İşte buradayız.
Evdeyim, bir çoğunuzun da öyle olduğuna eminim.
Ve şunları anlamaya başladık,
kendimizle olan ilişkimizi,
başkalarıyla ilişkimizi
ve bulunduğumuz ortamların
kişiliğimizi, amacımızı derinden etkileyebildiğini.
Bir çok şey büyük ölçüde değişti.
Artık, daha önce hiç var olmamış bir mesafe anlayışı var.
Peki size yüreğinizden elinize
yeniden bağlanabilmenin
bir yolunu bulabilirsiniz desem
ve bu çalışma ile, bu sebebi kabullenme ile
size zihninizi yeniden kalibre etmeniz için
bu yeni gerçekliği neşe, heyecan ve umut ile
keşfetmeniz için size yardım edebilirim desem?
Ve bunun için sadece basit bir kalem yeterli.
Sizi oraya götürebilmem için
gelin başa dönelim.
Çocukken Güney Londra'da sosyal konutlarda büyüdüm,
bir yabancıydım.
Altı çocuğun en büyüğüydüm
ve tüm kardeşlerim İngiliz gibiydiler
sarı saçlı, mavi gözlü, çok tatlı.
Bir de ben vardım:
yarı Nijeryalı, siyahi, Afrolu.
Peki farklı göründüğünüzde,
farklı hissettiğinizde,
etrafındaki herkesten ve her şeyden
farklı düşünmeye başladığınızda ne oluyor?
Karanlıktan, ırkçılıktan, homofobiden ve yalnız bir yerden
çıkış yolunu nasıl bulursunuz?
İşte burada kalem devreye girdi.
Çizim yapmaya başladım.
Gördüğünüz gibi kalemim var
ve o nereye gideceğini biliyor.
Onu nasıl takip edeceğimi çok iyi öğrendim.
İlk yaptığım şey, bu çizgiyi takip etmekti
ve kendimi bana neyi yapamayacağımı söyleyen
bir kültürün dışında çizmekti.
Kalemime güvendim
ve o beni Londra'daki sanat okuluna
Central Saint Martins'e yönlendirdi,
oradan okul birincisi olarak mezun oldum.
Ancak daha sonra Londra'da benim için bir yer olmadığını fark ettim
çünkü ister inanın ister inanmayın,
İngiltere hala köklü ve sınıf sistemi ile
yönetilen bir ülke.
Ve genç, siyahi, gay, işçi sınıfı çocuğu, kadın sanatçı olarak
şansım yoktu.
Yani Londra'yı terk ettim ve Japonya'ya taşındım,
orada insanlar bana gerçekten nereli olduğumu sormadı.
Orada herhangi bir gaijindim,
bu ironik olarak ''yabancı'' anlamına geliyor.
Oluşturmayı ve sanatı onurlandıran bir kültürün içindeydim,
burada sanatlarını jenerasyonlar boyu mükemmel hale getirmişlerdi.
Zaman ve mekanda ustalaşmış bir kültürdü,
bu sayede sanatçılar özgürce çalışabiliyordu.
Ve keşfettiğim şey kızgın olmadığım bir mekandı.
Tokyo beni hiçbir şekilde yanıltmadı.
Artık kızgınlıkla ya da acıyla
üretmeye devam edemezdim.
Kendimi cesurca başka bir yerde çalışmaya yönlendirmeye mecburdum.
Ve bu mükemmel aleti buldum
kağıt üzerindeki baskın bir çizgi.
Bu şeyi buldum
ve bu zihnimle kalbimi,
elimle her şeyi birleştirdi.
Dünyayı yeni yollarla görebiliyordum.
Köşelerdeki birleşmeleri
ve varlığını bile bilmediğim problemlerin cevaplarını buldum.
Sanki dünya tüm pozitifliği ve negatifliği ile
görülür hale gelmişti.
Ve sadece görerek bile
hiçbir korku kalmamıştı.
Kalemim sanki bir el feneriydi,
bilinmeyen hala oradaydı
ancak korkutucu değildi.
Japonya'da beş yıl yaşamanın ve çalışmalarıma odaklanmanın sonunda
yeni bir mücadeleye ihtiyacım olduğunu hissettim.
New York'a taşındım
çünkü sanatçılar bunu yapar, değil mi?
