeciwpowodziowe.
Po sztormie z 1953 rząd holenderski postanowił działać bardziej oficjalnie.
Założono Plan Delta,
którego zadaniem była ochrona całej południowo-zachodniej części kraju.
Dla gęsto zaludnionych miast chciano zredukować
roczne prawdopodobieństwo powodzi do mniej niż 1 na 10 000,
czyli 100 razy bezpieczniej niż przeciętne nadmorskie miasto.
Zrealizowanie tego ambitnego celu wymagało budowy infrastruktury
wzdłuż południowo-zachodniego wybrzeża.
W pierwszym etapie postawiono tamy na często zalewanych ujściach rzek.
Te rozległe ujścia doprowadzały wiele rzek do Morza Północnego,
a w czasie sztormów pozwalały falom wdzierać się w głąb lądu.
Wykorzystując system zapór, Plan Delta zmienił ujścia rzek
w rozległe jeziora, które służą jako rezerwaty przyrody i parki miejskie.
Nie było to jednak dobre rozwiązanie dla Nieuwe Waterweg.
Jako główny trakt lokalnego przemysłu żeglugowego,
ten kanał musiał być otwarty w bezpiecznych warunkach,
a w czasie sztormów zamknięty.
W 1998 ukończona Maeslantkering
zapewniła odpowiednią elastyczną ochronę.
Wraz z dodatkowymi barierami, takimi jak wały i betonowe falochrony,
fortyfikacje te stworzyły rdzeń Planu Delta,
którego pierwotnym celem była ochrona przed sztormami oceanicznymi.
W kolejnych dekadach Holendrzy realizowali dodatkowe projekty
wspierające Plan Delta i chroniące ląd przed powodziami.
W ramach planu "Room for the River"
przeniesiono farmy i wały z dala od wybrzeża.
Dzięki temu woda może gromadzić się na nisko położonych terenach zalewowych,
tworząc rezerwaty i siedliska dla miejscowej fauny.
Ta strategia nie tylko zmniejszyła ryzyko powodzi,
ale wpłynęła też na zmianę zabudowy zmodernizowanych osiedli
na bardziej zwartą i zrównoważoną.
Chyba żadne miasto nie odzwierciedla wieloaspektowego holenderskiego podejścia
do zarządzania zasobami wodnymi tak, jak tętniący życiem Rotterdam,
miasto prawie w całości położone poniżej poziomu morza.
Kiedy nadciąga sztorm,
gęsto zaludnione starsze dzielnice są chronione przez tradycyjne wały.
Nowe dzielnice sztucznie podwyższono,
zastosowano zielone dachy zatrzymujące deszczówkę.
Wiele konstrukcji w mieście przekształcono w zbiorniki retencyjne,
włącznie z parkingami i skwerami,
które w zwykle służą jako teatry i obiekty sportowe.
Na wybrzeżu dryfujące pawilony podnoszą się wraz z poziomem wody.
To pierwsze z wielu zaplanowanych wodno-lądowych konstrukcji
wyposażonych czasem w systemy uzdatniające wodę i kolektory słoneczne.
To kilka przykładów technologii, które uplasowały Holandię w czołówce
nowoczesnych rozwiązań w dziedzinie gospodarowania zasobami wodnymi.
Kraj wciąż szuka nowych sposobów na ochronę miast
przed katastrofami naturalnymi.
W czasach, kiedy w wyniku zmian klimatycznych podnosi się poziom mórz,
zagrażając nisko położonym miastom na całym świecie,
Holandia daje wspaniały przykład na to, jak płynąć z prądem.