Dünyanın en harika şehrine taşınırsınız,
sizi bütün ve görünmez hissettirebilme kabiliyeti olan şehire.
İşte o zaman kendime gerçekten sormaya başladım,
''Sen kimsin?''
Sabahları kalkardım ve güne başlamadan önce
bunun üzerine düşünürdüm.
Ve aklımda bu soruyla,
çizmeye devam ettim.
Çizgiyi takip ettim.
Yol göstermesine izin verdim.
Kalem seçme metodu,
herkesin erişebildiği bir şey,
koyvermek için kendime verdiğim izin
tüm düşünceleri, tüm korkuları, güvensizlikleri
yoluma çıkabilecek her şeyi,
beni tamamıyla ben yapan
benim özgürlüğü yaşama biçimimdi.
New York'a vardığımda
oyunu sanat dünyasının kurallarıyla oynamak istemedim.
Bir yabancı olarak pratik yapmaya devam ettim.
Çizmeye devam ettim.
Merak kalemim için mürekkebe dönüştü
ve daha da derine dalmaya devam ettim.
Zamanla kendim için güçlü, emin bir yer yarattım,
sadece bana ait bir yer.
Başlangıçta sadece yatak odamdı.
Ama o yatak odası The New York Times'ta yayımlandı
ve birden bu yarattığım dünya sayesinde
görülmeye, tanınmaya başladım.
O zamandan beri,
yarattım ve bazı eşsiz sanatçılarla birlikte çalıştım,
enstitüler ve mekanlarda,
Times Meydanı ekranlarında,
New York Şehir Balesi'nin inanılmaz sanatçı serisinde,
orada birçok dansçı ile röportaj yaptım.
Onların hikayeleri ve sözleri kuruluş haline geldi
ve 30'dan fazla çizim ve sanat eseri
duvarlarda,
camlarda ve zeminlerde yer aldı.
Uzun bir süredir,
düşünce ve şiir için bir yer oluşturmak istiyordum.
Ve 2019'da
sadece bunu yapma fırsatını
Trust of Governor's Island bana verdi.
Bana mükemmel kanvası sağladılar,
eski askeri şapel şeklindeydi.
''The May Room'' ile tanışın.
Dışında adanın tarihinden esinlenmiş çizimleri görüyorsunuz,
içeri yürüyorsunuz, ayakkabılarınızı çıkarıyorsunuz
ve zeminde labirent formunda bir çizim görüyorsunuz,
sizi tekrar size döndürüyor.
Bu sakin olabilmek için bir davetiye.
Duvardaki cümleleri görmenize olanak sağlıyor.
''Bilge ol''
''Gece deliksiz uyu''
''Ağaçları koruyalım''
''Yapabil,'' ''yapabil,'' ''yapabilelim.''
Ve bu cümleler sizden yükseliyor gibi görünüyor
veya size doğru düşüyor.
Çizgilerimin bir dil gibi olmasına izin veriyorum,
hayat gibi gelişen bir dil.
Sessizlik olduğunda
sohbet yolu ile bağlantıyı aradım,
rahatsız olabilecekleri sorular sordum.
Çizim yapmak bana kendi kurallarımı nasıl oluşturacağımı öğretti.
Gözlerimi açıp neyin ne olduğunu değil,
ne olabileceğini öğretti.
Bozuk sistemlerin olduğu yerlerde
bir kaçını seçmek yerine işlevsel ve herkesin yararına
olacak yenilikleri yaratabileceğimizi de.
Çizim yapmak bana dünyayla ilgilenebilmeyi öğretti.
Bu çizgilerin dili sayesinde
görülmenin önemli oluşunu değil de
başkalarına verdiğimiz hediyeleri
ve gerçek özgürlüğün görebilmek olduğunu fark ettim.
Gerçek anlamından bahsetmiyorum
çünkü görebilmek birinin gerçekten bakabilmesinin tek yolu.
Ancak bahsettiğim şey dünyayı bütünüyle deneyimlemek,
belki de zorlu anlarda daha da fazla
tıpkı bizim bugün yaşadığımız gibi.
Ben Shantell Martin.
Çizim yaparım.
Ve sizi bir kalem seçmeye davet ediyorum
ve onun sizi nereye götüreceğini görün.
(Müzik)